Córka zegarmistrza

Są opowieści, w których trzeba zamieszkać, pozwolić im opleść się wokół serca i szeptem zdradzać swoje sekrety. Powieść Kate Morton to właśnie taka literacka podróż - piękna, melancholijna i wymagająca czułej uwagi. Trzymając w dłoniach to przepiękne, butikowe wydanie, czułam, że obcuję z czymś wyjątkowym, co cieszy nie tylko oko, ale przede wszystkim duszę spragnioną piękna.

Już od pierwszych stron poczułam ten specyficzny, gęsty klimat wiktoriańskiej Anglii, który autorka maluje słowami niczym najzdolniejszy artysta na płótnie. Birchwood Manor, stary dom nad rzeką, nie jest tu tylko tłem wydarzeń - on żyje, oddycha i pamięta. Pamięta upalne lato 1862 roku, zapach farb malarskich, śmiech młodych artystów i tragedię, która na zawsze zmieniła losy wielu istnień. To niesamowite, jak plastycznie Kate Morton potrafi oddać atmosferę miejsca; czytając, miałam wrażenie, że sama spaceruję po zakurzonych korytarzach, czując na skórze chłód murów i obecność tych, którzy odeszli, ale nigdy tak naprawdę nie opuścili tego miejsca.

W tej powieści czas płynie własnym, niespiesznym rytmem. Przeszłość splata się z teraźniejszością, gdy współczesna bohaterka, Elodie, trafia na ślad tajemniczego szkicownika i fotografii, uruchamiając lawinę wspomnień. Jednak to głos Birdie - tytułowej córki zegarmistrza - skradł moje serce najmocniej. Jej narracja jest pełna poetyckiej wrażliwości, smutku, ale i nadziei. To opowieść o miłości, która przekracza granice czasu, o stracie, która boli, i o sztuce, która staje się nieśmiertelna. Autorka z niezwykłą gracją prowadzi nas przez labirynt ludzkich losów, pokazując, że każdy z nas jest częścią większej, misternie utkanej całości.

Ta książka wymaga cierpliwości. To nie jest lektura, którą się „połyka” w jeden wieczór. Ją trzeba smakować powoli, delektować się każdym zdaniem i pozwolić, by emocje powoli w nas dojrzewały. Ta książka to powieść o świetle ukrytym w mroku i o tym, że przeszłość zawsze do nas wraca, by zostać wysłuchaną. Jeśli szukacie książki, która zostawi Was z poczuciem nostalgicznego piękna, koniecznie sięgnijcie po ten tytuł.

Po skończeniu „Córki zegarmistrza” mogę powiedzieć, że przeczytałam wszystkie książki Kate Morton. Znam już na pamięć ten charakterystyczny, hipnotyzujący rytm, który wyrywa z rzeczywistości i przenosi nas w niepowtarzalny, gotycki klimat angielskiej wsi. Przenosi w świat, w którym czas jest płynny, a losy współczesne i historyczne łączą się za sprawą nawiedzonych, starych domów odsłaniając splątane nici rodzinnych tajemnic.

I wiecie co? Mimo że ta powieść na portalach książkowych jest oceniana najniżej, dla mnie - z tych samych powodów - okazała się jedną z najbardziej magicznych i najpiękniejszych opowieści w dorobku Autorki. Ale też z pewnością najbardziej wymagającą czasu i uwagi. Dlaczego?

To powieść bardzo rozbudowana, w której mamy wiele linii czasowych, zmienną narrację i historie wielu bohaterów na przestrzeni ponad 150 lat. Przeskakiwanie pomiędzy postaciami i epokami może budzić dezorientację, jeśli nie wczujemy się na 100% w fabułę. A tempo tej ostatniej jest niesamowicie klimatyczne, ale też powolne. Miałam czasem wrażenie, że Autorka wystawia na próbę moją cierpliwość skupiając się drobiazgowo na jakimś zagadnieniu, kiedy mnie już ciągnęło do rozwiązania tajemnicy. Ale z drugiej strony dlatego, że była to moja ostatnia nieprzeczytana powieść Autorki chciałam się nią delektować jak najdłużej.

W odróżnieniu od pozostałych jej powieści, w których wątek nadprzyrodzony jest bardzo subtelny, w „Córce Zegarmistrza” jest zaznaczony wyraźnie i dosłownie. Wprowadzenie ducha-narratora może nie każdemu przypaść do gustu, a dla mnie okazało się powodem do zachwytu. Magię skrywa też stary wiejski dom, który wydaje się wręcz żywym bytem powstałym z echa dawnych legend, szkiców i baśni. I ten dom jest ogniwem łączącym wszystkie opowieści - malarza, filantropa, dziewczyny zmuszonej do złodziejstwa, poszukiwacza zagubionego klejnotu czy młodego mężczyzny leczącego powojenne traumy.

Te opowieści wibrują emocjami, a ja, jako czytelniczka, zostałam wciągnięta w wir złożony z ciekawości, smutku, napięcia i wreszcie ulgi, gdy poszczególne elementy układanki zaczęły trafiać na swoje miejsce.

Tak jak wspomniałam, ta powieść wymaga zaangażowania, ale hojnie wynagradza cierpliwość. Jeśli znacie twórczość Kate Morton i kochacie jej charakterystyczne, wielowarstwowe historie, to tutaj znajdziecie je w najwyższej formie. Przy czytaniu nie liczcie upływającego czasu, dajcie opowieści toczyć się własnym tempem, by dostrzec, jak bardzo przeszłość nieustannie wpływa na teraźniejszość i jak każde zdarzenie, nieważne jak błahe, jest częścią wielkiego, skomplikowanego zegara historii.

Dla mnie była to jedna z najpiękniejszych i najbardziej magicznych powieści, jaką mogłam zakończyć dotychczasową przygodę z twórczością Autorki. W tej książce wszystko ma swoje znaczenie. Warto otworzyć się na cuda, które dzieją się, gdy zegary stają, a duchy dawnych lat zaczynają szeptać swoje historie. Posłuchajcie ich i Wy.

Są książki, które czyta się dla fabuły. Są książki, które czyta się dla klimatu. A „Córka zegarmistrza” Kate Morton łączy w sobie jedno i drugie - i robi to tak, że trudno odłożyć ją choćby na moment.

„Córka zegarmistrza” jest utkanym z czasu pamięci i cieni przeszłości labiryntem, który wciąga, zanim zdążysz zorientować się, że już dawno przekroczyłeś jego próg.

Birchwood Manor - dom, który oddycha tajemnicą. Latem 1982 roku grupa młodych artystów przyjeżdża tu w poszukiwaniu inspiracji - przyjazd kończy się jednak tragedią: jedna kobieta ginie, druga znika, a życie Edwarda Radcliffe’a rozsypuje się jak mechanizm zegara, którego nikt nie potrafi naprawić.

Ponad sto lat później archiwistka Elodie znajduje torbę z fotografią tajemniczej kobiety i szkicem domu nad rzeką. To wystarczy, by przeszłość zaczęła ją przyciągać - głosem Birdie Bell, jedynej świadkini tamtych wydarzeń.

Morton na kartach tej książki tworzy historię, w której miłość splata się z żalem, sztuka z pragnieniem nieśmiertelności, a sekrety - te wypowiedziane i te przemilczane - potrafią zmieniać życie następnych pokoleń.

Ta powieść jest jak stary dom: pełna schowanych w zakamarkach historii, które tylko czekają, aż ktoś zapali światło. Birchwood Manor skrywa nie jedną, lecz wiele prawd - splątanych w czasie, przesiąkniętych miłością, sztuką, stratą i sekretem, który zmienił losy kilku osób na zawsze.

Autorka po mistrzowsku prowadzi przez przeszłość i teraźniejszość, pozwalając czytelnikowi powoli zanurzać się w opowieści Birdie Bell. To książka, która otula jak mgła nad rzeką, a jednocześnie trzyma w napięciu jak dobrze skomponowana melodia zegara, którego mechanizmy nie sposób do końca rozszyfrować.

Jeśli szukacie historii tajemniczej, pięknej i emocjonalnie angażującej naprawdę warto sięgnąć po „Córkę zegarmistrza”. Może odkryjecie w niej coś, czego się nie spodziewałyście?