Córka czarownicy

Perła dziedzictwa w mroku historii – „Córka czarownicy” Eweliny Klimko.

Często myślimy o przeszłości jak o zamkniętym rozdziale. Wydaje nam się, że stanowi ona jedynie zbiór dat i faktów, które nie mają już na nas wpływu. W rzeczywistości każda z nas nosi w sobie niewidzialny bagaż doświadczeń kobiet żyjących przed nami. Dziedziczymy ich niewypowiedziane lęki, stłumione pragnienia oraz ten specyficzny rodzaj uporu, który pozwalał im przetrwać najgorsze burze. Przejmujemy nie tylko kolor oczu czy kształt dłoni. W naszych genach drzemie intuicja i siła ducha, budząca się wtedy, gdy świat próbuje odebrać nam głos. Mamy tu do czynienia nie z magią, lecz biologiczną pamięcią o przetrwaniu. Dzięki niej w trudnych chwilach potrafimy odnaleźć wewnętrzne światło, nawet jeśli mrok dookoła wydaje się gęsty. Właśnie o tej wielopokoleniowej sztafecie, pełnej bolesnych wyborów i cichych sukcesów, opowiada poruszająca książka „Córka czarownicy” autorstwa Eweliny Klimko.

Pisarka stworzyła dzieło będące czymś więcej niż zwykłym zapisem zdarzeń. To przemyślana konstrukcja łącząca dwa skrajnie różne, a jednak podobnie mroczne światy. Fabuła prowadzi nas przez osiemnastowieczną Sławę ogarniętą gorączką polowań na czarownice oraz duszny klimat wojennego Poznania. Autorka udowadnia przy tym, że pewne mechanizmy wykluczania ludzi pozostają niezmienne. W centrum wydarzeń stoją bohaterki, których drogi przecinają się za sprawą tajemniczej perły. Przedmiot ten staje się kluczem do zrozumienia minionych lat i szansą na ocalenie w nieludzkich czasach, w których granica między dobrem a złem bywa bardzo cienka.

Tło historyczne nie stanowi tu jedynie dekoracji. Jest ono żywym, drapieżnym organizmem, który bezpośrednio kształtuje ludzkie życie. Klimko z dbałością o detale odmalowuje dwa oblicza terroru. Wyraźnie czuć przy tym ogrom pracy i zaawansowany research, jaki wykonała pisarka; merytoryczne przygotowanie widać na każdej stronie, co nadaje opowieści dużą wiarygodność. Z jednej strony widzimy mroki 1717 roku – czas, w którym zabobon, religijny fanatyzm i strach przed nieznanym osaczają Margaretę i jej matkę. Z drugiej strony trafiamy w sam środek wojennej zawieruchy lat 40. XX wieku. Tam okrutna ideologia i systemowa przemoc stawiają przed Ewą i Gretą, pracującymi w poznańskim Archiwum Państwowym, niewyobrażalne wyzwania, zmuszając je do ukrywania prawdy o swoim pochodzeniu. Obie kobiety biorą udział w tajnym projekcie Himmlera dotyczącym właśnie czarownic.

​Na tym surowym fundamencie portrety psychologiczne zyskują wyjątkowy ciężar. W książce spotykamy postaci z krwi i kości, zmuszone do konfrontacji z własną słabością oraz niespodziewaną siłą. W moich osobistych odczuciach to właśnie losy Margarety i jej matki poruszyły mnie najbardziej, nadając całości głęboki wymiar. Twórczyni trafnie kreśli sylwetkę Margarety – dziewczyna czuje się uwięziona między miłością do najbliższych a narastającym poczuciem zagrożenia w świecie, który każdą odmienność piętnuje jako wyrok. Obserwujemy proces dojrzewania w cieniu społecznego wykluczenia, gdzie instynkt staje się jedynym drogowskazem. Podczas gdy wątek dawny skupia się na walce o godność w obliczu ciemnoty, przeżycia Ewy i Grety przenoszą nas w sferę trudnych wyborów moralnych. Autorka z dużą wrażliwością oddaje ich wewnętrzne rozedrganie. Bohaterki nie są heroskami pozbawionymi strachu, lecz kobietami rzuconymi w wir systemu, które muszą balansować między narzuconą rolą a głosem sumienia.

Dbałość o prawdę emocjonalną znajduje odzwierciedlenie w samym języku. Styl staje się narzędziem budowania klimatu. Pisarka posługuje się słowem surowym, a jednocześnie sugestywnym. Unika zbędnych ozdobników na rzecz realizmu, który pozwala niemal fizycznie odczuć chłód więziennych cel i duszność wojennych ulic. Napięcie, początkowo spokojne, z czasem nabiera niepokojącej dynamiki. Idealnie oddaje to narastające poczucie osaczenia. Dzięki sprawnemu przeplataniu planów czasowych całość staje się płynnym dialogiem między epokami.

Ewelina Klimko przekonująco spaja oba wątki. Udowadnia, że historia nie jest linią prostą, lecz cyklem powracających wyzwań. Centralnym punktem, w którym zbiegają się losy kobiet, jest symboliczna perła. Niesie ona w sobie ciężar dziedzictwa, łącząc dawny lęk przed „innością” z wojenną traumą oraz tajemnicą zakazanej wiedzy. Przez pryzmat wspomnianego artefaktu obserwujemy, jak krzywdy Margarety rezonują w dylematach Ewy i Grety. Głębia tej pozycji tkwi w pytaniu o to, jak wiele z nas samych należy do nas, a ile jest echem obaw naszych przodkiń. Twórczyni zmusza do refleksji nad tym, czy potrafimy przerwać łańcuch międzypokoleniowych obciążeń.

W trakcie czytania ta opowieść staje się osobistym lustrem. Odbijają się w nim nie tylko losy bohaterek, ale i nasze własne, często nienazwane niepokoje. Przekaz przypomina, że każda z nas jest wypadkową milczenia i krzyku kobiet, które były przed nami. To intymne spotkanie z własnymi korzeniami, które zostawia nas z pytaniem o to, jakie wartości same przekażemy dalej.

Tę lekturę polecam osobom, które od literatury oczekują emocjonalnego ciężaru i uczciwości, a nie tylko lekkiej rozrywki. Skierowana jest szczególnie do tych, którzy cenią pogłębione portrety psychologiczne oraz każdego, kto w wydarzeniach sprzed lat chce odnaleźć klucz do zrozumienia dzisiejszych lęków. Warto po ten tytuł sięgnąć dla warsztatu, jakim wykazuje się Klimko. Z wyczuciem przypomina ona, że przeszłość to żywa siła, która nas definiuje.

Ostatecznie „Córka czarownicy” to znacznie więcej niż suma jej rozdziałów. Stanowi klamrę łączącą dawne lata z teraźniejszością. Autorka stworzyła przestrzeń, w której ból i nadzieja przenikają się naturalnie. Czas wydaje się tu jedynie cienką zasłoną, a nie barierą. Kończąc tę książkę, nie zostajemy z poczuciem zamknięcia. Zyskujemy świadomość, że jesteśmy częścią czegoś trwałego – nieprzerwanej nici kobiecej siły, która potrafi przetrwać każdą próbę.

„Ogień wiedział to, czego nie rozumieli ci, którzy chcieli ją zniszczyć. Nie można zniszczyć pamięci ani miłości. Nie da się spalić prawdy. Ona pozostanie na zawsze. W popiele. W ziemi. W powietrzu. W słowach kobiet, które przyjdą po niej. Kobiet wiedzących, upartych, czułych i silnych. Każda z nich będzie nosiła w sobie cząstkę Margarety, błysk w oku, czuły dotyk, szept serca. Każda będzie córką czarownicy.”

Cztery kobiety, które dzielą setki lat. Życie w ciągłym strachu o jutro. Miłość, która nie powinna się zdarzyć i mała perła w samym środku historii.

Takie niezwykłe połączenie serwuje w swojej najnowszej powieści Ewelina Klimko.

Osiemnasty wiek nie był łatwym czasem dosłownie dla nikogo , lecz kobietom było jeszcze trudniej.

Każda z nich musiała bardzo uważać na to co i jak mówi, zaś posłuszeństwo wobec mężów, ojców i braci była uważana za coś oczywistego.

Te, które czerpały wiedzę o ziołach i leczeniu od swoich przodkiń uważane były za nieczyste i paktujące z diabłem. Palone na stosach.

Właśnie taki okrutny los spotkał Ursulę matkę nastoletniej Margarety.

Dziewczynka mogła jednak liczyć na pomoc Teresy i tak trafiła do pałacu hrabiostwa von Barwitz i poznaje małą Marię Józefę.

Rok 1943

Ewa pracuje w jednym z archiwów i każdego dnia żyje z lękiem o to czy będzie mogła przeżyć kolejny dzień.

Wkrótce w życiu dziewczyny pojawia się Greta. Na polecenie jednego z najważniejszych nazistów Heinriecha Himmlera kobiety poszukują informacji i dokumentów o procesach" czarownic ".

Czego poszukują Niemcy? Jaką cenę zapłacą bohaterki i jakie tajemnice skrywa pałac w Sławie?

Historia prowadzona jest dwutorowo, a autorka z niezwykłą lekkością splata losy kobiet żyjących w różnych epokach. Margareta, Ewa, Greta i Maria Józefa stają przed trudnymi wyborami, które wymagają odwagi, poświęcenia i walki o własną wolność. Choć dzielą je stulecia, łączy je coś znacznie silniejszego niż więzy krwi – pamięć, wiedza i siła kobiet, które nie godzą się na narzucony im los.

„Córka czarownicy” to opowieść o prześladowaniach, niesprawiedliwości i lęku, ale również o nadziei, przyjaźni i miłości. Ewelina Klimko porusza trudne tematy, pokazując, jak łatwo przez wieki oskarżano kobiety o to, czego nie rozumiano. Jednocześnie przypomina, że wiedza, dobro i prawda potrafią przetrwać nawet najciemniejsze czasy.

Ogromnym atutem powieści jest klimat. Tajemniczy pałac w Sławie, rodzinne sekrety, dokumenty ukryte przed światem oraz ślady dawnych wydarzeń sprawiają, że od książki trudno się oderwać. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy układanki.

To historia, która skłania do refleksji nad rolą kobiet na przestrzeni wieków i pokazuje, jak wielką siłę można odnaleźć w pamięci o tych, które były przed nami. Poruszająca, pełna emocji i tajemnic powieść, która na długo pozostaje w myślach po przeczytaniu ostatniej strony.

🌺 „Córka czarownicy” Eweliny Klimko to książka, która zostaje z Tobą długo po zamknięciu ostatniej strony.

🌺 XVIII wiek

Matka Margarety zostaje oskarżona o czary i skazana na śmierć. Dziewczynka dorasta w cieniu traumy, w świecie strachu, plotek i społecznego ostracyzmu. Jako młoda kobieta trafia do posiadłości, gdzie zajmuje się Marią Józefą – odważną, niezależną arystokratką, która głośno mówi o mądrości i sile kobiet.

🌺 II wojna światowa

W Poznaniu i pałacu w Sławie dwie młode kobiety Ewa Meyer i Greta Fischer zostają wciągnięte w tajny nazistowski projekt „Hexe”. Pracując w archiwach, analizują stare akta procesów o czary sprzed ponad 200 lat. Z czasem odkrywają zaskakujące powiązania z historią Margarety i Marii Józefy oraz tajemniczą perłę. Projekt nadzorowany jest na najwyższych szczeblach przez struktury związane z Himmlerem. Kobiety stają przed dramatycznymi wyborami: lojalność czy prawda?

Czy Ewa i Greta odnajdą legendarną perłę?

🌺 Akcja powieści rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, które autorka mistrzowsko splata. Z jednej strony początek XVIII wieku i polowania na czarownice, z drugiej rok 1943, mroki okupacji i nazistowskie eksperymenty z historią. W centrum tej wielowątkowej opowieści znajduje się perła – niezwykły symbol pamięci, odwagi i kobiecego dziedzictwa, który łączy obie epoki. To nie jest kolejna lekka powieść historyczna. To mocna, emocjonalna i wielowątkowa historia o tym, jak prawda i kobieca siła potrafią przetrwać ogień, nienawiść, wojnę i zmowę milczenia. Spotykamy tu Margarętę – córkę „czarownicy”, Marię Józefę – odważną arystokratkę, a także Ewę i Gretę kobiety uwięzione w machinie wojennej, które ryzykują wszystko, by odkryć sekrety przeszłości. Największa siła książki tkwi w pokazaniu, że „czarownice” to często po prostu kobiety, które wiedzą za dużo, czują za mocno i nie zgadzają się na narzucone reguły. Ich historia boli, ale też dodaje skrzydeł.

Jeśli szukacie powieści, która wciągnie Was bez reszty i poruszy głęboko – sięgnijcie po „Córkę czarownicy”. Naprawdę warto.

„Córka czarownicy” autorstwa Ewelina Klimko, wydana przez Wydawnictwo Skarpa Warszawska, to powieść, w której poznajemy Margaretę — kobietę żyjącą w czasach, gdy wiedza zielarska była uznawana za czary. Umiejętności zdobyła od swojej matki i wykorzystywała je, by pomagać chorym. Jednak czy ta wiedza może doprowadzić ją na stos?

Maria Józefa, arystokratka walcząca o prawa kobiet, jest silnie związana z Margaretą, która w dzieciństwie uratowała jej życie. Jako jedyna postanawia zabrać głos. Czy uda jej się ocalić inną arystokratkę oskarżoną o bycie czarownicą?

Ewa i Greta to z kolei dwie kobiety połączone przyjaźnią. Obie biorą udział w nazistowskim projekcie mającym na celu tropienie i odkrywanie tajemnic czarownic. Dokąd zaprowadzi je podążanie śladami Margarety i Marii?

Przez książkę dosłownie przepłynęłam, ponieważ trudno ją odłożyć. Z każdą stroną coraz bardziej wciąga historia czterech kobiet. Jak na tamte czasy bohaterki wyróżniają się ogromną siłą, odwagą i determinacją w stawianiu czoła przeciwnościom losu. Mają własne zdanie i nie boją się go wyrażać, choć w tamtych czasach nie spotykało się to z przychylnością otoczenia. Każda z nich walczy o lepszą przyszłość — zarówno dla siebie, jak i dla innych kobiet — na swój własny sposób.

W książce dzieje się naprawdę dużo, a dodatkowym atutem są dwie linie czasowe — przeszłość i przyszłość. Dzięki temu możemy lepiej poznać bohaterki i jeszcze mocniej zagłębić się w historię Margarety oraz Marii Józefy.

Zakończenie idealnie dopełnia całość, a wszystkie tajemnice przeszłości zostają ujawnione.

„Córka czarownicy” to opowieść o sile kobiet, determinacji, przyjaźni oraz walce o lepsze jutro.

Polecam! ✨

"Córka czarownicy" to opowieść z historią w tle, w której pożądanie nieuchronnie prowadzi do zguby. Perła - tajemnicza, niemal żywa bohaterka tej opowieści - uwodzi, fascynuje i podporządkowuje sobie ludzkie serca oraz umysły. Staje się symbolem obsesji, władzy i przekleństwa, które przez wieki przechodzi z rąk do rąk, odciskając piętno na losach kolejnych pokoleń.

Ewelina Klimko prowadzi czytelnika przez różne epoki z ogromną wyobraźnią i wyczuciem klimatu. Od siedemnastowiecznych procesów czarownic, przez świat arystokratycznych rodów pełnych sekretów i intryg, aż po mroczne realia drugiej wojny światowej - każda z historii ma własny rytm, emocje i bohaterów, a jednocześnie wszystkie łączy niewidzialna nić zaklęta w perle. Szczególnie poruszające są losy kobiet, silnych, tragicznych i niejednoznacznych, których życie naznaczone zostaje przez dziedzictwo tajemnicy i magii.

Największą siłą tej powieści jest jednak jej język. Autorka pisze niezwykle pięknie - subtelnie, obrazowo i z ogromną czułością wobec swoich bohaterów. Każda scena zdaje się otulać czytelnika atmosferą niepokoju i melancholii, a jednocześnie trudno oderwać się od tej historii choćby na chwilę. To hipnotyzująca opowieść o kobiecej sile, pragnieniach i cenie, jaką płaci się za mądrość.