Córeczka

Romy Hausmann powraca z trzecim thrillerem psychologicznym zatytułowanym "Córeczka". Wydarzenia krążą wokół porwania szesnastoletniej Julie Novak, które nigdy nie doczekało się rozwiązania.

Autorka tłumaczy, że napisanie nowej książki zajmuje jej tyle czasu, ponieważ niezwykle ważny jest dla niej research - i rzeczywiście czuć tę koronkową robotę na każdym kroku. Choćby przy postaci Theo, ojca Julie - niezwykle wiernie oddaje obraz człowieka stopniowo pogrążającego się w demencji, zmagającego się z lukami w pamięci, dezorientacją i stratą.

Poznajemy również współprowadzącą podcast true crime - Liv Keller, która wraca do sprawy w dwudziestą rocznicę zaginięcia szesnastolatki, próbując odkopać prawdę spod warstw zapomnienia, plotek i kłamstw.

Jest też perspektywa Daniela - młodego mężczyzny, z którym mimo sprzeciwu rodziców spotykała się Julie, oraz tajemnicza postać więzionej latami Lary, której historia budzi ogromny niepokój.

W głowie czytelnika nieustannie pojawiają się przypuszczenia, domysły i hipotezy - mieszają się, zaprzeczają sobie, prowadzą na manowce. Nie wiemy, komu ufać i w co wierzyć, bo każda kolejna perspektywa potrafi podważyć to, co przed chwilą wydawało się oczywiste.

To niesamowicie wciągająca historia, która powoli, ale konsekwentnie oplata czytelnika siecią napięcia i niepewności. Książka nie tylko dostarcza mnóstwa emocji, ale też zostawia po sobie ciężar rodzinnych tajemnic, przemilczeń i krzywd, które ciągną się przez lata. To thriller, który nie kończy się wraz z ostatnią stroną - zostaje w głowie i zmusza do zadania sobie pytania, jak dobrze znamy ludzi, którzy są najbliżej nas.

Czy da się żyć dwadzieścia lat w zawieszeniu, karmiąc się nadzieją, że twoje dziecko żyje? Czy taka nadzieja ratuje, czy może jednak powoli zabija?

„Córeczka” Romy Hausmann to książka, którą czyta się nie tylko dla intrygi, ale przede wszystkim dla emocji. Emocji cichych, dusznych, wwiercających się pod skórę i zostających tam na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Sięgając po „Córeczkę” miałam poczucie, że zagłębiam się w historię nie tyle o zbrodni, ale o pamięci, stracie i o tym, jak bardzo potrafimy się kurczowo trzymać tego, co nadaje sens nawet najbardziej pękniętemu życiu.

Theo, ojciec zaginionej Julie, jest sercem tej opowieści. I to sercem kruchym, niestabilnym, zmagającym się z demencją, która kradnie mu nie tylko wspomnienia, ale też pewność, co jest prawdą, a co już tylko echem. Czytając fragmenty o Theonczułam jednocześnie wzruszenie i niepokój - bo Hausmann potrafi pisać o chorobie w sposób, który nie epatuje, a boli właśnie przez swoją zwyczajność. Każde potknięcie myśli Theo, każda rysa w jego narracji, przypomina, że czas bywa okrutniejszy niż najzręczniej zaplanowana zbrodnia.

Wątek podcastu true crime i postać Liv wprowadzają do historii rytm śledztwa. Trop goni trop, pojawiają się nowe pytania - o Daniela, o zamkniętą sypialnię, o decyzje sprzed lat. Kartki przewraca się z prędkością światła, aby poznać odpowiedzi na nurtujące pytania. Jednak i tak najważniejsze było tutaj zobaczenie co te poszukiwania robią z bohaterami. Autorka świetnie balansuje między napięciem a ciszą, między kolejnym odkryciem a momentem, w którym trzeba po prostu usiąść z czyimś bólem i go wysłuchać.

„Córeczka” testowała moją cierpliwość i moje teorie, raz po raz wywracając je do góry nogami. Kiedy byłam pewna, że wiem, dokąd to zmierza, Hausmann dokładała kolejny szczegół, który zmieniał perspektywę. A finał? Zostawia z mieszanką smutku i ulgi. Z poczuciem, że nie wszystko da się naprawić, ale czasem samo nazwanie prawdy jest aktem odwagi.

Ocena: 9/10 - bo to thriller psychologiczny, który pokazuje, że największe mroki nie zawsze kryją się w cudzych czynach, ale w naszych wspomnieniach. W tym, co próbujemy ocalić za wszelką cenę. Jeśli szukasz historii, która wciąga, ale też zmusza do zatrzymania się i zadania kilku niewygodnych pytań - ta książka jest dla Ciebie.

Co wybierasz… życie w niepewności czy bolesną prawdę?
Choćby nie wiem jaka ta prawda była… ja wybieram właśnie ją,ale czy bohaterom thrillera „Córeczka” dane było ją poznać?

Dwadzieścia lat temu zaginęła Julie. Po prostu zniknęła. Bez śladu, bez wyjaśnienia, bez odpowiedzi. Sprawa z czasem stała się jedną z tych, które policja odkłada na półkę z napisem „cold case”. Nierozwiązana…. aż do teraz.

W rocznicę zaginięcia dwójka podcasterów postanawia wrócić do tej historii i spróbować odkryć to, czego nie udało się ustalić dwie dekady wcześniej. Do sprawy znów zostaje wciągnięta rodzina Novaków, ojciec Julie, Theo, oraz jej młodsza siostra Sophie.

Starszy mężczyzna zmaga się z demencją, powoli gubi rzeczywistość, słowa i wspomnienia. Żyje między tym, co było, a tym, co tylko wydaje mu się prawdą. A jednak to właśnie on jest gotów zrobić wszystko, by odkryć prawdę. Nawet jeśli okaże się ona jeszcze bardziej bolesna niż sama niewiedza.

Narracja tej książki wciąga od pierwszych stron. Historia prowadzona jest z perspektywy kilku bohaterów, a tekst dzielą jedynie ich imiona, nie ma klasycznych rozdziałów. Powstaje wrażenie nieprzerwanego strumienia opowieści, który dosłownie wciąga czytelnika pod powierzchnię tej historii.

Szczególnie poruszające są fragmenty dotyczące Theo. Jego myśli są chaotyczne, urwane, niepełne, język celowo staje się niespójny. Ten zabieg wywołuje dyskomfort, ale jednocześnie sprawia, że historia nabiera niezwykłej autentyczności.

Autorka od pierwszych stron manipuluje czytelnikiem. Kiedy zaczynasz mieć wrażenie, że wszystko powoli układa się w logiczny obraz, że już wiesz, dokąd to zmierza… okazuje się, że to tylko iluzja, bo prawda jest zupełnie gdzie indziej. I boli bardziej, niż można się spodziewać.

To thriller pełen napięcia, gęstej atmosfery, niedopowiedzeń i tajemnic. A zakończenie… zakończenie jest czymś, czego naprawdę trudno się spodziewać.I kiedy wreszcie poznasz prawdę, zostajesz z jednym pytaniem: czy naprawdę zawsze chcemy ją znać?

Wrzesień 2003 roku. Zaginięcie Julie Novak wstrząsa jej rodziną. Nie znaleziono ciała, nie pojawiły się wiarygodne tropy, a sprawa z czasem zaczęła znikać z policyjnych raportów i nagłówków gazet. Jedyną osobą, która nigdy nie pogodziła się z zaginięciem dziewczyny, jest jej ojciec. Theo wciąż wierzy, że jego córka żyje. Przez dwie dekady zbierał okruchy informacji i analizował każdy trop. W dwudziestą rocznicę zaginięcia podcasterka Liv Keller wraca do sprawy. Od tej chwili przeszłość zaczyna powoli wracać na powierzchnię, a razem z nią dawne tajemnice. Theo ma nadzieję, że pozna prawdę, zanim postępująca demencja pozbawi go świadomości.

"Córeczka" Romy Hausmann to jedna z tych książek, które wciągają od pierwszych stron, a zaciekawienie lekturą wzrasta z każdym przeczytanym rozdziałem. Hausmann nie oszczędza czytelnika i od samego początku wrzuca go w wir wydarzeń. Świetnie buduje napięcie i gra na emocjach. Jednym z najmocniejszych elementów książki jest motyw choroby Theo. Postępująca demencja działa jak zegar, który odlicza czas do katastrofy. Bohater wie, że jego wspomnienia wkrótce znikną. Każda informacja, każdy szczegół może być ostatnim, który uda mu się zrozumieć. Ten zabieg sprawia, że narracja staje się niepewna i klaustrofobiczna. Romy Hausmann nie stawia na szybkie tempo czy spektakularne sceny. Zamiast tego powoli prowadzi czytelnika przez historię pełną niedopowiedzeń i niepewności. Informacje pojawiają się stopniowo, a każda z nich zmienia sposób patrzenia na wcześniejsze wydarzenia. Autorka duży nacisk położyła na kreację bohaterów, szczególnie ich psychikę. A rozdziały pisane z perspektywy kilku osób, pozwalają lepiej ich poznać i naprawdę zaangażować się w opowiadaną przez nią historię. 

"Córeczka" to zgrabnie napisany thriller, który nie raz was zaskoczy i przyprawi o gęsią skórkę. Jeżeli szukacie mrocznej historii, która przez swój niepokojący klimat, będzie trzymała was w napięciu do ostatniej strony, to powinniście sięgnąć po tę książkę.

Polecam!

Jaka przeczytana w ostatnim czasie historia zupełnie rozłożyła Was na łopatki swoim finałem?

Nie pytam oczywiście bez kozery, bowiem dziś o takiej powieści właśnie będzie mowa. „Córeczka” to rasowy thriller, którego zakończenie totalnie zwala z nóg. Choć wyjątkowo trudne do udźwignięcia, nie sposób o lepsze. KONIECZNIE PRZECZYTAJCIE!

Pokiereszowany przez życie i chorujący na demencję, niezwykle niegdyś szanowany profesor, który uratował życie ogromnej liczbie osób, po 20 latach daje sobie ostatnią szansę, by odkryć tajemnice i poznać prawdę na temat zaginięcia swojej ukochanej córki. Pełen determinacji i z tlącą się nadzieją w sercu, przy pomocy podcasterki Liv, próbuje ustalić co takiego przytrafiło się jego szesnastoletniej wówczas zstępnej. Rozwiązanie niniejszej zagadki okazuje się jednak zdecydowanie bardziej zatrważające niż można było przypuszczać. To jedna z tych historii, której zakończenie totalnie zwala z nóg, porusza, wywołuje uczucie bezsilności, wypełnia każdą komórkę naszego ciała ogromną dawką współczucia. I w żadnym wypadku nie daje ukojenia. O matko! Cóż to była za finał!

„Córeczka” to powieść napisana z perspektywy kilku osób, w tym właśnie chorującego mężczyzny, co stanowi ciekawy zabieg, a jednocześnie pozwala czytelnikowi głębiej odczuwać towarzyszące mężczyźnie emocje, lepiej zrozumieć trudną codzienność, z jaką przyszło mu się zmagać. Autorka formułuje luźne i chaotyczne myśli, pełne błędów językowych, pozbawione znaków interpunkcyjnych, przez co czytelnikowi towarzyszy uczucie zagubienia, permanentnie naznaczające każdy dzień życia Theo, ojca zaginionej przed laty dziewczyny. Romy Hausmann w sposób niezwykle umiejętny i oddziałujący na odbiorcę ukazuje wpływ zaginięcia na całą rodzinę, łączące ich wzajemne więzi i relacje. Uświadamia jak bardzo traumatyczne przeżycia potrafią naznaczyć naszą przyszłość. Z pełnym zaangażowaniem skupia się na aspekcie emocjonalnym opowiadanej historii i bezapelacyjnie skłania nas także do przemyśleń na temat przemijania.Aczkolwiek przejdźmy do tego, co najistotniejsze w przypadku mrocznych opowieści. Genialna intryga, finał, który na długo zostaje w pamięci, emocje, których podczas lektury nie brakuje i ta duszna aura, w której zatapiamy się towarzysząc głównym bohaterom powieści. Pełna bólu, smutku i cierpienia, napięcia, niepewności i mroku, ale także wyjątkowo niewygodnych pytań. Opowieść, w której nie brak wielowymiarowych bohaterów, z których każdy skrywa coś za uszami i stanowi zagadkę. Historia, która na długo zagości w Waszych myślach.