Cloven

Książka przeczytana na jednym wdechu:-) Zapisana jako literatura obyczajowa, choć z tyłu książki widnieje ,,romans". Zawiera wątki odrobiny dramatu oraz thrillera, gdyż bardzo dużo jest podkreślonych wątków składających się na krab ludzkiej psychiki, a konkretniej, schizofrenii. Główną role odgrywa tutaj mężczyzna, który nie dosyć, że zmaga się z podstępną schizofrenią, to jeszcze jego świat zawalił się w momencie, kiedy osoba mu bliska nagle go zostawiła. Momentami chciałby zaszyć się w domu i wpatrywać w jeden punkt w którym ją widział. Nie przychodzi na terapię, nie odbywa leczenia i dostawia proszki, choć nie tłumaczy dlaczego. Pragnie zwyczajnie wieść normalne życie, ale nie daje sobie rady z tęsknotą za swoją sąsiadką. Widać, że z jego strony jest to miłość i skrzywdzone serce. Wchodząc w jej perspektywę wiemy, że upłynął jakiś czas w którym zdążyła się zaręczyć. Wchodzimy odrobinę w ich prywatne stosunki, jednak nie powiem, aby było tam kolorowo. To jego zdanie się liczy i jego decyzje mają być podejmowane. W końcu zaplanował ślub, wszystko ma się złożyć z premierą jego najnowszej książki i nawet nie interesuje go, że matka dziewczyny nie czuje się najlepiej. Tym bardziej, że wyjechała niemal na drugi koniec świata. Okropny narcyz jak się patrzy, dlatego tym bardziej początkowo nie potrafimy zrozumieć jej decyzji. Ja nie wiedziałam kto był dla niego ważniejszy, ona czy premiera książki. Inne postacie również będą o tym odrobinę dyskutowały. I teraz my znając już poniekąd jej ,,szczęśliwe" życie, zaczynamy odczuwać tą opowieść podwójnie. Z jednej strony on, chory mężczyzna, który wszędzie ją widzi, który tęskni i nie może zrozumieć dlaczego tak z chwili na chwile go zostawiła i ona, dziewczyna, która zaczyna się obawiać powrotu do domu. Nasz umysł zaczyna łączyć trybiki ich losów, ale czy to oznacza, że podążamy dobrym tropem?

Oj gorąco tutaj będzie i nerwowo jak przed czekaniem za wynikiem diagnozy naszej choroby. Dosłownie historia gra na naszych uczuciach, zdeptuje myśli i daje jednak nadzieję na jakiś miły koniec. Choroba jest tu opisana jako podstępna, gdzie przy atakach on nie wie co się z nim dzieje i nie potrafi racjonalnie zareagować. Jak ja chciałam mu wtedy pomóc, chyba większość czytelników będzie miało podobne odczucie. Piękna, naprawdę pełna cierpienia, niezrozumienia i pomyłek opowieść o zagubieniu w świecie realnym i tym ze swojej głowy. Dla mnie tysiąc na dziesięć!

🤯🤯 TRZEBA MIEĆ JAJA by opisać tak trudną chorobę w sposób, który nie jest ani przesadzony, ani krzywdzący. Jednocześnie książka daje czytelnikowi możliwość choćby częściowego zrozumienia, z czym zmagają się osoby dotknięte tym doświadczeniem. To nie jest historia o czymś oderwanym od rzeczywistości, a o istniejacej chorobie, o realnym cierpieniu i walce takich osob. Uważam, że takie tematy TRZEBA poruszać, bo literatura powinna być nie tylko rozrywką, ale też przestrzenią do rozmowy o tym, co trudne i niewygodne. Chciałabym, by więcej autorów miało ODWAGĘ sięgać po tak wymagające tematy i otwierać czytelnikom oczy na to, co często przemilczane, by czasem nie narazic sie na krytyke. Ukłony dla autorki, chapeau bas!

PS. To uczucie spełnienia, kiedy ktoś używa słowa “bynajmniej” zgodnie z jego prawdziwym znaczeniem 😌🧘‍♀️✨

„Cloven” – historia, która na długo zostanie w moim sercu.

To niezwykle poruszająca opowieść o miłości dwojga ludzi, którzy zostali głęboko zranieni przez życie – i przez siebie nawzajem. Z jednej strony Maximilian – chłopak zmagający się ze schizofrenią. Z drugiej – Elodie, dziewczyna, która była dla niego oparciem… aż nagle zniknęła.

Rok temu Elodie niespodziewanie wyjechała do Londynu, zrywając kontakt przez SMS-a. Bez wyjaśnień – po prostu zniknęła. Nic nie wskazywało na to, że ich relacja zakończy się w tak brutalny sposób. Ich miłość była wyjątkowa – dorastali obok siebie jako sąsiedzi, a jej okna wychodzące na jego pokój tylko dodawały uroku tej znajomości. Przez długi czas byli po prostu przyjaciółmi, aż w końcu odważyli się przyznać do uczuć, które od dawna tliły się między nimi. Od tamtej chwili stali się nierozłączni.

Kiedy Max usłyszał swoją diagnozę, Elodie nie uciekła. Była przy nim, wspierała, trwała przy jego boku nawet w najgorszych chwilach. Dlatego jej odejście było jak cios prosto w serce. Zostawiła po sobie pustkę, w którą Max wpadł bez reszty. Gdyby nie pomoc lekarzy, terapia i kilku oddanych przyjaciół, mógłby się w tym bólu zatracić na zawsze.

Minął rok. Max powoli wraca do równowagi. Aż pewnego wieczoru… widzi w oknie Elodie zapalone światło. Wróciła. Ale nie sama – na jej palcu lśni pierścionek zaręczynowy. Szok, złość, żal, tęsknota – wszystko wraca ze zdwojoną siłą. Jak mogła zostawić go w taki sposób, a teraz wrócić jako narzeczona kogoś innego? Max jest rozdarty – wściekły na nią, na siebie, na cały świat... ale przede wszystkim – wciąż ją kocha.

Czy Max zdoła pokonać własne demony? Czy pozna prawdę o odejściu Elodie? I czy ich historia jeszcze może mieć szczęśliwe zakończenie? Tego dowiesz się z książki!

Choć Elodie momentami mnie frustrowała, nie sposób było jej nie współczuć – szczególnie gdy odkrywa się kolejne warstwy jej historii. W książce pojawia się ważny i bolesny wątek przemocy domowej i toksycznego związku, z którego dziewczyna nie potrafiła samodzielnie się uwolnić. To temat, który dotyczy wielu kobiet – tych, które tkwią w relacjach pełnych lęku, manipulacji i bezsilności, często nie mając siły ani przestrzeni, by poprosić o pomoc. Autorka porusza ten temat z ogromną wrażliwością, nie oceniając, ale pokazując, jak skomplikowane i trudne są takie sytuacje.

Kolejnym dużym plusem książki jest sposób, w jaki została ukazana schizofrenia – z ogromnym wyczuciem i realizmem. To wciąż temat mało zrozumiały, a historia Maxa pokazuje, że z tą chorobą naprawdę da się żyć, jeśli tylko podejmie się terapię i przestrzega zaleceń specjalistów.

Ogromne wrażenie zrobił na mnie także wątek żałoby po stracie bliskiej osoby . Emocje Maxa są przedstawione tak prawdziwie, że momentami czułam je wręcz fizycznie.

Co do zakończenia – muszę przyznać, że dość wcześnie zaczęłam się domyślać, dlaczego Elodie wyjechała. Nie było więc wielkiego zaskoczenia, ale mimo wszystko historia trzymała mnie w napięciu i nie poczułam się rozczarowana.

Książka ma ograniczenie wiekowe 18+, z czym się w pełni zgadzam – choć, co ważne (mini spoiler!),nie ma tu opisowych scen erotycznych. Autorka zostawia wiele w sferze domysłu, co uważam za ogromny atut.

Moja ocena: 9/10

Z całego serca polecam każdej romantycznej duszy – zwłaszcza tym, którzy cenią nie tylko piękną miłość, ale też głębię emocjonalną, trudne tematy i bohaterów, których nie da się zapomnieć.

"Cloven" to książka, która zgrabnie łączy literaturę obyczajową z romansem. Opisana w niej historia jest trudna, bolesna, obarczona chorobą, stratą i zawodem pierwszej miłości, która niegdyś oparta była na przyjaźni. Pokazuje, że często ucieczka wcale nie musi być najlepszym rozwiązaniem.

To historia, która skupia się wokół chorób, żałoby, śm*erci i prze*ocy w związku. Ale ma też swoje jasne strony, bo pokazuje, jak silna może być miłość i jak ważne dla drugiego człowieka są akceptacja i wyrozumiałość.

Po roku spędzonym w Londynie Elodie wraca do rodzinnego miasta jako narzeczona. Jej nagłe odejście sprzed roku wciąż rani Maximiliana – dawnego sąsiada i przyjaciela, który skrycie ją kochał. Jego choroba, schizofrenia, tylko pogłębiła niezrozumienie i żal, które pozostały po odejściu dziewczyny. Teraz Elodie znów mieszka naprzeciwko, a Max nie potrafi przestać jej obserwować. Przeszłość nie daje o sobie zapomnieć – a niektóre uczucia wciąż żyją, choć miały dawno umrzeć.

Obawiałam się, że temat schizofrenii zostanie potraktowany albo po macoszemu, albo z dużą przesadą. Tymczasem autorka podeszła do tego z wielką wrażliwością i wyważeniem, pokazując, co dzieje się w głowie, co czuje i jak koncentruje swoje emocje osoba, która inaczej niż zdrowa, odczuwa i postrzega rzeczywistość. Urojenia, omamy, dezorganizacja myśli, niedopasowane do sytuacji reakcje, zagubienie i dezorientacja — wszystkie te elementy dotykają głównego bohatera, pokazując jego wewnętrzną walkę z samym sobą, budząc chwilami w czytelniku strach połączony z empatią.

Ale w tej historii równie ważne są emocje Elodie. Nie dostajemy od razu wszystkich informacji o dziewczynie. Wiemy, że nagle bez słowa wyjechała, porzucając wszystko, co miała i co kochała. Dopiero z czasem jej historia zaczyna się klarować i wówczas możemy ocenić, czy decyzje, które podjęła, były słuszne.

Relacja tej dwójki jest piękna. Bolesna, ale piękna i z potencjałem na happy end (nie zdradzę Wam, jaki jest finał, ale możecie spodziewać się różnych wariantów, bo nie jest to historia, której zakończenie jest pewnikiem). Relację Elodie i Maxa można też nazwać dziwną...bo czy regularne podglądanie jej, na które ona czeka i tęskni nie jest czymś dziwnym i niepokojącym? To w moim odczuciu pewnego rodzaju forma współ*zależnienia — nienależąca do najzdrowszych elementów w relacjach. Z drugiej strony Elodie wiedziała, że ta rutyna zapewnia Maxowi spokój i stabilizację toczących się w jego głowie wojen. To ona jako jedyna nie traktowała go jak odmieńca, wspierała i rozumiała. Tylko dlaczego rok temu odeszła bez słowa, a teraz wróciła zaręczona z facetem, który znę*a się nad nią psychicznie? Czy to Max zrobił coś złego, czy to jego wina, że postanowiła z dnia na dzień go porzucić?

Polecam z całego serca, bo to książka, po którą warto sięgnąć, ale która, mam tego świadomość — nie jest dla każdego — chwilami trzeba uzbroić się podczas lektury w pancerz chroniący przed trudnymi emocjami.

Wplatanie do romansów tematów związanych ze zdrowiem psychicznym nie jest łatwą sztuką, ale w tym wypadku autorka poradziła sobie znakomicie!

Max to schizofrenik, który mierzy się z demonami w swojej głowie. Tylko ona - sąsiadka i dawna miłość jest w stanie uciszyć dręczące głosy i natarczywe myśli. Wraca, ale już nie sama, a to niepokoi Maxa najbardziej. Narzeczony Elodie jest jest bowiem zdolny do manipulowania dziewczyną i robi to bez mrugnięcia okiem.

Relacja Maxa i Elodie jest trudna, skomplikowana i pełna sprzeczności. Ich droga do uleczenia jest wyboista, ale tylko razem będą w stanie ją przejść. Uwielbiam tą dwójkę - ich dynamikę, niełatwe burzenie wzajemnych murów i nieziemskie połączenie dusz.

Max to bohater niesamowicie wykreowany! Choroba jest nieodłączną częścią jego życia, ale nie jest w żaden sposób demonizowana czy przerysowana. Autorka z wyczuciem pokazuje, jak mężczyzna mierzy się z gorszymi chwilami, traci kontrolę i próbuje stopniowo ją odzyskać. Jednocześnie jest niesamowicie uczuciowy, a swoją miłość do Elodie wyraża tak, że ściska się serducho.

"Cloven" nie jest historią łatwą, ale nie jest też nad wyraz obciążająca. Fabuła powoli się zacieśnia, budując napięcie i wciągając czytelnika w swoje szpony. Cieszę się, że autorka zręcznie zrównoważyła osobiste tragedie bohaterów z chwilami pełnymi szczęścia, bo ostatecznie dało mi to ogromną satysfakcję i bawiłam się bardzo dobrze.

"Cloven" to książka niezwykle angażująca, serwująca czytelnikowi całą paletę emocji. Porusza ważne i trudne tematy, nie bagatelizując ich ani nie demonizując, dostarczając jednocześnie wspaniały i wzruszajacy romans dwojga zagubionych dusz. Czytajcie, bo warto!