Cisza i gniew. Lata chwały. Tom 2

Francja już dawno skradła moje serce, ale skradł je także Pierre Lemaitre, bestsellerowy francuski pisarz, zdobywca prestiżowej Nagrody Goncourtów, którego twórczość poznałam lata temu, za sprawą jego przebojowej kryminalnej serii z komisarzem paryskiej policji, Camille’em Verhoevenem.

Jakież było moje zdziwienie, kiedy dowiedziałam się, że autor popełnił cykl powieści obyczajowych, będących swoistego rodzaju mieszanką (doprawdy wybuchową) sagi rodzinnej, kryminału i powieści historycznej, napisanych z rozmachem, ale bez nadęcia, z przymrużeniem oka i sporą dozą autoironii, bowiem sam przecież jest Francuzem. Z Francuzów może żartować tylko Francuz, pamiętajcie o tym! W przeciwnym razie, jest to grzech niewybaczalny.

Wracając jednak do „Ciszy i gniewu”, ponieważ o tej książce mowa.

To drugi tom bestsellerowego cyklu „Lata chwały”, który skupia się na powojennej historii Francji - dokładnie na okresie trzydziestu lat, od 1945 roku począwszy. Zaś trzonem fabuły jest dynastia Pelletierów, „mydlanych” potentatów. O ile w pierwszym tomie („Wielki świat”) akcja rozpoczyna się tuż po wojnie, w roku 1945, o tyle w tomie drugim, a więc w „Ciszy i gniewie”, poznajemy dalsze losy familii Pelletier już w roku 1952.

Nie będę Wam zdradzała szczegółów fabuły, ponieważ już sam jej opis na okładce jest jednym wielkim spojlerem, napiszę jednak pokrótce, że w drugim tomie towarzyszymy dorosłym dzieciom Jeana Pellertiera, twórcy rodzinnego interesu, którzy to spotykają się w Bejrucie (tu mieści się rodzinna fabryka), do którego docierają z najdalszych zakątków globu, by wziąć udział w corocznej, tradycyjnej już uroczystości, mającej na celu upamiętnienie powstania wytwórni.

Każdy z członków rodziny ukrywa sekret, spotkanie więc staje się teatrem dla obłudy, fałszu i hipokryzji, zaś głównymi bohaterami przedstawienia - toksyczne relacje, romans, a nawet… zbrodnia.

Całkiem miła rodzinka, prawda? :)

Zarówno „Wielki świat”, jak i omawiany dziś drugi tom cyklu, czyli „Cisza i gniew”, to brawurowa lekcja historii, ale przede wszystkim pasjonująca i do cna angażująca saga rodzinna z mocnym kryminalnym akcentem. Do tego wszystkiego dochodzi doskonałe poczucie humoru autora, wirtuozeria pióra i, proszę państwa, otrzymujemy wyborną lekturę, jakich mało!

Jestem podbita i zauroczona.

Moja frankofilska dusza została dopieszczona w każdym calu. Ogromnym przywilejem jest dla mnie możliwość podpisania się pod powieścią mistrza francuskiej prozy.

Ubóstwiam! Wielbię!

Czytajcie!

Uwielbiam sagi rodzinne, a historia rodziny Pelletierów całkowicie mnie zauroczyła. Po raz kolejny zanurzyłam się w ich losach w drugim tomie epickiego cyklu „Lata chwały” i wiedziałam, że znów mogę liczyć na prawdziwą emocjonalną podróż. Styl Pierre’a Lemaitre’a to dla mnie mistrzowskie połączenie błyskotliwości, ironii i czarnego humoru, które sprawia, że każda scena tętni życiem.

„Cisza i gniew” to opowieść, która hipnotyzuje od pierwszych stron i od razu zaznaczę, że warto poprzedzić ją lekturą pierwszego tomu „Wielki świat”, by nie stracić nic z tej wyjątkowej historii. Tym razem rodzeństwo Pelletierów spędza więcej czasu we Francji niż w rodzinnym Bejrucie, ale emocje nadal wrą jak mydło w kotłach bejruckiej fabryki seniora rodu. Rodzinne tajemnice to tu prawdziwa b0mba z opóźnionym zapłonem i miałam nieustanne wrażenie, że zaraz coś eksploduje.

Autor nie tylko tka fabułę z precyzją mistrza, ale przede wszystkim kreuje bohaterów tak autentycznych, że ich losy angażują niemal boleśnie. Tu nie tylko Jean, Francois i Helene kradną uwagę, bo i postaci poboczne mienią się pełną gamą barw. Muszę wspomnieć choćby o Geneviève, żonie najstarszego z synów, która zdaje się być koszmarem utkanym z majaków najbardziej przerażonych mężów. Każda scena z nią wywoływała u mnie złość i niedowierzanie, a jej stosunek do własnej córki mrozi krew w żyłach. Natomiast bokser Lulu… Och, jak ja mu kibicowałam! Szalenie zmotywowany młody człowiek swoimi perypetiami rozładowuje napięcie niczym zręczny komik w greckiej tragedii. A tak wyrazistych bohaterów jest tu wielu.

Największe wrażenie zrobił na mnie jednak Jean. Z pozoru zwyczajny kupiec, ojciec i mąż, a w rzeczywistości ulegający mrocznym podszeptom psychopata. I tylko o niezwykłym kunszcie Autora może świadczyć fakt, że nie tylko mu współczułam, ale i obdarzyłam sympatią chcąc go wręcz uchronić przed chwilą, gdy rodzina pozna jego potworny sekret.

Ta powieść nie daje wytchnienia. Każde rodzinne spotkanie jest jak balansowanie nad przepaścią, kiedy czujemy, że coś się wydarzy, ale nigdy nie możemy być pewni kiedy i w jaki sposób. Wszystko to rozgrywa się na tle dusznej atmosfery lat pięćdziesiątych, w których społeczne napięcia i gospodarcze przemiany tylko podsycają emocje. Za sprawą Helene, która desperacko szuka wyjścia z sytuacji, w jakiej się znalazła Autor ukazuje Francję tamtych lat jako świat pełen hipokryzji, patriarchatu i brutalnych realiów, w których kobiety musiały walczyć o podstawowe prawa i nieraz dosłownie o życie.

Lemaitre zbudował powieść jak piętrowy dom z wieloma pokojami, który wydaje się solidny, ale wystarczy jedno pęknięcie, by runął niczym domek z kart. Ta książka porwała mnie całkowicie, wywołując pełną gamę emocji, a jednocześnie podziw dla Autora. Jeśli szukacie historii, która wciągnie Was jak rwący nurt i nie wypuści aż do ostatniej strony, to zapraszam Was w tę wyjątkową podróż do Francji lat pięćdziesiątych, a ja z niecierpliwością wypatruję trzeciego, finałowego tomu.

“Cisza i gniew” Pierre’a Lemaitre’a to coś dla fanów powieści rozbudowanych, w których przyglądamy się kilku postaciom i kilku opowieściom. Jest to tom drugi epickiej sagi rodzinnej Pelletierów nazwanej Lata Chwały, zbudowany jednak tak, że znajomość poprzedniego “Wielki świat” nie jest absolutnie konieczna - autor przypomina to, co niezbędne, choć czytelnik musi mieć świadomość, że wtedy głębia relacji rodzinnych postaci może zostać nadwyrężona. W tym tomie autor skupia się na Francji roku 1952, doskonale osadza nas w tej rzeczywistości, zaznajamia z problemami społecznymi wtedy tak żywymi. Poprzez główną bohaterkę kobiecą przyglądamy się tym, co było aktualne wtedy i niestety nadal aktualne jest - dyskryminacji kobiet i problemowi nielegalnych aborcji. To duży wątek z solidnym śledztwem. Są i historie bardziej uniwersalne - jak na przykład problem zatopienia wioski przez firmę elektryczną, który obserwujemy z dziennikarską precyzją. Jest i motyw kryminalny, sprawa morderstwa, jak i nieco sensacji w postaci wątku walk bokserskich. Jest też i sprawa handlowa - jeden z bohaterów właśnie otwiera duży sklep w centrum miasta. Wszystkie te wątki przenikają się wzajemnie, ale są tak doskonale prowadzone, że nic czytelnikowi się nie miesza, a każdy jeden obserwujemy z prawdziwą ciekawością. Autor zresztą nie tylko w tym pokazuje klasę - jego kreacje postaci to prawdziwy majstersztyk! Szczególnie jeśli mowa o czarnych charakterach. Jestem pod wielkim wrażeniem jego umiejętności snucia tak rozbudowanej fikcyjnej historii opartej o prawdę historyczną i już nie mogę się doczekać, kiedy poznam dalsze losy rodziny Pelletierów. Proszę, proszę powiedzcie, że nie będzie to trwało aż rok!

Drogi czytelniku, czy Ciebie także przywiała tutaj ciekawość, ponieważ drugi tom sagi o rodzinie Pelletier jawi się dla Ciebie jako smaczny francuski kąsek? No to trafiłeś idealnie bo jest tu wszystko, czego można oczekiwać po wyrafinowanej powieści. Barwnie i pięknie opisane życie pewnej francuskiej rodziny w czasach dość chaotycznych, acz arcyciekawych.

Lemaitre to mistrz tworzenia postaci. Ta galeria różnorodności charakterologicznych i wizerunkowych aż dudni od oryginalności, a umiejscowienie ich w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, cały ten zabieg pięknie podbija. Stosunek bohaterów, którzy zostają postawieni w sytuacji podbramkowej jest wybitnie trudny. Nagle stają w obliczu zagrożenia ze strony własnego państwa. Mała miejscowość Cheverny ma zostać zalana, by móc postawić w pobliżu tamę. Co więc zrobią bohaterowie?

Mamy więc i tu element paryskiej walki społecznej, pojawienie się problemów związanych z drażliwym nawet teraz tematem tajnych aborcji, ale też walki społeczne i związkowe. W tym tomie bowiem, autor skupił się na nierównościach i najbardziej opowiedział o tych damsko-męskich, które są widoczne do dziś.

Wielowątkowość i tajemnice to właściwie najważniejsze cechy tej powieści. Wszystko tu aż skrzy od niedopowiedzeń, postaci są w nie zaplątane, a niektóre ich występki, mimo, że skrzętnie ukrywane, mogą po latach ujrzeć światło dzienne.

Ta książka to idealny przykład powieści z mocnymi, krnąbrnymi i mądrymi postaciami kobiecymi, które walczą o siebie, rodzinę, miłość, pieniądze. Walczą nieustannie i z wielkim zaangażowaniem, ale nie oczekują gloryfikacji ani tanich pochwał. Znają swoją wartość i nie poddają się chwili, są wyrachowane, ale zawsze w słusznym celu.

Polecam wszystkim, którzy lubią ładny literacki język, niesztampowe postaci, które zapadają w pamięć na długo i fabułę rozgrywającą się na przestrzeni lat. Wspaniała, wielowątkowa i fascynująca saga!