Cienie zostaną za nami. Saga kresowa. Tom 1

W pewnej małej wsi w okolicach Baranowicz życie biegnie swoim własnym torem. Wśród wielu zgromadzonych na jej terenach nacji panuje spokój i przyjacielska atmosfera. Wszystko zmienia się wraz z wybuchem wojny gdy wpierw niemiecka a następnie rosyjska armia wkracza na tereny Polski i bez najmniejszych wyrzutów sumienia grabi i zabija. Nowa rzeczywistość przytłacza i napełnia strachem o przyszłość. Sąsiad na sąsiada patrzy wilkiem a kilka słów za dużo może okazać się zgubne o czym niejeden miał już okazję się przekonać.

Stefania tyle co straciła męża a jej pociechy ukochanego tatę. Janka i Julek są jej jedyną siłą i dla nich stara się w miarę normalnie funkcjonować, o ile to w tych warunkach możliwe. Ich spokój nie trwa jednak zbyt długo a Jance grozi ogromne niebezpieczeństwo. Zgodnie podejmują decyzję, która wiele zmieni w ich życiu ale da im nadzieję na lepsze jutro. Mimo młodego wieku dziewczyna jest bardzo dojrzała i zaradna. Wspiera matkę, która potrzebuje nieco czasu by dojść do siebie po śmierci męża.

Takie książki zawsze są trudne. Ciężko mi pisać o ludzkim bestialstwie i nienawiści bo to uczucia, których ja nie rozumiem. Tym bardziej boli świadomość, że takie wydarzenia miały miejsce i to można by pomyśleć w cywilizowanym świecie. Ale to co się działo z cywilizacją miało nie wiele wspólnego. Dopiero gdy skończyłam czytać dowiedziałam się, że jest to debiut autorki i jestem naprawdę pod ogromnym wrażeniem. Powiedziałabym prędzej, że już nie jedna książka wyszła z pod jej pióra tak bardzo dopracowana jest ta historia. Pomimo trudnej tematyki nie przytłacza ale daje obraz życia na wsi w tamtym okresie. W głowie wciąż ukazuje mi się mały domek i przynależący do niego sad, który jest dla mnie wyjątkowym miejscem w tej historii.

Lubię książki, w których historia odgrywa ważną rolę, dlatego nie mogłam przejść obojętnie obok debiutanckiej powieści Katarzyny Majewskiej-Ziemby. Aż trudno uwierzyć, że to debiut, ponieważ dostałam świetnie napisaną książkę, której fabuła nie pozwala przerwać czytania choć na chwilę.

Kresy tuż przed wybuchem wojny. Tu żyją Białorusini, Polacy i Żydzi. Wśród nich poznajmy bliżej trzy rodziny, których losy splatają się dzięki przyjaźni córek: Janki, Hanki i Wiery. Pierwsze dni wojny napawają przerażaniem, ale tak naprawdę to dopiero wejście Armii Czerwonej potęguje strach bohaterów, którzy muszą nauczyć się żyć w nowych warunkach. Rodzina Stefanii traci ojca, a ta wykaże się ogromną siłą, by przeżyć z dwojgiem dzieci: dorastającą Janką i małym Julkiem. Jak bardzo zmienią się ludzie w obliczu realnego zagrożenia, czy można zaufać tym, którym ufało się przed wojną? Czy przyjaźń dziewcząt wytrzyma próbę okrutnego czasu?

Ta powieść zbudziła we mnie wiele emocji i refleksji. Przypomniała opowieści babci o wkroczeniu Sowietów i strach, jaki zapanował we wsi. Rozmyślałam nad pięknem dziewczęcej przyjaźni, nad tym, jak wiele człowiek w stanie jest znieść, by ocalić siebie i swoich bliskich, choć podejmowane decyzje nie dla wszystkich muszą okazać się słuszne. Ujęli mnie bohaterowie powieści swoim spokojem, troską, determinacją, a jednocześnie pełnią człowieczeństwa.

Odnalazłam w powieści to, co lubię w książkach historyczno-obyczajowych: świetnie zarysowane tło historyczne, zindywidualizowanych bohaterów, dwie linie czasowe narracji, mnóstwo emocji roziskrzonych do czerwoności w zakończeniu, różne oblicza miłości oraz wprawne pióro Autorki.

Czekam z niecierpliwością na kolejną część, a Was gorąco zachęcam do lektury.

Opowiadana w dwóch liniach czasowych, historia Stefanii oraz jej rodziny na tle przedwojennych lat. "Cienie zostaną za nami" to początek nowej, opartej na faktach sagi, zarazem debiut autorki, która już od pierwszych zdań przenosi nas na tereny Kresów wschodnich.

Początek Sagi kresowej oczarował mnie od samego początku. Czytając totalnie przenosiłam się w inną czasoprzestrzeń. Jakże realnie przedstawieni bohaterowie, dialogi, w których czujemy różnorodność nacji zamieszkujących tamte tereny, a była to zaiste mieszanka narodowości - polskiej, białoruskiej i żydowskiej.

Między wierszami jesteśmy w stanie odczuć nastroje panujące pomiędzy sąsiadami, zgrzyty ale i nawiązane przyjaźnie, w których nie ważne było pochodzenie a człowiek. Nadzieje i obawy, zwłaszcza w momencie wybuchu wojny. Niepokój wywoływany przepowiedniami Filomeny. Strach towarzyszący wkroczeniu wojsk sowieckich i trudne wybory, jakim muszą sprostać po śmierci Ludwika.

To co dzieje się na tych raptem 352 stronach hipnotyzuje. Nie wiem czy jestem w stanie wyrazić swój zachwyt. Do tego oczywiście porzucenie czytelnika w takim momencie! Co będę się dużo rozwodzić - czytajcie! Bardzo polecam.

Osobiście nie mogę doczekać się kontynuacji. Gratuluję takiego debiutu.

Stefania wraz z rodziną mieszkają w małej wsi niedaleko Baranowicz, na kresach wschodnich. Żyją godnie i w zgodzie z sąsiadami, do których należą i Żydzi i Białorusini. Nadchodząca wojna i jej wczesne lata wystawią na próbę ich wspólne relacje. Wkroczenie Armii Czerwonej na ich tereny wprowadzi strach i zwątpienie, a także niepewność tożsamości narodowej.

Przedwcześnie owdowiała Stefania będzie musiała sama zadbać o swoją siedemnastoletnią córkę Jankę i małego Julka. Dzięki pomocy i pomysłowości zaprzyjaźnionej żydowskiej rodziny, kobiety będą radzić sobie, dziergając skarpety, sprzedając jabłka ze swojego sadu, a nawet po cichu pędzony bimer. Ich wytrwałość, determinacja i siła są godne podziwu. Jednak wojna niesie ze sobą nie tylko ubóstwo, ale wiele innych niebezpieczeństw i tragedii.

To bolesna, pełna emocji opowieść o życiu na przedwojennych Kresach. Pięknie nakreślone tło historyczne, oddające atmosferę tamtych lat, lęk ludzi przed zbliżającym się widmem wojny, rozdarciem między nacjami, które do tej pory żyły zgodnie, a których wartości zostają wystawione na próbę.

Autorka w umiejętny sposób poprowadziła tę opartą na faktach historię. Czytałam z wielkim zaciekawieniem i sympatią do głównych bohaterek. Poboczne postaci i ich losy są równie interesujące. Miałam wrażenie, że jestem wśród nich i osobiście doświadczam ich strachu i niepokoju.

Bardzo podobały mi się wstawki z pamiętnika Stefanii, wątek babci Filomeny i zażyłość między rodziną Senkowskich i ich żydowskimi sąsiadami.

Jest to pierwszy tom tej sagi i ja już czekam na następny… szczególnie po takim zakończeniu pierwszego (jakim? Nie zdradzę 😉 Musicie przeczytać 😁)

Stefania i Ludwik wraz z dziećmi zamieszkują wieś przy wschodniej granicy II RP. Ich najbliższymi sąsiadami są Białorusini oraz Żydzi. I chociaż wszyscy mają obawy, co do przyszłości, starają się żyć normalnie. Pierwszy września we wszystkich budzi strach, ale z dnia na dzień przyzwyczajają się do nowej rzeczywistości. Jednak, gdy na Kresy wchodzą bolszewicy ich w miarę uporządkowany świat rozsypuje się niczym domek z kart. W tym trudnym dla wszystkich momencie Stefania z dziećmi zostaje sama. Musi wykazać się hartem ducha by przetrwać. Na szczęście ma przy sobie ludzi, którzy pomogą jej w trudnej sytuacji.

Kiedy sięgnęłam po tę książkę nie spodziewałam się, że to debiut. Szczerze zaskoczyła mnie ta informacja. Dowiedziałam się o tym, gdy chciałam dowiedzieć się czegoś o autorce. Wcześniej myślałam, że autorka ma na koncie już kilka pozycji książkowych. Sugerowało na to całkiem lekkie i przyjemne pióro. I fabuła… W moim przekonaniu była świetnie przemyślana. Autorka nie pozostawiła niczego przypadkowi. Łańcuch zdarzeń przyczyno-skutkowych nieśpiesznie prowadził bohaterów do podejmowania nieraz trudnych wyborów. Nie było wyjścia, bo czasy były ciężkie a los ich nie oszczędzał. Wszak nastał czas wojny a potem okupacji… Ten czas, który starł się czarną historią ludzkości zakiełkował w głowach niektórych głów państw, ale odmienił życie wszystkich. Namieszał. Odmienił ludzkie serca. Zasiał niezgodę i wiele innych negatywnych emocji.

Cienie zostaną za nami to wspaniały początek cyklu o losach polskiej rodziny mieszkającej na Kresach, która w czasie wojny i okupacji musiała zmierzyć się z nową sytuacją. Zasiane przez wroga ziarno nienawiści pomiędzy w miarę żyjącymi do tej pory zgodnie i spokojnie narodami zakiełkowało. Wydało plon… Książka obrazuje, co może się stać, gdy ludzie dadzą się omamić propagandzie i pozwolą w swoje serca wlewać jad złożony z negatywnych emocji. Szczerze ją polecam. To idealna książka do przeczytania i przemyślenia.

"Krew, łzy i wszędzie śmierć, czarny dym nad nimi i czerwona mgła obok, ten szary dusi a mgła niesie smutek i śmierć. Taka to będzie wojna, jak już przyjdzie. A przyjdzie, bo ludzie nie nauczyli się żyć w pokoju. Wydaje im się, że zwycięzca pisze historię, a takich na wojnie nie ma. Zostają za nimi cienie i mogiły przy drogach."

Lubicie książki historyczno - obyczajowe oparte na faktach?

Cienie zostaną za nami to pierwszy tom sagi kresowej.

Opowiada o losach ludzi, którzy mieszkali na terenach kresów wschodnich.

Stefania razem z rodziną mieszkają w małej wsi niedaleko Baranowicz.

Jej najbliższymi sąsiadami są Białorusini i Żydzi.

Różne narodowości żyją ze sobą w zgodzie i względnym spokoju do czasu...

1 września 1939 roku przeraża wszystkich. Nikt nie wie, czego może się spodziewać.

W tak trudnym momencie umiera mąż Stefanii, a kobieta zostaje sama z dziećmi. Musi się wykazać ogromną siłą, by wszyscy przetrwali ten trudny czas.

Akcja książki rozgrywa się dwutorowo. Część wydarzeń w życiu Stefanii i dzieci rozpoczyna się bezpośrednio przed wybuchem wojny. Druga część historii jest napisana w formie pamiętnika. W nim nasza bohaterka opisuje swój przyjazd z Krakowa do Baranowicz i pierwsze lata jej życia w nowym miejscu.

Rozwiązanie, które zastosowała autorka jest bardzo dobre, ponieważ możemy w pełni poznać losy wszystkich bohaterów tej historii.

Życie mieszkańców kresów upływało spokojnie. Jednak wybuch wojny wszystko zaczyna niweczyć.

Dziś wiemy, co się wtedy działo, ale w tamtych czasach ludzie byli zdezorientowani.

Z jednej strony Niemcy, z drugiej Rosjanie.

Gdy ci drudzy wkroczyli do Polski i układ sił uległ zmianie, na wierzch wyszły niesnaski, zawiść i animozje mieszkańców wsi.

Ten trudny czas pokazał na kogo naprawdę można liczyć.

"(...) Tak szybko zmienili zdanie, przecież niektórych znam, niedawno pomagałem im czytelnie druki wypełniać, bo się nawet podpisać nie umieli, a teraz mówią, że tu dla Polaków miejsca nie ma."

Cienie zostaną za nami to słodko - gorzka historia oparta na faktach. I właśnie dlatego wzrusza nas ona ogromnie i sprawia, że przeżywamy wszystko razem z jej bohaterami.

Autorka pięknie oddała nie tylko charakter postaci, ale również język i sposób wysławiania się obywateli poszczególnych narodowości.

Ta historia zabierze was w przeszłość. Jest ona jak otwarte okno przeszłych wydarzeń.

Jestem ogromnie ciekawa dalszych losów jej bohaterów i z niecierpliwością czekam na kolejne tomy Sagi kresowej.

Gorąco polecam.

Wschodnie ziemie Rzeczypospolitej w polskiej tradycji i literaturze określa się jako Kresy. Niezależnie od tego, jak bardzo poetycka byłaby to nazwa, słowo to wśród Litwinów, Białorusinów czy Ukraińców wywołuje negatywne skojarzenia. Już sam ten fakt świadczy o tym, jak skomplikowana była (i dalej jest) sytuacja tych ziem, których nie ominęły wichry historii i które splamione są krwią mieszkańców kilku narodowości. Obok siebie współegzystowali tu Polacy, Litwini, Białorusini, Ukraińcy oraz Żydzi, a po I wojnie światowej we wzajemne relacje coraz częściej wkraczała niepewność i obawy, a także pretensje i roszczenia.

Trudno jest się zatem dziwić, że we wrześniu 1939 roku miejscowe społeczności bez żalu żegnały się z krajem, który nigdy do końca nie stał się ich państwem. Tak naprawdę na Kredach tylko Polacy byli silnie związani z państwem polskim, za co wielu z nich zapłaciło życiem. A jednak mimo to, jeszcze przed wybuchem II wojny światowej narodowości te mieszkały w jednej wsi, koegzystując szczególnie, że bardzo często kooperacja była potrzebna do przetrwania. We wrześniu 1939 roku Polska została napadnięta przez dwa sprzymierzone ze sobą państwa totalitarne. 1 września granice Rzeczypospolitej przekroczyły wojska niemieckie, natomiast 17 września od wschodu wkroczyli Sowieci, co nie tylko nasiliło rozdźwięk pomiędzy mieszkańcami nawet najmniejszych miejscowości, ale stało się polem do szerzenia nienawiści i odgrywania się na najmniejsze nawet krzywdy. To trudny okres w historii dla wszystkich, ale tam, na Kresach, można było szczególnie zaobserwować, jak sąsiad zwraca się przeciwko sąsiadowi, brat przeciwko bratu.

Doskonale tę sytuację sportretowała Katarzyna Majewska-Ziemba, w swojej Sadze kresowej, której pierwszy tom pt. „Cienie zostaną za nami” przybliża nam właśnie ten okres w historii, a jednocześnie w życiu bohaterów, Stefanii, jej męża i dzieci. Opublikowana nakładem wydawnictwa Replika książka, to wyjątkowa powieść oparta na faktach, której nie da się czytać bez silnych emocji. Zarówno tych wywołanych faktami historycznymi, jak i wyborami bohaterów. To książka nie tylko dla tych, którzy interesują się II wojną światową, ale i dla tych, którzy cenią sobie dobrze napisane powieści obyczajowe.

Poznajemy Stefanię, która wraz z dwójką dzieci i mężem zamieszkuje małą wieś niedaleko Baranowicz. I tu żyją obok siebie różne narodowości, a choć to życie nie jest sielanką, to wspólnie udaje im się trwać. Stefania przyjechała tu do ciotki z Krakowa, bowiem jako wdowie z dzieckiem coraz trudniej było egzystować w wielkim mieście. Zaproszenie od ciotki miała potraktować jako chwilowe, a została na zawsze, zmieniając swoje smutne życie w czerni na ciężką pracę, ale taką, w której nie brak było chwil radości i miłości. To ciotka uczyła ją gospodarowania, pielęgnowania sadu, zbierania ziół i wielu innych przydatnych rzeczy po to, by być w miarę samowystarczalną. To ona wreszcie umarła spokojnie, kiedy Stefania z synkiem Władkiem znalazła się w kochających objęciach Ludwika, sąsiada, Białorusina. Mimo iż był to mężczyzna niezwykle słabego zdrowia, to jego rodzice kosztem wyrzeczeń zapewnili mu edukację, która nie zmuszała go do ciężkiej pracy na polu. Został szewcem i to cenionym, a że był niezwykle sumienny, dokładny, a przy tym bezkonfliktowy, wiele osób przyjeżdżało nawet z miasta do niego po buty. Wraz ze Stefanią doczekali się dwójki dzieci, Janki i Julka, którzy wzrastali w miłości, ale i w przeświadczeniu, że dla każdego trzeba być życzliwym i że trzeba ciężko pracować. Julka miała wyjątkowy talent do szycia, przyjaźniła się zresztą z Hanką, pochodzącej z żydowskiej rodziny znanych krawców i pod ich czujnym okiem doskonaliła swój kunszt. Drugą przyjaciółką Janki była Wierka, Rosjanka, z dość nieciekawego domu, w którym królował alkohol ukradkiem pity.

Jak wybuch II wojny zmieni przyjaźń tych dziewcząt? Jak poradzi sobie Stefania, która po śmierci męża sama będzie musiała przejść przez wojenne piekło? Jak zaczną zachowywać się względem siebie sąsiedzi? Na te i na wiele innych pytań pojawiających się w trakcie lektury, będziemy szukać odpowiedzi, wciąż zastanawiając się nad ludzką ułomnością i okrucieństwem. Niezwykle plastyczne opisy, zarówno bohaterów, jak i tła wydarzeń sprawiają, że czujemy się bezpośrednimi uczestnikami wydarzeń, zaś Stefania i jej dzieci stają się nam bliscy, jak rodzina. Nic zatem dziwnego, że po odłożeniu książki wciąż pozostajemy przy niej myślami i sercem, wyglądając kolejnego tomu sagi.