Cienie Paryża

Młody architekt trafia do szpitala psychiatrycznego, gdzie musi zmierzyć się z tym, co uczynił. A czynu dokonał strasznego, otóż podpalił wieże Eiffla i dziś musi sprawić, by inni zrozumieli dlaczego to zrobił...

*

Paulina Kuzawińska przenosi czytelnika tym razem do Paryża. Miasta miłości i jak się szybko okazuje, szaleństwa. Zapowiadający się na prawdziwego architekta młody mężczyzna, w przypływie ogromnej desperacji podkłada ogień pod świeżo wybudowaną wieżę, a teraz musi odpowiedzieć na pytania i sam siebie przekonać, czy jego zmysły napewno są w dalszym ciągu zdrowe? Czy obsesja, która nim zawładnęła i uczucia, to wystarczające wytłumaczenie na wszystko? Piękno i szaleństwo - te dwie sprawy autorka połączyła w jedno i stworzyła niebanalną historię, przy której długo wstrzymywałam oddech. W mistrzowski, typowy dla siebie sposób przeniosła mnie do roku 1889 i pokazała, jak widzi świat oczami mężczyzny, którego życie nagle zupełnie się przewróciło do góry nogami. Wczoraj poukładany, z planami na przyszłość, dziś opętany i niczego niepewny. Pokochałam ten mrok, jaki roztoczył się wokół słynnej wieży, pokochałam bohaterów, którzy podążali za własnymi marzeniami i te niewiadome, które sprawiały, że ciekawość prowadziła wręcz do mojego wybuchu. Piękny opis krajobrazu, a przy tym wspaniałe, wyszukane charaktery bohaterów powieści, owiane niesamowitą tajemnicą. Co można przypisać na plus to napewno to, jak sprawnie przechodzimy pomiędzy wspomnieniami Victora a jego opowieścią i próbą zrozumienia - co tak naprawdę wydarzyło się tej feralnej nocy? Komu powinien dziękować a kogo znienawidzić? "Cienie Paryża" to książka, która momentami klimatem przywodziła na myśl "Upiora w operze", choć opowiadała zupełnie odmienną historię. Nastrój i niepokój został jednak idealnie odwzorowany, stąd mój zachwyt nad nią nie ma końca.

Paryż🗼 ❤

Czy jest wśród Was ktoś, kto marzy o podróży do tego pięknego miasta ?

Paulina Kuzawińska w swojej najnowszej powieści zabiera nas właśnie do stolicy Francji.

Rok 1899. W Paryżu właśnie rozpoczyna się przygotowywana od lat Wystawa Światowa. Do stolicy Francji zjeżdżają ludzie z całego świata chcąc zobaczyć słynną wystawę oraz nowo wybudowaną wieżę Eiffla. W międzyczasie dochodzi do dziwnych wydarzeń, w wyniku których młody, świetnie zapowiadający się architekt trafia do szpitala psychiatrycznego. Zostaje oskarżony o podpalenie restauracji. Czy poddając się hipnozie dowie się co pchnęło go do tego czynu?

Cóż to była za historia ! Autorka zabrała mnie w cudowną podróż do czasów la belle epoque. Wspaniałe połączenie powieści historycznej z wątkiem kryminalnym i namiętnym romansem. Autorka w cudowny sposób oddaje nam klimat tamtych czasów, czytając mamy wrażenie jakbyśmy brali udział w bankietach, podróżowali dorożką, po prostu coś wspaniałego. To było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, które uważam za bardzo udane. Książkę czytałam z zapartym tchem i z ogromną przyjemnością nie mogąc doczekać się zakończenia tej mrocznej i intrygującej historii. A zakończenie? Nie spodziewałam się tego, Paulina Kuzawińska zaskoczyła mnie ogromnie, byłam w szoku czytając ostatnie strony. Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko szczerze Wam polecić "Cienie Paryża". Ja krótko mówiąc zostałam oczarowana. Na pewno sięgnę po inne powieści Pani Pauliny.

Dziękuję bardzo za możliwość przeczytania książki @wydawnictwolira 💙

Uwielbiam czytać powieści historyczne, gdyż zawsze świetnie odnajduję się w takich realiach. Czytałem wcześniejszą książkę tej autorki, dlatego chciałem się przekonać, czy i ta najnowsza warta jest uwagi. Przeczytałem ją i mam dość mieszane odczucia. Z jednej strony świetna fabuła, przemyślane wątki, które trzymają w napięciu i mocno wciągają. Jednak z drugiej strony, było w tej książce coś, co sprawiało, że nie mogłem skupić się na lekturze. Myślę, że tym przeszkadzaczem był język, jakim posługiwała się autorka. Zachęcam jednak każdego do sięgnięcia po tę powieść, gdyż jest ona warta przeczytania.

Po bardzo udanej serii "Dama z ..." Paulina Kuzawińska wróciła z kolejną książką, która porywa czytelnika do Francji czasów belle epoque, gdzie w cieniu dopiero co wybudowanej wieży Eiffela dochodzi do tajemniczych wydarzeń. Zamieszany w nie jest architekt monumentalnej budowli - Victor Argent, którego poznajemy w niecodziennym miejscu, bo jako pacjenta szpitala psychiatrycznego Salpetriere. To tutaj pod wpływem hipnozy opowiada wydarzenia, które doprowadziły go do tego miejsca. Główną bohaterką opowieści jest tajemnicza i efemeryczna Elaine d'Estaing, przez którą Victor zrujnuje swoje życie, a w rezultacie podpali restaurację w wieży Eiffela.

Kim w rzeczywistości jest Elaine?

Paulina Kuzawińska udowodniła że świetnie czuje się w klimatach retro, z niebywałą łatwością maluje XIX-wieczny Paryż oraz klimat towarzyszący Wielkiej Wystawie. Snuje intrygę, której finał zaskakuje, w rezultacie czego czytelnik czuje niedosyt. Mam nadzieję, że autorka będzie dalej pisać tak intrygujące i klimatyczne powieści grozy

Pierwsze słowo, które pojawiło się w mojej głowie w czasie lektury „Cieni Paryża”, którym mogłabym określić całościowo tę powieść to — intrygująca. Zaczęło się intrygująco, a zakończyło... Powiem Wam, że takiego rozwoju wypadków, na pewno się nie spodziewałam.

Wyobraźcie sobie — koniec XIX wieku, piękny Paryż, Wystawa Światowa i ona — symbol miasta, wybudowana niedawno wieża Eiffla. Namacalna zdaje się atmosfera, którą czuć w trakcie czytania i wręcz słychać głosy tłumów, które zjawiły się, aby rozkoszować się tym niezwykłym wydarzeniem.

Jest też on.

Zamknięty w szpitalu psychiatrycznym Salpêtrière młody architekt, który trafił tam na skutek próby podpalenia tego wyjątkowego miejsca. Zbiera się grupka ekspertów, która próbuje dotrzeć do jego psychiki i za pomocą hipnozy odtworzyć bieg wypadków i zrozumieć, co kierowało mężczyzną, że dopuścił się tak ekstremalnego sabotażu. Tak zaczyna się ta klimatyczna powieść, która wiedzie czytelnika przez światło i mrok, przez miłość i nienawiść, przez zazdrość, namiętność i zdradę. Cóż mogę powiedzieć — czyta się ją z wypiekami na policzkach!

Autorka bardzo obrazowo przedstawiła Paryż schyłku XIX wieku. Miasto, które dla wielu jest spełnieniem marzeń, miejscem kojarzonym głównie z pięknem, z możliwością obcowania z cudami architektury, zostaje zestawione z brzydotą, która wyziera z opuszczonych uliczek, starego dworu, w którym słychać kocie miauczenie, a w powietrzu czuć zapach... kocimiętki. Brzmi mrocznie? Bo taka poniekąd jest powieść Pauliny Kuzawińskiej. I w tej niezwykłej mroczności, balansującej na pograniczu jawy i snu, nie sposób się nie rozsmakować. Ta opowieść wydaje się momentami nierealna. Ze zdumieniem przecieramy oczy i próbujemy połączyć poszczególne wątki, aby razem z psychiatrą, który poddał głównego bohatera hipnozie, złożyć w całość wszystkie, można rzec — poszlaki, aby dotrzeć do clue tego, co zrobił tego feralnego i brzemiennego w skutkach, głównie dla niego, dnia.

Podsumowując:

Nowa powieść Pauliny Kuzawińskiej to świetne połączenie mrocznego kryminału z pełnym namiętności romansem, a to wszystko osadzone w czasach jakże fascynującej la belle époque. Autorce udało się bardzo dobrze oddać klimat tamtego okresu, a nade wszystko ukazać różne, jakże skrajne oblicza Paryża. Miasta, które jednych fascynowało, a w drugich budziło strach. Opowieść o meandrach ludzkiej psychiki, obsesji, która jest w stanie na tyle otumanić, że popycha do czynów, które w innych okolicznościach nie miałyby racji bytu. Jeśli do tego dołożymy suspens, jaki autorka zafundowała nam na zakończenie, to otrzymamy wciągającą powieść, która niejednokrotnie Was zaskoczy. (NIEnaczytana)

Jak widzę w tytule „Paryż” to zawsze sięgam po takie książki. Lubię czytać o tym mieście, chodzić razem z bohaterami ciasnymi uliczkami, podziwiać wieżę Eiflla i przeżywać razem z nimi przygody na tle miasta miłości. Tym razem przeczytałam „Cienie Paryża”.

Głównym bohaterem jest młody architekt, Viktor Argent, który trafił do szpitala psychiatrycznego za podpalenie wiezy Eiffla. Psychiatrzy przy pomocy hipnozy odtwarzają przebieg wydarzeń i jak to się stało, że Viktor postanowił to zrobić. Przenosimy się do końcówki XIX wieku, na kilka dni przed Wielką Wystawą. Razem z Viktorem poznajemy tajemniczą Elaine i skrywane przez nią sekrety.

Paulina Kuzawińska bardzo barwnie opisała Paryż z końca XIX wieku. Przeniosła czytelników do la belle epoque i muszę przyznać, że zrobiła to bardzo dobrze. Książka ma niesamowicie tajemniczy klimat, czasem nawet mroczny. Tajemnica, którą odkrywamy z głównym bohaterem, w miarę czytania książki, coraz bardziej wciąga.

Jednak na największe brawa zasługuje końcówka. Podniosła poziom książki. Jest bardzo zaskakująca, można powiedzieć, że wyjaśnia wszystko, ale w sposób w jaki w ogóle bym się tego nie spodziewała i przez to zamiast mówić, że książka jest średnia, mówię że jest dobra. Zakończenie to największy atut książki, tak moim zdaniem oczywiście.

Co do głównego bohatera to miejscami wydawał mi się drażniący. Nie rozumiałam jego postępowania, a wręcz wydawało mi się niejednokrotnie dziwne. Muszę przyznać, że nie polubiłam się z nim. Choć jego charakter i wybory nie sprawiają, że książkę czyta się źle.

Książka nie jest długa, akcja toczy się szybko, bez zbędnych opisów. Napisana jest w sposób przystępny. To lekka lektura na wieczory.

Autorka dobrze poprowadziła fabułę. Wiadomo kiedy czyta się wspomnienia Viktora, a kiedy jest się w czasie teraźniejszym.

Podsumowując, książka dużo zyskuje dzięki pomysłowi i klimatowi tajemniczości. Jej słabą stroną są bohaterowie, których moim zdaniem nie da się do końca lubić. Jednak odkrywanie tajemnicy jest tu ważniejsze niż sympatia do bohaterów.