Cichy pokój

Rewelacyjna książka!Mroczna,brutalna i krwawa ,taka ,którą nie chce sie odkładać dopóki ostatnia kartka nie zamknie powieści.

"Cichy pokój " to druga część z cyklu o inspektorze Anjelice Henley.Żałuję,że nie doczytałam ,że ksiązka pochodzi z cyklu,poniewaz sporo spraw z książki "Naśladowca " mi umknęło i nie wiedziałam o co chodzi ,ale w sumie można ją równiez czytać bez znajomości poprzedniej.

Nadine Matheson w tej powieści bez wątpienia pozytywnie zaskakuje.W mistrzowskim stylu skonstruowała fabułę ,która co prawda przesączona jest brutalnością ale sprawia,że książka jest nieodkładalna.

W "Cichy pokój" komisarz Anjelica Henley zmaga się z traumą po utracie matki i dramatycznych zdarzeniach ostatniego śledztwa. Terapia nie przynosi rezultatów. Ciągle czuje strach i oddech oprawcy. Gdy zostaje zamordowany pastor pobliskiego kościoła, komisarz ponownie staje twarzą w twarz z brutalnością tego świata i bezgranicznie angażuje się w śledztwo kosztem dziecka i małżeństwa.

W tej części autorka porusza sporo spraw,które na co dzień spychane są w realnym świecie na drugi plan.Mamy tu poruszony temat rasizmu,choroby dwubiegunowej,depresji,fanatyzm religijny czy równiez temat egzorcyzmu.A wszystko to rewelacyjnie połączone w kryminalną intrygę.

Autorka niesamowice manipuluje czytelnikiem podsuwając mylne tropy,miesza w głowie i nie pozwala choćby na moment odpuścić.Układanie poszczególnych elementów układanki ramię w ramię z doskonale wykreowanymi śledczymi, sprawiło mi ogromną satysfakcję.

Cóż mogę więcej powiedzieć , czytajcie książki autorki, bo warto, a wierzę, że jeszcze nas zaskoczy.

Po lekturze debiutanckiego tomu serii o inspektor Anjelice Henley, sięgnąłem po kontynuację – Cichy pokój. To druga odsłona kryminalnych losów duetu Henley–Ramouter, która tym razem prowadzi nas do mrocznych zakamarków Deptford, gdzie w kościele zostaje zamordowany czarnoskóry pastor, Caleb Annan. To, co zaczyna się jak klasyczne śledztwo w sprawie zabójstwa, szybko nabiera głębi – w ukrytym pomieszczeniu funkcjonariusze odnajdują drugą ofiarę, niemal martwą, noszącą na ciele ślady religijnych rytuałów.

Matheson nie traci czasu na zbędne wprowadzenia – rzuca czytelnika w sam środek śledztwa, które od razu zyskuje medialny rozgłos i budzi kontrowersje. Równolegle z odkrywaniem kolejnych elementów zbrodni obserwujemy zmagania Henley z traumą z przeszłości. Wydarzenia z pierwszego tomu odcisnęły piętno na psychice bohaterki – kobieta uczęszcza na terapię, próbuje pogodzić się ze śmiercią matki i desperacko łatać małżeństwo, którego fundamenty coraz wyraźniej się kruszą.

W tym samym czasie Ramouter balansuje między pasją do pracy a poczuciem winy – jego rodzina zmaga się z chorobą, a on sam wie, że jego miejsce powinno być przy żonie i synku. Relacje między bohaterami nabierają głębi – nie brakuje tu złożonych emocji, nieporozumień i cichych wyrzutów, ale też wzajemnego zrozumienia. Warto dodać, że ich przełożony, niegdyś bliski Henley, ukazuje swoją mniej przyjemną twarz, a pozostali członkowie zespołu dopełniają palety prywatnych konfliktów i osobowości.

Mimo mocno zarysowanego życia wewnętrznego postaci, Matheson umiejętnie trzyma narrację wokół śledztwa. Tempo wydarzeń stopniowo rośnie – pojawiają się kolejne podejrzenia, nowe ciała, zmieniający się podejrzani, a wszystko to pod czujnym okiem mediów i w atmosferze niepewności. Henley musi działać, mimo osobistego dystansu i niechęci wobec ofiary – to daje narracji ciekawe psychologiczne napięcie.

Autorka porusza tu kilka ważnych tematów społecznych. Przez pryzmat koloru skóry ofiary i samej Henley dotykamy problemu rasizmu, ale jeszcze silniej wybrzmiewa temat chorób psychicznych. To właśnie obraz bezbronności, zagubienia i manipulacji w imię fałszywego „dobra” najmocniej zapada w pamięć. Matheson pokazuje dwie perspektywy – osoby chorej oraz jej otoczenia – a jednocześnie stawia pytania o odpowiedzialność, świadomość i systemową opiekę. Nie moralizuje, ale daje do myślenia. Przypomina, że z odpowiednim wsparciem choroba psychiczna nie musi oznaczać końca jakościowego życia.

To, co mnie szczególnie ujęło, to wyważenie brutalności. Owszem – są tu opisy tortur, jest krew, ale w przeciwieństwie do pierwszego tomu (Naśladowca), Cichy pokój nie epatuje drastycznością. Zamiast tego daje przestrzeń na psychologiczną analizę, budowanie napięcia i rozwój bohaterów. Intryga jest dobrze skonstruowana, pełna zwrotów akcji i inteligentnie rozpisana.

Widać tutaj ogrom włożonej przez autorkę pracy z wyrazistymi bohaterami, bogatym tłem psychologicznym i tematami społecznymi, które długo zostają w głowie. Nadine Matheson udowadnia, że potrafi nie tylko budować napięcie, ale i pisać z empatią. Choć polecam zapoznanie się z pierwszym tomem, to właśnie ten drugi uważam za bardziej przemyślany, subtelny i poruszający. Czekam z niecierpliwością na dalsze losy Henley i jej zespołu.

Drugi tom serii z Anjelicą Henley i drugie ciekawe i wciągające śledztwo. Mam nadzieję, że to nie ostatni tom, bo od premiery tej książki minęło na dzień dzisiejszy dokładnie pół roku, a o kolejnej historii cisza. Byłaby szkoda, bo Henley i jej zespół robią świetną robotę, a śledztwa i zbrodnie są ciekawie poprowadzone. Widać, że autorka czerpie wiedzę ze swojego zawodu (adwokatka specjalizująca się w prawie karnym). Tym razem cała sprawa ma wydźwięk religijny, a jak w takich przypadkach bywa, motywy zbrodni mogą być wyniosłe i błahe jednocześnie. Nie wpadłam na to do końca kto i za czym stoi, bo podejrzanych było wielu i każdy na swój sposób mi pasował. To książka z rodzaju tych nieodkładalnych, bo człowiek chce już, natychmiast dowiedzieć się co się wydarzy i jak to się zakończy. Miłośnicy gatunku na pewno nie będą zawiedzeni.

Nadine Matheson to angielska autorka powieści kryminalnych, która na naszym rynku pojawia się w roku 2023, wiosną z debiutem pt. “Naśladowca”, jesienią z tomem drugim serii pt. “Cichy pokój”. Oczywiście każdy tom da się czytać oddzielnie od siebie, opowiadają o dwóch różnych zagadkach kryminalnych, ale też warto zaznaczyć, że problemy życia prywatnego postaci serii mają tu swoje miejsce, co czytając w kolejności chronologicznej mocniej się doceni. Tom drugi to gatunkowo rasowy kryminał - jest w nim sporo akcji, solidna zagmatwana intryga kryminalna, napięcie i podsycanie ciekawości czytelnika, dobra psychologia postaci oraz tematy ważne dla współczesnego człowieka. Zagadka kryminalna jest wielowątkowa, co już możemy wywnioskować na początku - śledczy zostają wezwani do morderstwa pastora, którego ktoś dokonał w kościele, a w pokoju powyżej znajdują jeszcze jedną ofiarę, która raczej z tą zbrodnią nie miała nic wspólnego… Zatem już na początku są dwie ścieżki fabularne, którymi idziemy, a im dalej, tym mocniej się rozgałęziają. To historia, w której sporo się dzieje, nie brak jednak miejsca na chwilę zastanowienie, pogrzebania w dowodach i solidnego przesłuchiwania świadków, którzy ewidentnie mają swoje ukryte cele - każdy z nich trochę kręci, co dodatkowo pobudza ciekawość czytelnika. Ważne są też tematy, jakie książka porusza, trochę ich jest, ale najważniejszy to ten dotyczący życia z chorobą psychiczną. W tym tomie w porównaniu do pierwszego nie ma już takiej makabry, brutalności, jest nieco spokojniej, co sama sobie mocno cenię. Dobrze się bawiłam podczas tej lektury, trudno się od niej oderwać, a z bohaterami serii już teraz czuję się związana - czekam na tom trzeci!

„Naśladowca” co to była za książka, więc z wielką chęcią i ciekawością sięgnęłam po drugi tom, uprzedzę, że bez znajomości pierwszej części spokojnie można czytać „Cichy pokój” To jaką dawkę emocji otrzymałam ciężko będzie ubrać w słowa ale się postaram.

W głównej nawie kościoła zostają znalezione zmasakrowane zwłoki pastora Caleba. Śledczy Anjelica Henley i jej partner Ramouter rozpoczynają zbieranie dowodów tej bestialskiej zbrodni, ich współczucie dla tego człowieka mija, kiedy znajdują tajemniczy pokój, a w nim wydaje się martwego, młodego chłopaka. Po bliższych oględzinach okazuje się, że wycieńczony mężczyzna żyje i trafia na intensywną terapię, Henley ma nadzieję, że przeżyje i dowiedzą się, co działo za drzwiami ukrytego pokoju. Zamordowany Caleb okazuję się nie takim świętym człowiekiem za jakiego chciał uchodzić, na jaw wychodzą coraz to nowsze fakty, które jego żona stara się tuszować, jednak ta para śledczych nie daje za wygraną i zrobią wszystko, żeby dowiedzieć się prawdy. Pojawiają się kolejne ofiary, nic się nie zazębia, ale Anjelica nie spocznie, póki nie ułoży tej układanki.

Oprócz dobrego kryminału, który trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, a akcja nie zwalnia nawet na chwile, autorka poruszyła w tej książce wiele problemów społecznych i idealnie wplotła je w akcję. Rasizm, dyskryminacja, kwestię wiary znaleźć to na kartach kryminału to naprawdę mało spotykane.

Mnie jednak najbardziej poruszył problem depresji i tego jak społeczeństwo ukrywa problemy psychiczne swoich bliskich przed światem. Jednocześnie ci sami ludzie tak głęboko wierzą w Boga, modlą się gorliwie, a tak wstydzą się choroby, że wolą ja nazwać opętaniem i skazać człowieka na śmierć i to wszystko w imię wiary, to było dla mnie najbardziej wstrząsające. Smutne jest to, że społeczeństwo wstydzi się chorób psychicznych i odwraca głowę od tych, którzy niemo krzyczą o pomoc, autorka ujęła ten problem doskonale.

Zagadka morderstwa jest skomplikowana, śledczy błądzą po omacku, na jaw wychodzą coraz nowsze fakty, a Henley i Ramouter dodatkowo muszą sobie radzić z własnymi problemami i traumą z przeszłości. Jednak zgranie tych dwojga pozwala im powoli rozwiązywać każdy supeł tej zagadki i dochodzić do prawdy, a będzie ona nie łatwa. Tu też autorka mnie zaskoczyła, w pierwszej części nie widziałam nawet cienia szansy, że ta dwójka się zakoleguje, a w drugiej zaczynają tworzyć naprawdę dobry duet.

Debiut autorki był znakomity i już postawiła sobie poprzeczkę dość wysoko, w drugiej części postawiła sobie ja jeszcze wyżej i patrząc jak doskonały kryminał stworzyła, wiem że kolejna książka na pewno mnie nie zawiedzie. Jej domeną jest trzymanie czytelnika w napięciu, zwroty akcji i zagadki, które ciężko rozwiązać.

Polecam całym serduchem.