Ci, którzy przeżyli. Stulecie Winnych. Tom 1

W tym roku mam niebywale szczęście, wszystkie książki po jakie sięgam trafiają idealnie w mój gust, a autorzy tych książek do moich ulubionych. I w tym przypadku nie było inaczej. Czytając pierwszy tom Stulecia Winnych przeżyłam wspaniałą przygodę.

Akcja pierwszego tomu toczy się w latach od roku 1914 do dnia 1 września 1939 czyli rozpoczęcia II wojny światowej. Jest to epicka opowieść,wielowątkowa, barwnie opisana, gdzie podczas zawieruchy wojennej poznajemy ród Winnych.

Dzięki pierwszym stronom czytania poznałam smak radości (podczas narodzin sióstr bliźniaczek Marii i Anny) jak i smutku (podczas śmierci ich matki). Żal tylko było ich ojca Stanisława, który razem z pomocą domową Anną i dwoma synami został sam. Do pomocy ruszyli seniorzy rodu i rodzice Stanisława, Bronisława i Antoni. I tak, chcąc nie chcąc, zostałam wplątana w historię rodu, czytałam o ich wzlotach i upadkach, radościach i tragediach, smutkach i namiętnościach

Winni, niby zwykła rodzina, pewnie jak wiele innych, która żyła w tamtych latach, a jednak bardzo się z nimi związałam. Oprócz fikcyjnych postaci na stronach książki poznajemy również autentyczne postaci: Stanisława Lilpopa, Tadeusza Wierusz-Kowalskiego jak również Jarosława Iwaszkiewicza.

Jak to dobrze, że II i III tom mam na półce. Teraz chwilę odsapnę i z wielką chęcią będę kontynuowała przygodę z Winnymi i również dlatego, że autorka zakończyła I tom w bardzo ciekawym momencie.

"I kochajcie siebie. Kto siebie nie kocha, nie pokocha drugiego człowieka, podobnie jak ten, kto siebie kocha za bardzo..."

"Popatrzył na blade, rozgwieżdżone niebo i pomyślał, że już nic nigdy nie będzie takie samo jak było... Nie ma winnych, synku, kiedy jest wojna..."

Jednym z wyznaczników dobrej książki jest to, że szybko przestajemy dostrzegać słowa a coraz wierniej odmalowujemy w wyobraźni przytaczane przez autora obrazy. Wówczas niemal nic nie jest w stanie oderwać nas od lektury, całkowicie się w nią zagłębiamy, doskonale odczuwamy emocje bohaterów, razem z nimi przeżywamy wszystkie wydarzenia. I tak właśnie jest w przypadku tej powieści, spokojny i wciągający styl narracji, niemal już zapomniany klimat historii sprzed wieku, gorzkie i słodkie smaki scenariuszy ludzkich żyć. Radosne uniesienia i bolesne cierpienia serc. Nadzieja, wiara i odwaga przeplatają się z poczuciem klęski, krzywdy i bezsilności. A do tego wiele tajemniczych nut, delikatnych akcentów magii i drżących przepowiedni przyszłości. Piękna książka, wdzięczna, wzruszająca, wprowadzająca w refleksyjny nastrój. Mocno satysfakcjonująca lektura, która długo pozostaje w sercu czytelnika.

Wspaniałe jest także to, że w powieści każdy z wielu bohaterów ma do opowiedzenia niezwykłą historię, odrębną i indywidualną, a jednocześnie tak bardzo podobną do innych. Uwielbiam taki uniwersalny przekaz, kiedy wiele aspektów można odnieść do własnego życia czy naszych najbliższych, zmieniają się warunki, ale pewne wartości zawsze pozostają stałe. Trudno wskazać ulubioną postać, sympatią obdarzamy wszystkich członków rodziny Winnych, dostrzegamy ich wady i zalety, czar bycia z krwi i kości, oddanie ludzkiego wymiaru. Nie są krystalicznie czyści, jednoznaczni i jednowymiarowi, wręcz przeciwnie barwni, sprzeczni i mocno interesujący. Czasem chodzi o tę ich jasną i przejrzystą hierarchię wartości, silny duch walki i poświęcenia, życiową mądrość zdobytą doświadczeniem i popełnianymi błędami. Kiedy indziej, o pęd do zdobywania wiedzy i poznawania świata, czy odczuwania zadowolenia z ciężkiej i mozolnej pracy. Bogata w intrygujące wydarzenia saga rodzinna, a w tle polska wieś nękana pierwszą wojną światową, epidemią grypy hiszpanki, dwudziestoleciem międzywojennym naznaczonym dramatycznymi wydarzeniami i nieszczęśliwymi zbiegami okoliczności. Jak potoczą się losy członków rodziny Winnych? W jaki sposób każdy z nich wypełni swoje przeznaczenie? Czego mogą się spodziewać i jak odnajdą się w otaczającej ich niepewnej rzeczywistości?

[Adres usunięty]

Bohaterowie są tak wykreowani, że z wypiekami na twarzy śledziłam ich losy, wraz z nimi przeżywając wszelkie wzloty i upadki. Interesującym zabiegiem jest wplecenie postaci i wydarzeń rzeczywistych, co umożliwia jeszcze lepsze wsiąknięcie w całą opowieść, a także przybliżenie sobie pewnych faktów historycznych, które być może do tej pory były nieznane bądź umknęły w gąszczu innych informacji. Ałbena Grabowska nie wybiela nikogo - wszyscy są prawdziwymi ludźmi, popełniającymi błędy i chyba właśnie dlatego ich losy chwytają za gardło.

Cieszę się, że w końcu sięgnęłam po ten cykl, ponieważ już pierwszy tom skradł moje serce. Jestem zachwycona, a "Ci, którzy przeżyli" to jak na razie najlepsza powieść, jaką przeczytałam w tym roku. Być może nie jestem zbyt obiektywna, bo jednak mam słabość do historii toczących się w Polsce w czasach wojennych, zatem autorka totalnie trafiła w mój gust, ale dobrze mi z tym. Nie mogę doczekać się zabrania za kolejne części, a później obejrzenia serialu, bo nie chcę zbyt prędko opuszczać tych bohaterów...

Cała opinia: [Adres usunięty]

Książka bardzo wciągająca, interesująca, napisana bardzo przystępnie dla odbiorcy. Trochę faktów historycznych, elektryzująca historia miłosna oraz wiele ciekawostek. Polecam.