Akcja książki pozwala zajrzeć poza zasłony czasu lat trzydziestych życia zakopiańskiej bohemy, zwanej przez wielu dekadencją, jak również kręgów intelektualnej prosperity przedwojennej Polski. Postacie autentycznie wówczas żyjących, a często nieznanych lub zapomnianych osób mieszają się z prominentami jak Słonimski, Gombrowicz, Boy-Żeleński, Tatarkiewicz, no i oczywiście Stanisław Ignacy Witkiewicz, który jest jednym z głównych bohaterów książki.
Napisano bardzo wiele prac o tym wielce kontrowersyjnym artyście, dramaturgu i filozofie, lecz liczba pozycji zbeletryzowanych dotyczących jego życia codziennego, zmagania się z ówczesną rzeczywistością czy pracy jako artysta sprowadza się zaledwie do kilku tytułów.
To na tle ostatnich sześciu lat życia Witkacego zostaje tu wskrzeszona jedna z jego wysoce medialnych modelek, nieznanych ogółowi. Jest nią Genia Wyszomirska (babka autora), zwana też „Asymetryczną Damą”. Zostawiła ona wnukowi w spadku bardzo bogaty materiał informacyjny o swoich koneksjach zarówno z Witkacym, jak i z resztą ówczesnej intelektualnej elity lat poprzedzających wojnę, którym autor dzieli się z czytelnikiem.
Powieść oddaje nastrój ówczesnej epoki z dużą dozą humoru, opisów piękna Tatr, jak również nutą dyskretnej erotyki. Jest tu również próba rozładowania narosłych przez lata utartych i często krzywdzących szablonów wartościowania ówczesnego zakopiańskiego środowiska.
Należy również podkreślić, że książka jest utrzymana w stylu językowym tamtych lat i pisana w konstrukcji scenariusza filmowego.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska
W jakim stylu literackim została napisana ta książka o Witkacym?
Powieść jest skonstruowana na wzór scenariusza filmowego i utrzymana w specyficznym języku lat trzydziestych. Taka forma narracji pozwala czytelnikowi poczuć autentyczny klimat epoki oraz dynamikę życia zakopiańskiej bohemy. Autor wykorzystuje bogaty materiał źródłowy pozostawiony przez swoją babkę, Genię Wyszomierską, aby oddać ducha przedwojennej Polski. Książka łączy w sobie elementy humorystyczne z opisami tatrzańskiej przyrody i dyskretną erotyką.
Jakie autentyczne postacie historyczne pojawiają się w treści tej powieści?
W książce występują wybitni przedstawiciele polskiej inteligencji, tacy jak Stanisław Ignacy Witkiewicz, Witold Gombrowicz oraz Antoni Słonimski. Czytelnik spotka tu również Tadeusza Boya-Żeleńskiego oraz Władysława Tatarkiewicza w kontekście ich codziennych relacji towarzyskich. Główną osią fabuły jest relacja Witkacego z jego słynną modelką, znaną jako "Asymetryczna Dama". Przedstawienie tych postaci opiera się na prywatnych zapiskach i wspomnieniach rodzinnych autora.
Czy książka "Chyba nie mogę Pani posądzić o demonizm. Witkacy" to biografia?
Jest to zbeletryzowana opowieść oparta na faktach, a nie klasyczna biografia naukowa. Autor skupia się na ukazaniu życia codziennego i zmagań artysty z rzeczywistością ostatnich sześciu lat przed wojną. Wykorzystanie formy powieściowej pozwala na swobodniejsze oddanie nastroju dekadencji panującego w ówczesnym Zakopanem. Publikacja wypełnia lukę w literaturze dotyczącą prywatnej sfery życia Stanisława Ignacego Witkiewicza.
Jaką atmosferę i tematykę odnajdę podczas lektury tego tytułu?
Lektura przenosi czytelnika w świat przedwojennej elity intelektualnej, pełen humoru, filozoficznych dysput i tatrzańskich krajobrazów. Tekst dekonstruuje krzywdzące schematy dotyczące środowiska artystycznego Zakopanego, ukazując je w sposób wielowymiarowy. Ważnym elementem są szczegółowe opisy pracy Witkacego jako portrecisty i jego specyficznego podejścia do modelek. Całość przesycona jest duchem dekadencji charakterystycznym dla kręgów bohemy lat trzydziestych.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja może okazać się nieodpowiednia?
Książka nie jest polecana osobom poszukującym sztywnego opracowania historycznego lub współczesnego tempa akcji. Ze względu na konstrukcję scenariuszową oraz stylizację językową, wymaga ona od odbiorcy skupienia i zamiłowania do stylistyki retro. Czytelnicy oczekujący literatury pozbawionej wątków obyczajowych mogą poczuć się przytłoczeni obecnością dyskretnej erotyki. Nie jest to pozycja dla osób, które preferują standardową formę prozy zamiast układu scenicznego.
