Chodź ze mną

Oj, wkręciłam się w tę historię. Przyznać muszę, że wciąga. I to bardzo. Jest klimatycznie, duszno i zagadkowo. Z kart bije ciężka aura adekwatna dla gatunku grozy a im bliżej końca tym sceny rodem z "teksańskiej piły mechanicznej" przybierają na sile.

Muszę przyznać, że Możdżeń miał pomysł, nie ma wątpliwości. Taki skrupulatnie ułożony w głowie i uporządkowany na kartach.

Fajnie, że współczesny Wrocław. Fajnie, że dawne Breslau. W tym wszystkim pamiętniki z początku XIXw. o dość wstrząsającej treści. Bohaterów kilku, ale każdy ma mocny udział w fabule. Każdego poznajemy w kontekście grupy i jako osobną postać. Nie zapałałam do żadnej z nich szczególną sympatią ale doceniam, że autor z dużą konsekwencją te postaci buduje. Każde z nich myślało, że wspomnienia wystarczy wyprzeć, ale wystarczył impuls a stare demony wracają. Mroczne rzeczy zaczynają się dziać z ich psychiką. Nad ich zachowaniem przejmują kontrolę ciemne zakamarki umysłu, takie, których sami się po sobie nie spodziewali.

Książka strachu we mnie nie wywołała ale dreszczyk ekscytacji już tak. Od zawsze tak mam, że słowo pisane strachu we mnie nie wzbudza. Duchy, siły nieczyste są dla mnie czymś tak nierealnym, że nie potrafię się ich bać czytając. Jednak, nie mam wątpliwości, że na ekranizację namówić bym się nie dała. Obraz to co innego. Dla mnie było bardziej niesmacznie niż straszno. A autor potrafi w opis... Oczywiście ma to swoje dobre i złe strony. Z jednej strony jest bardzo obrazowo, jesteśmy w stanie sobie wyobrazić duszne, ciemne pomieszczenia wrocławskiej knajpy, uliczki miasta, opisywane zdarzenia. Z drugiej, wiele opisów uważam za przesadzone. Potrafi być miejscami przydługaśnie. Ale jedno jest pewne, podczas czytania emocji nie zabraknie.

U mnie zawsze dodatkowy plus za opowieść wielowątkową, w inteligentny sposób naprzemiennie snutą, coś je łączy, coś jest historią osobną. I jeszcze dodać muszę, że tyle alkoholu to u Sienkiewicza się nie lało. Byłam wstawiona od samego czytania, więc uwaga abstynenci 😉

Doskonała powieść w niezwykłym wydaniu! Moja wyobraźnia szalała, a oczy napawały się pięknem okładki. To był jeden z moich najlepszych zakupów. Fabuła całkowicie mnie wciągnęła. Akcja rozgrywa się powolnie, jednak nie traktowałabym tego negatywnie. Idealnie wykreowani bohaterowie, którzy perfekcyjnie wpisują się klimatem do stworzonego świata grozy. Powieść Pana Konrada skradła moje serce i z dumą ustawiłam ją na moim regale. Z chęcią wrócę do niej za kilka lat. A w drodze już jest drugi egzemplarz, który będzie prezentem dla mojego brata na święta. Aż mu zazdroszczę, że dopiero czeka go wejście do tego niezwykłego świata...

Jesienna aura sprzyja czytaniu horrorów, a kolejna pozycja z gatunku literatury grozy, która wyszła spod pióra Konrada Możdżenia w znakomitej oprawie graficznej Wydawnictwa Vesper tylko to potwierdza.

W moim odczuciu strzałem w dziesiątkę jest pomysł na fabułę osadzoną we współczesnym Wrocławiu, ale powiązaną z Breslau początku lat dwudziestych ubiegłego wieku i grasującym wówczas kanibalem, Karlem Denke. Czy w swoim debiucie udało się autorowi również zawrzeć tak nieodzowny w horrorze mrok i niepokój, podsycić ciekawość i jednocześnie wzbudzić przerażenie?

Zdecydowanie tak. Aż trudno uwierzyć, że to debiut, bo nie dość, że historia jest niesamowicie spójna i wiarygodna w swym szaleństwie, to autor umiejętnie wciąga nas w mrok, kradnąc spokój i poczucie bezpieczeństwa. Mimo, że zarówno czytelnik, jak i bohaterowie przyjmują początkowo postawę obronną wypierając to, co się dzieje, próbując racjonalnie wytłumaczyć dziwne zjawiska, to niemal namacalnie czuć, że "pod powierzchnią dostrzegalnej rzeczywistości czai się coś jeszcze." Ziarno niepewności zostaje zasiane i w końcu zbierze krwawy plon. A nam przyjdzie się nim raczyć, delektować.

Klimat podsyca umiejscowienie akcji w piwnicach przedwojennego budynku i ubarwienie akcji drastycznymi fragmentami pamiętników Karla Denke. Rozrzedzają go niekiedy dość długie wstawki dotyczące spraw prozaicznych. Ten drobny szczegół nie byłby jednak w stanie zepsuć mi odbioru tej fenomenalnej opowieści napisanej z rozmachem i w świetnym stylu. Po takim debiucie mam zdecydowanie apetyt na więcej.

Ta książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron i moja ciekawość ciągnęła się już do końca historii. Może i pomysł na fabułę, nie był jakoś super oryginalny, mimo to autor tak dobrze sobie z tym poradził, że ja jestem pod ogromnym wrażeniem.

Książka jest bardzo mroczna, owiana ciemnością i tajemniczością, zatem czego chcieć więcej od dobrego horroru? Ponadto uważam, że autor świetnie sobie radzi ze stopniowaniem napięcia. Niemalże przez całą książkę miałam ciarki na plecach, a samo zakończenie wbiło mnie w podłogę. Coś genialnego! Nadal mi ciężko uwierzyć, że jest go debiut! Jeżeli chodzi o bohaterów, to są oni bardzo dobrze poprowadzeni przez całą historię, a ich portrety psychiczne wydają się bardzo prawdziwe i realne. Warsztatowo również jest bardzo dobrze, gdyż autor operuje świetnym i płynnym językiem, dzięki czemu książkę szybko sie czyta.

.

Mi się cała historia bardzo spodobała, więc tę książkę gorąco polecam. Jeśli jesteście fanami horroru i literatury grozy to "Chodź ze mną" jest zdecydowanie dla was.

"Chodź ze mną" to powieść grozy mocno osadzona w realiach współczesnego Wrocławia, inspirowana makabryczną historią z czasów dwudziestolecia międzywojennyego. Autor zaprasza nas do swojego świata na ucztę, na której daniem głównym jest doskonała atmosfera niepokoju, stopniowana z wyczuciem i przyprawiona intrygującymi zbiegami okoliczności. Możdżeń serwuje fabułę wraz z mnóstwem tajemniczych niedopowiedzeń, które powinniśmy przetrawić i sami spróbować sobie wyjaśnić.

ALE.

Zawsze musi być jakieś „ale”... Moim głównym i podstawowym zarzutem do „Chodź ze mną” jest jej długość. Ponad pięćset stron powieści według mnie nie zostało wypełnione równo. Z powodu dłużyzn i wielu nieciekawych scen klimat przerażenia chwilami całkowicie się rozmywał. To, co miało być najsilniejszą stroną książki, momentami zupełnie umykało. Kilkustronicowe opisy przemyśleń wewnętrznych, przejazdu tramwajem czy opis drobnych nieporozumień małżeńskich spokojnie mogłyby zniknąć – bez szkody dla narracji, wręcz przeciwnie.

Drugie „ale” to konstrukcja postaci. Bohaterowie budowani według jednego schematu niekiedy rażą sztucznością; choćby początkowe dialogi są bardzo słabe, charaktery zaś nie zaznaczają się wyraźnie. W myśl zasady „co za dużo, to niezdrowo”, namnożenie problemów osobistych – bowiem większość protagonistów skrywa przedawnione, straszliwe wspomnienia z dzieciństwa lub młodości oraz dźwiga bagaż uzależnień – wywołuje znużenie. Trudno także wyróżnić bohaterów głównych i pobocznych, gdyż autor poświęca im różne dawki uwagi. Z początku wywoływało to moją konsternację, jednak po zakończeniu lektury widzę w tych „przeskokach” pewien intrygujący zamiar i przewrotną analogię do samej treści. Pomysł przedni, trochę niedopracowany, jednak świeży.

Trzecie „ale”, skrajnie subiektywne, to finał. Spodziewałam się czegoś ostrego, szokującego, tymczasem niedosłownie, choć nad wyraz sugestywnie, autor poinformował nas, jak dalej potoczy się ta historia, już bez naszego czytelniczego udziału. Sięgnięcie po dość typowe dla horrorów rozwiązanie może i jest dobrym pomysłem, jednak mnie osobiście trochę rozczarowało.

Czy zatem warto sięgnąć po ten debiut? Tak, ale…

Jestem zachwycona sposobem, w jaki Możdżeń buduje atmosferę, jak skupia ciekawość czytelnika, pociągając za kolejne sznurki wątków, jak plecie z nich jedną, przyprawiającą o dreszcz intrygę. Jestem niepocieszona, że nie zdołał utrzymać równego poziomu napięcia, bo mógłby to być jeden z lepszych horrorów, jakie ostatnio czytałam.

Jako szczecinianka, mając własną miejską „legendę Karla Denke”, dodatkowo bardzo doceniam użycie tego motywu jako tematu przewodniego dla powieści grozy.

Serdeczne dzięki wydawnictwu Vesper za egzemplarz recenzencki. Opinia powstała dla grupy i bookstagrama Fantastyka na luzie.

Mroczny Wrocław...

Jesień to taki czas w roku, w którym dobrym horrorem wieczorową porą nie sposób pogardzić (o ile oczywiście lubi się takie klimaty). Czy można jednak znaleźć w tym temacie coś nowego? Coś świeżego, co wciągnie bez reszty? Coś się znajdzie ;) "Chodź ze mną" to debiut (tak, debiut!) niebanalny, mroczny, niepokojący i... nieodkładalny - przez tę książkę można spokojnie zarwać noc. Magia okładki czaruje nas już na starcie, a fabuła wciąga jak wszyscy diabli. Jest moc Panie Konradzie! A prócz mocy jest też i GROZA - i to zdecydowanie przez duże "G".

O czym będzie ta opowieść? Trochę o duchach, trochę o mrocznej naturze człowieka, a trochę o chorych upodobaniach będących esencją czystego zła. A zło - jak wiadomo - nawet uśpione jest w stanie przetrwać. Czekać na odpowiedni moment... I wyjść z cienia właśnie wtedy, gdy mało kto pamięta jeszcze o jego istnieniu.

"Chodź ze mną" to historia, której punktem centralnym jest pewna wrocławska restauracja. W początkach książki to jeszcze ruina, lecz jej nowy właściciel, Dariusz Drzewiecki, postanawia tchnąć w ruderę nowe życie. Pomysł na papierze jest bardzo dobry: fajna lokalizacja, dobre warunki i potencjał lokalu. Poza tym przed wojną w tym samym miejscu także istniała restauracja i cieszyła się ona niemałą renomą (dzięki przepysznym daniom z cielęciny...).

Czy coś może w takim biznesie pójść nie tak? Oczywiście. Posypać może się wszystko. Zwłaszcza wtedy, gdy w tym samym miejscu kilkadziesiąt lat wcześniej czaiło się i miało swe siedlisko niewyobrażalne zło. Niedługo po remoncie owo zło zaczyna się budzić, a wszystko za sprawą ukrytego za ścianą spiżarni pomieszczenia... Na jego zatęchłych murach widnieją ledwo już wyraźne, niemieckie napisy, a w jego głębi stoi stół jakby żywcem wyjęty z makabrycznej rzeźni.

Wkrótce personel zaczyna mieć omamy i halucynacje. Barman Długi składa to na karb swojej słabości do alkoholu i używek, ale nie tylko jego dotykają owe niepokojące wizje. Właściciel i kelnerka Marta także ich doświadczają. Na omamy składa się poczucie dojmującego chłodu, wizje zepsutego, rozkładającego się mięsa i tajemnicze głosy powtarzające słowa, które dziwnie przypominają niemieckie "Kommt mit mir" ("Chodź ze mną"). Niebawem w restauracji Golden Calf (i poza nią) rozpęta się krwawa jatka...

Znakomitym i wiele fabularnie wyjaśniającym elementem książki jest dwutorowa narracja, która obejmuje wspomnienia niejakiego Karla Denke, zapamiętanego przez potomnych jako Kanibal z Ziębic. Ów jegomość w okresie po I Wojnie Światowej i na początku lat 20-tych XX wieku zapisał się w historii jako zwyrodnialec mordujący bezdomnych i osamotnionych podróżnych, których następnie metodycznie oprawiał i przerabiał na półtusze, kotlety, mydło, sznurówki... Co tylko dusza zapragnie. Wiele wskazuje na to, że duch Karla Denke (lub też siła, która go opętała) powrócił i pragnie kontynuować swoje dzieło w XXI wieku. Smaczku dodaje temu wszystkiemu fakt, iż Denke dostarczał swego czasu "cielęcinę" to restauracji, która istniała niegdyś w miejscu dzisiejszego Golden Calf.

Historia jest znakomita! Wciąga, trzyma w napięciu i ma w sobie odpowiednio odmierzoną dawkę grozy, która dosłownie nie pozwala się od książki oderwać. Samo napięcie budowane jest przez autora po mistrzowsku za sprawą mieszanki wspomnień Denkego i stopniowego rozwoju wydarzeń, które prowadzą do kolejnej po niemal stu latach serii kanibalskich mordów. Konrad Możdżeń bardzo dobrze miesza w tym wszystkim strach, efekty gore i sugestywne opisy, które trafiają do wyobraźni czytelnika (do teraz ciężko mi zapomnieć o plastycznie odmalowanym procesie rozkładania się zepsutego mięsa oraz o scenie, w której jeden z bohaterów stwierdza, iż "oczy to zwierciadło duszy", po czym rozcina gałki oczne swej ofiary i wysysa ich zawartość...). Dodatkowym smaczkiem tej historii jest zaś to, że Karl Denke był postacią autentyczną, a jego wyczyny faktycznie miały miejsce (!).

Na uwagę zasługuje także całe fabularne tło książki, a jest nim współczesny Wrocław. Widać, że autor znakomicie zna to miasto i jego realia, a także topografię :) Konrad Możdzeń idealnie oddaje na kolejnych stronach ducha studenckich imprez nigdy nie kładącego się spać Wrocławia - każdy, kto zna to miasto i miał okazję spędzić w nim trochę czasu z pewnością to doceni :)

Reasumując: wielkie brawa dla autora! Ten debiut jest tak dobry, dojrzały i tak świetnie pomyślany, że aż ciężko uwierzyć, iż jest to pierwsza książka Możdżenia. A jednak :) Takich debiutów nigdy nie jest zbyt wiele. Cieszmy się, że takowe są :)

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

#ChodźZeMną #KonradMożdżeń #TaniaKsiążka #bloggujezTK #horror #KarlDenke #wrocław #wroclove

[Adres usunięty]

Ta książka jest po prostu genialna.

Jeden z lepszych horrorów jakie ostatnio miałam przyjemność przeczytać.

Czy jesteś gotów aby poznać kolejne, bardzo mroczne oblicze zła? Zła, które jest potęgą tego świata, w którym nic nie jest pewne, a każda kolejna rzecz jest jeszcze gorsza od poprzedniej?

To co zrobił autor to po prostu... miazga. Inaczej tego nie ujmę i jest to oczywiście w pozytywnym znaczeniu słowa. Wszystko zaczyna się od koszmarów, niespokojnych nocy, w których to zło zaczyna się uaktywniać i pokazywać jak ogromną moc posiada. Już w tym momencie autor spisał się idealnie, ponieważ wszystko opisane jest w taki sposób, że czytelnik jest w stanie odczuć każdą emocję. Przez prawie całą powieść towarzyszył mi ogromny niepokój, a i wielokrotnie czułam ogromne ciarki na całym ciele.

Bardzo pozytywne jest też tutaj to, że autor choć zaczął z ogromnym impetem, to groza wzrasta stopniowo, powoli, a kiedy dochodzi do punktu kulminacyjnego zbierałam szczękę z podłogi.. Dosłownie.

"Chodź ze mną" to idealna powieść dla miłośników horrorów i powieści grozy, którzy lubią poczuć dreszczyk emocji. Ta historia sprawiła, że zarwałam dla niej część nocy, a i zasnąć było mi ciężko. Zdecydowanie polecam!!

Jest tylko jedno "ale"..

Pamiętajcie, że zło istnieje...