Chloe. Made Men. Tom 3

Co się stanie, jeżeli życie nagle się zmieni a my będziemy musieli żyć, ponosząc konsekwencje danego wydarzenia? Nigdy się nad tym nie zastanawiałem, aż do momentu, kiedy trafiłem na książkę Chloe (S. Brianne). Moim zdaniem jest to fenomenalna historia. Nie mam pojęcia, czy o to chodziło autorowi, jednak ja doszukuję się tam naprawdę głębokiego sensu. Wartości przekazane w książce pokazują, że uroda przemija, jednak człowiek, niezależnie od wyglądu, określany jest przez charakter. Uwielbiam historie ze swojego rodzaju morałem, które pozytywnie nastrajają mnie do otaczającego mnie świata. Ta książka właśnie taka jest.

Tej części nie mogłam się doczekać. Chloe od samego początku intrygowała swoją osobą. Pojawiła się w pierwszej części, gdzie zaprzyjaźniła się z Ellą, główną bohaterką książki „Nero”. Teraz przyszedł czas na jej historię, tu dowiemy się, co jej się stało. Dlaczego jest taka, jaka jest. Samotna, krucha i złamana.

„Teraz jedyne, co widziała, to brzydota, która do niej przyległa.”

Historia Chloe jest trudna. Bo czytelnicy mogą poznać ból jaki przeżywa. Mogą poznać jej myśli, jej zmartwienia i to jak jest traktowana nie tylko w szkole. Jest również popychadłem wśród najbliższych. Tak naprawdę jest pozostawiona sama sobie. Jednak pewnego dnia to Ella jako jedyna wyciąga do niej rękę.

„W jednej klepsydrze kończy się już czas, piasek przesypuje się błyskawicznie, zwiastując kres koszmarom.”

Wiemy z pierwszej części, że Ella pojawia się w niewłaściwym miejscu w niewłaściwym czasie i przykuwa uwagę szkolnego mafiozy – Nero. Wtedy obie dziewczyny są wzięte pod ich skrzydła, a obok Chloe pojawia się tajemniczy, cichy Amo.

„Nigdy nie widział prawdziwego strachu, dopóki nie spojrzał w jej oczy.”

Dla mnie ta książka nie jest absolutnie kopią poprzednich części, bo gdzieś widziałam recenzję, że cała książka jest powtórką. Absolutnie się z tym nie zgadzam. Jest zupełnie inną historią, wnoszącą wiele i wyjaśniającą wiele. Możemy dowiedzieć się, co siedzi w głowie Chloe i co tak naprawdę się stało. Co ciekawe, czasem są także wtrącone myśli innych bohaterem, co myślę, jest tutaj idealnym zabiegiem.

Kocham tę historię jest pełna emocji, znaków zapytania i relacji, która wlewa w serce nadzieję. Dziewczyna skrzywdzona, która nie ma żadnego wsparcia od najbliższych otrzymuje więcej ciepła od obcych osób, które z czasem stają się jej rodziną. Jak wiecie, kolejną częścią tej serii jest Lucca, a tu jego samego za wiele nie ma. Tak naprawdę jest wspomniany tylko przy końcu, no i może raz gdzieś pomiędzy wierszami. Jest to książka oparta na emocjach, przeszłości i przemyśleniach Chloe, co według mnie było potrzebne i trafione w punkt.

Polecam ten tom, bo naprawdę to trochę ponad 200 stron, ale uwierzcie, ja nie mogłam ani na chwilę się oderwać.

Jeżeli ktoś czytał Nero i Vincenta to Chloe jest pozycja obowiązkową. I polecam najlepiej zacząć czytać tą serię od początku.

10/10 !

Mad men jest cyklem, który opowiada o stosunkowo młodych ludziach, którzy znają brutalność życia, zdołali je poznać na własnej skórze. Naturalnie to seria mafijna, a jej bohaterowie zaczynają w niej kroczyć, co ma różne konsekwencje. Muszę przyznać, że historię Chole chciałam poznać i pomimo, że to bardzo króciutka książka, nie mogłam się od niej oderwać. Czasami w życiu spotykają nas trudne wręcz koszmarne rzeczy, o których nie możemy nikomu opowiedzieć. Zupełnie jakby coś zaciskało się na naszym gardle, a wciskane w usta kłamstwo zaczynało ciążyć i sprawiać, że się dławimy. Czy w sytuacji tej dziewczyny to kłamstwo faktycznie ma dla niej zbawienny skutek, a może wręcz przeciwnie?

Główną bohaterką powieści ,,Chloe” jest tytułowa Chloe Masters, dziewczyna, która przeżyła w swoim życiu koszmar, z którego nie tak prosto było się obudzić. Mota się między prawdą, a tym, co byłoby wygodniejsze w sytuacji, w której się znalazła. Dziewczyna ma szpecącą bliznę na twarzy, która oficjalnie powstała w wyniku wypadku samochodowego, a prawda jednak jest zupełnie inna, krzywdząca i niepozwalająca na to, by głębiej odetchnąć. Chloe jest bardzo skrytką dziewczyną, która przeszła piekło, z którego nie potrafi się wyrwać, tkwi w nim i nie widzi drogi wyjścia. Chloe jest skrzywdzona, specyficzna, delikatna. Brak jej pewności siebie, mota się i nie potrafi odzyskać spokoju. Cierpi na hafefobię, czyli niezwykle silny lęk przed dotykiem drugiego człowieka.

W szkole z powodu swojej blizny, została okrzyknięta dziwadłem, stała się ofiarą prześladowań. Chloe musiała się nauczyć sama radzić sobie z bólem, na szczęście jedynie do pewnego czasu, kiedy spotkała Elle zyskała prawdziwą przyjaciółkę. Wraz z nią pojawiło się w jej życiu dwóch mężczyzn, którzy mogliby dla niej zrobić wiele, o kim mowa? Amo i Lucca, znajomy ze szkoły i starszy brat chłopaka Elle, jeden nazywany bestią, drugi Boogiemanem, potwory, jak więc mogą ocalić niewinną dziewczynę z jej własnego koszmaru? Eden z nich jest żołnierzem mafii, a drugi zastępcą bossa, czy Chloe słusznie się ich obawia? Czy pozwoli, któremukolwiek się zbliżyć? Czy pozwoli się ocalić? Czy uda się dziewczynie odbić od dna? Czy uwierzy w to, że ma szczęście?

„Chloe” jest historią, której byłam bardzo ciekawa, nie mogłam się jej wprost doczekać, pomimo tego, że jest niezwykle trudna. Nie jest łatwo czytać o tym, jakie krzywdy spotykają kogoś bezbronnego, czy to fizyczne, czy psychiczne za sprawą bestialskich rówieśników. Czasami tematyka, którą wybiera Sarah Brianne może być uznana za zbyt trudną, jednak warto jest ją poruszać i nakierowywać czytelnika na to, co czuje ofiara, która styka się z poniżaniem, tła mszczeniem, jak to jest nosić na swej skórze znamiona, odstawać i przeżywać traumę. Mam wrażenie, że Sarah Brianne z tomu na tom pisze lepiej, budzi we mnie więcej emocji, chociaż akcji nie było zbyt wiele, pojawiała się, jednak w mniejszym stopniu, ale szczerze w tej książce na nią nie liczyłam. Sama postać Chloe Masters intrygowała mnie na tyle, że reszta nie miała dla mnie większego znaczenia. W powieściach Sarah Brianne nie ma zbyt wiele „mafii”, jednak czuje się jej obecność. Cieszyłam się, że wraz z „Chloe” wydawnictwo postanowiło zrobić premierę „Lucci”, bo zakończenie tego tomu pobudza ciekawość znacznie bardziej niż można by było przypuszczać.

Mnie nie da się naprawić. Nie uda się to ani tobie, ani nikomu innemu. Jestem po prostu popsuta"

❄️ "Płacz nie był w stanie wymazać przeszłych zdarzeń. Nie sprawiał, że łatwiej jej było znosić dotyk. Nie chronił jej przed koszmarami. Płacz ani razu jej nie ocalił, ani niczego nie ułatwił"

❄️ "Chloe" to trzeci tom mafijnej serii "Made Man" którą zapoczątkowała książka "Nero". Jest to dość cienka, bo mająca zaledwie 200 stron książka, która przestawia losy tytułowej Chloe, znanej nam z poprzednich części. I można byłoby rzec, że ta książka niewiele wnosi do historii, bo większość przestawionych tam rzeczy mogliśmy dowiedzieć się z wcześniejszych tomów, ale patrzenie na to wszystko oczami tej skrzywdzonej dziewczyny, było nie lada przeżyciem.

❄️ Nigdy nie ukrywałam tego, że jestem bardzo emocjonalną osobą i choć uwielbiam mocne książki to bardzo często przy nich płacze. Co prawda w domu wtedy pukają się w czoło i patrzą na mnie dziwnie, ale nic nie poradzę na to, jak przeżywam dane historie. A czytanie tej dwustu stronicowej historii naprawdę dało mi popalić. Tak jak i przy poprzednich częściach, tak i tu styl autorki bardzo mi odpowiada, i mimo narracji w trzeciej osobie, która nie należy do moich ulubionych, czytało mi się ją bardzo dobrze i szybko, jednak po skończeniu tej historii potrzebowałam chwili, by zabrać się za kolejny tom.

❄️ Dla mnie "Chloe" to naprawdę potrzebna część. To wejście w głowę zranionej dziewczyny i przeżywanie wraz z nią koszmaru, jaki jej się przytrafił. To spojrzenie jej oczami, na jakich krzywdy doświadczyła, ale też zrozumienie jej postępowania i strachu przed dotykiem.

❄️ Już przy książce "Nero" ciężko było mi pojąć to, w jaki sposób Chloe wraz z Elle były traktowane w szkole. Tu wcale nie było lepiej, pomimo że widziałam, jak to się wszystko skończy. Naprawdę fajnie, choć jednocześnie równie ciężko było przeżyć to kolejny raz, i bez wątpienia, warto przeczytać tę książkę.

❄️ Ja z całego serca POLECAM! ❤️

Witajcie Zaczytani 😊 #bookmorning

"- Miałaś wypadek samochodowy, tylko tyle wiesz. Miałaś wypadek. Nikt cię nie skrzywdził…"

Byłam pewna, że jak tylko otworze następną część, to już nie będę mogła przestać. Jeśli chodzi o historię Chloe, to nie wiedziałam, czego się spodziewać, ale czułam jedno, że będzie mi ciężko ją czytać. I tu się nie pomyliłam w żaden sposób.

" Od dotyku diabła wciąż cierpła jej skóra, tak wyraziste były jej koszmary. Zupełnie jakby przeżywała to wszystko na nowo."

Żeby przybliżyć nam losy i życie dziewczyny, autorka cofnęła się do wydarzeń z pierwszego tomu. Tylko tym razem poznajemy perspektywę Chloe, jej przeżycia, lęk, obawy.

" Mnie nie da się naprawić. Nie uda się to ani tobie, ani nikomu innemu. Jestem po prostu popsuta."

Czytałam tę książkę i chciało mi się płakać. Nad brutalnością zdarzeń, nad tym realizmem, nad tym, że to wszystko jest namacalne i przykre. Brak TOLERANCJI, poszanowanie czyjeś GODNOŚCI, sprowadzają się do ZNĘCANIA i wykorzystywania SŁABSZYCH. Chloe nie ma łatwo, ani w szkole do, której uczęszcza ani w DOMU. RODZINA, która powinna być jej bezpieczną przystanią, azylem, wręcz jej nienawidzi.

To jest ten typ książek, które pokazują nie tylko te fikcje literacką, ale też urzeczywistniają realne brudy tego świata, zło, przemoc i wykorzystywanie słabszych.

Mimo tego, że w tej książce jest masa powtórzeń z jedynki to była to część jak najbardziej potrzebna.

Polecam gorąco (𝒩𝒾ℯ)𝒸𝓏𝓎𝓉𝒶𝓂_𝓌_𝓅𝒶𝓅𝒾ℯ𝓇𝓏ℯ