Charlotta. Imperium jedwabiu. Tom 1

Historyczny romans to nie jest to po, co sięgam często. Z reguły czytam między jakimiś innymi książkami, dla odpoczynku. Tak było i tym razem.

Przeniosłam się w mroźny klimat skandynawski mglistej wyspy. I poczułam się jakbym trzymała w rękach którąś z powieści Jane Austen, choć Sarze Medberg jeszcze trochę brakuje do jej poziomu. Jest to jednak jedna z tych książek, przy których miło spędza się czas, czyta dosyć szybko o przyznaję, że odpoczywa po bardziej wymagających skupienia lekturach.

Zawsze znajdą się osoby, które chcą zmienić swój status społeczny. To całkiem normalne i naturalne. Mamy okazje obserwować to zjawisko u dwóch kobiet Charlotty i Emmy, które nie urodziły się zamożne, tylko po to, żeby takowym służyć. Zaczytują się w nowo wydanej powieści „Duma i uprzedzenie” i pragną zmian. Czy im się to uda? Czy nie za szybko w tym mroźnym klimacie na feminizm?

Sara Medberg bardzo ładnie i obrazowo potrafiła przedstawić każdy niemal detal. Nie ma się więc problemu, prawie z fizycznym przeniesieniem do XIX-wiecznego Turku. Myślę, że ja jednak wolę nasz świat, nasze czasy, nowoczesność, a o innych czasach to tylko czytać, albo oglądać filmy. Z resztą uwielbiam te klimaty. Piękne są te stroje (tyle, że niepraktyczne), te maniery, to nicnierobienie. Ale to dobre na moment, na chwilkę. Na dłuższą metę można by było zwariować. Bo ile można oddawać się tzw. prowadzeniu domu, gdzie wydaje się tylko polecenia, bo inni za Ciebie wszystko robią? Ile można tylko siedzieć, leżeć i pachnieć? No i mężczyźni niby tacy kulturalni, a jak traktują kobiety?

Podobała mi się ta książka, choć nie jest to literatura, którą czytam na co dzień. Wolę mocniejsze książki. Jednak czasem od mroku też trzeba odpocząć. Czasami dobrze wyjść ze strefy swojego komfortu i poznać nowego autora, bo może się okazać, że to będzie to czego nam potrzeba w tym momencie. I chyba właśnie tak było w przypadku „Charlotty”. Sama Charlotta okazała się bardzo interesującą postacią. Taką, z którą chciałabym się spotkać, porozmawiać, pośmiać się, a być może także zaprzyjaźnić.

Nie ma sensu się dłużej rozwodzić. Jeśli macie chwilkę, no dobrze troszkę więcej niż chwilkę, to poświęćcie ja dla siebie i odpocznijcie w towarzystwie Charlotty. A jak już sprawdzicie, co u niej słychać, to pozdrówcie ja ode mnie.

"Imperium Jedwabiu: Charlotta" to powieść, która przyciągnęła mnie od samego tytułu. Skojarzenie słów "imperium" i "jedwab" niesie za sobą obietnicę historii pełnej bogactwa, potęgi i luksusu, co dodatkowo wzbudziło moje zainteresowanie jako miłośnika powieści historyczno-obyczajowych. Przy takiej literaturze zwyczajnie odpoczywam, dlatego po ciężkim dniu z przyjemnością sięgam po lekturę, która ma dobroczynny, relaksujący wpływ.

W książce poznajemy dwie główne bohaterki, Charlottę i Emmę, które znalazły się w podobnych sytuacjach życiowych, zostając same na świecie i musząc walczyć o swoje miejsce w społeczeństwie. Ich losy splatają się w fascynującej opowieści o miłości, intrygach dworskich i walce o przetrwanie.

Mimo że książka obiecuje połączenie klimatu "Dumy i Uprzedzenia" z "Bridgertonami", to niestety nie spełnia tych oczekiwań w pełni. Pod względem historycznego tła, opisu obyczajów i stylu życia wyższych sfer XIX wieku autorzy stworzyli atmosferę zbliżoną do tych znanych z wyżej wymienionych tytułów. Jednakże, jeśli chodzi o konstrukcję fabuły i jej spójność, książka nie dorównuje klasykom gatunku.

Wiele braków i nieścisłości w fabule, oraz mocno wybiórcze podejście do konwenansów społecznych tamtych czasów, sprawiają, że nieco trudno jest uwierzyć w autentyczność opisywanego świata. Szczególnie rzuca się w oczy sprzeczność w traktowaniu reputacji bohaterki, która wydaje się być nierealistyczna w kontekście ówczesnych norm społecznych.

Mimo tych mankamentów, "Imperium Jedwabiu: Charlotta" jest lekką, zabawną i relaksującą lekturą, napisaną w dobrym, składnym języku. Autorka potrafi dobrze oddać atmosferę epoki i wciągnąć czytelnika w wir zdarzeń. Pomimo moich zastrzeżeń, jestem zainteresowana kontynuacją serii i chętnie sięgnę po kolejny tom, aby poznać dalsze losy bohaterów.

Podsumowując, choć "Imperium Jedwabiu: Charlotta" nie spełnia wszystkich obietnic, nadal jest to wartościowa lektura dla fanów gatunku, którzy poszukują lekkiej, przyjemnej rozrywki.

Ocena: 6/10.

Dziękuję Wydawnictwu Świat Książki oraz Klubowi Recenzenta serwisu [Adres usunięty] za udostępnienie egzemplarza do recenzji.

Charlotta nie mając wyjścia, musi radzić sobie sama. Kiedy zmarli jej rodzice, jej nowy opiekun sprzedał wszystko i zniknął. Młoda kobieta wynajęła pokój i próbowała się jakoś utrzymać, co dla kobiety w XIX wieku nie jest takie proste. Na dodatek niebawem właściciele pokoju również znikają, pozostawiając po sobie długi, które ona musi spłacać. Pewnego dnia, kiedy nie ma za co zapłacić wierzycielowi, w jej obronie staje pewien mężczyzna. Baron Ridderlow nie tylko ją ratuje, ale również proponuje pracę. Ma zostać garderobianką jego młodszej siostry. Charlotta nie wacha się ani chwili, to dla niej szansa na godne zarobki i nie martwienie się o jutro. Nawet opowieści o miejscu, gdzie stoi jego posiadłość, jej nie zniechęcają. Czy to będzie dobra decyzja? Czy da sobie radę? Jaka okaże się dziewczyna, dla której ma pracować? Jaki okaże się Baron? Co jeszcze spotka Charlottę?

Odbywa się bal maskowy w pałacu, kiedy Emma zakrada się, aby ukraść pewną szkatułkę. Jest ona dużo warta, jednak nie o to chodzi kobiecie, dla niej ma zupełnie inne znaczenie. Ktoś ją przyłapuje, jednak ona nie daje się złapać i znika na sali balowej. Jednak dalsze zdarzenia wcale jej nie pomagają, książę koronny zostaje postrzelony, robi się zamieszanie, a ona zostaje przyłapana w dość dwuznacznej sytuacji. Jakiej? Co stanie się z księciem koronnym? Czy Emma wydostanie się z pałacu? Jak potoczą się jej dalsze losy? Co połączy obie bohaterki?

Książka przeniosła mnie w odległe czasy do XIX wieku, gdzie panują surowe zasady, hierarchia społeczna, klasowość. Nie było tam łatwo kobietą, które były zdane tylko na siebie, a wręcz przeciwnie, było im bardzo trudno. Mnie historia się podobała, wciągnęła mnie, z dużym zaciekawieniem, a także z towarzyszącymi mi różnymi emocjami ją przeczytałam.

Akcja momentami szybsza, momentami wolniejsza, co ma swoje zalety. Znalazłam w niej zwroty, które mnie umiały zaskoczyć. Książkę czytało się szybko, a fakt, że robimy to z perspektywy różnych bohaterów, dla mnie był zaletą.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani. Mamy ich więcej, a więc musicie ich odkryć sami, no nie licząc tego, co już wspomniałam o dwóch bohaterkach w zarysie historii.

„Charlotta (Imperium jedwabiu)” to książka, która mnie się spodobała i polecam każdemu, kto ma ochotę przenieść się do XIX wieku.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Lubię w książkach wybierać się w nowe zakątki świata. Tym razem dosyć niespodziewanie znalazłam się w Szwecji i w Finlandii i to w XIX wieku.

Muszę przyznać, że nie czytałam jeszcze książki osadzonej w tych czasach, ale mającej miejsce w Skandynawii. Zawsze to jest Anglia, Polska, Francja lub ewentualnie Stany Zjednoczone. A przecież inne kraje istniały i rozwijały swoją kulturę.

Główną postacią jest Charlotta, młoda kobieta, która zostaje bez środków do życia jak i bez rodziny i postanawia znaleźć pracę by przeżyć. Dostaje zatrudnienie jako garderobiana młodej panny u barona Ridderlow. Kobieta przenosi się do jego posiadłości, która znajduje się w Finlandii. Tam, w bibliotece, odkrywa „Dumę i uprzedzenie” Jane Austen.

Jednak jest to tylko jedna część powieści. Jest tu też druga bohaterka, koronczarka Emmy, którą czytelnik poznaje podczas balu maskowego w zamku królewskim, gdy ta kradnie królewską szkatułkę. Przyłapuje ją na tym kapitan Nordfelt.

Książka początkowo biegnie dwutorowo. Jedne rozdziały dotyczą Charlotty, inne Emmy, dlatego początkowo miałam mały mętlik w głowie. Jednak po kilkudziesięciu stronach autorka umieściła całą czwórkę bohaterów w posiadłości barona Ridderlow i już tam dzieje się reszta akcji powieści.

Wydarzenia dzieją się bardzo szybko, bohaterowie są energiczny i da się ich lubić. Poza tym każdy z nich ma swoją tajemnicę, którą w trakcie czytania czytelnik odkrywa. Jak dla mnie ten tytuł to doskonała rozrywka, czytało się bardzo dobrze.

„Charlotta” to pierwszy tom dobrze zapowiadającej się serii „Imperium Jedwabiu”. Jest to powieść kostiumowa, osadzona w czasach, kiedy kobiety jeszcze nie za bardzo miały cokolwiek do powiedzenia. Książka napisana jest pięknym, barwnym językiem. Znajduje się tutaj wiele opisów przyrody, zwyczajów i roli kobiety w społeczeństwie. Powieści tej jednak nie czyta się zbyt szybko. Ale nie dlatego, że te opisy są nudne. Ja przynajmniej czytałam wolniej by poczuć klimat XIX wiecznego świata. Według mnie wymaga ta książka większego skupienia również ze względu mnogości bohaterów, którzy przy bliższym poznaniu potrafią dostarczyć wielu emocji.

Szwaczka Charlotta zatrudnia się jako pokojówka w posiadłości barona Ridderlow. Praca ta jak się później okazuje odmienia nie tylko jej życie. W jej ręce wpada „Duma i uprzedzenie”, która sprawia, że Charlotta poznaje inną rolę kobiet w społeczeństwie. Widzi zupełnie inny obraz miłości i małżeństwa.

Drugą ciekawą postacią w tej książce jest Emmy, która podczas balu w pałacu Drottnington kradnie szkatułkę. Co w niej było? W tym samym czasie zostaje ranny książę. Kto do niego strzelał? Jej historia pełna jest przygód.

„Charlotta” to książka, która porywa od pierwszych stron do świata balów i świata, w którym kobiety musiały walczyć o siebie. Jest ona pełna miłości, ale nie tylko. Znajdziemy tutaj również wątki przygodowe, tajemnice i walkę o lepsze jutro dla kobiet. Ja już nie mogę doczekać się kolejnej części.

“Imperium Jedwabiu” to opowiedziana pięknym i barwnym językiem historia o miłości, przeplatająca się z surowymi zasadami, klasowością i jedwabnym blaskiem XIX-wiecznego Turku. Autorka, przedstawia nam postać szwaczki Charlotty, której życie diametralnie zmienia się, gdy dostaje posadę garderobianej na dworze barona Ridderlöwa. Zatrudnia on Charlottę jako pokojówkę dla swojej siostry.

Moment, w którym Charlotta sięga po “Dumę i uprzedzenie” Jane Austen, to punkt zwrotny w fabule. Ta klasyka literatury staje się dla niej nie tylko źródłem rozrywki, lecz także narzędziem refleksji na temat swojego postrzegania roli kobiet w społeczeństwie. Zaczyna to być szczególnie istotne, gdy baron Ridderlöw zaczyna przejawiać zainteresowanie nią.

Decyzja Charlotty o sprawdzeniu idei miłości i wczesnego feminizmu zawartych w książce w praktyce nadaje opowieści dodatkowej głębi.

Czy zwykła pokojówka może aspirować do życia w zgodzie z własnymi pragnieniami i mężczyzny marzeń? To pytanie, które autorka próbuje zręcznie rozwikłać, prowadząc czytelnika przez labirynt emocji i wyzwań, jakie stawia przed bohaterką. Powieść bez wątpienia przyciągnie miłośników XIX-wiecznych dworów. Autorka wspaniale oddaje atmosferę tamtego okresu, czasem trudną i ponurą, ale jednocześnie fascynującą.

“Imperium jedwabiu. Charlotta” jest to powieść wymagająca od czytelnika wiele uwagi i skupienia. Mnogość postaci wzbogaca bardzo świat przedstawiony, jednocześnie stanowiąc wyzwanie dla czytelnika, który pragnie w pełni zanurzyć się w historii. Mimo to przy odpowiednim skupieniu, historia Charlotty i barona Ridderlöwa dostarcza wielu emocji i podstaw do refleksji. Ja urzeczona pięknym językiem i głębią tej klimatycznej opowieści z przyjemnością będę oczekiwała na premierę kolejnego tomu.

"Połączenia dwóch pasujących do siebie charakterem osób, za czym optowała angielska pisarka, chociaż uważała także, że zbieżność środowisk jest w pewnym stopniu konieczna."

Kilka ostatnich dni spędziłam z "Charlottą", powieścią, której akcja osadzona jest w XIX-wiecznej Szwecji i Finlandii. Przyznam, że lektura tej ksiażki stanowiła dla mnie bardzo ciekawe doświadczenie. Do tej pory miałam okazję zapoznać się z realiami tej epoki na polskich ziemiach, stąd też z ciekawością dokonałam porównania między wskazanymi krajami. Jest to o tyle łatwe, że autorka bardzo dużą wagę przykłada do szczegółów dotyczących życia w tamtym okresie. Jak czytamy na skrzydełku powieści, Sara Medberg jest historykiem, który z prawdziwą pieczołowitością odmalowuje przed czytelnikiem XIX-wieczne realia. Dzięki częstym opisom poznajemy szczegóły dotyczące ówczesnej mody oraz informacje na temat obowiązującej etykiety dworskiej.

Muszę przyznać, że trochę dziwi mnie tytuł i opis tej książki, gdyż po zapoznaniu się z treścią stwierdzam, że historia opowiedziana na jej kartach odnosi się nie tylko do tytułowej bohaterki, ale przedstawia nam również losy innej kobiety, Emmy. Autorka dosyć szczegółowo opisuje jej sytuację, mam wrażenie, że obie kobiety są równorzędnymi postaciami w tej powieści. Co ciekawe, panie zupełnie się nie znają, dopiero w pewnym momencie ich losy niespodziewanie krzyżują się ze sobą. Każda z nich dźwiga inne brzemię, które sprawia, że kobiety nie mogą być w pełni sobą. Warto jednak zauważyć, że obie bohaterki są nad wyraz zaradne, a ich kreacje zdają się wyrastać poza ramy ówczesnej epoki.

Widać tu dużą inspirację "Dumą i uprzedzeniem" i nie chodzi mi tu wcale o zbieżność fabularną, raczej o wykreowanie, podobnie jak u Jane Austen, silnych postaci kobiecych. Autorka zdaje się być pod dużym wrażeniem tej publikacji. Jej liczne fragmenty znajdujemy w "Charlottcie" raz po raz, a bohaterki powieści częstokroć wracają w rozmowach do przedstawionych tam wydarzeń. Obie kobiety marzą o miłości na wzór tej, jaka miała miejsce na kartach "Dumy i uprzedzenia".

Czy Charlottcie i Emmie uda się odnaleźć swojego Pana Darcy'ego?

W książce mamy również do czynienia z wątkiem kryminalnym. Z początku zapowiadał się on całkiem obiecująco, jednak w ostateczności jego rozwiązanie trochę mnie rozczarowało. Ale może piszę tak patrząc przez pryzmat współczesnych powieści? Biorąc pod uwagę to, że "Charlotta" stylizowana jest na taką historię dla panien z dobrego domu, to jej zakończenie jest jak najbardziej na miejscu. Pobudza wyobraźnię czytelnika, jednak nie prezentuje zbyt drastycznych scen, nieprzeznaczonych dla wrażliwego odbiorcy. Zarówno Charlotta, jak i Emmy, choć silne i niezależne, potrafiły zemdleć z byle powodu. Myślę, że takie były XIX-wieczne kobiety, dlatego też pisane dla nich powieści pozbawione były niezdrowej sensacji.

Podsumowując, książka zrobiła na mnie naprawdę pozytywne wrażenie. Uwiodła okładką, która przywodzi na myśl letnie upały i spacerujące brukowanymi uliczkami damy skryte pod rozpostartymi, chroniącymi przed słońcem parasolkami. Jeśli chodzi o treść, również wzbudza zainteresowanie. Czytając tę powieść przeniosłam się w czasie, w ogóle nie ruszając się z fotela. To było miłe doświadczenie, które serdecznie Wam polecam.

Moja ocena 8/10.