Cause I Love You. Destiny. Tom 3

Ostatnia część trylogii, która z pierwszym tomem mnie oczarowała, jednak ze smutkiem muszę zauważyć, że każdy kolejny tom był dla mnie słabszym i tracił na swojej wartości. To powieść obyczajowa z traumami i romansem w tle.

Layla ponownie trafia pod pieczę ojca, tym razem jednak dziewczyna wiernie trwa przy swoich postanowieniach i nie ulega pokusom obecnego życia. Jednak jej życie jest teraz o wiele trudniejsze, nie ma do czego uciec, a ojciec z każdym dniem tresuje ją coraz bardziej. Ma wobec niej oczekiwania, którym ta nie potrafi sprostać, przez co jej świat zmienia się w prawdziwe piekło. Żyje jednak iskierką nadziei, że jej los wkrótce się odmieni.

Książka podzielona jest na dwie części, pierwsza dotyczy życia Layli przy ojcu, poznajemy trudną i ciężką rzeczywistość młodej dziewczyny nie umiejącej się przystosować do takiego życia. Ta część pomimo ciężkości i mroczności fabuły podobała mi się, jest taka jakiej oczekiwałam po pierwszym tomie.

Zawodem była niemal cała druga część tej powieści. Zrobiło się nudno i monotonnie, skupia się ona na wątku romantycznym i powrocie Layli na właściwe tory. Ta część pozbawiona jest polotu, jest przewidywalna i mało co się w niej dzieje. Jedynym ciekawym aspektem w niej jest współpraca z człowiekiem, dzięki któremu udało się uwolnić główną bohaterkę. Autorka daje też nadzieję na zemstę, ale ponownie jest to tylko cień motywu, brak szczegółów i detali, wszystko dzieje się gdzieś w tle a całość wieńczy bezbarwne zakończenie książki jak i całej trylogii.

Miałam optymistyczne nastawienie i byłam mega ciekawa jak skończy się historia Layli i Alexandra, ostatecznie jestem zawiedziona tym tomem, spodziewałam się czegoś innego, bardziej rozbudowanego czy poruszającego. Po początkowych rozdziałach, które ponownie rozbudziły mój apatyt na wspaniałą lekturę, musiałam obejść się smakiem.

Seria miała ogromny potencjał i ja miałam wobec niej wysokie oczekiwania, jednak ostatecznie jest ona dobra ale bez polotu, nawet na granicy przeciętności.

"Ro­dzi­na to nie tylko więzy krwi. Cza­sa­mi sami wy­bie­ra­my osoby, które mają ją two­rzyć. Takie, które są nam bli­skie i przy któ­rych czu­je­my się swo­bod­nie".

▪️Tytuł: Cause I Love You. Tom 3

▪️Seria: Destiny

▪️Autor: Agata Moore

▪️Wydawnictwo: NieZwykłe

▪️Premiera: 26.06.2024 r.

Przyszedł czas na zakończenie serii Destiny i zarazem finał losów Layli i Alexandra. I szczerze? Chyba spodziewałyśmy się czegoś nieco innego, bardziej spektakularnego, dynamicznego. Tak naprawdę odnosimy wrażenie, że Layla była jedynie przysłowiowym chłopcem na posyłki własnego ojca chodząc i wykonując jego zadania przez co książka nabrała charakteru lekko sensacyjnego i gdyby dodać do tego nieco więcej dynamiki i wartkiej akcji byłoby extra a tymczasem... Jeśli chodzi o ojca dziewczyny, którego rzekomo wielu się bało to my chyba w dalszym ciągu nie do końca wiemy z jakiego powodu? bo na nas wrażenia strasznego nie zrobił 🤷 pojawiał się co jakiś czas jednak nie w sytuacjach w których mógłby wywołać uczucie strachu czy niepokoju swoją osobą. Z całym szacunkiem do włożonej pracy autorki i czasu jaki poświęciła na napisanie tej książki ale... jak dla nas ta część była nużąca prawdopodobnie przez zbytnie i naszym zdaniem niepotrzebne rozwlekanie jej na 485 stron. Wg. Nas gdyby skrócić ją o jakieś 200 stron absolutnie nic by się nie stało a wtedy może byłoby bardziej dynamicznie i porywająco. Mimo to fajnie było się dowiedzieć jak potoczyły się dalsze losy bohaterów a przede wszystkim czy Layla wygrała walkę z własnymi demonami kryjącymi się przede wszystkim pod postacią słabości do używek. Niektórym może zdawać się, że jest to niewielka rzecz, jednak znając z życia różne przypadki zapewniamy Was, że skończenie z nimi czasami można byłoby nazwać czynem nadludzkim. Trzeba naprawdę niesamowicie silnej woli i ogromnego zaparcia, aby nauczyć się odmawiać, zwłaszcza, w momentach, gdy niektóre rzeczy są na wyciągnięcie ręki.

Ogólnie pomijając pewne mankamenty i to, że deko się nudziłyśmy przez zbyt rozciągniętą historię uważamy, że książka "Cause I Love You" i seria Destiny są warte sięgnięcia przez osoby, które nie mają wiary we własne siły i możliwości. Będą nie tylko poruszać naprawdę wiele ciężkich tematów ale i dawać szansę na lepsze jutro pokazując, że jeżeli się chce można wygrać z własnymi słabościami i da się uporać z nawet największymi problemami tylko trzeba prawdziwie chcieć i nie bać się sięgać po pomoc.

[współpraca reklamowa]

Koniec trylogii Destiny. Koniec

historii Layli i Alexandra, która była pełna, PRZEPEŁNIONA przeszkodami na drodze do ich szczęścia. Przez wszystkie trzy tomy, z kartek wręcz wylewały się emocje, w większości te negatywne, bolące. W „Cause I Love You” również ich nie brakuje, ale pojawia się coś jeszcze, w końcu dostajemy szczęście.

Tak jak w pierwszym i drugim tomie, Agata nie oszczędza czytelników i zasypuje nas zwrotami akcji w najmniej oczekiwanych momentach. Na pozór wszystko dobrze się układa, a nagle BUM i koniec sielanki. Muszę jednak powiedzieć, że niektóre wątki wydawały mi się takie na przymus, pojawiły się wcześniej, więc teraz muszą zostać jakoś zamknięte, ale czułam, że te zakończenia nie są rozwinięte w najdoskonalszy sposób, np. Rose, która się pojawiła i bardzo szybko zniknęła - te parę stron z nią były w moim odczuciu na siłę.

Nie chcę się powtarzać, ale jestem strasznie zadowolona zmianą Layli, bo da się ją lubić. Bardzo się cieszę, że w końcu wyszła na prostą i uciekła od uzależnień. Satysfakcjonuje mnie również jej coraz lepsza postawa i pewność siebie. Alexander mnie niestety czasami denerwował:/ Swoją taką nadpobudliwością i agresją o jakieś małe rzeczy. Dodatkowo myślę, że mało się o nim dowiedziałam. Poza tym w innych momentach był uroczy i oddany dziewczynie czym plusował. Ale czy to są bohaterzy, których mogę uwielbiać? Nie. Tak samo mam z ich relacją. W drugiej połowie książki, były chwile gdzie czułam jakby ich miłość była sztuczna. Tyle czasu byli daleko od siebie, że ta nagła bliskość mnie przytłoczyła, było jak dla mnie zbyt „idealnie”, jakby problemy zostały zapomniane. Z drugiej strony cieszę się, że po takiej trudnej drodze zaznali spokoju.

Styl pisania autorki jest wciąż specyficzny, a przynajmniej tak jest w mojej głowie. Niby nie sprawia mi problemów, ale zauważyłam, że opornie mi szła ta lektura pomimo tego, że chciałam czytać. Zakończenie… no nie powiem wam czy było szczęśliwe bo sami musicie się przekonać! Mogę jedynie powiedzieć, że mi się podobało 🤍

★★★★/5