Carrie Soto powraca

Kolejna część historii o miłości do tenisa i współzawodnictwie. Autorka bezpośrednio przedstawia potęgę motywacji w dążeniu do upragnionych celów. Głównej bohaterki nie sposób nie darzyć sympatią, gdyż pokazuje, że opór jest kluczowy w osiągnięciu wymarzonego celu. Konflikt postaci pozwala na wyciągnięcie cennych wniosków. 

Witajcie w świecie, gdzie każda decyzja, która musi być podjęta w sekundę, niesie ze sobą fale konsekwencji. W świecie, w którym siła charakteru jest niezbędna do przetrwania. Który jest równie fascynujący, co brutalny, pełen wyzwań i triumfów świadczących o wartości człowieka.

"Carrie Soto powraca" to książka, która zabiera czytelnika w fascynującą podróż przez świat profesjonalnego tenisa, ukazując zarówno jego blaski, jak i cienie. Taylor Jenkins Reid z niebywałą precyzją oddaje atmosferę meczów tenisowych, sprawiając, że czujemy się, jakbyśmy zasiadali na trybunach, obserwując zmagania sportowców. W trakcie lektury towarzyszymy Carrie w jej drodze przez kolejne turnieje, ale także w życiu prywatnym, gdzie relacja z ojcem oraz walka z własnymi słabościami i przeciwnościami losu odgrywają kluczową rolę.

Taylor Jenkins Reid zręcznie splata wątki sportowe z osobistymi, ukazując prawdziwą pasję, miłość i upór. Znakomicie zarysowana postać Carrie Soto, która mimo powszechnego braku sympatii i wiary w jej sukces, nie przestaje walczyć o swoje marzenia, staje się inspiracją dla czytelnika. Bohaterka, mimo że jest postacią, którą trudno jednoznacznie polubić z powodu jej charakteru i decyzji, które podejmuje, to jednak budzi szacunek swoją determinacją i nieugiętością.

Warto również zwrócić uwagę na styl pisarski Autorki, który jest płynny i angażujący. Sposób, w jaki opisuje ona emocje bohaterów i sytuacje, w których się znajdują, sprawia, że czytelnik jest w stanie wczuć się w opisywane wydarzenia i przeżywać je razem z postaciami.

"Carrie Soto powraca" to powieść, która pozwala czytelnikowi poczuć niezwykłą więź z główną bohaterką, umożliwiając nam przeżywanie jej triumfów, porażek i osobistego rozwoju. Autorka zręcznie prowadzi nas przez zawiłości życia Carrie, umożliwiając nam zrozumienie i współodczuwanie jej wyborów i przemyśleń. Książka ta bez wątpienia ląduje na półce “polecam jak nie wiem co!”

𝓡𝓮𝓬𝓮𝓷𝔃𝓳𝓪 ‘’𝓒𝓪𝓻𝓻𝓲𝓮 𝓢𝓸𝓽𝓸 𝓹𝓸𝔀𝓻𝓪𝓬𝓪’’

Carrie Soto powraca. To nie podlega dyskusji. W momencie gdy inna zawodniczka jest o włos od wymazania jej z historii tenisa, Carrie musi na nowo rozgrzać tłum i zawalczyć o to na co zasługuje. A musicie wiedzieć jedno, Pani Soto nie bierze jeńców.

ᴍᴏ́ᴊ ᴀᴄʜɪʟʟᴇsɪᴇ. ɴᴀᴊᴡɪᴇ̨ᴋsᴢʏ ᴢ ɢʀᴇᴋᴏ́ᴡ.

Czekałam na polską premierę tej książki jak na zbawienie, bo podskórnie czułam, że będzie to coś dla mnie. Główna bohaterka miała być typem postaci którą lubię, pojawiał się tenis do którego od lat mam sentyment…ale nie sądziłam, że ta historia będzie tak BARDZO MOJA. Gdy zobaczyłam nawiązania do Achillesa i zdałam sobie sprawę, iż historia Carrie Soto jest retellingiem postaci Achillesa dosłownie opadła mi szczęka.

‘’Carrie Soto powraca’’ to historia o pracy nad sobą, chęci zapisania się na kartach historii oraz tym jak cały ten proces jest destrukcyjny. Ta książka nie jest opowieścią o skromnej kobiecie, która w mizoginistycznym świecie osiągnęła sukces. Autorka stworzyłam prawdziwą walkę postaci, która nie chce być pokorna, posłuszna oraz udawać, że cokolwiek zawdzięcza innym. Dodatkowo w historii o najwspanialszym wojowniku tenisa, mamy cudowny wątek miłości jaka wiąże Carrie z jej ojcem. Nie będę ukrywała, że patrząc na to jak ich miłość do siebie była bezwarunkowa czułam wewnątrz ciepło. Warto też zwrócić uwagę na motyw uznawania osiągnięć innych oraz to w jaki sposób to może na kogoś lub coś kształtować oraz czy na końcu było to tego warte (to jest tak Achilles vibes, że piszczę na samo wspomnienia o tym). A scena ‘’najzimniejsza wojna’’ to dosłownie jeden z moich ulubionych elementów tej książki.

ɴɪᴇ ᴘᴏᴢᴡᴏ́ʟ, ᴢ̇ᴇʙʏ ɴᴀᴢʏᴡᴀᴌ ᴄɪᴇ̨ ᴡᴏᴊᴏᴡɴɪᴄᴢᴋᴀ̨. ᴊᴇsᴛᴇś ᴋʀᴏ́ʟᴏᴡᴀ̨.

‘’Carrie Soto Powraca’’ to świetna książka, która ma w sobie wiele ukrytych między słowami oraz wydarzeniami znaczeń. Nie jestem fanką wątku romantycznego oraz czasami opisy turniejów były przydługie, ale ciągle na myśl o niej czuję w sobie ciepło oraz ekscytację. W moim rankingu książek Taylor Jenkins Reid zajmuje 2 miejsce, zaraz po niezastąpionej Evelyn. 9/10⭐️

To kolejna książka autorki, którą mam na półce. Po zachwytach, świetnych opiniach można liczyć na historię całkowicie niesamowitą, a to co proponuje nam autorka to obyczajówka o życiu zwykłych-niezwykłych ludzi. Ale właśnie to sprawia, że historie te są wyjątkowe.

To opowieść o znanej tenisistce, jej drodze do zwycięstw, rodzinie, o słodko-gorzkiej relacji między nią, a fanami, o wyborach, o trudach, o byciu niezastąpionym, o miłości i o "starości" w sporcie. Trochę gorzka, ale bardzo "zwyczajna". Ale właśnie w tej zwyczajności jest urok tej powieści. Autorka ma talent do przedstawienia fikcyjnych bohaterów, wydarzeń w taki sposób, że autentyczność aż wylewa się z każdej strony. To mogła być prawdziwa biografia Carrie Soto, dziewczyny z pierwszych stron gazet, ale napisana z ogromnym wyczuciem.

To powieść wciągająca, nieodkładalna, napisana swobodnie i tak jakby bez wysiłku i od niechcenia.

To bardzo dobra powieść obyczajowa, w stylu amerykańskim, która spokojnie mogłaby posłużyć jako scenariusz to kultowego filmu. Gorąco polecam.

🎾 Wychodzę na kort i mrużę powieki przed promieniami słonecznymi. Głośne krzyki widowni przenikają przez każdy centymetr mojego ciała. To mecz, który zadecyduje o wszystkim. Zerkam na moją pewną siebie przeciwniczkę, która również mierzy mnie uważnym spojrzeniem. Jeszcze nie wie, że zaraz rozniosę ją w pył…

🎾 Nie jestem w stanie przejść obok książek Taylor Jenkins Reid obojętnie. Są jak magnes, który skutecznie mnie do siebie przyciąga. Gdy więc tylko zobaczyłam zapowiedź „Carrie Soto powraca”, wiedziałam, że muszę jak najszybciej dopaść ją w swoje ręce. I chociaż nigdy nie byłam fanką tenisa i nadal kompletnie się na nim nie znam – niesamowita historia Siekiery porwała mnie już od pierwszych stron. Sposób, w jaki autorka prowadzi czytelnika przez historię i dodatkowo zaskakuje go, jest dla mnie wprost niepowtarzalny. Każda strona, rozdział i książka to spójny, dokładnie przemyślany schemat, w którym nie ma miejsca na pomyłki czy nudę.

🎾 Czy brak wiedzy na temat tenisa przeszkadzał mi podczas lektury? Absolutnie nie. Autorka w zmyślny sposób wplatała do fabuły wszelkie reguły oraz ciekawostki, które pozwoliły mi zrozumieć, co dzieje się na korcie. Poczułam tę historię całą sobą, pomimo tego, że moja noga nigdy nie stanęła na korcie tenisowym.

🎾 Pomimo tego, że Carrie nie była postacią, którą dało się od razu polubić, kibicowałam jej z całych sił. Każdy mecz zapierał mi dech w piersi, a każda porażka sprawiała, że negatywne emocje oddziaływały również na mnie. Rozumiałam jej upór i zaangażowanie, jednak niektóre płytkie zachowania mocno mnie denerwowały czy zniesmaczały. Co innego mogę powiedzieć o jej ojcu, Javierze, który swoim podejściem złapał mnie za serce. To, co wydarzyło się więc pod koniec tej pełnej nadziei historii, zostawiło mnie ze łzami w oczach (Wzruszenia, a może ekscytacji? 🤫). To jedno z tych zaskoczeń, którego nigdy bym się nie spodziewała.

🎾 „Carrie Soto powraca” trafia na honorowe miejsce na mojej półce. Nie jestem w stanie w pełni wyrazić zachwytu, który u mnie wywołała, jednak wiem jedno – musicie poznać Carrie Soto osobiście!

"Carrie Soto powraca" to powieść o emerytowanej tenisistce, Carrie Soto, która staje w obliczu zagrożenia utraty swojego rekordu przez młodszą rywalkę, Nicki Chen. Decyduje się na powrót na kort, aby obronić swój tytuł. Carrie to postać, którą można polubić lub znienawidzić. Jest egocentryczna i wierzy, że porażka nie jest dla niej możliwa. Książka ukazuje jej przemianę i proces dojrzewania.

Narracja jest prowadzona pierwszoosobowo, co pozwala na lepsze poznanie bohaterki. Mimo że akcja skupia się na tenisie, to główną siłą książki są psychologiczne aspekty historii. Autorka opisuje dążenie do celu, pokonywanie słabości oraz dążenie do marzeń. Książka jest pełna emocji i momentów, które zmuszają czytelnika do refleksji.

Podczas lektury towarzyszą nam różne emocje. Na początku, być może ze względu na moje osobiste brak zainteresowania tenisem, pojawiła się obawa, że książka nie spełni moich oczekiwań. Jednak z każdą kolejną stroną moje emocje ulegały zmianie. W miarę jak akcja rozwijała się, a Carrie Soto walczyła z kolejnymi rywalkami, z zapartym tchem przewracałam strony, czekając na wynik pojedynku. To nie tylko opowieść o sporcie, ale także o determinacji, woli walki, i dążeniu do celu pomimo przeciwności losu. Taylor Jenkins Reid w niezwykły sposób przekazuje te wartości, tworząc książkę, która inspiruje i angażuje czytelnika.

Jest to kolejne udane dzieło autorki, Taylor Jenkins Reid, które skupia się na ludzkich relacjach i wewnętrznych przemianach bohaterów. Książka jest emocjonująca i pełna napięcia, a Carrie Soto to postać, która zostaje w pamięci czytelnika.

"Carrie Soto powraca" od Taylor Jenkins Reid bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Historia gwiazdy tenisa, która po przejściu na emeryturę powraca, aby odzyskać odebrany jej rekord, przełamuje bariery i stereotypy. Nigdy nie jest za późno walczyć o marzenia, a wiek jest tylko liczbą. Choć postać Carrie Soto nie jest bohaterem,którego się kocha to jest godna podziwu. Pomimo swojego wieku, przerwy i kontuzji walczy o powrót do formy i wygrania wielkiego szlema. Choć temat tenisa jest mi obcy książkę czytałam z zapartym tchem. Kibicowałam Carrie i jej poczynaniach choć jej zachowanie mnie często denerwowało. Ale może takie musi być o wielkich mistrzów?

Relacja ojciec - córka i trener-podopieczna pokazana w prawdziwy sposób. Nie jest łatwa, ma pełni emocji, nie zawsze tych dobrych. Ale takie jest życie. Najbardziej spodobała mi się mentalna przemiana Carrie i jej walka o marzenia.

Set, gem, mecz. Wygrana, olbrzymi sukces. Milionowe zarobki i tyle samo osób śledzących rozgrywki przed telewizorami. Mnóstwo trofeów, rekordów, które zapisały się w historii. To wszystko powinno nieść ze sobą dumę, poczucie głębokiego spełnienia i szczęścia, a jest pustka...

Carrie Soto powraca to powieść o wielkim sporcie i równie spektakularnych emocjach. Wiele razy pisałam już, że autorka ma szczególny dar do tworzenia hiperrealistycznych historii. Wydaje się jakby były napisane bardziej realnie i z większą dbałością o szczegóły niż w niejednej książce z półki literatury faktu. Za każdym razem chylę czoło przed takim talentem. O ile podczas czytania Daisy Jones and The Six byłam zafascynowana ich zespołem muzycznym, przy okazji Malibu płonie stałam się specjalistką od surfingu, tak tym razem zostałam całkowicie wciągnięta w świat tenisa. Nieważne, że większą część tej książki zajęły opisy meczy czy morderczych treningów - wszystko to śledziłam z wypiekami na twarzy. Miałam wrażenie, że Carrie to realna tenisistka, która całkiem niedawno zakończyła swoją karierę.

Być może czytało mi się tak dobrze, ponieważ z tej sporej ilości dialogów wyłaniają się prawdziwe emocje i postacie z krwi i kości, które nie dość, że nie są papierowe to jeszcze są takie jak każdy z nas. Nawet jeśli to gwiazdy sportu, to jednak pragną kochać, być kochanymi i odnaleźć swoją drogę w życiu. Odnalazłam tu ogromny smutek, osamotnienie i pustkę mimo przebywania wśród setek ludzi. Przeogromny nacisk oczekiwań ze strony siebie samej, ale też wszystkich dookoła, co nie pozwala cieszyć się z jakiegokolwiek sukcesu. Powyższa książka świetnie wniknęła w brutalny świat sportu. W bagno oczekiwań fanów, którzy zupełnie nieświadomie nakładają na sportowców brzemię nie tylko odpowiednich osiągnięć, ale nawet zachowania i charakteru. Czasem ciężko uświadomić sobie, że osoby ze świecznika są takie same jak my. Carrie brutalnie się o tym przekonała i musiała ciągle walczyć z opinią publiczną i ciężko mi sobie wyobrazić jak silną psychiką trzeba dysponować by temu podołać.

To też jedna z piękniejszych i bardzo gwałtownych relacji córki i ojca jakie czytałam. Jak trudne musi być rozgraniczenie roli kochającego ojca, który chce jak najlepiej, a trenera i mentora, który pragnie by jego podopieczna wygrała. Czy taki rozdział uczuć, emocji i rozumu jest w ogóle realny?

Zostawiam was z tym pytaniem i zachęcam do lektury. Po przeczytaniu zakończenia przyszło mi do głowy, że powieści Taylor Jenkins Reid mają jedną poważną wadę - zbyt szybko się kończą. Tak, podtrzymuję to zdanie. Pochłonęłam ją w zastraszającym tempie, odnalazłam w niej kolejną świetną kobiecą bohaterkę oraz wiele emocji. Być może nie tyle co w Daisy Jones and The Six, ale i tak ogromnie wam polecam.

„Moje starsze ja wie, że trzeba się zatrzymać w samym środku chaosu, żeby chłonąć otaczający nas świat. Że trzeba odetchnąć, poczuć zapach kremu do opalania i gumy piłki, pozwolić wietrzykowi owiać szyję, poczuć ciepło słońca na skórze. Pod tym względem uwielbiam to, jak świat mnie postarzył”.

Okej. Skończyłam czytać i mam wrażenie, że żyję w jakimś innym wymiarze, zachwycając się opowieścią o kobiecie, która na przekór wszystkim podbiła świat sportu! Dosłownie, płonęłam błyskotliwością tej historii. Dosłownie, porwała mnie niezachwiana postać Carrie Soto.

Taylor Jenkins Reid przeniosła mnie w każdy moment tej powieści. Pozwoliła odczuwać to, co główna bohaterka. Pozwoliła znieść się na wyżyny zwycięstwa i powrócić do gry razem z Carrie.

Ta niezaprzeczalna chęć rywalizacji i intryg, aby pokonać przeciwników zwaliła mnie z nóg. Każdy ruch tenisistek brałam za pewnik. Każdą strategię rozpracowywałam razem z bohaterami. I wiecie, co jest najlepsze? Czułam się, jakbym była na korcie razem z nimi. Właśnie tak wiele oddała autorka tej powieści, bo ona jest… porywająca!

Niezachwiana wiara w swoje umiejętności odpłynęła wraz z wiekiem, ale Carrie Soto wiedziała, że jeszcze może powrócić i znów stać się najlepsza. Jej postawa – pełna srogości, zapału i walki. Jej ambicje – niezaprzeczalne i pełne determinacji. Ta bohaterka była wprost niezłomna.

Wiecie, co urzekło mnie jednak najbardziej? Poczucie, że chociaż Carrie wszystko robiła sama, miała całkowicie oddane wsparcie. I mimo tego, że czuła się samotna, ja poznałam jej bliskich ludzi szybciej niż ona sama. Jednak najpiękniejsza więź, jaką obdarzyła mnie ta historia była między nią a jej ojcem/trenerem. Czułość i wiara ich obojga dodawała skrzydeł – za każdym razem!

Dajcie się porwać Carrie Soto. Niech sprawi i udowodni Wam, że jest warta Waszego czasu! Takiej książki nie może zabraknąć w Waszym życiu! TA MIŁOŚĆ…>>> ♥

Taylor Jenkins Reid zdobyła fanów na całym świecie i nic w tym dziwnego, ponieważ jej powieści wychodzą poza schemat, udowadniają, że można napisać coś intrygującego, pełnego emocji oraz napięcia w sposób jakże delikatny, dojrzały oraz szczery. "Carrie Soto powraca" pięknie pokazuje co najlepszego odnaleźć można w twórczości autorki i zachęca do lektury już na wstępie cudowną szatą graficzną.

Książki Reid są bardzo osobiste. Za każdym razem mam wrażenie, że czytam czyjś pamiętnik a momentami nawet emocjonalną spowiedź, a wszystko to okraszone silnymi emocjami z którymi w pełni potrafię się utożsamić. Dlatego lubię sięgać po jej prozę: nie tylko mogę utożsamić się z główną bohaterką, ale i za zachwytem śledzę jej wewnętrzną przemianę, która w tym przypadku widoczna jest jak na dłoni a jednak wcale nie jest taka oczywista zważywszy na rozgrywane wydarzenia. O tym jednak polecam przekonać się samemu, ponieważ wnioski wyciągnięte z lektury wydają się bardzo osobiste, zależne od tego jak silnie będziemy przeżywać fabułę.

Czytamy o tytułowej Carrie Soto, tenisistce, której kariera rozwijała się lepiej niż ktokolwiek mógł przypuszczać. Zdobyła dwadzieścia Wielkich Szlemów i pod okiem swojego ojca, trenera, podbiła świat. Teraz na emeryturze jest wdzięczna za każde zwycięstwo. Jednak pewnego dnia Niki Chan pobija jej rekord i zapisuje się jako nowa gwiazda tenisa. Tego Carrie nie może znieść. Powraca więc na kort, by odzyskać koronę i chociaż trener jest inny a ciało już nie tak sprawne jak kiedyś, kobieta walczy, bo wie, że to jej ostatnia szansa na zasłużony sukces.

Czy Carrie podjęła dobrą decyzję? To kwestia sporna i bardzo indywidualna. Zacięty charakter sportowca, duma z osiągniętych celów a także wielkie ambicje przełożyły się na podjęte przez główną bohaterkę decyzje. Bez tego nie byłoby fabuły a tak pełna była spontanicznych działań, zaskoczeń, przyspieszonego bicia serca (nowy trener odegrał tutaj kluczową rolę) a także wspominanej już wewnętrznej przemiany Carrie, która na naszych oczach zaczęła wyciągać wnioski i przewartościowywać swoje życie.

O czym jest ta książka? O drugich szansach, sile charakteru oraz sporcie, który często jest wynikiem trudnych wyborów i odrzucenia tego co mają inni. "Carrie Soto powraca" budzi wiele emocji, nie zawsze zgadzamy się z główną bohaterką, ale na pewno nie pozostawia nas obojętnym na to co dzieje się dookoła i angażuje nas w ostatni tenisowy sezon wraz z odniesieniami do detali tego sportu. Jeśli lubicie więc dowiedzieć się czegoś nowego, tenis nie jest Wam obcy a proza obyczajowa zawsze skupia Waszą uwagę - oto lektura obok której nie powinniście przejść obojętnie.

Carrie Soto to najlepsza tenisistka swojego pokolenia. Nie znosi przegrywać, więc zrobiła wszystko, co w jej mocy, by tak się nie działo. Niesłychanie ambitna, skupiona na celu, doskonaląca swoje umiejętności do perfekcji. Pomimo wielu osiągnięć jej wizerunek medialny, ale i odbiór jej osoby przez współzawodniczki, nigdy nie należał do najlepszych. Uchodzi za zimną, nie potrafiącą utrzymać języka za zębami, zadufaną w sobie, twardą i nie zważającą na uczucia innych. Media ochrzciły ją jako Siekierę, choć ma też gorszy przydomek. Życie prywatne Carrie nie jest pasmem sukcesów, jak to zawodowe. Ma tylko ojca, który wiernie trwa przy jej boku, jako trener i jedyna rodzina. Czy będzie w stanie przygotować ją na ostatnie w jej karierze konkursy, zanim na dobre przejdzie na emeryturę?

Nie jestem fanką tenisa. Dla mnie to nudna, głośna, zbyt długo trwająca gra nieniosąca mi większych emocji. A jednak „Carrie Soto powraca” sprawiła, że stałam się największym kibicem. Przynajmniej głównej bohaterki i świata, który wykreowała tu Reid. Ta książka to absolutny majstersztyk pod każdym względem i kocham każdy jej element całym sercem. Ukazywane tu potyczki tenisowe sprawiły, że moje emocje sięgały zenitu, a wszystko było tak bezbłędnie opisane, że czułam tę nerwowość w kościach, co skutkowało tym, że cieszyłam się szalenie ze zwycięstw i nie mogłam pogodzić się z porażkami. Sama postać Carrie jest tak genialnie napisana, że brakuje mi słów, po prostu kocham tę kobietę! Jest specyficzna, nie każdy będzie w stanie zaakceptować ją i jej postawy życiowe, ale dla mnie to ideał kreacji postaci i szalenie żałuję, że nie istnieje w rzeczywistości. Ta kobieta jest szczera do bólu, nastawiona na osiągnięcie celów, które sobie wyznacza, nie boi się ciężkiej pracy, co wielokrotnie budziło mój podziw, a jej stosunek do ludzi, owszem, jest zniechęcający dla wielu, a jednak jest tak odświeżający, niewymuszony, uczciwy… Ale równie cudownie są sportretowane postaci poboczne, chociażby ojciec Carrie – Jav, jej kompan do treningów – Bowe, czy największa przeciwniczka – Chan. Oni naprawdę wydają się realni, co udowadnia niezwykły kunszt pisarski Taylor. Ponadto emocje zawarte w niewinnych literach, które znajdziemy na kartach tej powieści, dosięgają czytelnika z całą mocą, wywołując wzruszenie, swoistą gulę w gardle, nieposkromioną radość, czy dumę. I jest też miłość, lecz ona stanowi jedynie tło historii Carrie, co idealnie współgra z fabułą. Historii momentami trudnej, niezwykle życiowej, ale też pokazującej jej dojrzewanie i zmiany, jakie w niej zaszły na przestrzeni lat. Kocham tę książkę całym sercem, zaskoczyła mnie ogromnie w pozytywnym znaczeniu i już wiem, że wrócę do tej pozycji – bo Carrie stała się moją wymarzoną przyjaciółką i nie potrafię się z nią rozstać.