Cantoras

„Kto nie wie, skąd przyszedł, nie dowie się, dokąd zmierza”.

Cantoras. Śpiewaczki życia. Snuły opowieści o swoim życiu, pragnieniach i marzeniach. O miłości, tej spełnionej i tej wyczekiwanej. Pragnęły akceptacji i zrozumienia. A co otrzymały od bliskich?

Carolina de Robertis opowiedziała nam historię pięciu kobiet, Rominy, Flacy, Anitt „La Venus” i Paz. Ich drogi się skrzyżowały i przez wiele lat stanowiły zwartą grupę, wiele razem przeżyły miłych, ale i trudnych chwil. Żyły w czasach przewrotu w Urugwaju, gdy po władzę sięgnęli wojskowi i swoimi brutalnymi metodami dławili wszelkie objawy buntu i niepokorności. Przeciwstawianie się władzy było wielkim przestępstwem i surowo karane, karami wieloletniego więzienia, przemocy fizycznej, włącznie z najgorszymi skutkami. One jednak się nie poddawały, niektóre z nich skutecznie działały w ruchu oporu nie licząc się z możliwymi konsekwencjami, nie tylko dla nich, ale i dla otoczenia.

Przyjaciółki, tak chyba można je określać, z czasem się nimi stały, znalazły wspólną przystań, z dala od ludzi, gdzie mogły być sobą, nie musiały się wstydzić swoich uczuć, swojego homoseksualizmu. Ten ich raj to przylądek Cabo Polonio, kuszący pięknem i urokiem natury, ciszą smaganą falami oceanu i spokojem. To miejsce odcięte od świata, jedyną oznaką śladów cywilizacji jest odległa mała osada. Tutaj się spotykały razem lub osobno, spędzały wakacje i wolne chwile, zapraszały swoje kochanki i przyjaciółki. Tutaj mogły się realizować i koić swój ból związany z niezrozumieniem, jakie wokół nich panowało. Przez kolejne kilkadziesiąt lat podróżowały między miejsce, gdzie żyły i pracowały, a tą oazą tajemniczości, ich rajem na ziemi.

Cantoras to wzruszająca pieśń o życiu, o jego blaskach i cieniach. Jasnych i ciemnych stronach. Marzeniach i porażkach. O blaskach i odcieniach miłości. O drzemiących uczuciach, bardzo skrywanych i tłumionych. O pragnieniu akceptacji i zrozumienia. Ale to również powieść o odważnych kobietach, które wiedzą, czego oczekują i pragną. Walczą o to, aby żyć tak, jak chcą. A nie tak, jak oczekują inni. Będą poddawane próbom i będą musiały udowadniać siłę swoich przekonań i racji. Bunt będzie torował im drogę do pokazania światu, że można kochać inaczej nie robiąc nikomu krzywdy. Ich upór i walka o to, aby było głośno o ich przekonaniach, zapoczątkowały światowe zmiany w akceptacji homoseksualizmu. Będziemy świadkami ich losów życiowych, przeżyć i porażek, bo takie też były ich udziałem. Nie można powiedzieć, że życie każdej z nich to nieustające pasmo sukcesów. One walczyły z przeciwnościami losu, z różnym skutkiem. Kochały i były kochane, były zdradzane, porzucane i lekceważone. Wiele w życiu przeżyły, ale mimo trudnych i czasami traumatycznych przeżyć, były razem, stanowiły małą rodzinę. I to jest piękne i wzruszające.

To ponadczasowa lektura, nabierająca znaczenia w dzisiejszych czasach. Gdzie znaczenia nabierają ruchy gender, hasła promujące LGTB są coraz bardziej widoczne i eksponowane. Ale nie ma też dzisiaj pełnej i powszechnej akceptacji dla powszechności homoseksualizmu.

Z każdej strony tego intymnego manifestu przebija magnetyzm i magia. Obraz trudnej miłości i wspólnoty ducha.

Zachęcam do sięgnięcia po tę cudowną i przenikliwą pieśń o miłości kobiet, pragnieniu akceptacji ich odmienności. Odważcie się i śpiewajcie dalej tę cudowną pieśń o cantoras …

Książka obiecująca, z pewnością spotka się z uznaniem czytelniczek. Nie jest to literackie arcydzieło, jednak jest to jedna z tych publikacji, która zostaje w głowie na długo, jak nie na zawsze. Obszerna książka, która w moim przekonaniu stanowi hymn do obecnego świata, pokolenia gender. Hymn do osób ulegającym wpływom społeczeństwa. Niemniej nic dodać, nic ująć. Łatwa i przyjemna w czytaniu książka, która w 100% będzie cieszyła się popularnością wśród osób borykających się z podobnymi problemami do bohaterek tej książki.

Cantoras, to ta która śpiewa. Cantoras, to ta, która kocha. Cantoras to ta, która pragnie wolności i prawdy. Tao ta, która w cieniu brutalnej dyktatury odnajduje odwagę by być sobą..

Flaca, Romina, La Venus, Malena i Paz to kobiety w różnym wieku, o różnym pochodzeniu i różnym doświadczeniu, ale łączy je to, że odnajdują własny głos. Ta powieść to inspirujące, frustrujące i piękne przedstawienie queerowej miłości w mrocznych czasach. W poszukiwaniu własnego miejsca na świecie, każda z kobiet stara się żyć i być dostrzeżona taka jaka jest naprawdę. Pełna nadziei i odważna powieść odkrywa doświadczenia życia pod reżimem, z perspektywy tych pięciu kobiet, które tworzą dla siebie małą przystań w Cabo Polonio, odosobnionym, słabo zaludnionym przylądku z dala od miasta. W miarę upływu lat każda z kobiet będzie przeżywać swoje osobiste zmagania i triumfy, po cichu przeciwstawiając się reżimowi i robiąc sobie miejsce w społeczeństwie, które usilnie spycha je na margines. Dorastając razem, uczą się szukać schronienia nie tylko w Cabo Polonio, ale także w sobie nawzajem. Cantoras to znakomita powieść, która pokazuje, w jaki sposób osobiste i polityczne sprawy, są ze sobą nierozerwalnie połączone. Ale uważajcie, ta powieść jest ciężka i może być wyczerpująca. Bohaterki doświadczają przemocy i przez część swojego życia żyją w mroku, co ma negatywny wpływ na ich zdrowie psychiczne i samoocenę. Proza De Robertis jest mistrzowsko wszechstronna, zagłębia się w miłości i złamane serca bohaterek z taką samą uwagą i troską, jak w codzienną dyktaturę Urugwaju. Jej kobiety są szalenie wyraziste, cyniczne, ale udręczone, radosne i ułomne. Ale to ich więzi sprawią, że serce będzie boleć i będzie zaopiekowane, inspirując do ciągłego przewracania stron. Cantoras jest odważnym i bezlitosnym hołdem złożonym sile miłości, przyjaźni, a każda jej strona była jak emocjonalny rollercoaster. Piękna, liryczna, wręcz soczysta. To jest książka, której potrzebujemy na naszych półkach.

Kobiety. Matki, żony, córki, siostry, przyjaciółki. W społeczeństwie pełnią określone role, niektóre z nich niejako narzucone. Większość odnajduje się w takiej codzienności. Są jednak te, które czują się wyobcowane. Nie chcą i nie mogą obrać wytyczonej dla płci pięknej drogi. Nie chcą być żonami, których życie składa się z bycia perfekcyjną panią domu, matką i ozdobą u boku mężczyzny. Chcą być sobą i móc bez wstydu, i społecznego ostracyzmu, kochać… kobiety.

Ależ to była sensualna opowieść! Zupełnie inna niż te, po które sięgałam do tej pory, ale dałam się porwać niespiesznej fabule, pełnej namiętności, poszukiwania siebie i swojego miejsca na ziemi. Powieści o ogromnej potrzebie wolności, która była tak bardzo wyczuwalna w trakcie czytana. I to nie tylko wolności z punktu widzenia nieograniczonych praw dla człowieka, ale możliwości zrzucenia kajdan nałożonych na takie ja ONE. Pięć kobiet, które połączył los, przyjaźń, a także coś więcej. Kobiet poszukujących ucieczki od codzienności i ucisku dyktatury. Pragnących odnaleźć swoją przystań, oazę bezpieczeństwa, gdzie bycie cantoras – „pieśniarką” – jest całkowicie naturalne, gdzie nie będą w stanie dostrzec ich wścibskie oczy aparatu władzy. Trafiają do Cabo Polonio. Mimo że nie mają wiele, dla tego miejsca są w stanie oddać wszystko. Stara chata staje się synonimem wolności i nieograniczonych możliwości.

Choć bohaterki łączy wspólny cel i pragnienie wydarcia dla siebie, choć kawałka przestrzeni, to każda z nich ma swoją historię. Wydarzenia, które je ukształtowały i wpłynęły na to, kim aktualnie są. Opowieści o ich losach wzajemnie się przenikają, dając czytelnikowi możliwość nie tylko poznania każdej z nich z osobna, ale także zrozumienia pewnych zachowań, które do tej pory mogły wydawać się nietypowe, dzikie, nieokiełznane, a nawet oschłe. De Robertis z ogromnym wyczuciem i taktem opowiada o sprawach najbardziej intymnych i bolesnych. O kobiecych rozterkach, tęsknotach, obawach i pragnieniach. Zarówno tych, które dotyczą przyszłości, rzeczy namacalnych, jak i pragnieniach emocjonalnych i cielesnych. Tutaj wszystko jest tak wysmakowane i naturalne. „Cantoras” to nie jest książka będąca swoistego rodzaju hołdem dla miłości homoseksualnej. To opowieść o jedności, u której fundamentów leży to samo marzenie — aby móc żyć w zgodzie ze sobą i oddychać pełną piersią bez obawy, że za to, jak kochamy i kogo kochamy, zostaniemy ukarani.

Podsumowując:

Ta powieść jest kobietą. Kobietą, która walczy. Kobietą, która kocha i pragnie. Kobietą, która wciąż szuka. Kobietą, która tęskni. To niezwykle esencjonalna opowieść o sile i determinacji oraz próbie odnalezienia miejsca, w którym będzie można kochać i być kochanym. Bez narzuconych przez społeczeństwa ról, z dala od politycznych rozgrywek. Miejsca, które będzie oazą bezpieczeństwa, kryjówką przed karcącym ludzkim spojrzeniem. To nie tylko historia, która stanowi portret miłości homoseksualnej, ale uniwersalna opowieść o walce o wolność. A także o różnicach, które stają się fundamentem dla budowania wspólnoty i niezwykłej więzi. Poruszająca powieść o wielu obliczach miłości oraz pragnieniu akceptacji w świecie, w którym odmienność z góry skazana jest na odrzucenie.

Opowieść o ogniu, który płonie w naszych duszach. I o tych, którzy potrafią go rozniecić. Oraz o domu, w którym można kochać prawdziwie.

Jest to historia pięciu różnych kobiet, które w Urugwaju, u szczytu wojskowej dyktatury, odnajdują w sobie nawzajem kochanki, przyjaciółki, a wreszcie rodzinę.

„Cantoras” to powieść niezwykle istotna i na czasie. To powieść, która w moim odczuciu może zostać bestsellerem.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że jestem nim oczarowana. Jej styl pisania jest nie tylko obrazowy, ale i poruszający. Porusza temat ciężki jakim jest sytuacja społeczności w Urugwaju za czasów wojskowej dyktatury. Trafnie opisuje strach i ucisk, brak tolerancji wobec osób homoseksualnych. Zresztą homoseksualizm był tam wtedy poważnym wykroczeniem. Jednak pięć kobiet odnajduje w sobie siłę, aby tak naprawdę przeciwstawić się tej dyktaturze. Znajduje siłę, aby odnaleźć własne szczęście i przede wszystkim odszukać swoją kobiecość. To jak autorka pisze o kobiecości jest czymś niesamowitym. Pozwala swoim bohaterką podejmować trudne i niebezpieczne decyzje. Opisuje ich drogę do odnajdywania własnej tożsamości, kobiecości i szczęścia.

Jest to historia o pięciu kobietach, których losy wzajemnie się przeplatają i ukazują jak ciężko było żyć w Urugwaju. De Robertis nie owija tutaj w bawełnę i za sprawą tak naprawdę pięknych słów potrafi bezlitośnie opisać system, który był wręcz brutalny. Jest to historia o miłości tej pięknej, prawdziwej, ale i zakazanej. To opowieść o wspólnocie i sile ducha.

„Cantoras” to książka jakich potrzebuje nasz rynek wydawniczy. Jest to książka o kobietach, dla kobiet. Ma ona dodawać niezwykłej siły i udowadniać, że nie można bać się walczyć o swoje. Zdecydowanie polecam!