Cały ten błękit

Tylko ktoś wystarczająco wyjątkowy zdoła dostrzec niecodzien­ny ton tego ogłoszenia.

Czasem to, co wydaje się końcem otwiera nam oczy na najcenniejsze życiowe doświadczenia.

To w teraźniejszości drzemie cała tajemnica. Jeśli szanujesz dzień dzisiejszy, możesz go uczynić lepszym. A kiedy ulepszysz teraźniejszość, wszystko to, co nastąpi po niej, również stanie się lepsze."

Jedna podróż, dwoje ludzi i świadomość, że nie będzie ciągu dalszego.

W obliczu takiej sytuacji staje dwudziestosześcioletni Émile- chłopak do tej pory żyjący w biegu i przeświadczeniu, że wciąż ma czas by zrealizować wszystkie swoje plany.

Niestety , jedna diagnoza układająca się w słowa wczesny Alzheimer odbierają mu nadzieję odzierając ze złudzeń i sprawiając, że cierpi nie tylko on lecz także bardzo zżyta rodzina.

Nasz bohater chce jednak pożegnać się ze światem na własnych zasadach i zostać zapamiętany jako osoba pełna energii.

Wiedząc, że nie ma szans na szczęśliwe zakończenie postanawia wyruszyć w ostatnią podróż kamperem.

Jego celem są malownicze Pireneje.

Zdając sobie sprawę ze swego z tego,że jego schorzenie jest bardzo poważne, a wyprawa na pogranicze Francji i Hiszpanii w pojedynkę nie jest dobrym pomysłem. Tak właśnie narodziła się inicjatywa z zamieszczenia ogłoszenia w którym to poszukuje towarzysza podróży.

Na ów anons odpowiada skryta i małomówna Joanne dźwigająca również własny bagaż emocjonalny.

I choć początkowo żadne z nich nie potrafi się przełamać, lecz w miarę upływu czasu relacja tej dwójki zaczyna ewoluwać.

Przyjaźń przeradza się w coś więcej zaś Émile właśnie za sprawą kobiety decyduje się na spisanie swoich wspomnień i zajęcie się technikami uważności.

To była przepiękna lektura, poruszająca najczulsze struny serca.

Powieść porusza tematy choroby, przemijania, miłości, przyjaźni oraz poszukiwania sensu życia. Autorka z wrażliwością ukazuje, jak dwoje nieznajomych, zmagających się z własnymi demonami, odnajduje w sobie nawzajem siłę do stawienia czoła trudnej rzeczywistości.

Jednym zdaniem-niezwykla i cudownie napisana. 💙💙💙

Byliście kiedyś we Francji? Chcielibyście?😊

Ten kraj kojarzy nam się głównie z Paryżem i słynną wieżą, jakoś nigdy jej zobaczenie nie było moim marzeniem, ale Francja, którą widzimy w książce Melissy da Costy, kupiła mnie totalnie!

"Chwila obecna ma pewną przewagę nad wszystkimi innymi - należy do nas."

"Cały ten błękit" to bardzo wyjątkowa historia i takie też jest jej tło. Autorka zabiera nas na południe, w malownicze góry, do uroczych miasteczek i przyjaznych ludzi. Nie jest to jednak powieść sielankowa, przede wszystkim ze względu na temat, jaki porusza, a jest to temat śmierci.

Przede wszystkim (choć nie jedynie) śmierci nadchodzącej, bo główny bohater zmaga się z przedwczesnym Alzheimerem i jako dwudziestukilkulatek zaczyna tracić pamięć i samego siebie.

W każdym razie jest tu duże pole do rozmyślań i rozważań na ten temat, ale też do czegoś odwrotnego - do docenienia życia i chwili obecnej.

Émile i Joanne to dwójka nieznajomych, których połączy kamper i wspólny cel. Dla niego będzie to ostatnia podróż, chęć zaczerpnięcia z życia ile tylko się da, ale także uniknięcie wzroku bliskich, którzy już zaczęli go żegnać.

Joanne z kolei nie od razu zdradza nam swoje powody i zamiary, jest bardzo tajemniczą postacią i pozostaje taka do końca, ale kiedy jej relacja z Émilem powoli się zacieśnia, i my otrzymujemy skrawki jej historii. Ta dwójka bardzo się różni, a jednak w tym ciasnym kamperze idealnie się dopełnia, ucząc się siebie nawzajem. Przy okazji i czytelnik nauczy się kilku rzeczy, a przynajmniej będzie miał taką okazję.

Bardzo spodobało mi się to, że zewnętrzna forma tej książki odpowiadała jej wnętrzu. Czytamy tu o zatrzymaniu się, skupieniu na danym momencie, zwolnieniu i docenieniu, dostrzeżeniu otaczającego nas świata i sposób, w jaki powieść została napisana, również nas do tego zmusza. Jest tu mnóstwo przemyśleń, rozważań, obrazów, których nie da się szybko "połknąć", bo zajmują 630 sporych stron. Powiedziałabym, że niewiele się tu dzieje, ale jednak, kiedy dałam się porwać temu klimatowi, wcale nie czułam nudy. Nie wiem, w jaki sposób autorka uzyskała taki efekt spowolnienia, a jednocześnie zaciekawienia, ale podziwiam za to!

Sama kreacja bohaterów była ciekawa, głównie dlatego, że nie byli oni koloryzowani. Émile nie był ideałem, który nagle zachorował i teraz trzeba mu tylko współczuć, ale miał też wady, nie do końca go polubiłam, nie podobały mi się jego niektóre zachowania. Podobnie zresztą Joanne, która wydawała mi się totalnie oderwana od rzeczywistości, a jednak tak bardzo mnie fascynowała.

Niby też wiedziałam, dokąd ta historia zmierza, a jednak wycisnęła ze mnie łzy, co nie jest łatwe!😉

Jednocześnie nie była to też przygnębiająca, depresyjna i ciągnąca w dół opowieść, a po prostu życiowa, pokazująca mnóstwo kolorów, emocji i możliwości, przedstawiająca ludzkie wady i zalety, pomyłki, marzenia i decyzje.

Książka jest też po prostu pięknie napisana, autorka zbudowała świetny klimat, czułam się, jakbym naprawdę siedziała w tym kamperze obok bohaterów i obserwowała ich przemianę, dojrzewanie, otwieranie się na różne rzeczy.

Ważnym elementem są tu też cytaty, jestem pewna, że kilka zapamiętacie na przyszłość, a może nawet jakiś zapiszecie na ścianie? Ja zdecydowanie mam na to ochotę!😊

Bardzo polecam Wam wybrać się w tę podróż, nawet jeśli połamie Was na kawałki.🫢

8/10🩵

Kiedy po raz pierwszy usłyszałam o tej książce, zaintrygowała mnie. Jestem pełna podziwu dla Autorki, Mélissy da Costa, która pisząc o sprawach trudnych, bolesnych, a także tych ostatecznych, potrafiła w tym wszystkim ukazać także życie z jego jakże pięknymi i wzruszającymi odsłonami.

Decyzja o podjęciu wyprawy kamperem przed siebie, po malowniczych zakątkach południowej Francji brzmi wspaniale, prawda? Dla naszych Bohaterów nie jest to bynajmniej zwykła wycieczka. On- Émile- po otrzymaniu druzgocącej dla Niego diagnozy, postanawia spędzić dany mu czas na własnych zasadach. Poszukiwanie towarzysza/towarzyszki podróży na ostatnią wyprawę może wydawać się na pierwszy rzut oka szaleństwem. Ale czy na pewno?

Ona- Joanne- po niezwykle traumatycznych dla Niej przeżyciach pragnie zostawić swoje dotychczasowe życie i ruszyć przed siebie nie oglądając się na przeszłość. W teorii wszystko wydaje się proste, a w rzeczywistości?

Czy powoływanie się na uważność, bycie tu i teraz, a także wdzięczność nie wydaje się zbyt banalne w przypadku doświadczeń życiowych naszych Bohaterów?

Ta niezwykle wzruszająca historia (626 str) sprawiła, że powróciłam myślami do Bliskiej mi Osoby, która podobnie jak jeden z Bohaterów, cierpiała na Alzheimera, choć w zupełnie innym wieku. Uderzające jest jednak to, że niezależnie od wieku, w którym ta choroba się pojawia i sieje pustoszenie w pamięci i wspomnieniach, jedno pozostaje niezmienne, zwłaszcza na pewnym etapie- tęsknota za Mamą.Nie sposób się nie wzruszyć i nie wyciągnąć określonych refleksji dotyczących sposobu postrzegania życia, naszej codzienności, w tym trudnych doświadczeń, z którymi przychodzi nam się mierzyć. Bo przecież nie zawsze układa się po naszej myśli, ale jedno jest pewne - "ponieważ nie można zmienić kierunku wiatru, trzeba się nauczyć ustawiać żagle" (powiedzenie Jamesa Deana, które przytacza Joanne). Nie mam co do tego wątpliwości, że "Cały ten błękit" jest jedną z ważniejszych książek, które przeczytałam w tym roku. Zajmie szczególne miejsce w mojej biblioteczce. Polecam lekturę tej książki.

🚐💙 Cały ten błękit Mélissy Da Costy to powieść, która zaczyna się od decyzji o ucieczce, a bardzo szybko okazuje się opowieścią o życiu w jego najbardziej kruchym momencie. Émile, świadomy własnej choroby i ograniczonego czasu, chce jeszcze raz poczuć sprawczość. Joanne z kolei próbuje odciąć się od przeszłych ran. Ich spotkanie nie jest wynikiem przeznaczenia, raczej potrzeby, by nie być już samemu z własnym bólem.

🚐💙 Podróż kamperem przez południe Francji staje się czymś więcej niż zmianą miejsca. Krajobrazy, miasteczka i drogi są tu tłem dla emocji, które dojrzewają powoli, bez patosu. Autorka nie spieszy się z opowieścią, pozwala wybrzmieć ciszy, spojrzeniom i drobnym gestom. To właśnie w tej codzienności, między postojami i rozmowami, rodzi się prawdziwa bliskość.

🚐💙 Mélissa Da Costa pisze o śmierci bez sensacji, za to z ogromną czułością wobec życia. Choroba Émile’a nie dominuje narracji, ale stale przypomina o kruchości chwili. Dzięki temu każdy moment zyskuje wagę, a odkładanie uczuć na później przestaje mieć sens. To książka, która nie daje gotowych recept, raczej delikatnie podsuwa pytania o to, jak chcemy żyć tu i teraz.

🚐💙 Relacja Émile’a i Joanne rozwija się naturalnie, bez gwałtownych zwrotów. Ich rozmowy są szczere, czasem bolesne, czasem kojące. Autorka pokazuje, że miłość może narodzić się z bólu i straty, ale nie jest ucieczką od rzeczywistości. Przeciwnie, staje się sposobem na jej pełniejsze przeżycie, nawet jeśli przyszłość pozostaje niepewna.

ㅤ

🚐💙 Fabuła bywa przewidywalna i łatwo domyślić się niektórych rozwiązań, jednak nie to jest tu najważniejsze. Siłą powieści jest emocjonalna prawda i spokój, z jakim prowadzi czytelnika przez trudne tematy. Da Costa unika dramatycznych fajerwerków, stawiając na autentyczność przeżyć i subtelne budowanie nastroju.

ㅤ

🚐💙 Cały ten błękit zostawia po sobie jednocześnie ciepło i smutek. To historia o żegnaniu się, ale też o odwadze, by żyć mimo strachu. Książka skłania do refleksji nad relacjami, samotnością i tym, jak często znikamy z życia innych, zanim naprawdę odejdziemy. Lektura spokojna, poruszająca i długo rezonująca w myślach. Czy nad nią płakałam ? Ależ oczywiście. Ale to były dobre zdrowe łzy.

"Cały ten błękit" to niezwykła opowieść o miłości, strachu i poszukiwaniu wolności w obliczu nieuchronnej śmierci. Melissa Da Costa stworzyła powieść, która łamie serce, ale też dodaje otuchy 🫂 Dzięki pięknemu językowi, malowniczym opisom Francji i skomplikowanym bohaterom, książka wciąga od pierwszej strony, choć liczy ponad 600 stron, czyta się ją jednym tchem! ✨

Bohaterowie powieści to Émile (26 lat). Młody mężczyzna cierpiący na przedwczesnego Alzheimera 🧠 Odmawia leczenia i postanawia spędzić ostatnie 2 lata życia w podróży. Jego ogłoszenie: „Młody mężczyzna (...) pragnie wyruszyć w ostatnią podróż” staje się początkiem wszystkiego. Joanne, tajemnicza introwertyczka 🌿, która zgłasza się do wspólnej wyprawy. Jej przeszłość stopniowo odkrywamy, podobnie jak motywację, ucieczkę od demonów przeszłości. Podróż kamperem 🚐 Trasa wiedzie przez południową Francję. Pireneje, urokliwe miasteczka, zapierające dech krajobrazy. To nie tylko fizyczna droga, ale metafora wewnętrznej przemiany.

💫 Siła książki. Emocjonalna głębia. Historia zmusza do refleksji nad przemijaniem, godnością i miłością w obliczu końca. Łzy? Niemal nieuniknione! 😢 Realizm postaci. Bohaterowie nie są idealni! Émile bywa egoistyczna, Joanne oderwana od rzeczywistości. To dodaje autentyczności.

Piękno kryje się w detalach. Opisy przyrody 🏞️drobne gesty, cytaty (np. „Chwila obecna ma przewagę nad innymi – należy do nas”) tworzą klimat, który pozostaje w pamięci.

Niespieszne tempo. Autorka w książce „zwalnia czas”, skupiając się na uczuciach i filozoficznych pytaniach. To nie wada – to zaleta! ⏳

🚫 Czego możesz żałować?

Choć finał jest wzruszający, cel podróży Émile’a jest jasny od początku.

Niektórym ponad 600 stron może wydać się nużące, zwłaszcza w partiach opisowych.

🎯 Dla kogo jest ta książka?

Polecam miłośnikom literatury pięknej z filozoficznym przesłaniem. Tym, którzy cenią motyw drogi i psychologiczne portrety. Dla osób szukających historii o sile ludzkiej więzi mimo bólu.

Ostrzeżenie: Jeśli unikasz smutnych finałów – przygotuj chusteczki! 🧻

"Cały ten błękit" to arcydzieło emocjonalnego realizmu 💎 Mimo ciężaru tematu, nie przytłacza. Przeciwnie, uczy, jak „żyć tu i teraz”. Autorka udowadnia, że nawet w cieniu śmierci można odnaleźć błękit nadziei 🌤️ Polecam każdemu, kto gotowy jest na podróż w głąb ludzkiej duszy!

Czy warto?

Absolutnie TAK! To jedna z tych książek, po których świat wygląda inaczej ✨😊

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

„Cały ten błękit” autorstwa Melissy Da Costa to niezwykła, bardzo wyjątkowa i emocjonalna historia, obok której nie sposób przejść obojętnie! Książka, która porusza niezwykle trudny temat nieuleczalnej choroby, która dotyka bardzo młodego chłopaka, chyba nikomu nie pozwoli na obojętność.

Emile w wieku dwudziestu sześciu lat dowiaduje się, że jest nieuleczalnie chory. Przedwczesny Alzheimer, którym został dotknięty, pozostawia mu jeszcze tylko dwa lata życia, dlatego też chłopak decyduje się, że skoro zostało mu tak niewiele czasu, to zamierza przeżyć je na własnych zasadach, nie pozwalając bliskim patrzeć na swoje cierpienie. Chłopak nie chce również poddawać się eksperymentalnemu leczeniu, bo nie wierzy w jego powodzenie, a jedynie przyczyni się ono do nadziei, która na koniec zostanie pogrzebana. Chłopak decyduje się na podróż kamperem, jednak nie chcąc podróżować sam, umieszcza w Internecie ogłoszenie, na które odpowiada dwudziestodziewięcioletnia Joanne. Kobieta jest cicha i spokojna, początkowo nie znamy jej zbyt dobrze, jednak z czasem, autorka odsłania przed nami kolejne elementy jej życia. Dwoje obcych sobie ludzi, który postanowili wyruszyć razem w podróż, z jej biegiem coraz bardziej się do siebie zbliżają! Podróż, która miała być pożegnaniem, przeistacza się w nowy początek, podczas którego bohaterowie odnajdują w swoim życiu to, czego tak naprawdę im brakowało.

„Cały ten błękit” nie jest łatwą historią. Tak naprawdę już na pierwszej stronie decydujemy się na historię, której finał wskazuje nam na tragizm, co dla osób wrażliwych zdecydowanie nie będzie łatwą przygodą. Przyznam, że sama zaliczam się do tego grona, aczkolwiek nigdy nie potrafiłam odmawiać sobie przyjemności z czytania historii, w których, mimo iż szczęśliwe zakończenie jest niemal nierealne, ja do samego końca w nie wierzę. Podczas czytania wylałam morze łez, zaczęłam niemal na samym początku, by zamknąć książkę, nieustannie szlochając, ale muszę przyznać, że było warto, było bardzo warto! Ta historia to istny wulkan emocji, które spływają na nas z każdą kolejną stroną, autorka pokazuje niesprawiedliwości świata, ale pokazuje czytelnikowi również jego piękno! Mamy możliwość towarzyszyć głównym bohaterom w ich podróży życia, która wiele uświadamia, pokazuje, że zawsze warto spełniać swoje marzenia, wierzyć w siebie i na siebie w swoim życiu stawiać. Mimo iż nie zawsze wszystko idzie zgodnie z naszymi planami i założeniami, to jednak zawsze warto walczyć i wierzyć.

Historia, w której dominują emocje i trudne tematy, która pokazuje trud, ale zarazem piękno życia, daje nadzieję, choć również przepełnia smutkiem. Jest to historia, którą warto poznać, która z pewnością na długo zostanie w mojej głowie i którą bardzo polecam przeczytać, bo naprawdę warto!!

Dwudziestosześcioletni Émile dostaje druzgoczącą diagnozę – choruje na wczesną postać Alzheimera i zostało mu maksymalnie dwa lata życia. Młody mężczyzna postanawia więc udać się w ostatnią podróż, odejść na własnych zasadach, potrzebuje jednak towarzystwa. Na jego drodze staje tajemnicza Joanne, która ucieka przed przeszłością. Ta wspólna podróż staje się dla obojga szczególnym czasem…

Autorka pisze bardzo prosto, bez wielkich słów, za to z niezwykłą subtelnością i delikatnością, z taką lekkością, dzięki której ciężar opowiadanej przez nią historii nie przytłacza czytelnika, choć oczywiście porusza nawet najtwardsze serce. Opowieść o Émile'u i jego towarzyszce podróży, Joanne, jest smutna, ale zarazem nie ponura, nie przygniatająca tym smutkiem, za to mająca w sobie pewien specyficzny urok i szczyptę nadziei. To życiowa, niepouczająca powieść drogi, która mówi o życiu i śmierci, o odchodzeniu w zgodzie z samym sobą, ale też o poznawaniu siebie i dojrzewaniu.

To historia o ludziach, których spotykamy na swojej drodze, czasem przypadkiem, czasem szczególnym zrządzeniem losu, a którzy mogą zmienić całe nasze życie, nauczyć nas czegoś nowego, pomóc odkryć świat i siebie samych. To też opowieść o uważności, o skupieniu się na tym, co jest teraz, na teraźniejszości, bez zamartwiania się przeszłością i przyszłością. Autorka ustami Joanne przypomina czytelnikom o tym, że warto się zatrzymać w tym codziennym biegu i zacząć przeżywać, doświadczać wszystkiego głębiej, całym swoim jestestwem, zachęcając do praktykowania uważności na co dzień.

Wydawać by się mogło, że historia, którą opowiada "Cały ten błękit", należy do tych, jakich już pewnie było trochę, że jest jedną z tych opowieści o odchodzeniu. Tymczasem jednak ta książka ma w sobie coś takiego, że czyta się ją, jak coś nowego, oryginalnego, jakby nie znało się zakończenia. Czasem porusza do głębi, czasem wzbudza odrobinę uśmiechu, chwilami może nieco irytacji (jak dla mnie zbyt wiele było tu cytatów z Paulo Coelho), na koniec pozostawiając czytelnika z całym wachlarzem emocji. To dość obszerna opowieść, ale z uwagi na bardzo poruszającą historię, którą opowiada i na bardzo przystępny styl autorki, czyta się ją bardzo szybko, wciąga tak, że nie czuje się, kiedy zmieniają się kolejne strony.

Czasem słyszy się, że jakaś książka była piękna. I wydaje mi się, że tym jednym słowem można opisać "Cały ten błękit". Cieszę się, że przeczytałam tę opowieść, że mogłam podróżować wraz z Émile'em i Joanne, doświadczać wraz z nimi małych radości i wielkich trudów tej zwykłej-niezwykłej drogi. Myślę, że ta książka dołączy do mojej listy najlepszych tegorocznych lektur i nie mogę się doczekać kolejnych powieści Mélissy da Costy. Bardzo polecam!

Książka z Klubu Recenzenta

Gdybyście mieli w tym roku przeczytać tylko jedną książkę to zdecydowanie powinna to być powieść „Cały ten błękit”.

Ta książka zmusi was do zatrzymania się i dostrzeżenia piękna w codzienności.

Emile ma zaledwie dwadzieścia sześć lat i diagnozę wczesny alzheimer. Lekarze dają mu góra dwa lata życia. Jest to dla niego impuls, aby zamieścić w Internecie ogłoszenie o poszukiwaniu towarzysza podróży. Zgłasza się Joanne, która na pierwszy rzut oka jest bardzo skryta i tajemnicza. Razem wyruszają kamperem w Pireneje. Tylko żadne z nich nie zdaje sobie sprawy jak ta podróż wpłynie na nich.

Ta powieść jest przepiękna. Fenomenalna. To literacka uczta dla duszy. Czytelnik towarzyszy Emilowi w jego ostatniej podróży. Podróży, która otwiera mu oczy na piękno świata i piękno jakie kryje się w codziennych czynnościach. To powieść o celebrowaniu małych chwil. Pokazuje jak można przeżyć życie – dogłębnie, uważnie i prosto. Do szczęścia nie trzeba wiele.

Ta powieść to również podróż ukazująca zmianę bohaterów. Emile uczy się od Joanne doceniania świata i zwykłych chwil, a Joanne odkrywa siebie na nowo. Bohaterowie zbliżając się do siebie leczą swoje traumy, wyciszają się. Żyją w zgodzie z tym, co przynosi im kolejny dzień.

Książka wywiera ogromne wrażenie, ale bije od niej spokój. Nie jest nachalna ani głośna. Autorka ma niesamowity styl. Pisze o trudnych kwestiach w prosty sposób.

To jeden z tych tytułów, który zostanie ze mną na długo. Wiem, że będę ją polecać wszystkim, ponieważ naprawdę warto.

Kiedy dostałam propozycję współpracy przy "Całym tym błękicie", nawet się nie zawahałam. Wszystko - od przepięknej okładki po interesujący opis - wskazywało na to, że to książka dla mnie. I tak się stało, bo powieść okazała się strzałem w dziesiątkę.

"Cały ten błękit" opowiada o losach dwójki nieznajomych; o Émile'u, który choruje na wczesnego Alzheimera i o Joanne uciekającej przed bolesną przeszłością. Wspólnie wybierają się w podróż kamperem po południowej Francji. Odkrywają jej malownicze zakątki, poznają nowych ludzi, a przy tym poznają także siebie.

Z tej historii wprost bije spokój i ciepło. Przez całą książkę nie ma wielkich zwrotów akcji, a mimo to nie można się oderwać od czytania. To było tak przyjemne, tak inne, że aż poczułam, jak bardzo brakowało mi takiej spokojnej i niewymuszonej lektury.

Powolna akcja działała tu jak najbardziej na korzyść. Dzięki niej napawałam się niezwykłym klimatem miasteczek Francji, a przy tym stopniowo odkrywałam historię Émile'a i Joanne, a mieli dużo do powiedzenia. Bardzo podobała mi się relacja tej dwójki - otwierali się przed sobą powoli, a jednak praktycznie od samego początku ich znajomości widać było, że czują się przy sobie dobrze. Za duży plus uważam również to, w jaki sposób została wykreowana postać Joanne; czułam, że za jej milczeniem, za jej introwertyczną osobowością kryje się kobieta, która wiele przeszła, ale nie chce o tym mówić wszystkim dookoła, która jest wnikliwa, dostrzega to, co na pierwszy rzut oka niewidoczne i cieszy się z każdej małej chwili.

Ale koniec rozdziera serce. Jestem wrażliwa i łatwo doprowadzić mnie do płaczu. Autorce świetnie się to udało. Ostatnie strony przepłakałam tak bardzo, że nie obyło się bez chusteczki.

To niezwykle poruszająca i wartościowa książka, która jest dla nas prawdziwą lekcją życia. Pokazuje, że wszystko może zmienić się w jednej chwili i że warto cieszyć się tym, co jest tu i teraz. "Cały ten błękit" jest jak podróż, której nie chce się kończyć.

Mèlissa Da Costa zabiera czytelnika w podróż - nie tylko przez urokliwe pejzaże południowej Francji, ale przede wszystkim w głąb duszy dwojga nieznajomych. Émile - zamknięty w swoim cierpieniu, pragnący przeżyć ostatnie dni w zgodzie z własnym rytmem. Joanne - uciekinierka od wspomnień, które parzą jak rozżarzone węgle. Ich spotkanie nie jest przypadkiem, lecz cichą koniecznością - jak dwa zbłąkane ptaki, które odnajdują siebie nad brzegiem tej samej samotności. Ich wyprawa kamperem staje się czymś więcej niż tylko ucieczką od przeszłości - to rytuał przejścia, podróż inicjacyjna, w której każdy dzień przynosi subtelną przemianę, a każde milczenie ma większą wagę niż słowa.

Autorka z wyczuciem i niezwykłą wrażliwością maluje emocje, nie popadając przy tym w sentymentalizm. Jej język jest delikatny, niemal filmowy, pełen niuansów i obrazów, które długo pozostają w pamięci. Da Costa dostrzega piękno w rzeczach najprostszych: spojrzeniu, dotyku, chwili spędzonej w milczeniu przy zachodzie słońca. To właśnie z takich momentów tkana jest opowieść, która porusza do głębi i zachęca, by samemu zatrzymać się na chwilę.

Cały ten błękit to historia o odwadze - nie tej spektakularnej, ale cichej, codziennej, która pozwala spojrzeć w oczy własnemu bólowi i nie odwrócić wzroku. To również hymn na cześć życia tu i teraz, życia nieidealnego, ale prawdziwego, w którym nawet pęknięcia mogą być źródłem światła.

Mélissa Da Costa pokazuje, że ma niezwykły dar snucia opowieści o ludzkiej kruchości, tęsknocie i uzdrawiającej sile międzyludzkiej bliskości. "Cały ten błękit" to powieść czuła jak szept, poruszająca jak nagłe westchnienie w ciszy i dojmująco piękna w swojej prostocie.

To książka, która nie potrzebuje wielkich zwrotów akcji, by porwać czytelnika. Jej siła tkwi w emocjonalnej prawdzie i autentyczności. Dla tych, którzy tęsknią za literaturą piszącą o rzeczach najważniejszych — cicho, ale dobitnie — Cały ten błękit okaże się lekturą, do której warto wracać.

Dawno nie czytałam tak pięknej książki, tak prostej, mówiącej o zwykłych ludziach w tak ciekawy sposób.

Èmilie jest młodym mężczyznom, u którego zdiagnozowano wczesną postać alzheimera i dano mu dwa lata życia. Ale Èmilie chce odejść na własnych warunkach i chce spędzić ten czas po swojemu. Pomagać mu będzie wycofana i zamknięta w sobie Joanne.

Relacja tej dwójki bohaterów to jedna z najpiękniejszych opowieści ale nie tylko o miłości i przyjaźni. To historia tak bardzo odmiennych ludzi, którzy dla siebie nawzajem stanowią ratunek i niewyobrażalne wsparcie. Podczas wspólnej podróży kamperem poznają się i zapamiętują by nigdy o sobie nie zapomnieć.

Ciężko mi opisać to z jaką lekkością mówimy tu o śmierci, jak w dobry sposób jest ona ukazana. Wprowadza to czytelnika w wewnętrzny spokój a jednocześnie nie macie wrażenia, że autorka nas poucza.

Choroba Èmilia nie jest koloryzowana, przedstawiona jest tak jaka jest naprawdę, ciężka i bolesna zwłaszcza dla otaczających chorego.

Uczucie między tą dwójka to na poczet popularnych określeń można byłby nazwać slow burnem ale to zdecydowanie cos więcej, to prawdziwa miłość w brutalnym świecie kończącą się tak jak miała się skończyć. Bólem a jednocześnie nadzieją.

Nadmienię tylko, że popłakałam się na końcu tej książki jak nigdy na żadnej i do teraz na myśl o zakończeniu moje oczy w momencie robią się wilgotne.

,,Ludzie są jak witraże. Błyszczą, dopóki swieci słońce, ale kiedy zapada zmrok, ich piękno pojawia się tylko wtedy, gdy są oswietlani od wewnątrz."

“Chwila obecna ma pewną przewagę nad wszystkimi innymi: należy do nas”.

Emile ma dwadzieścia parę lat, właśnie rozpoznano u niego chorobę alzheimera. Rodzina roztacza nad nim parasol ochronny, widok ich smutku działa na Emile bardzo przygnębiająco. Mężczyzna w tajemnicy przed wszystkimi postanawia wyjechać, chce żyć, dopóki jeszcze może na własnych warunkach. Daje ogłoszenie w internecie, chce znaleźć kogoś do wspólnej podróży. Odpowiada mu Joanne, cicha, spokojna dziewczyna, która robi wszystko by uwolnić się od przeszłości. Razem, kamperem wyruszają w nieznane. Podczas wspólnej podróży przez piękne tereny południowej Francji, Emile i Joanne zbliżają się do siebie, znajdują to czego szukali, spokój i zapomnienie.

Przez powieść się płynie… Moje pierwsze, bardzo udane spotkanie z twórczością Autorki. Akcja powieści toczy się swoim rytmem i intryguje. Fabuła ciekawie utkana, dopracowana w każdym szczególe, niesie ogromne emocje, ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie. Autorka ma niesamowity, barwny, plastyczny styl, z wyczuciem i subtelnością czaruje słowem. Z wnikliwością i empatią oddaje emocje, jakie targają bohaterami. A ci rewelacyjnie ukazani, to zwykli, nieidealni, barwni ludzie, złożone osobowości. Poprzez retrospekcje możemy zajrzeć do ich przeszłości, przyjrzeć się relacjom, jakie tworzyli, uczuciom, jakie ich dotknęły.

Kruchość istnienia.

Dwoje życiowych rozbitków, każdego dręczy coś innego, połączył ich przypadek. Początkowo ich relacja nie jest łatwa, z czasem przyzwyczajają się do siebie, nawiązują ciepłą nić porozumienia. Wraz z pozostawionymi za sobą kilometrami odnajdują to czego szukali, wewnętrzny spokój, ukojenie, zapomnienie i odwagę. Coś, co miało być końcem, pożegnaniem, staje się początkiem czegoś nowego, wyjątkowego. Podróż w głąb siebie, próba zrozumienia, zaakceptowania, pogodzenia się. Pojawia się zrozumienie, przyjaźń, intymność, uczucie. Piękne chwile pełne wzruszenia, radości przeplatają się z tymi gorszymi, smutnymi, dramatycznymi. Choroba nie odpuszcza, postępuje, pustoszy umysł, napawa lekiem i obawami. Pogodzenie się z losem, czerpanie z życia pełnymi garściami. A w tle przepiękny francuski krajobraz, aż chciałoby się rzucić wszystko i choć na chwilę przenieść w te cudne miejsca. Zachwycająca przyroda, górskie ścieżki, szum morza, pełne uroku francuskie miasteczka.

Mądra, subtelna, napisana wrażliwym sercem opowieść. Daje do myślenia, trudno przejść obok niej obojętnie, zostanie ze mną na dłużej. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)

Wiesz, że zostało Ci 2 lata życia, co robisz?

„Cały ten błękit” to historia młodego chłopaka Emile , który ma 26 lat i dowiaduje się że ma Alzheimera, nie chcąc być ciężarem dla swoich bliskich, nie chcąc patrzeć na ich ból, współczucie i cierpienie postawią przeżyć czas który mu został po swojemu.

Kupuję kampera, dodaje ogłoszenie że szuka kompana do podróżowania i czeka! Jego plan zna tylko przyjaciel i Joanne, która odpowiada na ogłoszenie i wyrusza z nim w podróż. Dwóch obcych ludzi, którzy nie wiedzą za wiele o sobie wyruszają w podróż „życia”, bez planu, bez celu, ale każdy ze swoim ogromnym bagażem doświadczeń… zwiedzają przepiękne miejsca, poznajemy je razem z nim, ale też poznajemy ich przeszłość, która jest bolesna, smutna i momentami przytłaczająca, ale jest też otaczające ich piękno, które podnosić nas na duchu. Jest to powieść wyjątkowo głęboka, pełna piękna i refleksji, która teoretycznie ma oczywiste zakończenie ale i tak wielokrotnie zaskakuje i wzrusza!

„Cały ten błękit” to powieść, która zapiera dech w piersiach! To powieść, która zostaje w człowieku na długo, uzmysławiając go co w życiu jest ważne i jak to życie przemija.

„Chwila obecna ma pewną przewagę nad wszystkimi innymi: należy do nas”.

Jest ona napisana w sposób subtelny, niesamowicie dojrzały.. to książka taka, którą warto się delektować czytając ją niespiesznie i szukając metafor ukrytych między słowami!

Doskonała 🩵

„Nie płakali. Zachowywali się cicho o wiele za cicho jak na trzyletnich brzdąców. Jeśli zostanie, sytuacja zrobi się nie do zniesienia. Śmierć zacznie zajmować coraz więcej miejsca, tłamsząc wszystko inne, i nie będzie między nimi już nic oprócz tej przykrej woni, tego gorzkiego smaku zbliżającego się końca.”

"Postanowił, że wyjedzie na zawsze. Musi tylko wykorzystać kilka okruchów szczęścia, które wciąż oferowało mu życie, zanim odejdzie. Sprawa była jasna, ale zamiast wyjechać całkiem sam, zamieścił to głupie ogłoszenie..."

Czy książka jest w stanie was tak wzruszyć, że łzy same płyną i nic z tym nie możecie zrobić? Ja, dotychczas myślałam, że niekoniecznie, ale powieść "Cały ten błękit" zweryfikowała to przekonanie i nawet nie musiałam dotrzeć do zakończenia. Ta książka złamie wasze serca znacznie, znacznie wcześniej.

Swoją drogą, mam ostatnio szczęście do utworów o pięknej, nietuzinkowej miłości; w kinach film "Opera" - cudowna interpretacja mitu o miłości Orfeusza i Eurydyki, w ręku powieść okrzyknięta we Francji bestsellerem.

Przyznam, że dawno nie czytałam tak pięknej książki o miłości i śmierci. O miłości i śmierci idącej pod rękę, towarzyszącej głównym bohaterom od pierwszych stron.

Ona pełna tajemnic. On w ostatniej podróży swojego życia. Jedno ogłoszenie, które w tej podróży ich połączyło i jeden kamper, którym tę podróż odbędą. Mają dwa lata (przynajmniej tyle prognozują lekarze) na zgłębienie własnych demonów i poznanie siebie nawzajem.

Fabuła tej powieści jest równocześnie prosta i złożona, sunąca jednotorowo, a przecież wielowątkowa. Mamy tu postępująca chorobę, zmiany dotykające młodego człowieka, próby ich tłumaczenia, ale też odnajdywania się w nowej rzeczywistości. Mamy parę, z początku zupełnie obcych ludzi, którzy w dość nietypowy sposób, burzliwy i romantyczny jednocześnie, stają się sobie bardzo bliscy. Mamy głębokie relacje rodzinne, męską przyjaźń i bezgraniczną miłość macierzyńską, które choć porzucone na skutek wyjazdu, wręcz ucieczki, to towarzyszą czytelnikowi w retrospekcjach. Koniec końców, mamy wyprawę kamperem po Pirenejach i urokliwych miasteczkach Francji.

To jednak nie jest zwykła powieść drogi, to podróż w głąb siebie. W jej trakcie bohaterowie zatapiają się we własnych przemyśleniach, rozliczają z przeszłością, żyją wspomnieniami. Równocześnie, wzajemnie się poznają, dorastają do dzielenia się własnymi doświadczeniami, nazywają to, czego dotychczas nazwać się bali.

"Błękitowi" daleko do banalnej powieści obyczajowej czy komedii romantycznej, to zmuszająca do refleksji historia o ludziach, uczuciach i emocjach, o egzystencjalnym strachu i wierze w drugiego człowieka.

Ps. we Francji, od stycznia tego roku można oglądać serial zrealizowany na podstawie książki, myślę, że powieść stanie się takim hitem, że na naszych ekranach to kwestia czasu

🎨 Gdybyś mogła opisać siebie jednym kolorem, jaki by to był i dlaczego właśnie ten?

Ja jestem fioletem, bo łączę w sobie spokój błękitu i ogień czerwieni. Fioletem, bo jest w nim melancholia i magia, tajemniczość. Coś z nocy i coś z poranka.

Francuska literatura ma w sobie coś niezwykłego. Nie krzyczy, a szepcze. Nie uderza, lecz muska serce. Dotyka emocji, które drgają w nas cicho, lecz nieustannie. Potrafi wzruszyć do łez, poruszyć najgłębsze struny duszy. Jest delikatna jak muśnięcie wiatru po policzku, a jednak zostawia ślad… piękny, bolesny, prawdziwy. To nie tylko słowa, to dużo więcej, to przeżycia.

CAŁY TEN BŁĘKIT to właśnie taka powieść. Cicha, a jednocześnie rozdzierająca. To historia pełna głębi i kolorów. Historia tak delikatna jak taniec pędzla na płótnie, a mimo to tak mocno dotyka tego, co trudne do uchwycenia… tęsknoty, ulotnych chwil, pamięci o tym, co było i już nie wróci. Bo przecież pamięć można stracić…

Czytając ją, ma się wrażenie, że każde zdanie jest jak oddech, spokojny, ale niosący głębię. Jakby ktoś opowiadał Ci o swoim świecie, a Ty nagle widzisz w nim swój własny.

Émile dowiedział się, że nie zostało mu dużo czasu… i chce go wykorzystać. Poznaje Joanne, kobietą cichą jak tajemnica, delikatną jak liść unoszący się na tafli wody. To z nią wyrusza w swoją ostatnią podróż. Podróż, która pokaże mu jakie wyjątkowe może być życie. Czy to ucieczka, a może próba odnalezienia siebie? To wędrówka, która niesie ze sobą nieoczekiwane dary, piękne i bolesne zarazem, podarunki które na zawsze pozostaną z nami… nienamacalne, ale tak bardzo ważne.

Do tej pory zapisywałam ulubione cytaty w zeszycie lub chowałam je głęboko w sercu. A może warto pozwolić im wybrzmieć? Dać im miejsce na co dzień, na ścianie, biurku, w codziennym spojrzeniu. Patrzeć na nie, jak na drogowskazy chwil. Przypominać sobie, że życie, choć ulotne, jest warte uważności. Tego nauczyłam się od Joanne…

„Największym podróżnikiem jest ten, kto umiał kiedyś odbyć podróż w głąb siebie.”

Czy poznaliście kiedyś przez internet osobę, która stała się dla Was kimś bliskim?

W ten sposób spotkali się bohaterowie książki „Cały ten błękit”: Émile i Joanne, oboje na życiowym rozdrożu, oboje u progu najtrudniejszych decyzji. Wspólnie szukają odpowiedzi na pytanie, jak zostawić za sobą przeszłość, gdy pozostaje tylko tu i teraz.

Przemierzając kamperem malownicze miejscowości w południowej Francji znajdują tę odpowiedź w uważności. Wiedzą, jak ważne może być przelanie swoich uczuć na papier pod koniec dnia, wieczorne układanie puzzli z kotem na kolanach, a nawet spokojne jedzenie ciasta, w pełnym skupieniu na jego poszczególnych warstwach i walorach smakowych.

Brzmi pięknie i wydawać by się mogło, że to całkiem banalna powieść, gdyby nie to, że Émile przeżywa u boku Joanne ostatnie chwile swego życia. Sięgając po tę książkę będziecie mieć tego świadomość od pierwszej strony, dlatego każda chwila szczęścia przeżywana przez bohaterów będzie podszyta bólem i nieodwracalnością decyzji, które czasem podejmuje za nas los, bez pytania o nasze potrzeby i aspiracje. Czy jesteście na to gotowi?

Choć w tym świetle książka może sprawiać wrażenie przewidywalnej, zakończenie było dla mnie jak cios prosto w klatkę piersiową. Nie spodziewałam się takiego rozwiązania akcji. Ostatnią stronę przewróciłam płacząc i po raz kolejny utwierdzając się w przekonaniu, że takie uczucie może przydarzyć się tylko raz w życiu.

Jeśli też chcecie poczuć silne emocje, z całego serca polecam Wam tę książkę. Udajcie się na wędrówkę z Émilem i Joanne, a potem spójrzcie na swoje życie: zobaczcie, jak wiele jest w nim do docenienia, choćby był to tylko kubek ulubionej kawy czy spacer po deszczowym lesie.

To jak, zakładacie już najwygodniejsze buty?

Mamy to! Udało się! Wczoraj dokończyłam przedpremierową lekturę „Cały ten błękit”.

Premiera wydania polskiego będzie miała miejsce 21 maja br. Światowa już się odbyła w 2020 roku.

Powieść wypatrzyłam w zapowiedziach i zainteresowała mnie na tyle, że udałam się do Wydawnictwa Znak, gdzie podjęłam współpracę przy niej. Serdecznie dziękuję za możliwość poznania tej historii.

Nietuzinkowej historii, przy której ani przez chwilę nie odczułam znużenia! Pomimo tego, że nie uświadczymy tu żadnych zwrotów akcji to zdarzało się, iż serce zabiło mi mocniej. Pierwsze, o czym pomyślałam mając za sobą kilkanaście, może kilkadziesiąt stron to droga.

Mamy tu motyw drogi. I nie mówię tu tylko o mentalnym jej wymiarze, że z czymś się zmagamy, coś pokonujemy, łamiemy bariery, które sami wznieśliśmy w swoich głowach. Obok niej jest podróż kamperem. Ostatnia przed śmiercią Emile'a. Decyzja o wyjeździe powodowana jest chęcią życia do końca na własnych zasadach. Zabiera on ze sobą dziewczynę, która zdecydowała się pozytywnie odpowiedzieć na jego ogłoszenie. Jest dla niego też opiekunką. Z racji stanu zdrowia nierozsądnie byłoby wyruszyć przed siebie samotnie.

I ruszamy wraz z bohaterami i wyobraźnią, która ma tutaj ogromne pole do popisu. Mojej wiele nie potrzeba. Od razu rysowała mi przepiękne malownicze krajobrazy, jestem nimi zachwycona. Wszechobecna zieleń zapierała nam wszystkim: Emile'owi, Joanne oraz mnie, dech w piersi.

To, co robi bohater może dla jednych ucieczką. Przed badaniami. Przed złudną nadzieją, że kolejna terapia przyniesie pozytywny skutek. Ale okazuje się, że ta podróż w między innymi Pireneje staje się bardzo głęboka... zmieniająca wiele, jeśli nie wszystko...

Ponad 600 stron, a na nich cała gama emocji. Jest miejsce na wspomnienia, dzięki czemu naprawdę dobrze poznajemy bohaterów. Rozumiemy ich postępowanie...dlaczego podejmują właśnie TE decyzje. Jest zagubienie, strach, ale i nadzieja. „Cały ten błękit” to książka dla cierpliwych czytelników, którzy chcą rozkoszować się historią, którzy doceniają spokój i harmonię.

Proszę, dajcie jej szansę. Nie zniechęcajcie się. Warto.

Łapie za serce. Pozwala odetchnąć.

Niektóre historie zostają z nami na zawsze. Wgryzają się w serce, osiadają w myślach i zostawiają po sobie coś, co trudno opisać słowami. „Cały ten błękit” Mélissy Da Costy to właśnie taka książka. Każda strona jest jak powiew letniego wiatru, jak promień słońca na skórze, jak oddech wolności i świadomość, że najważniejsze jest to, co mamy teraz.

Główny bohater Émile, młody 26 letni chłopak, dowiaduje się, że choruje na Alzheimera. Ma przed sobą tylko dwa lata życia – dwa krótkie lata, zanim jego pamięć zacznie znikać na dobre. Nie chce spędzić tego czasu w szpitalu, poddawany eksperymentalnej terapii. Chce żyć. Naprawdę żyć.

Wyrusza więc w podróż życia – kamperem przez południową Francję. W internecie pisze ogłoszenie, że szuka towarzysza. Zgłasza się Joanne. Dwoje młodych ludzi, obcych sobie, a jednak tak bardzo sobie potrzebnych, rusza razem w drogę. I to, co najważniejsze, dzieje się między kolejnymi przystankami – w milczeniu, w rozmowach, we wspólnym oddechu. Przez retrospekcje poznajemy ich bagaż – smutki, blizny, tęsknoty. Ale to, co najpiękniejsze, dzieje się tu i teraz – między nimi.

To książka, przez którą się nie przemyka. Przez nią się płynie – delikatnie, bez pośpiechu, chłonąc każde słowo.

Język tej powieści to osobna poezja. Piękny, subtelny, niosący emocje, które wręcz czuć pod skórą. W czasach, gdy wiele książek rozczarowuje banalnością stylu i języka, ta historia lśni. A dla mnie, osoby bardzo wrażliwej na słowo, to było jak balsam dla duszy.

„Cały ten błękit” to nie tylko opowieść o chorobie i przemijaniu. To historia o życiu. O jego kolorach, zapachach, smakach. O miłości, która przychodzi nieoczekiwanie. O pamięci, która bywa ulotna – ale są rzeczy, których nie zapomina serce.„Cały ten błękit” to książka, którą się czuje całym sobą.

A zakończenie (którego ni zdradzę) sprawia, że po prostu nie da się nie uronić łezki wzruszenia.

Polecam ta książkę z całego serca.

„Cały ten błękit” to piękna i poruszająca powieść o dwójce ludzi, których los połączył w szczególnym momencie ich życia.

Emile to młody mężczyzna, któremu nie zostało zbyt wiele życia. I następne dwa lata chce przeżyć po swojemu. Wybiera się w podróż w nieznane. A do tej podróży zaprasza przypadkową, nieznaną osobę. Trochę szalone, prawda?

Na ogłoszenie w Internecie odpowiada mu Joanna. I na początku Emile ma wątpliwości czy jednak jechać w tę podróż z kimś kogo się nie zna. Zadaje sobie pytanie dlaczego młoda kobieta decyduje się na taki krok. Przed czym ucieka?

Na początku ich relacja nie wygląda ciekawie, ale z czasem zaczyna się bardziej poznawać. Odnajdują również spokój i odwagę na coś na co nie liczyli w ogóle.

„Cały ten błękit” to piękna opowieść o miłości i o przemijaniu. Jest na pewną książką, która sprawi, że na chwilę zatrzymamy się i zastanowimy się co tak naprawdę jest ważne w naszym życiu.

Napisana jest ona w subtelny i delikatny sposób. Niesie na pewno ukojenie i poczucie ciszy. A wszystko to za sprawką głównych bohaterów, którzy bez zbędnych słów i gestów potrafili ze sobą przeżyć coś pięknego. Dopełnieniem tych emocji są cudowne krajobrazy Francji.

W książce nie znajdziemy zaskakujących zwrotów akcji ani heppy endu. Sama akcja również jest raczej powolna. Ale pomimo to, powieść ta na długo zostanie w naszych sercach.

„Cały ten błękit” to książka która ma ponad 600 stron, ale czytając w ogóle tego nie czuje się. Jest na pewno warta uwagi i bardzo ją polecam.

Emilie pozostało niewiele czasu, z uwagi na bardzo rzadką postać Alzheimera, który uaktywnia się u niego w bardzo młodym wieku. Nie chce stać się obciążeniem dla bliskich, jak i nie chce być samotny podczas podróży. Zamieszcza ogłoszenie w internecie, na które odpowiada Joanne - rozpoczynają wspólną podróż w Pireneje. Powody, dla których Joannie odpowiedziała na ogłoszenie owiane są tajemnicą, i spędza ona sen z powiek Emilie. Obydwoje wiążą wielkie nadzieje z tą podróżą.

Dla Emilie, jak i Joannie ważniejsza jednak od podróżowania, jest ich podróż w głąb siebie, i zmiana perspektywy dotyczącej życia, która jest możliwa tylko dzięki przyjmowaniu odmiennej perspektywy kompana. Obydwoje uciekają od swojego dotychczasowego życia, chcąc przeżyć życie na swoich zasadach.

Kobieta podaruje Emilie wolność w ostatnich chwilach jego życia, spełniając jego wolę.

"Cały ten błękit" zostanie ze mną na dłużej, jest to przejmująca historia, której nie da się zapomnieć.

"Ludzie są jak witraże. Błyszczą, dopóki świeci słońce, ale kiedy zapada zmrok, ich piękno pojawia się tylko wtedy, gdy są oświetlone od wewnątrz."