Burza. Trzy siostry. Tom 2

Dawno nie czytałam książki, przez którą tak ciężko było mi przebrnąć... Każda wieksza akcja to jakieś krótkie urywki, opisane max na 1 stronie. Czytając mialam wrażenie, że książka skierowana jest do dzieci a nie do doroslych ludzi. ILOŚĆ zdrobnień, która została tam użyta opisująca różne sytuacje przyprawiła mnie o zawrót głowy... Kolanka, włoski, czapeczka, kwiatuszki? Litości. Same przedstawianie imion bohaterek nie pasuje do dojrzałych kobiet- Dania, Dominiczka, Dorotka, conajmniej jakbym czytała "Dzieci z Bullerbyn" Cyt. " Uroczą czapeczkę z trzema malutkimi kwiatuszkami (...) z kryształkami w miejsce oczek". Nie wiem czy tyle zdrobnień znajdziemy w książce dla 3 latka. Główne bohaterki na co 4 stronie narzekają na swój los i wpominaja jak to źle było im z matką w przeszłości. Akcja ciągnie się jak flaki z olejem i jest do granic możliwości przewidywalna. DAWNO nie czytałam tak mdłej i nudnej książki!

W tym tomie dowiadujemy się co zrobiła ich matka i dlaczego trzy siostry musiały się rozstać na cztery długie lata. Szok, że matka może się tak odezwać do własnej córki jest niewyobrażalny i przerażający. I już wcale się nie dziwię tym trzem młodym dziewczynom, że postanowiły rozstać się na ten czas, by wzajemnie się ratować.

Fajnie, że każda z książek została napisana z punktu widzenia kilku osób, nie tylko sióstr, ale i mężczyzn z którymi mają styczność w trakcie prac nad domem, bo dzięki temu można lepiej się wczuć w historię i lepiej zrozumieć uczucia bohaterów.

Poznajemy tutaj także lepiej postać Witolda i dowiadujemy się jak jego drogi przecięły się z drogami matki dziewczyn. Nie była to miła historia. Była wręcz szokująca i przerażająca. Jak można zrobić coś takiego własnym dzieciom. Ale w sumie nie tylko. Kobieta, która urodziła takie dobre dziewczyny, była na wskroś zepsuta i podła. Jej zachowanie było obrzydliwe i czytając tę książkę nie mogłam w to uwierzyć. Szok jaki przeżyłam w pewnym momencie, kiedy przeczytałam ten pewien fragment. Nooo nie.. Nie wyobrażalne jest dla mnie to jak można być takim człowiekiem. Ale jednocześnie ta historia była tak wciągająca i poruszająca, że nie mogłam się od niej oderwać. Przykre jest to, że dziewczyny tak dobrze znały swoją matkę, że miały rację od początku..

Trzy siostry. Burza Katarzyny Michalak to powieść pełna napięcia, emocji i mrocznych sekretów, które na tle bieszczadzkich lasów nabierają wyjątkowego charakteru. Mała wieś Koniecpolska, odcięta od wielkomiejskiego zgiełku, okazuje się miejscem równie skomplikowanym i niebezpiecznym jak największe metropolie. W samym sercu tej historii są trzy siostry – Daniela, Dorota i Dominika – które stają się pionkami w grze okrutnej manipulantki. Ich życie zmienia się w dramatyczny sposób, gdy Witold Sejbert, pod naciskiem szantażystki, wciąga je w niebezpieczne rozgrywki, naznaczone nieufnością, strachem i cierpieniem.

Michalak, znana ze zdolności do tworzenia silnych emocjonalnie opowieści, buduje fabułę na fundamencie wzruszeń, sprawiając, że od książki trudno się oderwać. Losy sióstr przeplatają się z dramatami mieszkańców wsi, co nadaje historii dodatkową głębię i tworzy szeroką panoramę ludzkich doświadczeń. Autorka świetnie ukazuje wiejską społeczność, a jej bohaterowie, z ich lękami, nadziejami i sekretami, są wiarygodni i pełni życia. Bieszczady, malownicze i surowe jednocześnie, stają się niemym świadkiem wydarzeń, a ich dzikość i piękno symbolizują zarazem nadzieję i zagrożenie.

Narracja książki jest dynamiczna, pełna zwrotów akcji i nieprzewidywalnych sytuacji, które trzymają w napięciu. Michalak porusza również istotne tematy – od siły rodzinnych więzi po moralne konsekwencje wyborów. Historia sióstr to nie tylko opowieść o ucieczce przed złem, ale też o odnajdywaniu siły w miłości, przyjaźni i zaufaniu. Wobec intrygi i niebezpieczeństw jedynie te wartości mogą przywrócić im poczucie bezpieczeństwa i nadzieję na lepsze jutro.

Katarzyna Michalak stworzyła pełną emocji i refleksji opowieść o walce dobra ze złem, która długo pozostaje w pamięci.

Zakończonie pierwszego tomu to był zdecydowanie cios. Co prawda może podświadomie, ale mniej więcej podejrzewałam, czym to się może grozić i faktycznie, potwierdzenie nadeszło w tym tomie. Czy się zdziwiłam? Trochę tak, bo nie spodziewałam się az takich wydarzeń i emocji. Jednak z drugiej strony nigdy w życiu nic nie przychodzi łatwo.

Miał nadzieję, że druga książka będzie może o innej siostrze, może coś innego, choć faktycznie może można było tu znaleźć nieco więcej o Dorocie, niż w poprzedniej części. Ale każda ze sióstr jak zawsze opowiadała historię że swojej perspektywy lub tego co się akurat działo.

Wszystkie trzy w pocie czoła pracują przy odbudowie Ambrozji, niemniej pojawiają się pierwsze kryzysy, wypadki, wydarzenia których nikt nie planował. Witek wraca po miesięcznej nieobecności i jest zupełnie innym człowiekiem niż był. Dopiero gdy Bartek z nim rozmawia, ten pęka i mówi całą prawdę. Jest mu lżej, ale nadal czuje się winny oszukując Daniele i jej siostry. Dominika najmłodsza siostra, pomimo utraty pamięci także pomaga jak może, a ratunek szczeniaka w wzburzonej rzece I krok od śmierci przynosi niespodziewaną znajomość, której nikt się nie spodziewał. Ciekawa jestem jak to się rozwinie. Nic nie trwa wiecznie. Skrywane tajemnice ciąża coraz bardziej, a bohaterowie są w coraz większym impasie. Nie wiedzą, którą drogę wybrać, czy podążyć za głosem rozsądku, czy za głosem serca. Robić to, co by chcieli, czy to co będzie słyszane? Kilka przeczytanych książek Katarzyny Michalak udowodniło mi, że autorka nie ma skrupułów i miażdży nasze uczucia z każdym kolejnym tomem, nie ważne jaka to jest historia. Czuć, że nadchodzą potężne zmiany i prawdziwa burza

W Koniecpolska się dzieje. Siostry dalej walczą, by wszystko wyremontować. Jednak w tym miejscu ludziom los nie sprzyja. Witold został przymuszony by wciągnąć dziewczyny w niebezpieczną grę. Osoby, które postanowiły im pomóc też zaczynają doświadczać nieprzyjemnych wydarzeń. Daniela nie wie komu zaufać i ma wrażenie, że wszyscy coś przed nią ukrywają. Dorota pracuje, ale niestety spotka ją przykre doświadczenie, które może wywołać u niej wiele traum. Za to Dominika choć straciła pamięć to stara się żyć codziennością i poznaję niezwykłą osobę. Co spotka mieszkańców Koniecpolski? Kto ingeruje w życie sióstr? Jakie tajemnice wyjdą na jaw?

Z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnej części przygód sióstr. Spodziewałam się wielu zaskoczeń i kolejnych intryg. Oczywiście ich tutaj nie brakowało. Tylko już w przypadku tego tomu miałam wrażenie, że intrygi miały grać pierwsze skrzypce, a pominęliśmy emocje i cały ten remont. Autorka skupiła się bardziej na zaskoczeniach, niż na bohaterach.

Dlatego też trudno mi wypowiedzieć więcej o postaciach. Daniela mocno przeżywa wszystkie wydarzenia i stara się robić dobrą minę do złej gry. Czuje się za wszystkich odpowiedzialna i bardzo emocjonalnie podchodzi do wszystkich niepowodzeń. Dorota choć przez długi czas utrzymuje pozytywne nastawienie, to los szybko sprowadza ją na ziemię. Stara się wszystkich wspierać i trzymać fason. Dominika zaś odżyła. Nabrała odwagi i chęci do próbowania nowych rzeczy. Zaczęła więcej się wyrażać i otwierać na nowe znajomości.

Czytało się ją lekko i przyjemnie. Pod względem treści i stylu to nie mam do czego się przyczepić. Jednak tak jak wspominałam na samym początku, co chwila czytelnik jest czymś zaskakiwany, a niektóre przypadki są wręcz mało prawdopodobne. Dzieje się tam tyle, że momentami traciłam wątki i gubiłam się w wydarzeniach.

Podsumowując, trochę się na tym tomie zawiodłam. Było emocjonalnie, ale aż do przesady. Co chwila przeskakiwaliśmy pomiędzy postaciami i momentami trudno było się połapać, o kim w tym momencie czytamy. Chociaż zakończenie łamało serducho i sprawiło, że jestem ciekawa, jak to dalej się potoczy. Zobaczymy co nas spotka w finałowym tomie...

Trylogia o trzech siostrach to kolejna seria spod pióra Katarzyny Michalak, po którą zdecydowałam się sięgnąć. Książki tej autorki mają w sobie coś, co mnie przyciąga, nawet jeśli styl pisania niekoniecznie mi odpowiada. Same historie jednak czyta mi się na tyle dobrze, że lubię po nie sięgać.

Pierwsza część tej serii pozostawia czytelnika w jednej wielkiej niewiadomej, dostajemy niszowe informacje, zaledwie kilka puzzli z całej układanki i pozostajemy w niemym pytaniu tj. "o co tutaj chodzi?!". Spokojnie, druga część wciąż trzyma w niepewności 😁 Ale co nieco więcej się wyjaśnia. Chociaż... Czy aby na pewno? Momentami miałam wrażenie, że wiem mniej, niż przed rozpoczęciem czytania tej części. I nie mówię tego w negatywnym znaczeniu.

Autorka wymyśliła rozbudowaną intrygę i sprytnie wkomponowala ją w historię o trzech siostrach, które są dla siebie wszystkim. Ale czy to wystarczy, żeby uniknąć złych rzeczy, które czyhają w świecie?

Czekam niecierpliwie na informację o premierze trzeciej części, jestem okrutnie ciekawa, jak ta fabuła się dalej potoczy, jaki finał autorka wymyśliła dla sióstr Sawa. Muszę się tego dowiedzieć, no!

Katarzyna Michalak to autorka w twórczości, której zakochuję się z każdą kolejną książką coraz bardziej.

Jestem po lekturze drugiego tomu serii „Trzy siostry” i nie mogę otrząsnąć się po rewelacjach, jakie autorka zaserwowała swoim bohaterom. Oj, nie oszczędza ich.

🌩

„Czy jednak trudne dzieciństwo może być wytłumaczeniem dla wszystkich podłości, gdy dorośniesz? Dorastanie to praca nie tylko nad przyszłością, lecz także nad przeszłością”.

🌩

Siostry Sawa zdążyły zaaklimatyzować się w Koniecpolsce, poświęcając cały swój wolny czas remontowi Ambrozji. Po dramatycznych wydarzeniach, jakie miały niedawno miejsce Daniela, Dorota i Dominika w końcu zaczynają z entuzjazmem patrzeć w przyszłość. Pomoc mieszkańców wsi jest nieoceniona i wszystko wskazuje na to, że zdążą z remontem przed upływem wyznaczonego im przez matkę w testamencie terminu. Niestety to tylko cisza przed burzą bowiem nad głowami sióstr Sawa zbierają się ciemne chmury zwiastujące potężną nawałnicą niosącą zniszczenie.

Siostry w najmniejszym stopniu nie podejrzewają, że stały się częścią misternie uknutej intrygi i że bicz na ich szyjach zaciska osoba, od której były przekonane, że uwolniły się raz na zawsze. Osoba bezwzględna, pozbawiona jakiejkolwiek empatii, która nie spocznie dopóki nie osiągnie swojego celu, chociażby miała do niego dojść po trupach.

🌩

„- Żyjąc w takim napięciu, po takich przeżyciach bronisz się, atakując. Ranisz tych, którzy zbliżą się za bardzo, żebyś nie cierpiał ty, żeby nie cierpiała ona”.

🌩

Ta część serii była jeszcze bardziej nieprzewidywalna i emocjonalna niż poprzednia. Autorka wystawia siostry na kolejne niebezpieczeństwa, a nasze nerwy na wielką próbę. W tej książce każda chwila radości okraszona jest bólem i łzami. Raz świeci słońce, a raz pada deszcz. To był emocjonalny rollercoaster, który zwalniał momentami by za chwilę pędzić z taką prędkością, że aż zapierało dech w piersi.

🌩

„Przeszłość potrafi przekreślić przyszłość, to fakt, ale dróg jest wiele. Jeśli na jednej spotkasz przeszkodę nie do przebycia, może trzeba się rozejrzeć za drugą? Jeśli zdecydujesz się zawalczyć o lepszy los, ten los wcześniej czy później się do ciebie uśmiechnie. Jeśli nie robisz nic, tylko tkwisz w bagnie, ono wciąga cię coraz głębiej…”.

🌩

Uwielbiam bohaterów tej książki. Wszystkich oprócz jednego… Siostry Sawa są niczym słońce w wiosenny dzień – ciepłe i radosne. Roztaczają wokół siebie tak pozytywną energię, że ma się ochotę ciągle uśmiechać. Niestety wydarzenia, które się tu rozgrywają i ogrom cierpienia, jaki je spotyka gaszą ten uśmiech, zamieniając go na łzy żalu i współczucia.

Wspaniale nakreślona została postać Witolda, który nie od razu zdobył moje zaufanie. Historia, która kryje się za jego działaniami rozwaliła mnie na łopatki. Nie mogę zdradzić wam jego losów, ale pokazują one jak krucha jest psychika człowieka i jak łatwo jest go złamać…

Pojawiła się też nowa postać – Gabriel. Chłopak z równie bolesną przeszłością, który na stałe zagościł w życiu sióstr, a szczególnie jednej z nich.

🌩

Wspaniała historia. Polecam z całego serca ❤️.

🌩️ Recenzja 🌩️

⚡Trzy siostry. BURZA.

⚡ Katarzyna Michalak

[współpraca z wydawnictwem Zysk]

Zgłaszając się do współpracy recenzenckiej miałam chęć poznać tak zachwalane wszędzie pióro autorki. Ale możecie sobie wyobrazić moje zaskoczenie gdy okazało się że "BURZA"to kontynuacja trylogii "Trzy siostry"🤭🤭🤭🤪 ale to nie powstrzymało mnie to przed tym by sięgnąć po pierwszy tom który nadrobiłam i notabene bardzo mnie zaciekawił🙂

A druga część jeszcze bardziej wprawiła mnie w osłupienie🤭

"BURZA" jest to kontynuacja historii sióstr Sawa o Danieli, Dorocie i Dominice. Poznajemy dalsze losy dziewczyn w malowniczej wsi Koniecpolska gdzie odbudowują pałacek Ambrozja, który po spełnieniu warunków jakie matka postawiła w testamencie, będzie należał do sióstr.

Pani Katarzyna nie oszczędzała swoich bohaterów, ciągle to podkładając kłody pod ich nogi. Książkę czyta się bardzo płynnie i już wiem skąd te wszystkie zachwyty🙂 Autorka ma niezwykle lekkie pióro a historia jest bardzo realistyczna, taka którą z chęcią odkrywasz. Coraz to nowsze tajemnice i nowi bohaterowie.

A słowo klucz tej części to rzeczywiście BURZA tak jak zjawisko atmosferyczne tak tutaj budowanie jest napięcie, które czuć przed burzą. Narasta ono w życiu bohaterów by z siłą zniweczyć to co zbudowali. Tajemnice jakie wychodzą na jaw są ciężkie i czasami nie do wybaczenia. Siła sióstr jest ogromna a więź jaka je ze sobą trzyma zdaje się być nierozerwalna. Sekrety i niedomówienia to te dwa słowa są przewodnikiem w tej sadze.

Czasami jednak niektóre sytuacje, jak na obyczajówkę przystało, sprawiały wrażenie wręcz nierealnych i to trochę zaburzało mój odbiór historii ale to tylko taki mały minusik🤭 bo książka i cała historia urzekły mnie i chcę poznać dalsze losy sióstr 🙂

Jeśli szukacie książki bądź trylogii z wątkiem rodzinnym pełnej tajemnic i mnóstwem wydarzeń czasami dość nierealnych takiej która pozwoli oderwać się od naszej szarej rzeczywistości to trafiłeś na odpowiednią.

Polecam 👏a ja czekam na kolejny tom a to już będzie finał💔

Są tacy autorzy, których twórczość można pokochać albo znienawidzić. W moim przypadku do takich twórców należy Katarzyna Michalak. Znam i bardzo lubię jej książki. Historie, które tworzy, wciągają mnie bez reszty, a ich zakończenia bywają tak nieoczywiste, że czasem ocierają się o absurd lub happy end rodem z bajki. Seria Trzy siostry składa się z 3 tomów, z czego Burza jest tomem drugim.

.

Pani Kasia to mistrzyni emocjonujących dialogów i historii z życia wziętych. Czasem zbyt przerysowanych i nierealnych, ale mi to absolutnie nie przeszkadza. Tym razem dostajemy podobną historię. Ponowne spotkanie skłóconych z sobą przed laty sióstr przyniesie za sobą ogrom niespodziewanych wydarzeń. Ogromny spadek, tajemniczy mężczyzna, który rości sobie prawa do tego spadku i dużo, dużo niewiarygodnych wręcz zwrotów akcji, czyli jak to zwykle u pani Kasi bywa, nie ma szans na nudę. Nie wszystkim może przypaść do gustu aż taki natłok wydarzeń, emocji i postaci, jaki występuje w tej serii. Jednak takie są właśnie książki pani Michalak. Balansujące pomiędzy poprawnością literacką a granicą dobrego smaku, której na szczęście nigdy nie przekraczają. W porównaniu do Trylogii autorskiej, którą do dziś wspominam z sentymentem, ta seria mnie nie porwała, jednak pozwoliła miło spędzić czas. Jeśli znacie twórczość autorki, to wiecie, że lubi ona wykorzystać motyw „zabili go i uciekł” i tu także nie zawahała się go użyć. Jeśli jesteście ciekawi, jaką historię tym razem zaserwowała czytelnikom, to zapraszam do lektury. Myślę, że fani ściskających za serce powieści obyczajowych z nutą sensacji będą zachwyceni.

.

Lubicie książki Katarzyny Michalak? Dajcie mi znać w komentarzu. Cała 3 tomowa seria o trzech siostrach jest już dostępna w księgarniach – bierzcie i czytajcie!

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję Wydawnictwu i jej autorce.

Tak jak i w pierwszym tomie, tak i teraz, Autorka wciąga nas w wir akcji od pierwszych stron. Zmusza czytelnika do przemyśleń. Czy każdą podłość można wytłumaczyć trudną przeszłością?

Siostry Sawa, mimo niepowodzeń, nie poddają się i dalej pracują nad przywróceniem ranczu Ambrozja świetności. Próbują poskładać swoje życie na nowo. Jak to w życiu bywa, przeszłość się upomina. Dużo tajemnic, niedomówień, które doprowadzają do tragedii.

Co sprawiło, że trzy siostry, musiały się ukrywać i tułać po świecie, tak bardzo cierpieć? Kim naprawdę była matka, która ukrywa się pod płaszczykiem majętnej aktorki?

Czy Daniela, Dorota i Dominika zaznają spokoju?

Musicie przeczytać i przekonać się sami. Ja gorąco polecam tę serię i z niecierpliwością czekam na trzeci tom.

“BO MOŻEMY STRACIĆ WSZYSTKO, ALE NIE MOŻEMY STRACIĆ SIEBIE”.

Burza jest drugą częścią trylogii “Trzy siostry”. Miałam względem niej wysokie oczekiwania, zważywszy na fakt, źe tom I bardzo mi się podobał. Nie do końca jestem przekonana co do tej części… tak jak lubię książki autorki ta zupełnie mi nie podeszła. Trochę przekombinowana… zdarzyło mi się ją odłożyć bo momentami zachowania bohaterów strasznie mnie irytowały, a akcja jakoś mi się dłużyła.

Ciężko mi ją ocenić. Bo podobała mi się, ale i miała swoje za uszami. Obyczajówka, z którą miło spędzicie czas, ale np. ja osobiście niewiele już pamiętam z tej historii. Zupełnie wszystko mi wyleciało. No może poza sekretem Witolda- który był dla mnie nielogiczny i głównie on sprawił, że ocena jest niższa bo nie lubię takich “nierealnych” rzeczy w książkach, a tym bardziej w obyczajówkach. Z plusów większa czcionka, krótkie rozdziały, przyjemne pióro autorki.

Nie robię tak, ale w tym przypadku jednak zrezygnuję i nie sięgnę po ostatni tom, bo trochę mnie ta książka wymęczyła.

Podsumowując, jeśli lubisz obyczajówki, z wątkiem rodzinnym, w którym pojawia się mnóstwo tajemnic i sekretów, do tego szukasz lektury przy której możesz się “odmóżdżyć” (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) to ta książka powinna ci się spodobać.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

NADCIĄGA BURZA, HURAGAN, KTÓRY ZMIECIE WSZYSTKO.

BURZA to drugi tom nowej serii Katarzyny Michalak opowiadający historię trzech sióstr – Danieli, Doroty i Dominiki. Już po pierwszym tomie – ISKRZE bardzo spodobał mi się ten cykl i wiedziałam, że z niecierpliwością będę czekać na kontynuację. O ile w poprzedniej części zostaliśmy wprowadzeni do historii i poznaliśmy bohaterów, o tyle teraz akcja rozkręciła się na dobre. Czytelnicy poznali pewną kluczową dla fabuły tajemnicę, która mnie osobiście bardzo zaskoczyła.

BO MOŻEMY STRACIĆ WSZYSTKO, ALE NIE MOŻEMY STRACIĆ SIEBIE.

Dziewczyny cały czas kontynuują pracę nad odbudową Ambrozji. W centrum wydarzeń znajdzie się Witold Sejbert, który skrywa pewien sekret dotyczący jego współpracy z Sarą Sawą. Mimo zaangażowania i dobrej współpracy pech i nieszczęśliwe zdarzenia będą prześladowały siostry. Młode kobiety będą dzielnie walczyć z przeciwnościami, ale czy na pewno starczy im siły by przeciwstawić się wszystkiemu? BURZA dalej trzyma wysoki poziom tej serii, mam wrażenie, że jest nawet jeszcze bardziej emocjonująca i intrygująca. Autorka cały czas stawia na motyw siostrzanej miłości, pojawią się też różne uczucia nakierowane na mężczyzn, trauma z dzieciństwa, tajemnice, przyjaźń, współpraca, a nawet temat seksualnego wykorzystania mężczyzny. Katarzyna Michalak nie boi się sięgać po rożne tematy, tworzy ciekawą fabułę i nakreśla barwnych bohaterów. Zakończenie po raz kolejny zostawia Czytelnika z mnóstwem pytań. Czy poznamy na nie odpowiedzi w kolejnej części? W przygotowaniu jest już CISZA. Czekam z niecierpliwością na finałowy tom i rozwiązanie wszystkich wątków. Dużym plusem tej serii jest to, że trafi do szerokiego grona odbiorców – spodoba się zarówno młodym dziewczynom jak i dojrzałym Czytelniczkom.

Trzy siostry: Daniela, Dorota i Dominka, połączone ponownie po latach rozłąki, kontynuują pracę nad odbudową Ambrozji w Koniecpolsce, małej wsi ukrytej wśród bieszczadzkich lasów. Dziewczęta wciąż nie są świadome zbierających się nad ich głowami burzowych chmur. Witold Sejbert, były manager i współpracownik ich „zmarłej” matki ukrywa przez dziewczętami prawdę o spadku i ich matce, zwłaszcza przed Danielą, do której czuje coraz więcej, a i on nie jest dziewczynie obojętny. Wypadek w trakcie remontu dachu powoduje, że Witold trafia do szpitala i grozi mu paraliż. Jakby nieszczęść wiszących nad siostrami było mało, Dorotka nie wraca z planu zdjęciowego i mimo starań policji i sióstr nikt nie jest w stanie powiedzieć co się z nią stało, a prawda jest przerażająca. Również najmłodszej Dominiki nie omija pech, porwana przez wzburzony nurt wody, zostaje uratowana przez Gabriela, chłopaka z burzliwą przeszłością i poranioną duszą. Taki pech można tłumaczyć tylko klątwą „Jesteśmy przeklęte. Matka nas przed śmiercią przeklęła.”

„Burza”, drugi tom cyklu „Trzy siostry” jest bezpośrednią kontynuacją tomu „Iskra” i aby zrozumieć związek przyczynowo-skutkowy, należy oba tomy czytać w odpowiedniej kolejności.

W tym tomie, autorka nadal nie oszczędza zarówno sióstr, jak i mężczyzn, którzy pojawili się w ich życiu. Niektóre z tajemnic zostały ujawnione i przyznam bez bicia, że nie spodziewałam się, aż takiej intrygi. Ostatnie zdanie dosłownie wryło mnie w fotel, a trzeciego tomu nie mam pod ręką. Cytując klasyka „jak żyć?”.

Podobnie jak poprzedni tom, ten również cechuje się dynamicznym i płynnym stylem, tak charakterystycznym dla Katarzyny Michalak. Rozdziały napisane z punktu widzenia poszczególnych bohaterów, pozwalają ich lepiej poznać, a przede wszystkich poznać ich motywacje. Bohaterowie dobrze wykreowani, z bogatą i często bolesną przeszłością, które udowadniają, że tylko od nas zależy, jak bardzo przeszłość wpłynie na przyszłość. Cytując doktora Błażeja „Przeszłość potrafi przekreślić przyszłość, to fakt, (…) ale dróg jest wiele. Jeśli na jednej spotykasz przeszkodę nie do przebycia, może trzeba się rozejrzeć za drugą? Jeśli zdecydujesz się zawalczyć o lepszy los, ten los wcześniej czy później się do ciebie uśmiechnie. Jeśli nie robisz nic, tylko tkwisz w bagnie, ono wciąga cię coraz głębiej.”

Jest to także powieść, która podkreśla siłę siostrzanej miłości i przyjaźni. To także opowieść o sile charakteru i woli walki przeciwko złemu losowi. Jednak przede wszystkim to opowieść o miłości, jej poszukiwaniu, dawaniu drugiej szansy.

Mam nadzieję, że nie będę musiała długo czekać na finałowy tom, w którym mam nadzieję wszystkie tajemnice ujrzą światło dzienne, a trzy siostry znajdą w końcu szczęście.

Jeśli jeszcze nie znacie historii sióstr, to polecam je poznać.

⭐️Recenzja⭐️

🌸"Trzy siostry: Burza" autorstwa Katarzyny Michalak, to romans obyczajowy, oraz druga część serii pod tytułem "Trzy siostry".

🌸 Daniela, Dorota i Dominika ciężko pracują, aby przywrócić do świetności rancho w Koniecpolsce. Dziewczyny wciąż nie wiedzą, że ich matka sfingowała własną śmierć, aby je pogrążyć i wyciagnąć od Danieli prawdę o zdarzeniach z pewnej nocy.

Witold próbuje wyplątać się z sytuacji, w której się znalazł, jednak jeszcze głębiej się w niej pogrąża.

Czy siostry dowiedzą się o podstępie matki?

Czy Witold wyzna prawdę Danieli?

Co takiego ukrywa Daniela?

🌸 Po przeczytaniu pierwszej części nie mogłam się doczekać, aż ta książka wpadnie w moje ręce. Historia trzech sióstr wciągnęła mnie na maksa, i byłam bardzo ciekawa jak dalej potoczą się ich losy.

W tej części dużo się działo i poznaliśmy odpowiedzi na parę pytań, ale wciąż nie wszystkie karty zostały odkryte. Mam na ten temat swoją teorię i jestem ciekawa, czy się sprawdzi. Historię poznajemy z perspektywy kilku głównych bohaterów dzięki czemu wiemy o czym myślą i co czują. Mamy tu wypadki, które jeżą włos na głowie, intrygi, tajemnice, szantaż, oraz zemstę. Uwielbiam powieści, z miasteczkowym klimatem i tu autorce udało się go wiernie oddać.

Sara Sawa matka sióstr to zło w najczystszej postaci i jej postać wzbudzała u mnie duże emocje. Nie mogłam zrozumieć jakim trzeba być potworem, aby tak traktować własne córki. Po prostu szok 😱

Pani Katarzyna ma swój niepowtarzalny styl pisania, który nie można pomylić z nikim innym. Jej powieści są naprawdę niezwykłe i trudno o nich zapomnieć.

Moja mama również uwielbia książki autorki, dlatego tą serię również jej poleciłam.

Z zapartym tchem czekam na trzeci tom, który premierę ma mieć w listopadzie.

Polecam tą serię wszystkim miłośnikom intrygujących romansów obyczajowych.

Siostrzana miłość i intryga, która może rozerwać nawet najsilniejszą więź.

Fabuła zaskakuje kilkukrotnie, bohaterki emanują dobrem, otulając nas swoim ciepłem tak, jak wieś Koniecpolska, w której toczy się akcja. Przekrój postaci i ich relacje bardzo różnorodne i ciekawe, a same siostry, każda na swój sposób intrygująca, z bolesną przeszłością. Kobiety wyraziste oraz mężczyźni zaskakują swym zachowaniem, każdy z nich zasługuje, by zając więcej miejsca w książce. I to właśnie kreacja bohaterów jest dla mnie głównym atutem powieści.

„Trzy siostry. Burza” to historia, gdzie przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, a intrygi burzą spokój i rodzinną atmosferę. Otrzymujemy obraz rodziny, która się wspiera, mimo ludzi próbujących im zaszkodzić. Wyraźnie zaznaczone to, co najważniejsze; siostrzana miłość, to, że mają siebie. Niektóre wątki nieprawdopodobne, ale za sprawą wartościowych i silnych bohaterek, urzekają. Są tajemnice i niedomówienia oraz emocje w relacjach damsko-męskich. Ukazana bezcenna przyjaźń i rodzina, mająca mocne więzy, że nie sposób ich rozerwać i to daje nadzieję na pokonanie wszelkich trudności. Źli ludzie będą zawsze tuż obok, ale tylko od nas zależy, czy pozwolimy im ingerować w nasze życie. Gdy się poddamy, wykorzystają sytuację, dlatego trzeba dbać o swoje szczęście i nie pozwolić, by ktokolwiek je niszczył.

Poprzednia część to „Iskra”, a kolejna „Cisza”. Ja zaczęłam od drugiej „Trzy siostry. Burza”, ale nie czułam niedosytu, bo fabuła płynnie poprowadzona. Niektóre sprawy wyjaśnione, ale oczywiście, by powstał pełen obraz losów bohaterów, najlepiej przeczytać wszystkie po kolei.

"Burza" jest drugim tomem serii Trzy siostry. Każda z sióstr jest inna, ma swoje plany, marzenia i doświadczenia życiowe. Tym razem bliżej poznajemy rozważną Danielę, czyli tytułową Burzę. Jak już zdążyłam zauważyć w pierwszej części, mimo różnic charakterów dziewczyny łączy niezwykła miłość, wzajemna troska i wsparcie. Nieszczęśliwe wypadki, nieszczęścia, intryga, manipulacja, strach, rozterki, troski, radości, miłość - w życiu sióstr dzieje się coraz więcej. Pobyt w małej bieszczadzkiej wsi Koniecpolska wywraca ich życie do góry nogami. Poczucie odpowiedzialności za ranczo jeszcze bardziej je do siebie zbliża. Ale istnieje też ryzyko, że to, co do tej pory udało się im zbudować runie jak zamek z piasku...

Katarzyna Michalak potrafi tak namieszać w fabule, że czytamy z zapartym tchem. Sporo tu tajemnic i niewiadomych, które nawet w finale ponownie stawiają przed czytelnikiem znaki zapytania. Nasza wyobraźnia znów szaleje, tworząc różne scenariusze, jaki może być finał tej historii. 

Poszczególne rozdziały zaczynają się od przemyśleń konkretnej postaci, dzięki czemu możemy lepiej poznać i zrozumieć bohaterów. W poprzednim tomie największą zagadką był dla mnie Witold Sejbert, który w razie niepowodzenia dziewczyn, miał odziedziczyć spadek. Miałam do niego ambiwalentny stosunek, ale tu... dużo zyskał w moich oczach. Postaci poboczni zostali bardziej rozbudowani, co uczyniło książkę jeszcze ciekawszą. No i pojawia się postać Sary, na którą czekałam z ogromną niecierpliwością. Dlaczego chce zniszczyć córki? Chodzi o zemstę, zazdrość, nienawiść? Czy naprawdę ich nie kocha? 

"Burza" to powieść, która kradnie serca wspaniałymi bohaterami i rozgrywającymi się wydarzeniami. To książka o siostrzanej więzi, skomplikowanych relacjach rodzinnych, przyjaźni, bezinteresownej pomocy, dramatach, mnóstwem tajemnic i sekretów do odkrycia. Poznajcie siłę sióstr! Burza emocji gwarantowana!

Logo Lubimyczytać

Wpisz tytuł książki, autora, słowa kluczowe...

Szukaj

Reklama

lubimyczytać

Książki

Literatura obyczajowa, romans

Burza

Burza

Okładka książki Burza

Katarzyna Michalak

8,4 / 10

NADCIĄGA BURZA. HURAGAN, KTÓRY ZMIECIE WSZYSTKO.

Koniecpolska, mała wieś ukryta wśród bieszczadzkich lasów, staje się sceną dramatycznych wydarzeń. Witold Sejbert, zmuszony przez bezwzględną manipulantkę, wciąga trzy siostry, Danielę, Dorotę i Dominikę, do niebezpiecznej gry.

Nieświadome intrygi nie mają szans się obronić, zaś ta, która nimi pogrywa, jest okrutna. Nie ulituje się nad żadną z dziewczyn. Los doświadcza też mieszkańców Koniecpolski: troje z nich omal nie przypłaca życiem jego niespodzianek.

Jest jednak coś, co daje nadzieję: miłość, przyjaźń, wiara, zaufanie, tylko one mogą sprawić, że zła karta się odwróci, a nad trzema siostrami i tymi, których pokochały, znów zaświeci słońce.

BO MOŻEMY STRACIĆ WSZYSTKO, ALE NIE MOŻEMY STRACIĆ SIEBIE.

Twoja ocena

10 / 10

Twoja biblioteczka

Masz na półce:

[1 książkę]

Porównaj ceny

Ustaw alert

papierowe

od 32,27 zł

ebook

od 22,50 zł

audiobook

od 22,90 zł

abonamenty

od 19,90 zł

wszystkie

od 19,90 zł

🔥 Dziś najtaniej

[Adres usunięty]

32,27

zł

Polecane księgarnie

[Adres usunięty]

32,46

zł

logoTaniaK[Adres usunięty]

32,47

zł

[Adres usunięty]

32,49

zł

[Adres usunięty]

33,71

zł

[Adres usunięty]

35,99

zł

logoB[Adres usunięty]

35,99

zł

Pozostałe księgarnie

[Adres usunięty]

32,27

zł

[Adres usunięty]

32,29

zł

logoAmazon

32,49

zł

[Adres usunięty]

32,99

zł

logoM[Adres usunięty]

33,49

zł

[Adres usunięty]

34,20

zł

logoG[Adres usunięty]

34,21

zł

[Adres usunięty]

34,90

zł

logoP[Adres usunięty]

35,49

zł

[Adres usunięty]

38,39

zł

[Adres usunięty]

39,98

zł

[Adres usunięty]

39,99

zł

Reklama

Patronaty LC

Okładka książki Co porusza martwych T. Kingfisher

7,0

Co porusza mar...

T. Kingfisher

Okładka książki W cieniu Annapurny Michał Łuczyński

9,0

W cieniu Annap...

Michał Łuczyński

Okładka książki Wszyscy zakochani nocą Mieko Kawakami

7,1

Wszyscy zakoch...

Mieko Kawakami

Okładka książki Dziewczyna z wrzosowisk Lucinda Riley

8,2

Dziewczyna z w...

Lucinda Riley

Okładka książki Ostrakon. Da Vinci i Kopernik - spotkanie, o którym Watykan wolałby zapomnieć Krzysztof P. Czyżewski

8,5

Ostrakon. Da V...

Krzysztof P. Czyżewski

Okładka książki Dziennik pokojówki Loreth Anne White

7,3

Dziennik pokoj...

Loreth Anne White

Okładka książki Stracone pokolenie Sabina Waszut

8,7

Stracone pokol...

Sabina Waszut

Książki autora

Okładka książki Trzy siostry. Cisza Katarzyna Michalak

8,5

Trzy siostry. ...

Katarzyna Michalak

Okładka książki Iskra Katarzyna Michalak

8,0

Iskra

Katarzyna Michalak

Okładka książki Domek nad potokiem Katarzyna Michalak

7,7

Domek nad poto...

Katarzyna Michalak

Okładka książki Zima w Przytulnej Katarzyna Michalak

8,2

Zima w Przytulnej

Katarzyna Michalak

Okładka książki Jesień w Przytulnej Katarzyna Michalak

8,0

Jesień w Przyt...

Katarzyna Michalak

Okładka książki Nie oddam dzieci! Katarzyna Michalak

7,1

Nie oddam dzieci!

Katarzyna Michalak

Okładka książki Lato w Przytulnej Katarzyna Michalak

7,7

Lato w Przytulnej

Katarzyna Michalak

Okładka książki Spełnienia marzeń! Katarzyna Michalak

7,0

Spełnienia mar...

Katarzyna Michalak

Okładka książki Zachcianek Katarzyna Michalak

6,9

Zachcianek

Katarzyna Michalak

Okładka książki Wiosna w Przytulnej Katarzyna Michalak

7,5

Wiosna w Przyt...

Katarzyna Michalak

Okładka książki Była sobie miłość Katarzyna Michalak

7,6

Była sobie miłość

Katarzyna Michalak

Okładka książki Piastunka róż Katarzyna Michalak

7,1

Piastunka róż

Katarzyna Michalak

Okładka książki Najpiękniejszy sen Katarzyna Michalak

7,4

Najpiękniejszy...

Katarzyna Michalak

Okładka książki Ogród Kamili Katarzyna Michalak

7,1

Ogród Kamili

Katarzyna Michalak

Okładka książki Panna z Bajki Katarzyna Michalak

5,9

Panna z Bajki

Katarzyna Michalak

Okładka książki Przystań Julii Katarzyna Michalak

7,1

Przystań Julii

Katarzyna Michalak

Okładka książki Zacisze Gosi Katarzyna Michalak

7,3

Zacisze Gosi

Katarzyna Michalak

Okładka książki Drań Katarzyna Michalak

6,5

Drań

Katarzyna Michalak

Okładka książki Uśmiech losu Katarzyna Michalak

7,8

Uśmiech losu

Katarzyna Michalak

Okładka książki Marzycielka Katarzyna Michalak

8,0

Marzycielka

Katarzyna Michalak

Okładka książki Nadzieja Katarzyna Michalak

7,1

Nadzieja

Katarzyna Michalak

Okładka książki Zagubiona Katarzyna Michalak

7,9

Zagubiona

Katarzyna Michalak

Okładka książki Pisarka Katarzyna Michalak

7,8

Pisarka

Katarzyna Michalak

Okładka książki Trzy życzenia Katarzyna Michalak

7,5

Trzy życzenia

Katarzyna Michalak

Okładka książki Ścigany Katarzyna Michalak

7,3

Ścigany

Katarzyna Michalak

Okładka książki Kropla nadziei Katarzyna Michalak

7,5

Kropla nadziei

Katarzyna Michalak

Okładka książki Promyk słońca Katarzyna Michalak

7,3

Promyk słońca

Katarzyna Michalak

Okładka książki Gwiazdka z nieba Katarzyna Michalak

7,1

Gwiazdka z nieba

Katarzyna Michalak

Okładka książki Błękitne sny Katarzyna Michalak

7,1

Błękitne sny

Katarzyna Michalak

Mogą Cię zainteresować

Okładka książki A kiedy nadejdzie dzień Ewelina Maria Mantycka

7,7

A kiedy nadejd...

Ewelina Maria Mantycka

Okładka książki Karczma Pod Rybim Łbem Anna Sakowicz

8,5

Karczma Pod Ry...

Anna Sakowicz

Okładka książki Danger. Na krawędzi uczuć Klaudia Bianek

8,1

Danger. Na kra...

Klaudia Bianek

Okładka książki Holly. Nigeryjska Słodycz Kinga Jesman

8,7

Holly. Nigeryj...

Kinga Jesman

Oceny

Średnia ocen

8,4 / 10

36 ocen

Twoja ocena

10 / 10

10

10 ocen

9

5 ocen

8

12 ocen

7

8 ocen

6

1 ocen

5

ocen

4

ocen

3

ocen

2

ocen

1

ocen

OPINIE i DYSKUSJE

Wszystkie opinie

Twoja opinia

avatar

1

1

Sylwia Kochmańska

25.09.2024

10 / 10

Na półkach:Przeczytane

Trzy siostry - Burza" to kontynuacja opowieści o siostrzanej miłości, oddaniu i poświęceniu. Remont w Amrbrozji trwa - mieszkańcy Koniecpolski pracują ramię w ramię, jednak pewne burzowe popołudnie wszystko zmienia.... To książka pełna emocji i niesamowitych zwrotów akcji, gdzie autorka po raz kolejny mierzy się z trudnymi tematami. Dorka pragnie podążać za własnymi marzeniami - choć cena którą przyjdzie jej za to zapłacić będzie wielka. Daniela zdradzi siostrom co tak naprawdę wydarzyło się w Stanach. Do czego posunie się Dominika, aby ratować szczeniaka? W tej części poznajemy przeszłość i sekrety Witolda - które umocnią jego przyjaźń z Bartkiem. Poznamy również Gabriela, który coraz częściej bywa w Koniecpolsce... Kim jest tytułowa Burza? Jakie tajemnice skrywa Witold? Kto pociąga za sznurki w tej intrydze? Tego Wam nie zdradzę - przeczytajcie sami bo warto! #katarzynamichalak #wydawnictwoznak #recenzja

Iskra była pozytywnym rozpoczęciem trylogii o trzech siostrach tj. Dominice, Dorocie i Danieli. Wydawałoby się, że każda pozycja skupia się na konkretnej siostrze, jednak autorka poświęca tyle samo czasu całej trójce. Drugi tom może i zajął ciut więcej czasu niż jedno przedpołudnie, jednak czytało się go z niemniejszą przyjemnością niż ten wcześniejszy.

Dominika dochodzi do siebie po wypadku. Co prawda nadal nie pamięta sporej części swojej przeszłości, jednak siostry uważają to za jedyny pozytywny aspekt tego, co się wydarzyło.

Dorota w dalszym ciągu przemieszcza się między Koniecpolem, a Warszawą. Między życiem na wsi wśród osób przy których może czuć się swobodnie, a ruchliwą stolicą z ogromnymi możliwościami rozwoju własnej kariery.

Daniela natomiast przeżywa sercowe rozterki ze względu na Witka, który z jednej strony jest dla niej czuły i serdeczny, a z drugiej strony nie jest z nią do końca szczery, co dotkliwie wbija klin między tę dwójkę.

Pojawiają się nowi bohaterowie, którzy mogą namieszać w fabule, ale przecież wiedzieliśmy, że tak to się potoczy, prawda? 😎

Fabuła mknie do przodu niczym burza. Akcja nie przestaje zwalniać, a jednocześnie nie jest to tak przesycone wieloma wątkami niepowiązanymi ze sobą, że naprawdę przyjemnie śledzi się kolejne wydarzenia. Niektóre z nich są trochę przepełnione emocjami na wyrost, ale nie jest to coś, z czym nie spotkalibyśmy się w innych tytułach autorki.

Problemem jest brak dobrej komunikacji między bohaterami. Zbyt często dopowiadają sobie oni historię, zanim usłyszą jej wersję z ust świadków. Do tego szybko wpadają w odmienne stany. W jednej chwili jest wszystko dobrze, a za chwilę ktoś dostaje plaskacza w twarz i to tak naprawdę za nic. Do tego nie ma co liczyć na to, że w jakikolwiek sposób bohaterowie drugoplanowi wezmą stronę osób, które nie są siostrami Sawa. Zawsze oberwać musi ten z którym się pokłóciły, mimo że nikt jeszcze nie wie, co się wydarzyło, o czym pisałam wcześniej.

Drugą rzeczą, którą może zauważyć czytelnik jest ten sam sposób mówienia przez wszystkich bohaterów. Oczywiście wypowiadane słowa się różnią, ale wszelkie zdrobnienia, czy wyrażenia są takie same. Podobnie jak sposób ekspresji swoich uczuć. Wszyscy są egzaltowani.

Poza tym autorka porusza trudne tematy takie jak traumy, nadużycia seksualne, alkoholizm, czy też przemoc. Nie jest to na tyle rozwinięte, żeby narzucić tematyką jakieś smutniejsze momenty, a bardziej aby nakreślić ważny element z życia bohatera. Dzięki temu nie skupiamy się na tym, co było złe, ale na tym, co dobrego można wyciągnąć z przyszłych wydarzeń.

Po raz kolejny miłe zaskoczenie. Kontynuacja wypada równie dobrze jak poprzedniczka i z niecierpliwością czekam na dalsze losy sióstr. Uważam, że jest to dobra trylogia.

Katarzyna Michalak nakreśliła wyjątkową, pasjonującą kontynuację, która nadzwyczaj silnie angażuje wszystkie zmysły, przyjmując formę przepięknej, niemal uchwytnej jawy, z której nie sposób się otrząsnąć jeszcze długo po zakończeniu lektury. Poróżniona rodzina, misternie utkana sieć oszałamiających sekretów, niezgłębione mroczne demony, a w tle rodzące się uczucia, które mogą stać się największym wybawieniem bądź zgubą. Wszystko to tworzy razem niesamowitą, misternie nakreśloną, dotykającą najciemniejszych zakamarków duszy całość, którą pochłania się z zapartym tchem.

Nie byłoby tak wspanialej, zmysłowej uczty literackiej, gdyby nie doskonałe, przemyślane i uderzająco złożone kreacje głównych bohaterek – trzech sióstr, boleśnie doświadczonych przez los, będących niepodważalną ostoją tej absorbującej, oryginalnej historii. I choć można między nimi dostrzec ogrom różnic, to jednak łączy je to, co najważniejsze, niewidoczne dla obcych oczu, albowiem ukryte na dnie serca. Zdawać się może, że tak potężnej, szczerej i pięknej więzi nic nie będzie w stanie zniszczyć, a jednak, na na ich ścieżce wciąż może pojawić się dusza przepełniona mrokiem, siejąca istne spustoszenie…

Warsztat pisarski jak zwykle zachwyca, słowa płyną jak szalone, kartki momentalnie przelatują przez palce, a świat stworzony przez autorkę na pewien czas staje się naszym własnym. Tak, to jedna z tych otumaniających lektur, w której przepada się bez pamięci!

„Burza” to porywająca, obezwładniająca kontynuacja, która zafunduje Wam zarówno chwile pełne wzruszeń, jak i te przesiąknięte adrenaliną, niszczące psychicznie! Poczucie bezsilności, próba odcięcia się od przeszłości, zawstydzające błędy, a pośród tego pragnienie odnalezienia siebie i ponownego otwarcia serca na miłość. Doskonale naszkicowane postacie, dotykające duszy tragedie, mroczne demony przeszłości, lawina skrajnych, obezwładniających emocji, a wszystko to nakreślone wyjątkowo przyjemnym i ekspresyjnym piórem utalentowanej Pisarki. Zapewniam, iż druga część wspaniałego cyklu „Trzy siostry” rozkocha Was w sobie!

Siostry Sawa od dwóch miesięcy już remontują ranczo Ambrozja. Dorotka pracuje na planie filmowym, wpada do Koniecpolski na weekendy. Siostry martwią się, by nie poszła w ślady matki. Dziewczyny bardzo się kochają, troszczą o siebie nawzajem, wszak od lat miały tylko siebie, na rodzicielkę nie mogły liczyć.

"A może...może są tajemnice, które powinny zostać tajemnicami? Może straszna prawda w tym wypadku jest gorsza od przemilczenia?"

W tej części dużo się wyjaśni, puzzle układanki wskakują na swoje miejsca. Dowiemy się co robiła Dania w Stanach po ucieczce z domu, oraz co łączyło Sarę i Witolda. Czy mężczyzna pomoże dziewczynom, czy raczej pod presją tej kobiety będzie dążył do przejęcia spadku?

Znów przekonamy się, jak okrutną osobą jest pani Sawa.

Nadal nie wiemy, dlaczego Sara chce zniszczyć córki, co dokładnie chce osiągnąć, wykorzystując Witka. W głowie się nie mieści, jak można nie kochać swoich dzieci, krzywdzić je, zmuszać do czegoś, co po prostu wydaje się niemożliwe. Jak same mają zdołać postawić ranczo na nogi ? Przecież ryzykuje ich życie...

Robi się coraz ciekawiej- pojawia się nowa postać ze swoim bagażem życiowym.

Ciągłe wypadki, nieszczęścia i niebezpieczne sytuacje przeplatają się z momentami kiedy bohaterowie dopuszczają do siebie uczucia. Co nie jest proste, bo każdy ma coś za uszami, ma złe doświadczenia, czy też żywi pewne obawy.

Zbyt dużo jednak tych zdarzeń sprawia, że są po prostu nieprawdopodobne. Ale to już charakterystyczny styl autorki, nie przeszkadza to w ogólnym odbiorze książki.

W tej części pokochałam męskich bohaterów, to oni tu są bardziej wyraziści niż siostry Sawa.

Polubiłam wszystkie postaci, oprócz oczywiście matki dziewczyn, zżyłam się z nimi, będzie mi smutno kiedy dotrzemy do końca ich historii, wiem, że będzie mi ich brakować.

Autorka pokazuje nam jaki wpływ na dorosłe życie ma dzieciństwo, jak kształtuje osobowość, jak zwłaszcza traumatyczne przeżycia rzutują na przyszłość.

Zakończenie szok! Autorka zostawia nas z zadanym ważnym pytaniem, na które odpowiedź będzie przełomem tej historii!

Jestem bardzo ciekawa kontynuacji!

Daniela musi stawić czoła uczuciom, Dorota niebezpieczeństwu, a Dominika jednemu i drugiemu. Siostry Sawa nie mają chwili na oddech. Letnie burze przyniosą nie tylko deszcz, pioruny i wysoką wodę, ale także życiowe i uczuciowe zawirowania. Czy uda się pokonać przeciwności, wyjaśnić niedopowiedzenia, odkryć tajemnice i zaufać? A przede wszystkim, czy remont Ambrozji będzie posuwał się do przodu?

Witek wraca do Koniecpolski po miesiącu nieobecności równie nagle, jak z niej wyjechał. Jego tłumaczenia nie trzymają się kupy, podobnie jak sprzeczne zachowanie. Jak to możliwe, że ten mężczyzna w jednej chwili darzy Danielę uczuciem, by w następnym zdaniu ją obrażać?

Dorota sprzecza się z Danielą, więc początkowy brak kontaktu od niej nie budzi niepokoju. Tym bardziej, że wszyscy mają pełen ręce roboty i głowy pełne strachu o swoich bliskich, którym dzieje się krzywda. Kiedy jednak milczenie dziewczyny przedłuża się, a reżyser szuka swoje aktorki nawet u sióstr już wiadomo, że coś się stało.

Dominika bez zastanowienia rzuca się w zburzone wody Bystrej by ratować topiącego się szczeniaka. Nie bierze tylko pod uwagę, że może nie podołać misji ratunkowej i sama będzie potrzebować pomocy. Spieszy z nią Gabriel, ale to chyba najgorsza z możliwych opcji, szczególnie, że młody mężczyzna lubi zabawić się z kobietami, a ta konkretna ma za sobą trudne przejścia i mogłoby ją to złamać.

Uczucia ewoluują, tajemnice coraz bardziej ciążą i grożą wypłynięciem na wierzch, a nawet sprowadzeniem niebezpieczeństwa, życie przynosi niespodzianki, nie zawsze te miłe. A w to wszystko wplątani są bohaterowie, rozdarci pomiędzy tym co chcieliby uczynić, a co jest słuszne.

Katarzyna Michalak nie zwalnia tempa w Burzy, drugim tomie serii Trzy siostry. Autorka nie oszczędza ludzi, podarowując im owszem chwile szczęścia, ale także momenty strachu, wątpliwości i trudne wybory. Tu nie ma miejsca na nudę, a w powietrzu czai się prawdziwy sztorm, przy którym dotychczasowe zawirowania zdają się być niczym wiosenny kapuśniak.

Niniejsza powieść stanowi część drugą trylogii „Trzy siostry”. Poprzednia to „... Iskra”, której recenzja znajduje się poniżej. Przyznaję szczerze, nie mogłam się doczekać kontynuacji ze względu na sposób, w jaki autorka zakończyła tom pierwszy. Miałam wtedy ochotę natychmiast zaczytać się w części drugiej. Teraz najchętniej zgłębiałabym ostatnią. Szczęściarzami będą ci, którzy od razu zakupią komplet.

Lektura niewymagająca. Lekka pomimo ładunku emocji, jaki w sobie bezsprzecznie ma.

Dni mijają siostrom Sawa na remoncie Ambrozji, czyli rancza, które otrzymają na własność jeśli w rok uwiną się ze wszystkimi pracami związanymi z domem. Mają oddanych pomocników, każda para rąk jest na wagę złota. Nie żyją oczywiście tylko tym. Miłość majaczy na horyzoncie, wydaje się, że wszystkie mają na nią szansę. I kiedy panuje spokój, bezchmurne niebo... nagle zaczyna zbierać się na burzę... a przecież już miało być tak dobrze. Siostry tyle przeszły, że zasłużyły na odpoczynek. Jednak widocznie jeszcze nie nadszedł jego czas. Daniela, Dominika i Dorota. Połączone więzami krwi, czują się za siebie odpowiedzialne, kochają się i przyjaźnią. Czy wspólnie sprostają absolutnie wszystkiemu, co stanie na ich drodze? Szykuje się bardzo ciężkie starcie...

W tej historii prawdziwą bombą był dla mnie obraz matki dziewczyn, która okazało się, że żyje. To znaczy już na koniec pierwszej części dowiadujemy się, że jednak Sara Sawa chodzi po tym świecie, ale w drugiej części jest to oczywiście pociągnięte i no, szokuje jej obraz nie powiem, że nie. Chociaż tak sobie myślę, że znając prozę Pani Michalak nie powinnam już się niczemu dziwić. Cóż, spróbuję przy finale nie otworzyć oczu naprawdę szeroko i nie powiedzieć „ŁAŁ”.

Te z Was, które znają autorkę mogą spodziewać się tutaj ostrzejszych scen, jak zazwyczaj u niej. Tym razem postanowiłam też powiedzieć, że zabrakło mi tutaj opisów przyrody i krajobrazów. Bieszczady, gdzie ulokowana jest akcja, są tak piękne, iż żal tego nie wykorzystać. Mam nadzieję, że w finale „zobaczymy” trochę tych urokliwych miejsc. Mam jednak świadomość, że Pani Kasia woli skupiać się na emocjach i relacjach między ludźmi. Bardzo lubię jak wplata oddanie i przyjaźń. Uważam, że robi to naprawdę dobrze. Potrafi złapać za serce.

Trzy siostry to cykl poświęcony siostrom Sawa - Danieli, Dorocie i Dominice, które po czterech latach rozłąki spotykają się ponownie. Wszystkie przy przybyły do stolicy w określonym celu. Dotarła do nich bowiem informacja o śmierci matki, której testament czekał na nie teraz u notariusza. Sara Sawa, matka dziewcząt, była znaną i cenioną aktorką, która karierę przedkładała nad rodzinę. Stąd też jej relacje i więź z córkami były właściwie zerowe. Jej śmierć przyniosła im więc nie tyle rozpacz co ulgę i pozwoliła w końcu na spotkanie, bo to właśnie ich matka była powodem tego, że Daniela, Dorota i Dominika rozpierzchły się po świecie i nie miały ze sobą żadnego kontaktu przez cztery długie lata. Gdy więc w końcu dotarły już do notariusza i poznały zapiski testamentu ich życie wywróciło się do góry nogami po raz kolejny. Spadek po matce mógł trafić w ich ręce pod pewnymi warunkami. Jeżeli siostry nie zdołają ich spełnić całość przypadnie Witoldowi, który przez ostatnie lata był jej doradcą.

Aby cały majątek po Sarze Sawie mógł trafić w ręce trzech sióstr muszą one wyremontować i otworzyć dla turystów w ciągu roku podupadłe ranczo Ambrozję. Nie mogą do tego celu zlecać wykonania jakichkolwiek prac innym, chyba że ci podjęli by się ich w ramach wolontariatu. Tak też się dzieje, bo poznawszy historię sióstr mieszkańcy Koniecpolski przyłączają się do prac remontowych, które powoli posuwają się do przodu. Niestety spokojem sióstr wstrząsają kolejne dramaty. Najpierw na długi miesiąc znika Witold. Gdy zaś pojawia się jak gdyby nigdy nic ulega wypadkowi. O życie walczyć musi też ponownie Dominika, a jakby tego było mało Dorota przepada bez wieści.

Czy w tych okolicznościach młode siostry będą w stanie podołać warunkom testamentu? A może zrezygnują aby czym prędzej uwolnić się od matki i wszystkiego co się z nią wiązało? Kto stanie po ich stronie, a kto będzie próbował im przeszkodzić?

"Trzy siostry. Burza" to chwytająca za serce historia rozdzielonych na długie lata sióstr, dla których los w końcu okazał się łaskawszy pozwalając im na ponowne spotkanie. Złudne okazały się jednak nadzieje bohaterek liczących na to, że śmierć matki przyniesie im wytchnienie. Chociaż może gdyby faktycznie tak było mogłyby spać spokojnie? Niestety nieodparta chęć zemsty, zazdrość, nienawiść i pycha jakie ma w sercu Sara nie tak szybko pozwolą im się od niej uwolnić.

Jest to opowieść o zawiłych rodzinnych relacjach, wielkich marzeniach, tajemnicach i dramatach, które mnożą się z każdą kolejną stroną. Historie takie jak ta czyta się właściwie ekspresowo, bo ta piękna, mądra i przewrotna opowieść na równi bawi co chwyta za serce przypominając o tym co w życiu jest tak naprawdę ważne. Siostry Sawa dorastały w domu w którym żyło się na pokaz i nie brakowało pieniędzy. Czy były szczęśliwe? Tak i nie. Z jednej strony nie mogły liczyć na matczyną troskę i uwagę z drugiej miały siebie. Nigdy więc nie czuły się samotne i niekochane.

Tom pierwszy pozwolił nam zaprzyjaźnić się z cudownymi siostrami, drugi odkryć kilka skrywanych przez nie sekretów i towarzyszyć bohaterkom w chwilach ich życiowych perturbacji. Jak się jednak okazało tajemnice skrywają nie tylko one. Wszystkich jestem ogromnie ciekawa, ale też ogromnie kibicuję każdej z sióstr, bo naprawdę zasługują na to aby być szczęśliwe. Czy znajdą to szczęście i spokój w położonej w najdalszych zakątkach kraju Ambrozji? Tego póki co nie wiem, chociaż z przyjemnością zagłębię się w finałowym tomie cyklu aby poznać odpowiedź na to pytanie.

Jeżeli więc lubujecie się w rodzinnych historiach, lubicie opowieści z mnóstwem tajemnic i dramatów z których jednak powoli dźwigają się bohaterowie, a także chcielibyście przyjemnie spędzić czas przy lekturze, zachęcam was do sięgnięcia po pierwsze dwa tomy tej cudownej trylogii. Naprawdę warto. ;)

„Iskra” skupiała się przede wszystkim na remoncie, na wstępie do serii. „Burza” to cały wachlarz emocji, często tych negatywnych. Na jaw wypływa cała masa brudnych sekretów przeszłości, bohaterowie pokazują swoje prawdziwe ja, a to nigdy nie jest czarno-białe.

Między trzy siostry wkradają się niesnaski, małe kłótnie przeradzają się w duże konflikty. Słowa rzucone nabierają mocy. Nieliczne sprawy rozjaśniają się dając nam czytelniejszy obraz całości. Ich więź, nawet pomimo burz jest niezachwiana i nawet największe czarne chmury nie są w stanie zniweczyć ich miłości, więzi.

Autorka kończy dugą część „Trzech sióstr” w sposób niewybaczalny. Taki, po którym pod ręką powinno się od razu mieć kontynuację.

Kasia Michalak w swoim stylu gnębi bohaterów. O ile w „Burzy” dopatrywałbym się zabawnych momentów, tak „Iskra” jest pełna mrocznych emocji, niebezpieczeństwa, chwil, w których serce przyspiesza. Dominika w dalszym ciągu żyje w zaprzeczeniu, w jej życiu pojawia się ktoś, kto pozwoli jej spojrzeć inaczej na świat. Dorotę również dotkną pozytywne zmiany, za to Daniela ponownie zostanie naznaczona przez życie. Witold będący zdecydowanie szarą postacią da nam się lepiej poznać, a fakty, które ujrzą światło dzienne łamią serce.

Jeśli czytałaś pierwszą część ta książka jest obowiązkową pozycją do nadrobienia, bezpośrednią kontynuacją i puzzlem w skomplikowanej układance.