Co się dzieje, kiedy jesteś rozgrywającym reprezentacji Brazylii, drużyny, która zdobyła wszystko, i nagle, w najmniej odpowiednim momencie, w twojej głowie pojawiają się upiory, niepewność, wątpliwości, zbyt wiele pytań? Wszystko komplikuje fakt, że selekcjonerem tej drużyny jest twój ojciec, jeden z najbardziej utytułowanych trenerów na świecie.
Siatkarska kariera Bruna Mossy de Rezende jest naznaczona blizną, która oddziela wydarzenia przed i po. Przełomową datą jest 12 sierpnia 2012 roku: w finale turnieju olimpijskiego mierzą się Brazylia i Rosja, a Canarinhos przegrywają w niewiarygodny sposób po tym, jak prowadzili dwoma setami.
Od tej chwili Bruno pogrąża się w otchłani: „Wieczór. Wtedy zawsze wychodzę i zawsze piję. Uciekam z domu, żeby nie siedzieć sam z własnymi myślami, i zawsze trafiam do jakiegoś baru albo na jakąś imprezę. Piję do czasu, aż czuję się znieczulony”. Sięgnąwszy dna, człowiek nie zawsze potrafi się od niego odbić, ale Bruno dał radę: pozwolił sobie pomóc, zaczął pracować nad samym sobą, odkrył mindfulness i powoli na nowo nauczył się koncentrować, by oderwać się od tego sportowo dramatycznego momentu.
Nagrodą za to wszystko jest niesamowita lista trofeów, na której szczycie znajduje się złoty medal zdobyty na igrzyskach olimpijskich w Rio 2016, przed własną publicznością. Do tego doszedł jeszcze włoski tryplet wywalczony w barwach Modeny, zwycięstwo w Lidze Mistrzów i Klubowe Mistrzostwo Świata z Lube oraz funkcja chorążego na igrzyskach olimpijskich w Tokio 2020.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii sportowcy
