Bridget Jones: Szalejąc za facetem

Wydaje się, że seria Bridget Jones wpisana została w klasykę literatury jako lektura obowiązkowa dla każdej romantyczki. Dla mnie ta historia ma ogromnie znaczenie i każdą część darzę sporym sentymentem.

Przyznam, że nie są to książki idealne. Brakuje im dynamiki i akcji, która przyspieszałaby bicie serca. Wiem to doskonale. A jednak jest w tym wszystkim pewien niekwestionowany urok, który zatrzymał mnie na dłużej i tak od lat, niezmiennie, za każdym razem, gdy potrzebuję czytelniczego wyciszenia - sięgam po losy Bridget. Jej opowieść została przedstawiona w prostu sposób, taki z którym każda z nas będzie potrafiła się utożsamić i odnaleźć w bohaterce cząstkę siebie. Helen Fielding pisząc w typowo angielskim stylu unikała głębszych emocji i koncentrując się na tu, teraz, zdecydowała się przedstawić życie niezwykle charyzmatycznej w swojej prostocie postaci. Zachęcam zatem do czytania z zachowaniem chronologii, aby być na bieżąco w rozwoju wypadków.

Trzeci tom bez wątpienia utrzymany jest na tym samym poziomie co poprzedniczki. Niezmiennie Bridget Jones niczym magnes przyciąga do siebie kłopoty jakby od niechcenia. Każdy życzy jej jak najlepiej, ba! wielu jej w tym pomaga, a jednak ona sama wciąż zagubiona we własnej nieporadności próbuje łapać szczęście wymykające się z jej dłoni. Nie brakuje w tym wszystkim przekory, uśmiechu losu a także konfrontacji ze współczesnym światem, który wydaje się zbyt szybko pędzić przed siebie.

Pisana z przekąsem, z przymrużeniem oka, mająca na celu poprawić nam humor i pozwolić odnaleźć mentalne wsparcie w historii bohaterki, która wydaje się na etacie walczyć z własną nieporadnością. Jest przy tym urocza, szczera i serdeczna, otwarta na czytelnika i pełna pozytywnej energii, przez to strony praktycznie przerzucają się same a my z uśmiechem na ustach czujemy się zrelaksowani. Trzeci tom porusza wiele problemów współczesnego świata, w którym osoba w średnim wieku nie odnajduje się tak dobrze jak młode pokolenie. Pojawia się zatem nawiązanie do poszukiwania własnego miejsca, drugich szans, zaczynania od nowa, dążenia do miłości, która wciąż wymyka się z rąk. A przecież chodzi o to, by każdy z nas mógł odnaleźć poczucie bezpieczeństwa u boku tej drugiej, zaufanej osoby.

"Bridget Jones. Szalejąc za facetem" ładnie dopełnia wcześniejsze wydarzenia i wciąż komfortowo wpływa na wyobraźnię czytelnika. Niby nic się nie dzieje a tytułowa bohaterka nieustannie pakuje się w jakieś tarapaty, dzięki czemu akcja płynnie porusza się naprzód. Przyjemna, lekka, poprawiająca humor opowieść dla wszystkich romantyczek, które nawet mimo swojej woli, odnajdą w losach Bridget siebie samych. Klasyk literatury gatunku, który powoli zacznie łączyć pokolenia i mam nadzieję, że pamięć bohaterki przetrwa jeszcze długi, długi czas. Kinową wersję również polecam!

Biorąc do ręki znaną mi dobrze sprzed lat opowieść o szalonej, niedojrzałej (wtedy) trzydziestolatce, zastanawiałam się jak jej te dwie dekady później. Czy została kolorowym ptakiem i bryluje na salonach jako lekko zdziwaczała, acz zadowolona z życia kobieta, czy też stała się stateczną matroną, która panuje nad swoim życiem. Otóż, ani jedna spekulacja nie ma tu odwzorowania, a pięćdziesięcioletnia Bridget zatrzymała się gdzieś i nie potrafi lub nie chce ruszyć dalej.

Bridget ma pięćdziesiąt dwa lata i dwoje dzieci. Od niedawna jest wdową. Któregoś dnia postanawia rozpocząć życie na nowo, wszak zrobić to można w dowolnym czasie. Niestety bohaterka nadal ma zamiar podążać utartym szlakiem, czyli oddać się intensywnym poszukiwaniom mężczyzny, który da jej szczęście.

Krzywdę zrobiła autorka wielbionej przez kobiety Bridget Jones. Uprzedmiotowiła ją mocno, wmanewrowała w kolejne życiowe niepowodzenia, które zamiast w końcu dać jej wiatru w żagle, hamują ją i tworzą obraz pierdołowatej i nieporadnej życiowo kobieciny.

Wszystko tu zresztą było irytujące. Albo ja dorosłam i nie cieszą mnie już żarty o kobietach, które potrzebują mężczyzny bardziej niż powietrza, albo autorce zabrakło pomysłu i stworzyła "potworka" literackiego z bohaterką, która jedynie denerwuje i powoduje westchnienia niedowierzania wśród czytających.

Takie to nieco słabe czytadło, które chyba, albo i na pewno straciło na aktualności. Trochę ciężkostrawne, nudnawe i niestety przydługie. Ech, Bridget, biedna ty!

„Bridge Jones. Szalejąc za facetem” to kolejna część o kobiecie, która od zawsze ma problemy z nadwagą i rozszczepaniem. Ma wspaniałych przyjaciół, na których może liczyć, ale również dwóję dzieci. Jest samotną matką, której codzienność to wszy, mole i mrówki.

Bridge nie byłaby sobą, gdyby nie była również w „szalonym” związku. Tym razem jej ukochany ma 30 lat. Jest więc nieco młodszy od niej. Ci co znają tę bohaterkę to wiedzą, że pomimo jej pomysłów i nieporadności nie da się jej nie lubić. W żadnym wypadku nie jest wzorem do naśladowania, ale ma to coś co sprawia, że chce się o niej czytać.

Książka podobnie jak poprzednie części napisana jest lekkim stylem. Nie należy do cienkich, ale czyta się ją naprawdę szybko i przyjemnie. Jest idealną lekturą by poprawić sobie humor. Bowiem bohaterka potrafi rozbawić.

„Bridge Jones. Szalejąc za facetem” jest książką, napisaną w stylu poprzednich części. Bridge pomimo swojego wieku nie za wiele zmieniła się. Zachowała swój specyficzny wewnętrzny urok. Jednak pomimo to uważam, że jest to refleksyjna i nostalgiczna cześć. I bardzo dobrze, że autorka nadała takiej głębi tej historii.

Zachęcam do poznania dalszych losów przesympatycznej Bridge Jones.

Czy miłość po czterdziestce rządzi się innymi prawami? A może pewne schematy pozostają niezmienne bez względu na wiek? 💬

Bridget Jones powraca i – jak można się było spodziewać – nadal błądzi, szuka, wpada w tarapaty i rozśmiesza do łez.

„Bridget Jones. Szalejąc za facetem” Helen Fielding to kolejny rozdział w życiu najbardziej znanej singielki świata. Tym razem Bridget nie jest już tylko romantycznie zagubioną kobietą z notesem pełnym postanowień noworocznych. Jest matką dwójki dzieci, wdową, a jednocześnie kobietą, która wciąż pragnie miłości i bliskości. Tylko że świat się zmienił. Randki odbywają się przez aplikacje, wiadomości pisze się bez przecinków, a media społecznościowe narzucają nowy rodzaj presji. Czy Bridget odnajdzie się w tej rzeczywistości? Oczywiście, że nie – i całe szczęście!

Helen Fielding po raz kolejny serwuje nam historię pełną przezabawnych gaf, wewnętrznych monologów i absurdalnych sytuacji, które są znakiem rozpoznawczym serii. Sceny z randkami, desperackimi próbami ukrycia wieku oraz chaosem rodzicielskim są zarówno komiczne, jak i zaskakująco życiowe. Pod warstwą humoru kryje się jednak opowieść o dojrzewaniu, stracie i próbie odbudowania siebie po trudnych doświadczeniach.

Choć niektórzy mogą uznać, że Bridget nieco ugrzęzła w swoich starych schematach, nie sposób odmówić jej uroku i autentyczności. To bohaterka, która dorasta z czytelnikami, zmaga się z nowymi wyzwaniami i pokazuje, że życie – niezależnie od wieku – potrafi być równie skomplikowane, co zabawne.

Dla fanów Bridget ta książka to obowiązkowa lektura. A dla tych, którzy dopiero chcą ją poznać? Cóż, lepiej późno niż wcale! Serdecznie polecam!