Tonąc w błękicie. Bracia Branham. Tom 1

Była poruszająca na swój sposób. Niesie ze sobą bardzo dużo emocji. Wciąga nie przez akcję czy wielkie zwroty, ale przez to, co dzieje się wewnątrz bohaterów. A dzieje się naprawdę sporo.

Książka jest bardzo rozbudowana, co dla mnie było dużym plusem – można się naprawdę zanurzyć w tej historii, wejść głęboko w myśli Aurelii i zrozumieć, co ją boli, czego się boi i czego pragnie. Opisy są tak dobre, że czuć to wszystko niemal fizycznie – niepokój, złość, napięcie, czasem nawet tę niepewną nadzieję. Dzięki nim emocje są bardzo wyraźne, nie trzeba się ich domyślać, po prostu się je czuje.

Bohaterowie to dla mnie temat trudny. Są wyraziści, dobrze skonstruowani, naprawdę ciekawi – ale jednocześnie często potrafili mnie zirytować. Szczególnie Eliot, z tym swoim przekonaniem, że może mieć wszystko, jeśli tylko się postara. Ale właśnie to jest w tej książce dobre – nikt tu nie jest czarno-biały, każdy coś w sobie skrywa, ma jakąś ranę, jakąś intencję. I przez to wszystko cała historia wydaje się prawdziwsza.

Warto też wspomnieć o wydaniu. Książka wygląda przepięknie – kolorowe ilustracje, wyraźna czcionka, śliczna okładka. Lubię, gdy książka jest nie tylko dobrze napisana, ale też ładna – ta zdecydowanie taka jest.

I na koniec – jestem bardzo ciekawa, co będzie dalej. Ta historia zostawia z uczuciem, że coś jeszcze się wydarzy. Że to jeszcze nie koniec. I że może nie wszystko pójdzie tak, jak byśmy chcieli. Ale może właśnie to czyni ją tak interesującą.

Od siebie dodam tylko jedno – czytając, miałam wrażenie, jakby ta historia mówiła coś ważnego o tym, jak trudno jest zaufać drugi raz. I że czasem to, co wygląda na drugą szansę, wcale nią nie jest.

Osoby, które wcześniej miały okazje czytać moje książkowe opinie, doskonale wiedzą, że uwielbiam debiuty literackie. Zapoznawanie się z nowymi autorami, towarzyszenie im w pisarskich początkach i zastanawianie się nad tym, czy pierwsza powieść odniesie sukces, a pisarz będzie doskonalił swój warsztat, sprawia mi naprawdę dużo frajdy. Oczywiście nie będę ukrywać, że debiuty rządzą się własnymi prawami. Czasami zdarza się, że już pierwsza książka okazuje się wybitna w swoim gatunku, a autor zbiera same pochwały, ale są też takie, które nie przypadają do gustu czytelników, przez co wiele osób zastanawia się, dlaczego w ogóle zostały wydane. A jak w tej klasyfikacji plasuje się „Tonąc w Błękicie”, czyli pierwsza odsłona serii „Bracia Branham”? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Głównymi bohaterami historii są Aurelia Winslow i Eliot Branham. Poznajemy ich losy tuż po wakacjach, podczas których ona podjęła próbę pozbierania się po ich wyniszczającej relacji. Jednak, gdy przypadkiem spotykają się ponownie, on postanawia postawić sobie za punkt honoru, by Aurelia znów była jego. Czy Eliotowi uda się przekonać dziewczynę, by do niego wróciła? Czy Aurelia uniknie błędów z przeszłości i tym razem to ona będzie dyktować warunki? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam was do lektury, jednak pamiętajcie, że jest to książka wyłącznie dla osób pełnoletnich.

Muszę przyznać, że „Tonąc w Błękicie” zdecydowanie nie jest publikacją dla każdego. W swoim debiucie literackim Cassie J. Czerwińska podjęła się arcytrudnego zadania, stworzenia historii niebanalnej, w której zawarła trudną i przede wszystkim niezbyt zdrową relację głównych bohaterów, która wymaga od czytelnika tego, aby zatrzymał się na chwilę i zastanowił nad tym, dlaczego została ona ukazana w taki, a nie inny sposób.

Wykreowanie bohatera zagubionego, niemieszczącego się w ogólnie przyjętych normach moralnych jest trudne, i nie ulega wątpliwości, że autorka wykonała kawał dobrej roboty, powołując do literackiego życia takie postacie. Jednak nie każdemu ta kreacja będzie się podobać i należy to uszanować. Ja natomiast jestem zachwycona, ponieważ nawet pomimo ostrzeżeń zamieszczonych na początku, spodziewałam się trochę innej historii, niż ta, którą faktycznie otrzymałam. I oczywiście zdarzały się podczas lektury momenty, w których denerwowały mnie niektóre decyzje podejmowane przez Aurelię i Eliota, jednak należy również pamiętać o tym, że są to jeszcze bardzo młodzi ludzie, którzy po prostu mogą popełniać błędy, czy mogą zachowywać się irracjonalnie. Natomiast kiedy spojrzy się na ich indywidualne historie z pewnej perspektywy, ich zachowanie odbiera się zupełnie inaczej.

Oceniając „Tonąc w Błękicie” nie można przejść obojętnie obok tego, jak przepięknie wydana jest ta książka. Może nie ma barwionych brzegów, na które jest teraz ogromny szał, ale przepiękna okładka oraz znajdujące się wewnątrz ilustracje również są godne uwagi.

Pomimo iż książka Cassie J. Czerwińskiej nie stanie się jedną z moich ulubionych książek, myślę, że jest to bardzo udany debiut literacki. Jestem również bardzo ciekawa tego, jak autorka zamierza połączyć tę część z drugim tomem, zważywszy na wydarzenia, które miały w niej miejsce, dlatego nie mogę się doczekać chwili, kiedy będę mogła zagłębić się w lekturze „Tonąc w Szkarłacie”.