Boże, Beata!

„Boże, Beata!” Mateusz Gleń. Ta jedna ciotka.

Zmęczona codziennością Ciotka wyrusza w podróż ku wymarzonemu sanatorium. Zamysł odpoczynku i wszelakiego relaksu również kulinarnego rozbrzmiewa w sercu kobiety.

Podczas jazdy pociągiem poznaje Elwirę vel Rudą, która również zmierza do Bursztynka celem rehabilitacji i relaksu. Pierwsze dni upływają na rozeznaniu i wpasowaniu się w grafik.

Udział Ciotki w spotkaniu z innymi Paniami zaaranżowany przez Rudą przynosi wiele ciekawych wrażeń ale i sporo pytań. Pomiędzy posiłkami, ćwiczeniami i spacerami kobieta zmienia się w detektywa na pełnych obrotach.

Jaką tajemnicę skrywa Elwira ?

Komu można zaufać w sprawie ?

Czy Parówka, Miotła i Wata Cukrowa będą dobrymi kompankami podczas turnusu ?

Zupełnie nie znam twórczości aktorsko- satyrycznej autora dlatego chciałam trochę przekonać co i jak… 😃😃

Komedia jakich mało. Idealnie wpasowana w mój gust i życiowe podejście. Sarkazm i ciągła obserwacja to moje typy. Jest zabawnie ale i ciekawie. Historia wciąga a rezolutna bohaterka nie podaje się obawom czy lękom.

Zawsze wie co powiedzieć, nigdy nie odmawia posiłku. Skrupulatnie wypełnia swoje obowiązki a przy tym jest serdeczna i pomysłowa.

Lekko i z przekąsem, bardzo przyjemnie się to czyta. Mamy kryminalne zagadki i damskie pogaduchy. Przyjaźnie, które są podtrzymywane stałym kontaktem telefonicznym i uczucia, które po latach wracaj.

Książka pokazuje, że życie na emeryturze to tak naprawdę początek drogi. Otwiera drzwi do świata seniorów jednocześnie pokazując jak to życie płynie na turnusach nie tylko w Ciechocinku.

Chyba w każdej rodzinie jest ta jedna ciotka, która wie wszystko najlepiej, bez jej światłych rad rodzina, żeby tylko rodzina, świat, nie mógłby normalnie funkcjonować, no bo i jak? I właśnie „ta jedna ciotka”, która na pytanie o imię po prostu odpowiada „rzadko, kiedy używam, nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś się do mnie po imieniu zwracał. I tak prawie każdy mówi „Ciotka”.” żegna się z rodziną na peronie w Gdyni i wyrusza pociągiem na turnus rehabilitacyjny do Ciechocinka. Już po kilku przystankach szczęście uśmiecha się do Ciotki, współpasażerka Elwira, nazywana w myślach przez Ciotkę „Rudą”, też wybiera się tam wybiera. Dom sanatoryjny „Bursztynek” robi na Ciotce dobre wrażenie, ale co najważniejsze, już pierwszego wieczoru „Ruda” zaprasza na malutkie spotkanie w swoim pokoju. Cioteczka spodziewała się spotkania przy naleweczce i ploteczkach, a tu nagle Ruda zaczyna opowiadać o fałdkach, boczkach i innym zalegającym tu i ówdzie tłuszczyku, na który jednak ma cudowny środek zwany „Dietostop”, który pozwoli paniom bez zbędnego wysiłku zrzucić te wszystkie fałdki, boczki i inne tłuszczyki. Ciotka nawet nie podejrzewa, tak rozpoczną się problemy. Czy uda jej się z nich wyjść obronną ręką, czy jednak przyjdzie jej spędzić długie lata na więziennym wikcie?

„Boże, Beata” to debiutancka powieść twórcy internetowego Mateusza Glena, który w swoich filmikach brawurowo wciela się w postać Ciotki. Ciotka skupia w sobie wszystkie cechy przynależne (niektórym) starszym paniom: nadmierne przywiązanie do wyglądu, czasami wręcz groteskowy makijaż, niekończące się dobre rady i pouczenia, złośliwość, stawianie na swoim oraz gorliwą wiarę, choć nie przeszkadza im w surowym i często niesprawiedliwym ocenianiu innych, toczeniu „wojen” z sąsiadkami i wielu innych zachowaniach sprzecznych z nakazami religii. Gdyby tego było jeszcze mało, to kochana Ciotunia przekręca na potęgę słowa, bo czy jest jakaś różnica między domofonem a dyktafonem, żeby przytoczyć jeden przykład :D Dzięki takiej kompilacji, postać Ciotki potrafi rozbawić do łez, dołóżmy do tego jeszcze jej wewnętrzne i zewnętrzne monologi, to mamy ubaw po pachy.

W powieści dominują dwa wątki – okołodietowy, który z czasem zmienia się w historię kryminalną i ukochany przez wielbicielki romansów wątek enemies-to-lovers, tylko w wykonaniu Ciotki i Tadka, z którym Ciotka ma początkowo kosę, a która zmienia się w miłość w iście uzdrowiskowym styli niczym z telewizyjnego show „Sanatorium miłości”. I wszystko miałoby swój happy end, gdy nie pojawiała się znienawidzona sąsiadka Ciotki – Maślakowa! Jednak po przygodach w „Bursztynku” Ciotka jest już wytrawną (albo tak jej się tylko wydaje) śledczą i taki przeciwnik to nie przeciwnik.

Przyznam, że bawiłam się świetnie, czytając książkę. Ostatnie rozdziały postanowiłam wysłuchać w formie audiobooka, brawurowo interpretowanego przez samego autora, czyli „Tę jedną ciotkę”. I jeśli, tak jak już wspomniałam, przy czytaniu bawiłam się świetnie, to przy słuchaniu uśmiech nie schodził mi z twarzy.

Powieść polecam nie tylko wielbicielkom „Tej jednej ciotki”, ale wszystkim, którzy potrzebują odrobiny rozrywki zabarwionej absurdem, grą słów, dobrymi radami, z lekkim wątkiem kryminalnym i rozgrzewającym serce wątkiem romantycznym.

Serdecznie polecam!

Czy macie ulubioną ciotkę?

Nawet Królowe Ludzkich Serc muszą czasem odpocząć. Ta Jedna Ciotka wybywa więc na wywczas do Ciechocinka. To miała być idylla, czy tam inna Balladyna, czas spędzony na dancingach i łykaniu świeżego powietrza z dala od sąsiadki Maślakowej. Na drodze do wypoczynku Ciotka spotyka jednak Rudą. Ciotka spotyka też gburowatego Tadka, który działa jej na nerwy swoim brakiem ogłady i nieudolnym podrywem. Toć nie w głowie jej amory! Nawet gdy dostrzega, że z tym swoim wąsikiem mężczyzna przypomina jej ukochanego świętej pamięci męża. Uzbrojona w ciotkoizm, gumowe ucho i amatorskie rady Beaty, Ciotka postanawia zdemaskować Rudą.

Jak świetnie bawiłam się podczas czytania książki! Ciotka jest moim idolem w przejęzyczeniach, anegdotkach i złotych radach. Jej sposób bycia, wygląd – ja wszystko potrafiłam sobie wyobrazić i prawie jakbym Ciotkę widziała koło siebie. Nie znałam wcześniej jej „twórczości”, ale przez książkę płynęłam. Myślałam, że będzie to względnie spokojny wypad do sanatorium, praca nad swoim zdrowiem i nowe znajomości. Otrzymałam książkę pełną przygód, gdzie Ciotka bawi się w Ojca Mateusza i wychodzi jej to znakomicie! Chcę przeżyć taki turnus!

Autor stworzył coś niesamowitego. Styl pisania jest lekki, przyjemny. Każda strona to porządna dawka błyskotliwego humoru. Największym atutem tej powieści jest oddanie realizmu postaci na papierze. Jeśli szukacie książki, która rozbawi Was do łez, a jednocześnie wciągnie w ciekawą intrygę – "Boże, Beata" jest strzałem w dziesiątkę. Gorąco polecam!

Kiedy dowiedziałam się, że Mateusz Glen napisał i wydaje książkę, byłam jej niezwykle ciekawa! Bo kto nie zna Ciotki z Tiktoka! Dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak miałam możliwość tę książkę poznać.

Ciotka wyjeżdża do sanatorium do Ciechocinka. W pociągu poznaje Elwirę vel Ruda. Ciotka cieszy się, że poznała nową znajomą. Po dojeździe do sanatorium i kilkunastu godzinach pobytu Ciotka zostaje zaproszona na prezentację tajemniczego leku na odchudzanie. Nie daje się ona jednak nabrać na to magiczne działanie i zaczyna prowadzić prywatne śledztwo. Czy Ciotce uda się rozwiązać tą tajemniczą sprawę?

Jakie to było dobre! „Boże, Beata” to książka na której świetnie się bawiłam, a uśmiech nie schodził mi z twarzy przez większość czasu. Mateusz Glen stworzył świetną, intrygującą i wciągającą historię. Pełno tutaj humoru. Jednak chcę zauważyć, że ten humor jest bardzo smaczny i cudownie było znaleźć się w tym świecie.

Największym atutem tej powieści jest oddanie realizmu postaci na papierze. Mateusza obserwuje na tik toku od dłuższego czasu i zawsze poprawia mi humor. Początkowo bałam się, że nie uda mu się przenieść na papier prezentowanej w internecie Ciotki. Jaka była moja radość kiedy już po kilkunastu stronach wiedziałam, że spotykam na papierze tę Ciotkę z Internetu! A z każdym przeczytanym „Boże, Beata” w głowie miałam głos Mateusza 😂.

W powieści „Boże, Beata” mamy przedstawioną ciekawą zagadkę. Ciotka za wszelką cenę stara się ją rozwikłać. To właśnie ten element tajemniczości sprawił, że od książki nie mogłam się oderwać! Autor ukazał nam tutaj misterny plan na fabułę, która wciągnie czytelnika w wir wszystkich wydarzeń i nie wypuści dopóki nie poznamy zakończenia!

Reasumując „Boże, Beata” to świetna powieść komediowa z nutką kryminału. Książka idealna na letnie wieczory, ale i na poprawę humoru! Autor zaskoczył mnie swoim stylem pisarskim. Przez książkę dosłownie płyniemy, a to napięcie związane z tajemniczymi tabletkami na odchudzanie sprawia, że ciężko nam tę książkę odłożyć. Z całego serca polecam „Boże, Beata”. Mam nadzieję, że autor planuje kontynuację i niedługo przeczytamy o kolejnych perypetiach Ciotki!

„Boże, Beata” 😄 Co tu się wydarzyło 😄

Debiut Matusza Glena „Boże, Beata” to powieść komediowa której główną bohaterką jest oczywiście ta jedyna ciocia. Od dawna obserwuje profil @aaaaaaa i uważałam że ta książka jest skierowana głównie do fanów Matusza. Powieść czyta się lekko, jest zabawna i przede wszystkim fabuła sprawia że musimy poznać jej zakończenie. Wątek Dietostopu Plus muszę przyznać był intrygujący 😄 Szkoda że zabrakło konwersacji przy zakończeniu między ciocią a Rudą i jej gangiem, jestem bardzo ciekawa co by z tego wynikło 😄 Jeśli poszukujecie powieści komediowej na zbliżające się wakacje to śmiało możecie sięgnąć po właśnie tą pozycję. Pięknego dnia 🌻

Kiedyś przez przypadek *algorytm, ekhm...* zobaczyłam jeden skecz z Ciotką, potem drugi, trzeci aż weszłam na konto i obejrzałam niemal wszystko😅 W związku z tym, widząc zapowiedź książki byłam niezwykle ciekawa co takiego się w niej wydarzy. Przyznaję to z bólem serca, ale Ciotka na papierze mnie do siebie nie przekonała🙈

Wszelkie odzywki i zachowania, które śmieszą z odpowiednią intonacją, w przypadku książki wywoływały u mnie ciarki żenady. Wiedziałam na co się pisze i mówię z pełną odpowiedzialnością, że bez znajomości całej kreacji Tej Jednej Ciotki nie ma sensu sięgać po 'Boże, Beata!'. Bez całej otoczki wypadła by w moich oczach jeszcze gorzej.

Czy się dobrze bawiłam? I tak, i nie. Ciotka ala ciechocinkowy Ojciec Mateusz zrobiła dobrą robotę, Beata dostała głos *już na ósmej stronie!* i nawet chichotałam kilkukrotnie pod nosem. Potem wchodziły te wszelkie teksty, które aż powodowały dreszcze i bańka pękała. Zdaję sobie sprawę, że w formie filmików/skeczy tak by mnie to nie raziło, więc pozostaje czekać aż Mateusz zdecyduje się na kilka spojlerowych produkcji😉

Czytacie na własną odpowiedzialność!

Dawno już nie uśmiałam się tak jak podczas czytania „Boże Beata!” Cóż to był za pobyt w sanatorium! Aż mi się z niego nie chciało wracać.

Beata dostaje skierowanie od lekarza do sanatorium. Po namowie Gośki pakuje się w jej walizkę i jedzie do Ciechocinka. Wyjeżdżając myślała, że sobie trochę odpocznie od sąsiadek itp. Ale już pierwszego dnia spotkała Rudą. Gdy obie dotarły na miejscu poznały gbura, który buchnął im taksówkę. Została również przez przypadek wplątana w małą sprawę kryminalną. Jak oczyści swoje imię?

Bohaterka książki potrafi rozbawić od pierwszych stron, kiedy to daje przed wyjazdem wiele cennych rad. Rady te bardzo przypomniały wskazówki mojej mamy, dlatego tym bardziej miałam wiele radości z czytania. Książkę ogólnie czyta się z uśmiechem na twarzy, czasami nawet będą wybuchy niekontrolowanego śmiechu. Zdarzą się również momenty dość poważne jak na tę historię.

Akcja książki posiada swoje tempo. Nie ma tutaj zaskakujących zwrotów akcji, ale watek kryminalny wciąga i to bardzo. Są za to ciekawe postacie. Beata, Ruda i Maślakowa. Każda z nich potrafi dać czadu.

To co na pewno rzuca się w tej książce, to język jakim została napisana. Myślę, że ten styl pisania przyciągnie swoich fanów, ale znajdą się również tacy, którzy nie do końca polubią się tym tytułem. Ja należę do tej pierwszej grupy. Absolutnie polubiłam się z Ciotką i świetnie czytało mi się jej przygody. Nudy z ciotką nie ma!

“Boże, Beata” to powieść, która z pewnością przyciągnie czytelników szukających humoru i lekkiego tonu, ale jednocześnie nie pozbawiona jest głębszych wątków i dynamicznej akcji. Mateusz Glen zabiera nas do Ciechocinka, gdzie “Ta Jedna Ciotka” ma spędzić czas na zasłużonym odpoczynku. Jednakże, jak to często bywa w komediach, mało co idzie zgodnie z planem.

Ciotka, z charakterystycznym dla siebie ciotkoizmem, szybko wpada w wir uzdrowiskowych intryg. Spotka tam Rudą, która knuje podejrzane plany odchudzania pensjonariuszek, oraz gburowatego Tadka, który mimo swojego braku ogłady zdaje się kryć coś więcej. Brzmi świetnie? A to tylko początek jej przygód!

Czy Ciotce uda się zdemaskować Rudą? Czy spokój znowu zawita w progi sanatorium?

Glen świetnie balansuje między komedią a elementami kryminału, tworząc historię, która jest zarówno zabawna, jak i wciągająca. Ciotka jako główna bohaterka jest postacią barwną i pełną życia, której perypetie czyta się z uśmiechem na ustach. Jej cięte riposty i spostrzeżenia dodają powieści smaczku i sprawiają, że jest to lektura idealna na odstresowanie po ciężki dniu czy bardziej wymagających lekturach.

Mateusz Glen z humorem i lekkością pióra kreuje świat, w którym Ciotka staje się nie tylko duszą towarzystwa, ale i detektywem w jednym. To powieść, która zaskakuje, bawi i zapewnia rozrywkę na wysokim poziomie.

“Boże, Beata” to komedia pełna ciekawych zwrotów akcji, humoru i ciepła. Idealna dla tych, którzy chcą na chwilę oderwać się od codzienności i zanurzyć w świecie, gdzie nawet sanatoryjne spiski mogą prowadzić do nieoczekiwanych i zabawnych konsekwencji. Przy jej lekturze bawiłam się przednio i zdecydowanie polecam ją każdemu, kto ceni sobie dobrą rozrywkę z książką w ręku 🛋.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa znakjednymslowem, a Autorowi za świetną lekturę (współpraca reklamowa) 🩷.

Sięgacie czasem po książki typowo komediowe? Jeżeli chodzi o mnie, to nie zdarza mi się to dość często. Jednak, kiedy usłyszałam o tej historii, stwierdziłam, że zaryzykuję i zmienię swoje zwyczaje. W tym przypadku był to dla mnie strzał w dziesiątkę! Nie spodziewałam się, że historia Ciotki mnie aż tak zachwyci, a jednak czas pokazał swoje. Najlepszym wyznacznikiem tego, jak dobrze bawiłam się przy tej historii, jest chyba to, że przeczytanie jej zajęło mi zaledwie kilka godzin, co u mnie równa się czemuś niemożliwemu.

Co jako pierwsze wyraźnie rzuciło mi się w oczy, to fakt, że książka ma bardzo stylizowany język. Autor znany jest z postaci Ciotki, która mówi w bardzo specyficzny dla siebie sposób. Szczęśliwie, ten sam efekt został osiągnięty w książce. Po kilku pierwszych stronach bałam się, że wszystkie powiedzonka i inne zabiegi stylistyczne bardzo szybko mi się znudzą. Jednak bawiłam się fenomenalnie mogąc odkrywać kolejne przekręcane słowa, a dzięki temu, że styl widoczny był w każdym zdaniu, historia była niezwykle spójna.

Postacie przedstawione w historii były nakreślone w bardzo czytelny sposób. Wiadomo, że na potrzeby humorystyczne, niektóre ich cechy zostały przerysowane, jednak nie przeszkadzało to w ogólnym odbiorze, a wręcz jeszcze bardziej zapewniało nas, że historia zasługuje na miano świetnej komedii.

Nieoczywistym wątkiem w książce, był wątek kryminalny. Byłam mile zaskoczona tym jak zgrabnie autor przeskakuje między żartami, a bardziej mrocznymi tematami. Z przyjemnością odkrywałam kolejne punkty, które odkrywały kolejne tajniki prowadzące do rozwiązania zagadki.

Jednak nie na tym koniec zaskoczeń, ponieważ poza wątkiem kryminalnym, w książce znajdziemy również nieco miłości, która przedstawiona jest w dość nieoczywisty sposób. Bardzo rzadko miałam okazję czytać o miłości starszych ludzi. Pomimo tego, że nie był to główny wątek, sprawił mi on wiele dodatkowej, a nieoczekiwanej radości. Wiadomo, że wszystko było przykryte humorystycznymi aspektami tej relacji, ja jednak widziałam w tym nieco więcej i szczerze cieszyłam się z tworzących się uczuć.

Pomimo braku oczekiwań zostałam ponownie utwierdzona w przekonaniu, że nie należy unikać poszczególnych gatunków. Próba odkrycia obcych dla nas zakamarków może finalnie przynieść nam wiele niespodziewanej radości.