Bogowie i potwory. Gołąb i wąż. Tom 3

Akcja się świetnie potoczyła, lepiej niż w drugiej części i zasługuje na uznanie

To był finał niezwykłej historii, na który warto było czekać. Choć po drugim tomie obawiałem się, jaki poziom będzie miał trzeci, absolutnie się nie zawiodłem. Mahurin wspaniale poprowadziła swoją opowieść, chwilami mnie zaskakując, a chwilami bawiąc do łez. Motyw walki dobra ze złem, który tu wykorzystała, jest naprawdę świetnie opisany. Również bohaterowie pozostają w swojej najlepszej formie, a wątek miłosny spełni oczekiwania każdego fana Czarownicy i jej Łowcy. Co szczególnie mi się podobało, do głosu doszły także te postacie, po których absolutnie bym się tego nie spodziewała. Dla mnie to absolutny hit, który jednocześnie złamał mi serce, bo to koniec... A chciałoby się więcej!

Jestem w tej malutkiej grupce, która pokochała "Krew i Miód". Moje oczekiwania względem "Bogów i potworów" Shelby Mahurin były więc wysokie i… nie do końca zostały niestety spełnione.

Lou i jej przyjaciele wyruszają w ostateczną podróż. Skutki działań z poprzedniej części dają o sobie znać i zdecydowanie rzutują na rozwijającą się akcję. Odkrywamy nowe miejsca, ponownie jesteśmy świadkami wewnętrznych rozterek bohaterów. Co jakiś czas pojawiają się ciekawe zwroty akcji, jednak nie wszystko to do końca mi zagrało. Nie ciągnęło mnie do tej opowieści tak, jak przy poprzedniej, co po części napawa mnie smutkiem, bo naprawdę pokochałam tę historię.

Mogę jednak wskazać ogromny plus tej serii: finałowa bitwa. Często autorzy budują napięcie przez połowę książki, by ostatnią walkę zmieścić na dosłownie trzech stronach. Tutaj tak nie było, za co wielkie uznanie dla pisarki. Sceny były opisane świetnie, czytelnik drżał o swoich książkowych przyjaciół i nie było wiadomo, jak to wszystko się skończy.

Całą trylogię wpisuję do ulubionych - nie do topki, ale zdecydowanie będę do niej powracać myślami i polecać osobom, które szukają lektury z mniejszą ilością akcji, trochę poważniejszej, ale mimo to lekkiej. Niestety, "Bogowie i potwory" są jak dla mnie najsłabszą częścią serii, ale mimo to uważam, że warto ją przeczytać, aby poznać zakończenie cyklu. No i spędzić jeszcze trochę czasu z Beau. 😉

Louise Le Blanc przez całe życie była skazana na ucieczkę. Jednak teraz, po tak brutalnych wydarzeniach i stracie wielu osób postanawia się zrewanżować – nadszedł koniec wiecznego wycofywania się przed matką, ponieważ największym pragnieniem dziewczyny staje się zabicie Morgane. Oprócz tego wiedźma musi zmierzyć się z własnymi potworami, które zdążyły się w niej zakorzenić po traumatycznych przeżyciach. Czy wszystkie plany Lou przebiegną po jej myśli? Jakiego zakończenia możemy się spodziewać po finalnym tomie serii?

„Bogowie i potwory” to zamykający tom całej trylogii, który okazał się niesamowicie dobry, ale mimo to nie dorównał pierwszej części. Był w zasadzie idealnym zwieńczeniem i podsumowaniem, którego lepiej nie mogłabym sobie wyobrazić - końcówka z perspektywy ****** absolutnie mnie rozczuliła. Główni bohaterowie, tak jak stracili swój charakter w drugim tomie, tak tutaj go odzyskali, co również mogę ocenić na plus.

Ze stylem pisarskim Shelby nie mam za dobrej relacji – jest on stosunkowo przyjemny, ale żeby taki był muszę spędzić z nim trochę czasu. Ciężko mi się w niego „wbić”, dlatego w trakcie czytania potrzebuję maksimum skupienia. Wiąże się to także z tym, że książka jest nieco chaotyczna, a ilość nowych informacji zostaje wdrażana w dużej liczbie.

Świat i jego prawa wykreowane przez Mahurin to rzecz, którą absolutnie uwielbiam w całej serii. Jest on tak złożony i rozbudowany, że przekazuje wielkie brawa dla autorki za podjęcie się takiego wyzwania.

Podsumowując całą trylogię mogę powiedzieć, że jest to na pewno kawał dobrej fantastyki, do której będę z przyjemnością wracać myślami. Wystąpiło w niej parę aspektów, które nie przypadły mi do gustu, ale mimo to jest warta przeczytania. Ubolewam jedynie nad tym, że drugi tom miał tendencję spadkową, ale pierwszy i trzeci to wisienki na torcie.

Uważałam „Gołębia i węża” za książkę bez szału. Jasne, czytało mi się ją szybko i przyjemnie, ale jednak jakoś się nią nie zachwyciłam. Podobał mi się w niej klimat, ale rozwój magicznego świata nie był dla mnie wystarczający. Potem przeczytałam tom drugi i zaczęłam widzieć tę serię w zupełnie innym świetle. Spotkałam się z opiniami, że trylogia ta ma tendencję spadkową. Według większości czytelników druga część jest znacznie słabsza niż pierwsza. Co ciekawe, ja mam zupełnie na odwrót. Wolę „Krew i miód” od „Gołębia i węża”. Może dlatego, że w drugim tomie autorka w końcu skupiła się na świecie, który wykreowała i dodała do niego znacznie więcej elementów. W każdym razie część numer dwa zaostrzyła mój apetyt na finał serii o miłości, która nie powinna się zdarzyć — o uczuciach czarownicy i łowcy.

Czytałam tę książkę strasznie długo, nawet biorąc pod uwagę jej objętość. Na początku trudno było mi się odnaleźć w tym tomie. Jak w każdej książce z tego cyklu i tutaj dużo się dzieje — akcja goni akcję. Do tego dochodzą liczne dialogi, przemyślenia bohaterów oraz cały system magiczny, który rozrasta się w każdej części. Na początku nieco mnie to przytłoczyło. Czytałam kilka rozdziałów, odkładałam książkę, by wrócić do niej dopiero po jakimś czasie. Dlatego też wiem, że nie przypadnie ona do gustu wszystkim. Tak samo jak i drugi tom, jest inna od „Gołębia i węża”, gdzie przeważał wątek romantyczny. W pierwszej części świat stworzony przez autorkę jest świetny, ale dopiero z kolejnymi częściami staje się naprawdę wyjątkowy.

Jestem pod wrażeniem, że ta seria jest debiutem autorki. Stopień złożoności fabuły i mnogość wątków są potężne. Co więcej, autorka wcale nie gubi się w stworzonym przez siebie gąszczu. Niektóre motywy mogłyby być bardziej rozwinięte, ale i tak to, co tutaj dostajemy, jest imponujące. Zaczynając od wyśmienicie wykreowanego wątku romantycznego, który gra główne skrzypce — zwłaszcza w pierwszym tomie, a na rozbudowanym systemie magicznym kończąc. Oczywiście Mahurin powtarza pewne motywy. W książkach pojawiają się przecież czarownice, wilkołaki, czy syreny. Jednak autorka wykorzystuje te postaci we własny sposób i robi to niesamowicie dobrze. Tempo akcji ani na moment nie zwalnia, problemy rozwiązują się tylko po to, by bohaterów przytłoczyły kolejne bolączki i w końcu — następuje finał. Jaki on jest? Przede wszystkim satysfakcjonujący — zamyka wszystkie wątki, odpowiada na nasze pytania. Nie kończy się zbyt szybko, ale jednocześnie nie jest przegadany.

Dowiedziałam się, że kolejna książka autorki (właściwie to chyba nawet cała seria) będzie osadzona w tym samym uniwersum. Niezmiernie się z tego cieszę, bo stworzony przez nią świat zasługuje na więcej.