Blue Lily, Lily Blue. Król kruków. Tom 3

Dzisiaj nie chcę się rozpisywać. Nie chcę przez przypadek zaspojlerować, czegoś, co wpłynie na zakończenie, czy zepsuje komuś zabawę, bo przecież piszę recenzję (już) trzeciego tomu. Ale tutaj już mogę zdradzić, że kocham ten tom i do tej pory nie wiem, który lubię najbardziej, bo wszystkie są równe i absolutnie wyjątkowe (zmieni się to przy 4 części, ale o tym kiedy indziej).

Te książki stoją klimatem. Mrocznym, magicznym, lekko eterycznym klimatem i stylem autorki, bo jest on całkowicie niepowtarzalny, dziwny i oh jak inny. Kocham to szaleństwo przebijające się ze stron, ten chaos i to poczucie, że nie wiem po co są te książki i w którą stronę zmierzają. Kocham kreację bohaterów (bo każdy z nich jest inny), ich specyficzne relacje i charaktery i sny, sny, sny. A w tym tomie przede wszystkim kocham poszukiwania. Wejścia do jaskiń i budzenie ukrytych tam śpiących. Błądzenie po ciemnych, objętych klątwą korytarzach. Komnatę pełną uśpionych zwierząt i wody, w której słodki cichy głos błaga cię o otwarcie jedynych drzwi. Przepowiednię, która zabrania budzenia jednego z odszukanych. I lustra, które z każdą stroną nabierały coraz większego znaczenia. Kocham relację Gansey&Blue i ich udawanie związku w samochodzie. Uwielbiam motyw przeszłości (Artemus i Maura) i wprowadzenie przynajmniej pięciu nowych postaci, które genialnie uzupełniały fabułę (a rozdziały z parą „złoli” bawiły mnie za każdym, naprawdę każdym, razem). Całkowicie rozbroił mnie wątek Pana Szarego, Ronana i Adama i ich wspólne planowanie zbrodni doskonałej, czy rozmowy naszego maga z Persefoną.

Ten tom podtrzymał moją miłość do tej serii, żeby czwarty mógł ją naruszyć. Ale dopóki mówimy tylko o „trójce” moje uczucia pozostają całkowicie niezmienione, wciąż jestem zakochana, oddana tej serii, która trafiła do mojej topki i o której mogłabym rozmawiać godzinami i opowiadać każdemu. Wciąż po skończeniu słyszę wiatr poruszający liście w Cabeswater, krople wody spadające w sufitu komnaty, czy zapach spalonych opon. I czuję magię w najlepszej postaci.

Kolejne rozwiązane tajemnice prowadzą do niedopowiedzeń ukrytych pod nową warstwą sekretów. Trzeci tom popularnego cyklu stawia przed czytelnikiem kolejne znaki zapytania, jednocześnie domykając część wątków, które poznaliśmy w poprzednich tomach.

Idziemy za nimi. Podążamy śladem bohaterów chcąc dowiedzieć się, jak potoczą się losy paczki niezwykłych przyjaciół. Mimo iż na okładce znajduje się Blue, każda z postaci wnosi ogromny wkład w toczące się wydarzenia.

Lubię Blue. Dziewczynę moim zdaniem niedocenianą, niezwykłą w swej pozornej zwyczajności. Autorka w tym tomie poszła bardziej w stronę przedstawiania relacji, niż podążaniu za nieodnalezionym. Dzięki temu mamy możliwość poznać jedyną dziewczynę z grupy bardziej niż dotychczas. Ile razy czuł*ś się nie na miejscu? Jak często porównywał*ś się do innych? Czy kiedykolwiek czuł*ś, że gwiazdy są jedynie na wyciągnięcie ręki, tylko ty boisz się o nie poparzyć? Poznając Blue wraz z nią zadawałam sobie tę pytania.

Trzecia część przygód kruczych chłopców i niebieskiej dziewczyny. 💙

Maura znika, Blue nienawidzi szkoły, jej uczucia do Ganseya są coraz trudniejsze do zignorowania, podobnie jak świadomość, że chłopak niedługo umrze. 🤯

Ten tom skupia się wokół jaskiń, tarota i nadal wokół… szukania. Maury, Glendowera, a nawet siebie samych. 🤔 Spodziewałam się może nieco więcej dowiedzieć o samej Blue, tak jak w drugim tomie mieliśmy naprawdę potężną dawkę Ronana jako indywidualnej postaci. 😒 Niemniej podobało mi się na podobnym poziomie. Nadal utrzymuję, że ten głupawy, zabawny sposób pisania autorki totalnie do mnie przemawia i płynę przez te książki zupełnie, jakbym sama była częścią tej niezwykłej paczki przyjaciół. 🐦‍⬛

Zwłaszcza końcówka jest mocno obiecująca, kiedy pojawia się nowa postać (a właściwie nawet dwie postacie). 🫣

Bardzo jestem ciekawa jak to się rozwiąże i przede wszystkim czy Ganseya uda się uratować przed śmiercią! 😂🗡

Dobrze, że czwarty tom jest już u mnie, bo mogę od razu zabrać się za czytanie. 💙

No i to wydanie

❝ - Czy da się zobaczyć własną śmierć? - spytał niskim głosem. - Wszyscy ją widzą […] Większość osób zmusza się jednak do odwrócenia wzroku❞

———

Zawsze odnoszę wrażenie, że ,,środkowe” tomy wielu fantastycznych nie cieszą się takim rozgłosem, jak pierwsze czy ostatnie części. W przypadku ,,Króla Kruków” byłoby to bardzo mylne stwierdzenie, bo 3 część ,,Blue Lily, Lily Blue” zachwycił mnie równie bardzo, jak poprzednie.

Z każdym tomem ,,Króla Kruków” relacje między bohaterami stają się bliższe, fabuła coraz ciekawsza, a zwroty akcji niezmiennie zaskakują. W tym dzieje się jeszcze więcej niż w poprzednim, co zdecydowanie wpłynęło na moją ciekawość, która tylko rosła i rosła z każdą przeczytaną stroną.

Wielowątkowość tej historii z pewnością należy do jednej z największych zalet ,,Króla Kruków” ze względu na to jak poszczególne elementy są ze sobą powiązane i tworzą spójną całość. To właśnie za przysłowiowe ,,łączenie kropek” z całego serca kocham fabułę tej historii i za każdym razem, gdy bohaterowie znajdują kolejne wskazówki czy odpowiedzi, nie mogę wyjść z zachwytu, jak dobrze zostało to wszystko przemyślane przez autorkę.

Każda część ,,Króla Kruków” podwyższa poprzeczkę, a trzeci tom nie jest wcale wyjątkiem. Z tego powodu moje oczekiwania dotyczące finału tej historii są naprawdę duże, jednak ze względu na moje zachwyty nad tą serią, jestem przekonana, że autorka trafi w sedno jeśli chodzi o rozwiązanie akcji.

3 tom ,,Króla kruków” to ponownie przyjemnie spędzony czas z ulubionymi bohaterami i uniwersum, które jestem pewna, że pozostanie w mojej pamięci na długo. Nie jestem w stanie uwierzyć, że od zakończenia dzieli mnie zaledwie jeden tom- i z pewnością nie jestem jeszcze gotowa pożegnać się z historią, która tak wiele dla mnie znaczy. Niewątpliwie czekam jednak na finał poszukiwań śpiącego króla i przyszłych losów kruczych chłopców.

4,75/5⭐

Trzeci tom niesamowitej historii o kruczych chłopcach to zdecydowanie moja ulubiona część. Z każdym rozdziałem czułam, że zbliżamy się do końca i wywołało to u mnie całą masę emocji, z którymi nie do końca mogłam sobie poradzić. Pojawiły się łzy i przede wszystkim strach. Tak bardzo przywiązałam się do tego świata i do tych bohaterów, że rozstanie z pewnymi osobami było i będzie ogromnie bolesne.

W tym tomie otrzymujemy odpowiedzi na pytania, które razem z bohaterami zadawaliśmy sobie w pierwszym i drugim tomie. Bardzo podoba mi się fakt, że nasi bohaterowie zyskują wiedzę powoli i potrafią ją wykorzystać do własnych celów. Każdy z nich dysponuje olbrzymią mocą i powoli rozumieją, kim są i dlaczego powinni iść drogą, którą obrali na samym początku. Jednak autorka nie zdradza nam wszystkiego i pewne kwestie dalej owiane są tajemnicą.

W tym tomie pojawia się również para nowych bohaterów. Mam wrażenie, że postać mężczyzny została wprowadzona tylko dlatego, by przedstawić czytelnikowi Pieper. Greenmantle nie wnosi do książki nic wartościowego, a sama jego postać jest dość nudna. Pieper za to jest bardzo intrygująca i tajemnicza, więc zyskała moją uwagę.

Czuję się częścią tej grupy. Ich relacja to coś więcej niż zwykła przyjaźń. Każde z nich gotowe jest oddać życie za drugą osobę, i to właśnie te momenty, gdzie rzucali wszystko i biegli na pomoc przyjacielowi, chwyciły mnie za serce najmocniej i spowodowały napływające do oczu łzy. Ta grupa i uczucie, jakim się darzą to główny powód, dla którego każdy powinien sięgnąć po tę serię. Wiele rzeczy i osób w tych książkach jest niepewnych, ale nigdy, nawet na moment, nie zwątpiłam w ich przyjaźń.

Klimat książki pozostaje taki sam. Akcja toczy się powoli, a od czasu do czasu pojawią się momenty bardziej dynamiczne. Sceny w jaskiniach to zdecydowanie moje ulubione chwile i nie mogę wyrzucić ich z głowy. Uwielbiam sposób, w jaki natura, las i tak naprawdę całe miasteczko współgra z bohaterami. Chcę zacząć czytanie czwartego tomu, ale nie wyobrażam sobie pożegnania z tą serią.