Blizny zapisane w duszy. Scars. Tom 2

Ona za bardzo siebie nienawidziła, on zbyt mocno tęsknił za swoją dawną miłością

Vafara i Royce spotkali się w momencie, w którym żadne z nich nie było gotowe na szczęście. Ona miała rodzinne kłopoty, on nie radził sobie z żałobą po ukochanej Maxine. Oboje mieli sporo do przepracowania. Dlatego, mimo że byli sobie przeznaczeni, z pierwszej próby bycia razem nie wyszli zwycięsko. Rozstali się na dłuższy czas. Roy pozostał w Seattle, gdzie nadal prowadził studio tatuażu, Vafie przeniosła się do nadmorskiego Galveston, by realizować się jako artystka.

Czy nie jest tak, że czasem spotykamy na swojej drodze tą jedyną/ tego jedynego ale nie jest to odpowiedni moment ? Chociaż bardzo kochamy to ten związek z góry skazany jest na porażkę ? Czy nie powinniśmy najpierw pokochać siebie żeby móc kochać i budować coś trwałego z drugą osobą ? Zarówno Vafie, jak i Royce nie byli gotowi na związek, potrzebowali naprowadzić swoje życie na właściwe tory. Czy rozłąka zatrze uczucie między nimi czy wręcz przeciwnie,stanie się jeszcze mocniejsze ?

W tej części możemy zauważyć przemianę bohaterów, pozytywny wpływ terapii na ich życie. Jeśli sobie nie możemy poradzić ze swoimi problemami nie wstydźmy się prosić o pomoc, normalizujmy to.

Ta książka jest pełna wzruszeń, cierpienia ale i miłości, szczęścia i przezwyciężania swoich słabości.

Ile jest w stanie znieść jedna osoba ? Kiedy myślisz, że twoje życie już staje się lepsza a przeszłość daje o sobie znać i znowu ci dokopuje, ile jesteś w stanie razy to wytrzymać ? Jak ludzie mogą być tacy zawistni ? Jak ludzie mogą zadawać sobie tyle trudu żeby tylko skrzywdzić drugą osobę ? Ile są w stanie uknuć intryg i ile osób w to wmieszać ? Mam wrażenie, że życiowym celem Sutton było uprzykrzenia życia Vafie. Końcówka zaskakująca i niespodziewana.. Jak bohaterowie poradzą sobie z taką niespodzianką ? Jak poradzi sobie Vafara z taką sytuacją ? Czy powróci odrzucenie i myśl, że jest niewystarczająca ? Jaką postawę będzie miał Royce ? Czy milość przezwycięży wszystko? Czy odnajdą się w tej sytuacji ?

Jeśli lubicie jak książka na przemian łamie wasze serca i skleja je na nowo, to ta pozycja jest dla Was!

4,5

Ona za bardzo siebie nienawidziła, on zbyt mocno tęsknił za swoją dawną miłością

Vafara i Royce spotkali się w momencie, w którym żadne z nich nie było gotowe na szczęście. Ona miała rodzinne kłopoty, on nie radził sobie z żałobą po ukochanej Maxine. Oboje mieli sporo do przepracowania. Dlatego, mimo że byli sobie przeznaczeni, z pierwszej próby bycia razem nie wyszli zwycięsko. Rozstali się na dłuższy czas. Roy pozostał w Seattle, gdzie nadal prowadził studio tatuażu, Vafie przeniosła się do nadmorskiego Galveston, by realizować się jako artystka.

Czy nie jest tak, że czasem spotykamy na swojej drodze tą jedyną/ tego jedynego ale nie jest to odpowiedni moment ? Chociaż bardzo kochamy to ten związek z góry skazany jest na porażkę ? Czy nie powinniśmy najpierw pokochać siebie żeby móc kochać i budować coś trwałego z drugą osobą ? Zarówno Vafie, jak i Royce nie byli gotowi na związek, potrzebowali naprowadzić swoje życie na właściwe tory. Czy rozłąka zatrze uczucie między nimi czy wręcz przeciwnie,stanie się jeszcze mocniejsze ?

W tej części możemy zauważyć przemianę bohaterów, pozytywny wpływ terapii na ich życie. Jeśli sobie nie możemy poradzić ze swoimi problemami nie wstydźmy się prosić o pomoc, normalizujmy to.

Ta książka jest pełna wzruszeń, cierpienia ale i miłości, szczęścia i przezwyciężania swoich słabości.

Ile jest w stanie znieść jedna osoba ? Kiedy myślisz, że twoje życie już staje się lepsza a przeszłość daje o sobie znać i znowu ci dokopuje, ile jesteś w stanie razy to wytrzymać ? Jak ludzie mogą być tacy zawistni ? Jak ludzie mogą zadawać sobie tyle trudu żeby tylko skrzywdzić drugą osobę ? Ile są w stanie uknuć intryg i ile osób w to wmieszać ? Mam wrażenie, że życiowym celem Sutton było uprzykrzenia życia Vafie. Końcówka zaskakująca i niespodziewana.. Jak bohaterowie poradzą sobie z taką niespodzianką ? Jak poradzi sobie Vafara z taką sytuacją ? Czy powróci odrzucenie i myśl, że jest niewystarczająca ? Jaką postawę będzie miał Royce ? Czy milość przezwycięży wszystko? Czy odnajdą się w tej sytuacji ?

Jeśli lubicie jak książka na przemian łamie wasze serca i skleja je na nowo, to ta pozycja jest dla Was!

4,5

"Scars. Blizny zapisane w duszy" to drugi tom trylogii "Scars" czyli dalsze losy Vafary Dahle i Royce'a Faridana. Po bolesnym zakończeniu pierwszego tomu z ogromną niecierpliwością wyczekiwałam drugiego oraz tego co zaserwuje nam autorka w kontynuacji. Teraz mogę śmiało powiedzieć, że drugi tom przeżuł mnie emocjonalnie i sprawił, że po skończeniu nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Historia Vafary i Royce'a ma szczególne miejsce w moim sercu. Na przestrzeni obu tomów bardzo przywiązałam się do bohaterów i obdarowałam ich całą swoją miłością. Uwielbiam styl pisania Fortunateem i to jak sprytnie potrafi manewrować uczuciami swoich czytelników. Jednocześnie sprawia, że jak już się zaczyna czytać jej książkę to nie można się od niej oderwać bo tak pochłania. Pochłania duszę i pochłania ciało. W trakcie czytania "Scars. Blizny zapisane w duszy" przeżyłam chyba każdą możliwą emocję. Przez ból, wściekłość, łzy po śmiech, radość i miłość. Autorka zapewniła ciekawy rollercoaster emocjonalny i sprawiła, że stałam się emocjonalną kluską. Fabuła w pełni skupia się na głównych bohaterach i na ich relacji, która po wydarzeniach z pierwszego tomu, wymaga odbudowania. Bardzo kibicowałam Vafarze i Royce'owi więc z ogromnym zaangażowaniem śledziłam ich losy i to dokąd zaprowadzi ich uczucie. A musicie wiedzieć, że uczucie, które łączy Vafarę i Royce'a to takie uczucie, które trafia się raz w życiu. Dosłownie widząc to, jaką miłością darzy się ta dwójka moje serce rosło i rosło a oczy się pociły. Ten tom pokazuje jak wielki krok zrobili oboje w celu odbudowania tego, co dla nich ważne. Z oby dwójki jestem niesamowicie dumna a zwłaszcza z Vafie. Vafie nie miała lekkiego życia ze swoją pseudo matką. Blizny jakie nosi przez nią bardzo ją zmieniły ale dzięki wsparciu specjalistów i najbliższych - podniosła się i udowodniła wszystkim jak silną jest kobietą. Byłam w miłości obserwując to jak autorka prowadzi ich relację i to wszystko. Jednak sielanka wiecznie trwać nie może i boleśnie zdałam sobie z tego sprawę ja i bohaterowie. Podświadomie to wiedziałam i się tego obawiałam. Fortunateem niejednokrotnie wprowadziła niespodziewane zwroty akcji i sprawiła, że moja szczęka odbijała się od podłogi. Nie raz byłam w takim szoku, że wow. Przeszłość puka do drzwi i wywraca - w miarę poukładane - życie naszych bohaterów do góry nogami. Do tego dochodzą osoby, które życzą jak najgorzej naszej dwójce i nie dają im spokoju. Taak chyba wiecie o kim mowa. Jednak mimo wszytko nasi bohaterowie udowadniają, że uczucie jakie jest między nimi jest silniejsze niż cokolwiek. Wiadomo, że nie będzie łatwo ale mają również wokół samych kochających ludzi. Mówiłam to i mówić będę, że rodzina Faridanów to totalna miłość! A Kirby to nadal ikona i dziewczyna, której oddałam serce za to jakim wsparciem jest dla Vafie. Vafie i Royce mają przed sobą i za sobą mnóstwo wzlotów i upadków. Zawahań i rozdarcia. Ale przede wszystkim doskonale znają moc miłości jaka ich łączy. Dosłownie jedno byłoby w stanie zrobić wszystko żeby to drugie było bezpieczne. Relacja tej dwójki momentami jest niesamowicie urocza i poruszająca serce ale momentami równie bardzo bolesna i łamiąca serce. Ale to właśnie jest najpiękniejsze w tym wszystkim. Ta siła miłości. Vafara i Royce mają przed sobą jeszcze wiele i mimo, że w trakcie czytania moje serce nie raz krwawiło - przeszłabym i jeszcze nie raz przejdę przez to ponownie bo ta historia jest warta wszystkiego. Vafara i Royce zasługują na wszystko co najlepsze. Zakończenie tego tomu dosłownie mnie dobiło i sprawiło, że na koniec nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Potrzebuje trzeciego tomu na wczoraj!🥺 Z niecierpliwością czekam na dalsze losy bohaterów, którzy nieodwracalnie skradli moje serce🥺💜

Myślałam, że znajdziemy tu zdecydowanie mniej bólu i po części faktycznie tak było, jednak nie zliczę ile razy się rozpłakałam. Ten utwór jest dla mnie niezwykle emocjonalny, a emocje bohaterów przeżywam dwa razy mocniej. Bywały momenty, w których płakałam nie tylko ze smutku, ale również ze wzruszenia, gdyż zachowania wszystkich bohaterów (prócz Sutton) mnie rozczulały.

Rodzina Royce jest tak świetna, iż nie mogę przejść obok nich obojętnie. Uwielbiam relację, jaką tworzą ze sobą oraz to jakim ciepłem obdarzają każdą osobę z osobna. Jestem pewna, że gdyby była taka sytuacja, to z pewnością wskoczyliby za sobą w ogień.

Pomimo tego, iż skończyłam tę książkę stosunkowo niedawno, czuję ogromną pustkę wypełniającą moje ciało. Myślę, że jest to sprawka więzi, jaką czuję z głównymi bohaterami. Royce i Vafara są idealnym przykładem prawdziwej miłości, która wiąże się z wieloma poświęceniami i walką o lepsze jutro. Mówię o walce, ponieważ kto wie, co wydarzy się jutro? Jednego dnia możecie żyć spokojnie po to, aby z dnia na dzień wasze życie obróciło się o 180 stopni. I właśnie to spotkało tę dwójkę. Jednak o tym, musicie przekonać się sami, a przysięgam, że z pewnością się tego nie spodziewacie. Cieszę się, że miałam możliwość poznania tej historii oraz dziękuję Monice za zaufanie.

Świetnie napisana książka, godna kontynuacja, chociaż akcja mniej dynamiczna. Każdy, kto lub wolniejsze tempo akcji, będzie zadowolony. Dla mnie w sam raz, żeby odpocząć i odetchnąć. Dla każdego, komu spodobał się pierwszy tom to pozycja obowiązkowa. Wolniejsze tempo akcji rekompensuje przyjemny w odbiorze styl autorki i wzruszenia. Dużo wzruszeń. Emocjonalnie to bardzo poruszająca lektura, do której chce się wracać od razu,  gdy tylko odłoży się ją na półkę. Jednocześnie nie jest banalna, jak to czasem bywa przy tej tematyce. Polecam.