Black Lily (barwione brzegi)

Uważacie, że już odkryliście, kim naprawdę jesteście, czy wciąż poznajecie samych siebie? Może nadal szukacie swojej drogi, pasji albo odwagi, by pokazać światu swoje prawdziwe „ja”? ?

Lily Black poznajemy w przełomowym momencie jej życia. W dniu siedemnastych urodzin dowiaduje się, że jest pierwszą od wielu lat kobietą w rodzie Black, która odziedziczyła wyjątkowy dar przekazywany z pokolenia na pokolenie. Niespodziewanie opuszcza swoje dotychczasowe życie i wraz z ojcem wyjeżdża do Szkocji, aby poznać rodzinę, o której istnieniu wcześniej wiedziała niewiele. Tam stopniowo odkrywa sekrety przodków, poznaje historię swojego rodu i zaczyna rozumieć, że magia nie jest jedynie legendą, lecz częścią jej własnej natury. Jednocześnie musi nauczyć się panować nad niezwykłą mocą oraz znaleźć w sobie odwagę, by zmierzyć się z największym lękiem.

Największym atutem książki jest sama Lily. To bohaterka daleka od ideału – nieśmiała, wycofana, momentami zagubiona i niepewna siebie. Dzięki temu wydaje się bardzo autentyczna. Nie otrzymujemy postaci, która od pierwszych stron zachwyca odwagą i pewnością siebie. Wręcz przeciwnie – obserwujemy jej stopniowe dojrzewanie i odkrywanie własnej wartości. To właśnie jej wewnętrzna przemiana stanowi najciekawszy element całej historii. Czytelnik może śledzić, jak dziewczyna krok po kroku oswaja nową rzeczywistość i zaczyna wierzyć w swoje możliwości.

Ważną rolę odgrywają również bohaterowie drugoplanowi. Na szczególną uwagę zasługuje dziadek Lily, którego dziewczyna poznaje dopiero po latach. Ich relacja nie jest łatwa ani przesadnie idealizowana, co dodaje historii realizmu. Interesująco wypada także ojciec Lily, skrywający wiele rodzinnych tajemnic.

Szkocja przedstawiona przez Annę Purowską zachwyca surowym pięknem, tajemniczością i niepowtarzalnym klimatem. Mgły, wzgórza, stare domy i rodzinne sekrety tworzą wyjątkowe tło dla opowieści. Na uwagę zasługuje także przesłanie książki dotyczące odwagi, samoakceptacji i mierzenia się z własnymi lękami. Magia nie jest tutaj jedynie efektownym dodatkiem, lecz symbolem dojrzewania i odkrywania własnej siły.

Osoby oczekujące rozbudowanego świata fantasy i dużej ilości magicznych wydarzeń mogą odczuć niedosyt, ponieważ historia skupia się przede wszystkim na emocjach, rodzinnych relacjach i dojrzewaniu bohaterki. Miejscami akcja rozwija się dość spokojnie, a niektóre wątki wydają się niewystarczająco rozwinięte. Część rodzinnych konfliktów oraz tajemnic mogłaby zostać przedstawiona bardziej szczegółowo, aby w pełni wykorzystać potencjał historii.

"Black Lily” to przede wszystkim opowieść o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, odkrywaniu rodzinnych korzeni i odnajdywaniu odwagi do bycia sobą. To książka skierowana głównie do młodzieży oraz czytelników lubiących spokojniejsze historie z nutą magii, tajemnicy i rodzinnych emocji. Subtelnie wplecione elementy magiczne nie przytłaczają fabuły, dzięki czemu nawet czytelnicy na co dzień niesięgający po fantastykę mogą bez problemu zanurzyć się w tej historii. To ciepła, pełna emocji opowieść, która pokazuje, że największą siłę można odnaleźć we własnym sercu. ✨

Black Lily Anny Purowskiej już od pierwszych stron obiecuje czytelnikowi coś wyjątkowego. Pospieszny wyjazd z domu, mroczna szkocka sceneria, rodzinne tajemnice, przebudzenie magicznych mocy i historia młodej dziewczyny odkrywającej własną tożsamość brzmią jak przepis na niezwykle klimatyczną opowieść. I rzeczywiście - pod wieloma względami Black Lily brzmi obiecująco.

Największą zaletą tej powieści okazała się dla mnie jej atmosfera. Anna Purowska potrafi tworzyć obrazy, które działają na wyobraźnię. Północna Szkocja przedstawiona na kartach powieści wydaje się miejscem idealnym dla historii o rodowej magii i odkrywaniu własnych korzeni. Rozległe wzgórza, lasy, deszcz, mgła i stare sekrety budują przyjemny, niemal baśniowy klimat.

Nie jest to może magia spektakularna czy widowiskowa. Raczej subtelna, cicha i bardzo emocjonalna. Taka, która ma przede wszystkim pomagać bohaterce zrozumieć samą siebie.

I właśnie ten aspekt wypada naprawdę dobrze, tworząc atmosferę przytulności i budzącego się domowego ciepła.

Lily jest dziewczyną u progu dorosłości, jednego dnia stoi stabilnie na nogach, wiedząc co czeka ją za drzwiami pokoju, kolejnego cały jej świat wywraca się do góry nogami. Przymusowy wyjazd do Szkocji, narastające nieporozumienia z ojcem… Dziewczyna na nowo musi odnaleźć swoje miejsce w świecie i zrozumieć, kim naprawdę jest. Jej podróż ma wymiar nie tylko magiczny, ale przede wszystkim osobisty. Autorka wyraźnie skupia się na emocjach, relacjach rodzinnych i procesie dojrzewania, nie tylko na elementach fantastycznych.

I właśnie szczególnie interesująco wypadają te relacje rodzinne.

Najbardziej podobało mi się obserwowanie zmian zachodzących pomiędzy Lily, jej ojcem i dziadkiem. To właśnie te fragmenty wydawały się najbardziej autentyczne i emocjonalnie angażujące. Widać, że autorka chciała opowiedzieć historię nie tylko o magii, ale również o rodzinie, przebaczeniu i budowaniu więzi mimo dawnych błędów i nieporozumień.

Niestety, mimo wszystkich tych zalet, przez całą lekturę towarzyszyło mi poczucie pewnego niedosytu.

Black Lily nie jest książką złą. Wręcz przeciwnie - czyta się ją przyjemnie, a sam pomysł ma spory potencjał. Problem polega na tym, że czegoś zabrakło.

To jedna z tych historii, które powinny mocno chwytać za serce, a jednak ostatecznie pozostawiają czytelnika z uczuciem lekkiego chłodu. Były momenty, które miały wzruszać, zachwycać lub budować napięcie, ale rzadko kiedy wywoływały we mnie silniejsze emocje.

Największym problemem wydaje mi się tempo narracji. Wiele ważnych wydarzeń rozgrywa się bardzo szybko. Bohaterowie przechodzą przez kolejne etapy swojej przemiany niemal błyskawicznie, a niektóre relacje rozwijają się szybciej, niż sugerowałoby to naturalne tempo opowieści. W efekcie trudno czasem w pełni zaangażować się emocjonalnie w to, co dzieje się na kartach książki.

Paradoksalnie autorka jednocześnie spieszy się z ważnymi elementami fabuły i zatrzymuje przy mniej istotnych szczegółach. Przez to historia chwilami sprawia wrażenie nieco rozproszonej. Zamiast głębiej eksplorować najciekawsze wątki, przeskakuje dalej, pozostawiając czytelnika z poczuciem, że niektóre sceny mogłyby wybrzmieć mocniej.

Jeszcze większy problem stanowią dla mnie pozostawione bez wyraźnego zamknięcia wątki fabularne. Nie należę do osób, które potrzebują odpowiedzi na absolutnie każde pytanie, ale lubię mieć poczucie, że ważne elementy historii zostały doprowadzone do satysfakcjonującego finału. Tymczasem Black Lily pozostawia po sobie kilka otwartych drzwi, które bardziej frustrują niż intrygują. Zamiast ekscytacji związanej z możliwością kontynuacji odczuwałam raczej niedosyt wynikający z braku pełniejszego rozwinięcia niektórych tematów.

Na szczęście jest też jeszcze jeden pozytywny aspekt, którego nie sposób pominąć. Powieść Anny Purowskiej to jedna z najładniej wydanych książek, jakie ostatnio trafiły w moje ręce.

Okładka przyciąga wzrok od pierwszego spojrzenia, a zdobione brzegi prezentują się absolutnie przepięknie. W czasach, gdy coraz więcej wydawców stawia na efektowne wydania kolekcjonerskie, Black Lily zdecydowanie wyróżnia się pod względem wizualnym. To książka, którą z przyjemnością stawia się na półce i którą po prostu chce się mieć.

Podsumowując: Ostatecznie Black Lily okazało się dla mnie przyjemną, subtelnie magiczną historią o odnajdywaniu siebie, akceptowaniu własnych lęków i budowaniu rodzinnych więzi. To lektura pełna uroku i klimatu, ale jednocześnie taka, która nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału.

Nie rozgrzała mojego serca tak bardzo, jak się spodziewałam. Nie porwała mnie emocjonalnie, ale też nie żałowałam czasu spędzonego z tą historią.

Jeśli szukacie lekkiej, nastrojowej opowieści z odrobiną magii, piękną szkocką scenerią i motywem odkrywania własnej siły Black Lily może okazać się bardzo przyjemnym wyborem. Warto jednak pamiętać, że jest to raczej spokojna, kameralna historia niż powieść, która zostanie z czytelnikiem na długie miesiące.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Ibis

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Czy ta książka nie wygląda pięknie? Zostałam oczarowana jej wyglądem. To właśnie okładka zachęciła nie do przeczytania „Black Lily” Anny Purowskiej.

Po okładce spodziewałam się opowieści pełnej magii, niebezpieczeństw i zmagań. Opis też zapowiadał magiczną przygodę, bo Lily dopiero w dniu siedemnastych urodzin dowiaduje się, że ma w sobie magię. Nastolatka wraz z ojcem opuszcza rodzinny Londyn, by udać się do Szkocji. Tam, w domu dziadka ma wkroczyć w świat magii odziedziczony po przodkach.

Jeśli chodzi o samą historię, to jest przyjemna. To taka ciepła opowieść, która otula spokojem i pięknymi opisami przyrody. Wraz z Lily podziwiamy niepowtarzalny charakter szkockiego krajobrazu, przy okazji poznając historię rodziny Black oraz uczucia i obawy dziewczyny. Główna bohaterka o dziwo ze spokojem znosi przeprowadzkę i wszystkie zmiany. Zdziwiła mnie reakcja Lily, gdy dowiedziała się, że ma magiczne zdolności. Dziewczyna mówi, że nie chce żadnej magii. To było dla mnie dziwne, bo przecież każdy zwłaszcza nastolatek marzy o magicznych światach.

W ogóle magia, która tu jest, gra drugie skrzypce. Fabuła i motyw przewodni historii to przede wszystkim rodzina, jej połączenie i pojednanie. Dziedziczka rodu Black dzięki prezentowi od swojej prababki stara się naprawić relacje, które się zatarły, a magia, która jej przy tym pomaga, tak naprawdę może być w każdym z nas. Odniosłam wrażenie, że magiczna atmosfera służy tu bardziej za metaforę. Wszystko to ma podkreślić ważności i wyjątkowości celów, jakie narodziły się w sercu Lily. Dzięki temu opowieść nabiera melodyjnego i niepowtarzalnego charakteru dając nam nadzieję na to, że wszystko jest możliwe. Spokojny, momentami melancholijny charakter książki sprawia, że jest ona przyjemna, a historia z każdym rozdziałem napawa dobrocią. Więc tak, historia mi się podobała, jednak liczyłam na więcej prawdziwej magii. Ptaki i wichura to dla mnie zdecydowanie za mało, dlatego tu się zawiodłam, co jednak nie zmienia faktu, że fabularnie i literacko książka mi się podobała.

„Black Lily” to urokliwa opowieść o dziewczynie, jej potrzebie bycia kochaną oraz o tym, że wszystko tak naprawdę zależy od naszej woli. Jeżeli lubicie ciepłe, cozy opowieści, to ta z pewnością trafi w wasze serca, bo w moje trafiła. Tylko pamiętajcie, że obecna tu magia jest delikatna, jak lekki powiew wiatru.

Moja ocena: 8/10.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Ibis.

🪄 Magia 🪄

Jeśli chodzi o jeden z ważniejszych motywów w tej książce, to spodziewałam się nieco większych fajerwerków...🎆

Mimo to, same opisy tego jak główna bohaterka powoli czuła w sobie moc, były magiczne.🌬️

🏠 Rodzina 🏠

Zacznę od tego, że uwielbiam fakt, że Lily z dziadkiem nie mieli przyjacielskich relacji - zjedzcie mnie za to, ale byłoby za kolorowo, gdyby od razu wpadli sobie w ramiona (nigdy się nie widzieli).

🔄 Przemiana bohaterów 🔄

NORMALNIE DOZNAŁAM SZIK SZAK SZOKU jak fajnie gbur przeistoczył się w super hiper osobę. Nie był to przeskok, że w jednym rozdziale jest szorstki, a w drugim uśmiech od ucha do ucha - stopniowo nabierał "kolorów" co według mnie było idealnym zabiegiem.

Mimo tego, że główna bohaterka jedyne w czym się zakochuje to w magii, to znalazł się tutaj wątek miłosny (i nie tylko tej rodzinnej). Porównałabym ją trochę do Romea i Julii, (dwa zwaśnione rody, itp. itd...) ale nie chcę zdradzać za wiele (KOCHAM TEN WĄTEK).

🤯 Plot twisty 🤯

Zwroty akcji wydawały mi się czymś na pozór spadających gwiazd - trafiały się w najmniej oczywistym momencie, aby zaskoczyć czytelnika i miał na moment takie "WOW CO TU SIĘ ZADZIAŁO🤯".

Podsumowując - gdyby powstał drugi tom z tego jak Lily bardziej włada swoją mocą to bym była w siódmym niebie... (Jednotomówka niestety)

Ania pisze cudownie, więc czytajcie i kropka.