Bibliotekarka na froncie

Książki wojenne mają w sobie coś więcej niż tylko ukryte historie o których chcą aby dowiedział się świat. Większość z nich jest opisana na dwa sposoby i tutaj zastosowano jeden z nich. Chodzi o ukazanie wydarzeń w sposób, który nie powoduje większych wzruszeń. Pomimo tego, co tu kogo boli, to bardziej suche łzy, więc można czytać ją jednym ciągiem, bez potrzeby wyciągania chusteczek. Autorka z dużą dozą szczegółów opisuje nam losy dwóch kobiet, których losy będziemy czytali naprzemiennie. Wpierw czekają nas wspominki z utraconych chwil i stanie jaki pozostawili po sobie Niemcy. W niektórych momentach robi się przykro, ale bez większych opisów emocjonalnych nie robimy sobie przerwy od czytania. To tak naprawdę wstęp do tej drugiej opowieści, do kobiety, która żyje w późniejszym czasie i tak jak ona pomagała innym kobietom się pozbierać. Przeszukując co tylko może, jest zafascynowana jej losem, gdyż z wieloma sprawami czuje, że przechodziły przez to samo. Pomimo tego, że kiedyś słyszała o Jessie Carson, wcześniej o tej walecznej kobiecie w ogóle nie myślała. Im dalej, tym jej życie coraz bardziej ją hipnotyzuje, a my kończąc rozdział przechodzimy do czasów w których Jessie żyła. To tam poznamy opowieść pełną miłości i trudnego czasu. Miłym dodatkiem były listy, które mogliśmy przeczytać. Wiemy jakie mieli problemy, przez co przechodzili i jak wielkim uczuciem się darzyli. Na końcu jednak wydarzyło się coś, co nawet mną wstrząsnęło. Wyszedł bowiem na jaw pewien sekret, który odkryła kobieta zainspirowana losami Jessie. Niestety najlepiej jest odkryć go samemu:-)

Uwielbiam taki historie, kiedy możemy poznać innych z podstaw tego, co udało nam się na ich temat znaleźć. Jak wiadomo każdy z nas ma swoje sekrety, a tym bardziej miały je osoby z wojennych lat. Historia miłości jest przepięknie opisana, aż człowiek ma ochotę poczuć to wszystko na własnej skórze. Mamy tu sporo dialogów, więc naprawdę szybko się ją czyta, a odkrywane przez nas kolejne sekrety hipnotyzują do tego stopnia, że nie chcemy przerywać lektury. Bardzo mi się podobała, dlatego ją polecam!

Historie naznaczone wojną zawsze wydają się mocniejsze w przekazie. Szczególnie, gdy - tak jak w tym przypadku - otrzymujemy obraz z pierwszej ręki osoby zaangażowanej w mroczną teraźniejszość, na własnej skórze odczuwającą dramat zdarzeń.

Janet Skeslien Charles otwiera przed nami drzwi do opowieści opartej na demonach przeszłości. Potrafimy odnaleźć się w sytuacji, ponieważ nie jest nam ona obca. Wojna, nawet jeśli tylko przekazywana z ust do ust, odbiła swoje piętno w życiu każdego człowieka a czytając o niej rozumiemy obraz tragedii. W przypadku tej książki intensywność płynie z inspiracji prawdziwymi wydarzeniami, bowiem autorka czerpała wiedzę z prawdziwych działań kobiet z Amerykańskiej Komisji ds. Zniszczonej Francji, które były tuż przy linii frontu pierwszej wojny światowej.

Czytamy o Jessie, nowojorskiej bibliotekarce, która porzuca swoją pracę, by pomagać poszkodowanym w wojennej Francji. Jednocześnie próbuje zaszczepić w ludziach miłość do książek, by w nich szukali ukojenia. Nie spodziewa się, że sama w tej ponurej rzeczywistości odnajdzie miłość, ale i ta szybko stanie w obliczu wielkiego wyzwania. Nie wie również, że lata później jej losy zainspirują inną kobietę do walki o własne cele.

Mimo trudnego tematu fabuła sama w sobie jest lekka i koncentruje się bardziej wokół samej głównej bohaterki aniżeli wojennej zawieruchy. Owszem, trudny czas nadaje bieg wydarzeniom, ale schodzi bardziej na drugi plan a my za sprawą dwóch linii czasowych obserwujemy losy silnych kobiet narażonych na prawdziwe niebezpieczeństwo. Autorka nie ukrywa, że Jessie i Wendy mają ze sobą więcej wspólnego niż można się spodziewać, ale dzięki temu możemy spróbować z wielu stron rozłożyć ich charaktery na czynniki pierwsze czy spróbować zrozumieć podejmowane decyzje. Historia jest bardziej kobieca, nawiązująca do głębokich emocji oraz sercowych rozterek, mniej waleczna niżbym tego chciała (uznaję to za jedyny minus), ale w pewien sposób zachęcająca do wsłuchania się w siebie oraz zrozumienia czego naprawdę potrzebujemy.

"Bibliotekarka na froncie" to historia, w której głównym przesłaniem wydaje się być siła literatury. Przywołując fabułę inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami Janet Skeslien Charles kreśli obraz walecznej kobiety nie łamiącej się pod naporem trudnej rzeczywistości. Sporo emocji otoczonych ciekawą treścią zaprasza nas więc w sam środek przygody idealnej do poczytania leniwym popołudniem, po ciężkim dniu. Bardziej jako proza obyczajowa niż wojenna trauma, ale i tak warto!

Ta historia to kolejny hołd oddany literaturze i sile kobiet. Główna bohaterka- Jessie "Kit" Carson to amerykanka, bibliotekarka dziecięca, która wiedziona chęcią działania zgłosiła się, by zostać członkinią organizacji pomagającej społeczności francuskiej w czasie wojny. To jej inicjatywa i determinacja pozwoliły na stworzenie bibliotek dostępnych dla wszystkich obywateli Francji, niezależnie od statusu społecznego. To ona objeżdżała z innymi bibliotekarkami okoliczne rejony by przeczytać dzieciom bajkę.

Niezwykła miłość do literatury, którą zarażała dookoła była iskierką nadziei w czarnych czasach. A jej listy wymieniane z ukochanym Tomem pokazywały, że miłość można okazywać również za pomocą książek.

Historia opowiedziana jest w dwóch liniach czasowych - przez samą Kit, ale też za pośrednictwem Wendy, która bada historię tej niezwykłej kobiety.

Ujmująca, pokazująca siłę determinacji i mocy płynącej z książek właśnie. Dla mnie się to podoba bardzo 😁

„Bibliotekarka na froncie” opowiada historię dwóch kobiet, którym przyszło żyć w różnych okresach XX wieku. Ich opowieść inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami, co sprawia, że książkę czyta się z większym zainteresowaniem.

Jessie, to młoda bibliotekarka, która porzuca swoją pracę gdy wychucha I Woja Światowa. Postanawia pomóc ludziom organizującą dla nich wieczory czytelnicze. Podczas jednego z takich wieczorów poznała, stacjonującego nieopodal żołnierza.

Następnie autorka zabiera nas do lat 80 XX wieku. Wendy, początkującego pisarka natrafia w archiwach Nowojorskiej Biblioteki Publicznej na wzmiankę o Jessie Carson. Szybko okazuje się, że los bibliotekarki splata się z jej losem. Co takiego odkryła Jessie?

Książka porwała mnie od pierwszych stron. I chociaż wymagała większego skupienia to czytało mi się ją naprawdę wspaniale. To co mnie ujęło w tej książce to język jakim została napisana. Oprócz opisanych wydarzeń związanych z I Wojną Światową, mamy tutaj wspaniale przedstawione jaką dużą moc mają książki i historie z nich płynące. Do tego mamy tutaj dwie linie czasowe, które wzajemnie przeplatają się ze sobą. Uwielbiam taki zabieg w powieściach i bardzo chętnie po takie książki sięgam. A wisienką na torcie są dwie bohaterki. Dwie silne postacie, których los poznaje się z dużą ciekawością.

„Bibliotekarka na froncie” to przepiękna opowieść o sile jaką posiadają książki, o ich terapeutycznej mocy i o tym jak potrafią zbliżyć do siebie ludzi.

Książka jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Muszę przyznać, że byłam tym faktem zaskoczona.

Są tu dwie linie czasowe. 1917 rok, Francja, czerwona strefa podczas I wojny światowej. Bibliotekarka z Nowego Jorku, Jessie Carson, wyrusza na front by dołączyć do Cardek, organizacji prowadzonej przez amerykańskie kobiety, które starały się pomagać Francuzom. 1987 rok, Nowy Jork, młoda pisarka Wendy natyka się w bibliotece na wzmiankę o Jessie i jej działalności we Francji. Postanawia zgłębić temat i napisać o tym książkę.

Książka bardzo mi się podobała. Byłam bardzo ciekawa jak potoczyły się losy każdej bohaterki. Jednak najbardziej podobało mi się w niej to, że była to powieść o książkach. Było w niej wiele cytatów z arcydzieł literatury światowej. Osobiście lubię takie wstawki, zawsze mnie one ciekawią.

A porównując ją do „Bibliotekarki z Paryża’ to ta książka, moim zdaniem, wypada dużo lepiej.