Bezdzietne z wyboru

Często nie rozumiem kobiet, które nie chcą mieć dzieci, bo przecież to wielka łaska, ale faktycznie, dzieci jest coraz mniej. Zawsze ciekawiły mnie motywacje takich kobiet do chęci braku posiadania potomstwa. Dlatefgo też chętnie sięgnąłem po tę książkę, żeby głębiej wejść w psychikę tych pań i przyznam, że trochę je rozumiem. Nie muszę się zgadzać, ale książka jest naprawdę dobrze napisana. 

Jak tylko zobaczyłam tę książkę wiedziałam, że będzie to dla mnie lektura obowiązkowa. Na rynku wydawniczym mamy tak mało książek dla osób bezdzietnych/ o osobach bezdzietnych, że każda z nich jest w mojej ocenie na wagę złota.

Mimo różnych opinii na temat tego reportażu podeszłam do niego bez uprzedzeń i powiem wam, że się nie zawiodłam.

Uważam, że jest to dobra a przede wszystkim potrzebna książka.

Zarzuty co do tej książki były następujące: „Przecież tę książkę napisała matka dwójki dzieci, jak może pisać reportaż o bezdzietności?” A no może. Mamy tutaj wywiady nie tylko z kobietami bezdzietnymi, ale też ze specjalistami różnego rodzaju – od ginekologów do osób badających statystyki demograficzne.

Autorka zdecydowanie podchodzi do rozmówczyń i rozmówców otwarcie i ze zrozumieniem. Bez wzajemnego hejtu czy krzywych spojrzeń. Nie ocenia. Patrzy na świat i kwestię braku dzieci bardzo progresywnie.

Od razu tłumaczy też czemu jako matka zdecydowała się napisać taką książkę. Odwołuje się np. do Biblii czy konstytucji. Widać, że przyłożyła się do researchu.

Na plus również jest to, że mamy tu konsultację ze specjalistami a nie rzucanie jakimiś danymi bez potwierdzenia. Dodatkowo edukuje np. o metodach antykoncepcji, pokazuje też jak wygląda procedura in vitro oraz to, że wcale nie jest taka łatwa jak by się mogło wydawać.

To co dla mnie byłoby do poprawy to większe wyczerpanie tematów. Często mimo konsultacji ze specjalistami zostajemy z jeszcze wieloma pytaniami. Książka mogłaby być spokojnie da razy dłuższa i nie byłoby problemu. Dodatkowo baaaaardzo szybko się ją czyta – w dużej mierze mamy tu wywiady, więc nic dziwnego.

Muszę też zwrócić uwagę na to, że momentami czułam spory cringe po niektórych tekstach autorki. Czułam się trochę tak jakby dorosła osoba chciała stać się na siłę młodzieżowa. Może po to, żeby trafić do młodszych odbiorców? Nie wiem. Zdania typu „policja proszę przyjechać na facebooka”, „żyćko”, albo „Czy kobiety mówią „sprawdzam” swojej tradycyjnej roli społecznej” były tutaj normą. Kochana pani autorko, nie trzeba na siłę używać młodzieżowych słówek, które już swoją drogą wyszły z mody (w Internecie chyba za szybko wszystko się zmienia) żeby młodzież sięgnęła po pani książkę i uznała ją za wartościową. Sama w sobie jest na tyle dobra, że takie zabiegi są zdecydowanie niepotrzebne.

Dla mnie wielkim plusem było też to, że pierwszy wywiad w tej książce był z Rudą Czyta!! Co ciekawe jej historia ma trochę wspólnego z moim życiem , więc tym bardziej mogłam się utożsamić i czytać z jeszcze większą przyjemnością.

Z ręką na sercu mogę wystawić temu reportażowi ocenę 8/10. Mimo drobnych minusów to naprawdę kawał dobrego reportażu. Świetnie i szybko się czyta, jest merytoryczny, edukuje, bawi, można się z nim utożsamić, mamy głos specjalistów. Dobra robota.

Literacki ocean refleksji. Ta książka to hołd dla życia, wyborów i ich skutków. Wciąga i prowokuje do głębszych przemyśleń nad drogami, jakie wybieramy. Może czasem przytłaczać, ale otwiera na nowe perspektywy. Ciekawe postaci i ich historie ukazują różnorodność ludzkich doświadczeń. Warta uwagi za inspirację do introspekcji.

Historie kobiet, które nie chcą mieć dzieci są fascynujące. Wydaje się, że za tym stoi ich egoizm, jednak ta książka pokazuje, że przyczyny mogą być zupełnie inne. Dlatego też warto zapoznać się z tym małym dziełkiem, bo to klucz do zrozumienia kobiet i nie jest to tylko książka dla pań, ale również dla panów. 

„Bezdzietne z wyboru“ to nie reportaż, nie literatura, która mówi o czymś nowym czy przełomowym. Justyna Dżbik-Kluge po prostu zebrała ciekawe osoby i zapytała je o bezdzietność. Poprowadziła rozmowy, które kręciły się wokół presji społecznej, niewygodnych pytań, prób zrozumienia własnych pragnień oraz potrzeb. Pojawiły się osoby, które dzieci mieć nie mogą oraz te, które dzieci mieć nie chcą. Pojawili się specjaliści, którzy w obu tych drogach towarzyszą kobietom (choć wiadomo, zagadnienie dotyczy obu płci). Zastanawiano się nad tym, na ile dzisiejsza polityka (w tym zakaz aborcji) wpływaja na nasze decyzje, na ile to kwestia ekonomiczna czy klimatyczna, na ile przekonanie, które siedzi w nas od zawsze. Każdy rozmówca był inny, a jednak wyłoniło się z ich historii wiele elementów wspólnych — jak nietaktowne pytania przy rodzinnych spotkaniach (bez uszanowania zdania innych, bez refleksji, że ktoś może być bezpłodny lub mieć traumę po poronieniu) czy narracja starszego pokolenia, jakoby na starość dzieci były winne rodzicom jakąś formę wynagrodzenia (zwykle podanie szklanki wody, czyli wymuszenie opieki). Wszystko to dla mnie nie było nowe (bo i o zagadnieniu czytałam, i sama spotykam się z wieloma zachowaniami nieprzyjemnymi wymierzonymi w osoby, które dzieci nie planują), ale dało mi ogromną ulgę i poczucie bycia zrozumianym. O decyzji bezdzietności zwykle się nie mówi, w kręgach rodzinnych czy małych miejscowościach to temat raczej do kłótni niż faktycznej rozmowy, więc spotkanie się z wywiadami, jakie akurat w tym tytule zostały zebrane, daje akurat mi poczucie lekkości. A dla osób, które nie rozumieją decyzji o nie posiadaniu potomstwa — może być czymś otwierającym oczy na wiele społecznych problemów (plus halo, dlaczego mówi się o tym, że decyzji o braku dzieci będzie się żałować, ale o żałowaniu ich posiadania już nie, choć niektórzy tak czują?). „Bezdzietne z wyboru“ należy więc do tytułów, które mówią o sprawach oczywistych dla niektórych, ale wciąż ważnych i nowych w dyskusji społecznej. A na niektórych, jak na mnie, może podziałać kojąco.