Berło światła. Kroniki Atlantydy. Tom 1

W tej książce jest mix wszystkiego, czym od dziecka się interesowałam, czyli EGIPT, ATLANTYDA I MITOLOGIA!

Taris jest młodą kobietą, która posiada ogromną wiedzę i odzyskuje zaginione skarby. Jak dla mnie jest żeńską wersją Indiany Jonesa! Ma wielkie serce, jest odważna i ambitna.

Niestety jej brat jest bardzo ciężko chory. Dla niego postanawia wejść w układ z Aniołem Śmierci, aby pomóc mu odzyskać zaginiony artefakt umożliwiający Nieśmiertelnym powrót do zatopionej Atlantydy. W ramach podziękowań Azrael obiecuje jej zachować duszę Malachiego.

Czy uda im się, mimo demonów pragnących zniweczyć ich plany i zakładających się na nich na każdym kroku?

Podziwiam autorkę za pomysł. Widać, że ma dużą wiedzę na temat Biblii, mitologii greckiej i egipskiej.

Uwielbiam książki, w którym jest motyw mitologii, przygody i romansu. W „Berle światła” znajdziecie to wszystko!

Podoba mi się wątek miłosny, w typie slow burn a końcówka sprawia, że ma się od razu ochotę przeczytać kolejny tom!

P.S. Anioł gotujący i ćwiczący jogę? Bożek oglądający „Stranger things”? Kuzynki siedzące przy serialu „Hannah Montana”? Yeah!

Taris jest poszukiwaczką skarbów - w duecie ze swym pracującym z łóżka, śmiertelnie chorym bratem Malachim przeczesuje świat, by odnaleźć zaginione artefakty. Z takim właśnie zadaniem zgłasza się do niej Azrael, naburmuszony anioł. W zamian za uratowanie Malachiego, Taris ma odnaleźć Berło Światła - insygnium, które ma pomóc archaniołom w wydobyciu Atlantydy spod wody.

°

Początek ruszył z kopyta, a mnie pojawiały się przed oczami obrazy z ukochanego serialu z dzieciństwa: "Łowcy skarbów". Od razu stwierdziłam, że Taris będzie moją Sydney Fox. Tyle że niemal przez całą książkę oni GADAJĄ (albo przekomarzają, trochę na siłę). 100 pierwszych stron było super, potem przez 200 nudziłam się na całego i ostatnie 200 połknęłam dość szybko. Można więc powiedzieć, że książka jest nierówna.

°

Towarzyszy nam tu cała gama różnych postaci: ludzie, aniołowie, demony, dżiny, bogowie i każdy na pewno znajdzie swojego ulubieńca. Przesiadujemy w archiwach, podróżujemy między hotelami, ale mimo wszystko większość czasu spędzamy w Londynie, a ciepło Kairu pozostaje gdzieś daleko w tyle. Dopiero na sam koniec tam docieramy - i tutaj zaczyna się robić ciekawie.

°

Jeśli chodzi o bohaterów i potencjalne romanse: nie przemawia do mnie główna postać męska. Gdyby na początku książki jego relacja z Taris nie przebiegała w sposób wymuszenie zadziorny, byłoby lepiej, a tak - jest ok, ale mam nadzieję, że pojawi się ktoś inny.

°

Podsumowując, "Berło światła" nie zwaliło mnie z nóg. Mam jednak w pamięci, że również "Siostra Gwiazd” nie zrobiła na mnie aż tak dużego wrażenia, a jednak całą serię kocham. Zobaczymy więc, co przyniesie kontynuacja.

⭐RECENZJA⭐

Z autorką @marah_woolf miałam pierwszy raz do czynienia i powiem Wam, że uważam to spotkanie za nawet udane. Język i styl ów lektury są lekkie, przyjemne i dzięki nim przez powieść się "leci", strona ucieka za stroną i mimo iż jest to grubasem, nie czuć tego. Pisarka zaskoczyła mnie swoją historią, nie sądziłam, że można połączyć ze sobą tyle elementów, tyle postaci, żeby wyszło coś tak dobrego. Mamy tutaj mnóstwo bohaterów, zaczynając od ludzi śmiertelnych, kończąc na egipskich bogach, dżinach, aniołach. Powiem Wam, że nie sądziłam, że takie misz - masz mi się spodoba, a jednak! Każda postać wnosi coś do tej powieści, "malowała" tę książkę i powodowała, że stała się ona jeszcze barwniejsza. A ich kreacja była na wysokim poziomie, każdy miał swój charakterek, swoją rolę do odegrania. Główna postać Nefertari podobała mi się i kibicowałam jej w dążeniach. Była bardzo zdeterminowana i uparta w swoich działaniach, a jak wiecie, lubię takie bohaterki 😊 Wplatanie przez pisarkę egipskich bogów takich jak: Set, Ra, Ozyrys, Horus to było niezwykłe doświadczenie i z miłą chęcią mi się to czytało. Jednak jest mały minus, a mianowicie sceny seksu, które dla mnie były niesmaczne zważywszy, że jest to gatunek literacki fantasy i moim skromnym zdaniem tutaj tego nie powinno być. Jak już mogła być jakaś mała wzmianka o tym, ale na tym koniec. To zaważyło na ocenie, jest mi przykro z tego powodu, ale jestem zgodna ze swoimi odczuciami i sumieniem. Jak będę chciała przeczytać sceny łóżkowe, to wezmę sobie romans bądź erotyk. Ogółem - jest to ciekawa, intrygująca historia, która została przedstawiona w niebywały sposób. Zachęcam do sięgnięcia po nią, jeśli ktoś lubi ów gatunek literacki jakim jest fantasy. Ja, jeśli pojawi się drugi tom, wtedy zdecyduję czy sięgnę po niego, czy nie. Na tę chwilkę nie wiem tego, jeszcze "siedzą" we mnie te sceny... Niemniej jednak polecam! Zaczytanego piątku!

🖤

Współpraca @wydawnictwojaguar 💚

🖤

Nawet jeśli nie znamy dobrze mitologii egipskiej, nie ma chyba osoby, która nie kojarzyłaby takich postaci, jak Ra, bóg słońca, Ozyrys – bóg zaświatów, a także Seta – boga chaosu i zniszczenia. Ten ostatni naraził się samym bogom, zaś jego prawdziwa natura objawiła się już przy narodzinach, kiedy niemal rozerwał on ciało Nut. Poza gwałtownością cechowała go również zazdrość, między innymi o swojego brata Ozyrysa. Set zabił go, następnie sam przejął władzę. Jego panowanie skończyło się jednak wraz z pojawieniem się Horusa, syna Ozyrysa. To tylko część historii zapisanej w mitologii, opartej prawdopodobnie na prawdziwych wydarzeniach.

O tym, jak bardzo realne są te postaci, jak wielka jest ich siła, ale również słabości, przekonamy się ze spektakularnej powieści pt. „Berło światła”, będącej pierwszym tomem serii „Kroniki Atlantydy”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Jaguar książka autorstwa Marah Woolf to nie tylko porywająca podróż po świecie greckiej mitologii, ale również pasjonująca historia o poszukiwaniu skarbów, przywiązaniu, poświęceniu, miłości i zdradzie. To powieść adresowana nie tylko do tych, którzy lubią fantastyczne książki wypełnione aniołami i demonami, ale i dla tych, którzy cenią sobie historyczne fakty. To także pozycja dla poszukiwaczy przygód, dla tych, którzy lubią odkrywać tajemnice, a także dla tych wszystkich, którzy cenią sobie wielowątkowe książki z wartką akcją i zaskakującymi zwrotami wydarzeń.

Poznajemy Nefertari de Vesci, zwana Taris, dwudziestoczteroletnią poszukiwaczkę skarbów. Zawodowo zajmuje się ona odzyskiwaniem zaginionych dzieł sztuki, zaś jej klientami są zarówno muzea i galerie, jak i prywatni kolekcjonerzy. Choć uwielbia to robić i zapewne poszukiwałaby cennych przedmiotów nawet bez wynagrodzenia, to tak naprawdę przyjmuje wyłącznie intratne finansowo zlecenia. Każda moneta jest bowiem cenna, jeśli chodzi o leczenie jej starszego brata, Malachiego, hrabiego de Mandeville, śmiertelnie chorego na dystrofię mięśni. Rodzeństwo ma tylko siebie, bowiem rodzice, zajmujący się zawodowo archeologią, zginęli w trakcie burzy piaskowej, kiedy Taris miała czternaście lat, a Malachi osiemnaście. Wówczas rodzeństwo opuściło dom w Luksorze, w którym spędzili piękne lata i przenieśli się do Anglii, gdzie pod dyskretną opieką wuja rozwijali swoje talenty, zaś chłopak ukończył studia. Niestety dała o sobie znać dziedziczna, nieuleczalna choroba, choć Taris ma nadzieje, że zdąży znaleźć terapię, która mogłaby bratu pomoc.

Malachi jest jednak coraz słabszy, sam też coraz częściej mówi o śmierci. A to oznacza, że Taris straci nie tylko ukochanego brata, ale i współpracownika, bowiem jej brat dysponuje olbrzymią wiedzą historyczną, jest też doskonałym analitykiem. Nie dziwi zatem, że Taris decyduje się na kolejne zlecenia mimo iż dopiero wróciła z misji. Ale aniołom się nie odmawia, przynajmniej nie Azraelowi Armitage, dla zwykłych śmiertelników celebrytą spotykającym się z najpiękniejszymi kobietami świata, zaś dla Taris – nadziei na dalsze życie brata. Azrael to najwyższy dowódca armii archaniołów, podporządkowany jedynie Aristoi, Pierwszym Atlantydy, tajnej radzie zarządzającej nieśmiertelnymi.

Członkowie Aristoi są przekonani, że Taris ma szansę odnaleźć coś bardzo dla nich cennego, co zaginęło około dwanaście tysięcy lat temu. Chodzi o berło światła, święte insygnium zabrane przez Azraela z Atlantydy przed jej końcem. Ostatnie wieści na temat berła pochodzą z czasów Króla Salomona, później wieść o nim ginie. I zapewne popadłoby w zapomnienie gdyby się to, ze Aristoi boi się, że Set znajdzie berło jako pierwszy, a wówczas przejmie kontrolę nad światem, siejąc wszędzie chaos i zniszczenie. Zapłatą za odnalezienie berła ma być ratunek dla brata i ocalenie jego duszy. Dziewczyna jest przekonana, że uda jej się zrealizować zlecenie, nie jest jednak świadoma niebezpieczeństwa. I tego, że została wplątana w rozgrywkę, która tak naprawdę nie dotyczy śmiertelnych.

Jak toczyć się będzie śledztwo w sprawie berła? Burzliwie, o czym przekonamy się z lektury pierwszego tomu powieści. Tym bardziej, że posłaniec wiozący rzekomą wskazówkę dotyczącą berła zostaje zabity na terenie posiadłości Azraela, co stanowi jasne przesłanie. Niebezpieczeństwo związane z berłem i jego poszukiwaniem to jedno, ale równie ogniście dzieje się na polu relacji interpersonalnych pomiędzy Taris a Azraelem. Fakt, iż narracja prowadzona jest przez tych bohaterów daje nam wgląd w ich emocje, a te są wyjątkowo gwałtowne… To wszystko sprawia, że ta kompilacja mitów, wątków z realnego świata, błyskotliwych dialogów i ciętych ripost składa się na całość, od której trudno się oderwać.

Twórczość Marah Woolf udało mi się poznać, bardzo mi się spodobało jej pióro, to jak wspaniale potrafi wykreować bohaterów. Kiedy tylko mam okazję zapoznać się z jakąś książką jej autorstwa to po prostu to robię. Kobieta posiada niesamowitą wyobraźnię i umiejętność zarażania nią innych ludzi. Wspaniale potrafi łączyć ze sobą światy, a w fabule nic ta do końca nie było oczywiste. Marah Woolf czerpie inspirację z wielu mitologii, sprawiają, że są wiecznie żywe, a nie popadają w zapomnienie. Tym razem autorka postanowiła na zabrać do Egiptu, więc przygotujcie się na spotkanie z tą mitologią, która połączy się ze współczesnością. Jesteście gotowi na niesamowitą przygodę?

Główną bohaterką książki autorstwa Marah Woolf pod tytułem „Berło światła” jest dwudziestoczteroletnia Nefertari de Vesci. Zajmuje się odzyskiwaniem skradzionych przedmiotów. Jej działalność dotyczy dzieł sztuki, a jest najlepsza w tym, co robi. Dobrze sobie radzi przy współpracy z bratem, Malachim hrabią de Mandeville. Pewnego dnia otrzymują zlecenie, którego nie mogą odrzucić, stawka jest wysoka, a ten, kto ją złożył interesująca istotą. Anioł Azrael to niezwykle arogancki mężczyzna, wie, że rodzeństwo może sprostać przedstawionemu zadaniu, jakim jest odnalezienie Berła Świata. Insygnia mocy została ocalona przed zatonięciem Atlantydy, Azrael nie cofnie się przed niczym, aby ją odzyskać, nawet, jeśli oznacza to duszę Malachiego. Czy Nefertari uda się wyjść z tego sojuszu obronną ręką? Gdzie się znajduje berło?

„Berło światła” to początek trylogii Kroniki Atlantydy autorstwa Maraf Woolf. Szczególną uwagę należy zwrócić na fakt, że ksiazka zawiera w sobie przeróżne wierzenia, religie i mitologie, co da miłośników takiej tematyki jest nie lada perełką. Wszystko zostało wplecione we współczesny świat, odwiedzamy stare biblioteki piramidy, grobowce napotykając coraz to nowe sekrety i rodzące się w głowie pytania. Mocnym punktem powieści są główni bohaterowie, rodzeństwo miało niesamowitą relację, wspierali się w trudnych chwilach, nie poddawali i doskonale dogadywali. „Berło światła” wnosi w fantastykę przyjemny powiew świeżości, przeniesieniem do starożytnego Egiptu i poznaniem go nieco lepiej. To niesamowita książka, która oderwała mnie do rzeczywistości i przeniosła do świata, który zgłębiałam, nie można nie wspomnieć o wątku romantycznym, który nie dominuje fabuły powieści. Jest do niej przyjemnym dodatkiem. Nie mogę się doczekać, kiedy pojawi się kolejny tom, jest, bowiem na co czekać.

Nie miałam wątpliwości, że autorka kolejną serią zrobi burzę na rynku. Sam pierwszy tom, to jakby wstęp do większej historii. Niesamowicie dobrze wykreowany świat. Połączenie dwóch odrębnych religii w tak spójną całość. Coś niesamowitego. Pojawiają się wierzenia egipskie, których chyba jeszcze w książce nie miałam okazji spotkać. Oczywiście w akompaniamencie chrześcijaństwa, ale pod nieco innym kontem. Brawo za odwagę.

Cieszę się, że Marah postawiła na silną bohaterkę. Na kartkach książki bije od niej pewność siebie, inteligencja, wolność, ale też zadziorność. Oczywiście jak każda kobieta ma chwile słabości, którą też jest jej brat, ale jest mu niesamowicie oddana.

więcen na [Adres usunięty]

„Berło światła” przypomniało mi dlaczego tak bardzo kocham fantastykę! Dlaczego tak bardzo kocham przenosić się do równoległych światów, gdzie bogowie i anioły są prawdziwe. Dlaczego tak bardzo kocham kibicować bohaterom, którzy biorąc pod uwagę jakąkolwiek logikę nie mają szans by skończyć razem.

Marah Woolf tym razem zabiera nas w podróż przez greckie wierzenia, a także zatopioną Atlantydę. Zaprasza nas do dołączenia do eskapady, której pozazdrościłby nie jeden fascynat starożytnych kultur, ale też zwykły laik, który chciałby przeżyć przygodę.

W historię tę wciągnęłam się już od pierwszej strony, a moje zaangażowanie wystrzeliło poza skalę. Od początku wiedziałam jak dużo emocji przyprawi mnie ta historia i jak bardzo będę ją przeżywać. Tak też się stało, a na koniec pozwoliłam sobie rzucić swoim egzemplarzem sfrustrowana, że na kolejny tom będę musiała poczekać kilka miesięcy.

Potrzebuję w swoim życiu takich książek, które sprawiają, że śmieje się, denerwuję, jest mi przykro, albo płaczę. Im więcej czytam, tym rzadziej na takie trafiam, ale „Berło światła” zdecydowanie jest taką pozycją.

Chyba już trzeci raz powtórzę, że potrzebuję drugiego tomu i chętnie zrobię to jeszcze ze sto razy o ile przyspieszy to proces wydawniczy. Zwłaszcza po tym zakończeniu, które mną wstrząsnęło (mimo, że poniekąd się go spodziewałam) jeszcze bardziej rozpaczam, że mówię po niemiecku, żeby dorwać się do tekstu wcześniej.

Chyba nikogo nie zdziwi w tym momencie, że polecam po tę książkę sięgnąć. Więc jeśli się jeszcze wahacie, to koniecznie musicie przestać i się w tę powieść zaopatrzyć!

„To anioł śmierci. Oddziela duszę od ciała. Wykreśla imiona z Księgi Żywych i tym samym przynosi ostateczną śmierć, chociaż w tym celu nie musi nawet nikogo dotknąć.”

Ach, pomysł na fabułę popieram całym serduszkiem... Wspaniała myśl, a dodatkowo starannie wykreowani bohaterowie z ogromnym charakterem budzącym podziw podczas niewinnej lektury. Jakby tego było mało, nie zapominajmy o szybkiej akcji, która powoduje, że powieść czyta się z ogromną łatwizną oraz zapartym tchem. Chwila, i książki nie ma! A jedyne co po niej pozostają to cudowne wspomnienia…

Świeżo po przeczytaniu pierwszego tomu najnowszej serii Marah Woolf, która z tego co wiem sukcesywnie będzie się pojawiać na polskim rynku wydawniczym, mogę wyrazić chęci do przeczytania poprzedniej trylogii tej autorki. Już nie raz słyszałam o książkach napisanych przez Woolf, ale nie spodziewałam się, że jej pióro będzie aż tak dobre!

Na co dzień nie sięgam po fantastykę, natomiast już teraz jestem pewna, że owy gatunek będzie coraz częściej trafiać w me dłonie. Jeśli tylko szukacie świetnej, porywającej książki, to mogę oznajmić, że „Berło światła” niezwykle zasługuje na uwagę! Jest to jedna z tych pozycji, które bez dwóch zdań muszą znaleźć się na Waszych półkach. Rekomenduję!

Książka, której nawet nie wiedziałam, że tak bardzo potrzebuję. ❤️ A jaka książka była czymś takim dla Was? ❤️

Kocham to w jaki sposób Autorka inspiruje się różnymi mitami czy legendami i w jakiś sposób przenosi je do swoich książek. Tym razem dostajemy:

Zaginioną Atlantydę i Starożytny Egipt w jednym. Zupełnie się spodziewałam się tego połączenia bo z zupełnie inną mitologią kojarzy mi się zatopiony ląd. Jednak zostało to wszystko przedstawione w taki sposób, że miało to tzw ręce i nogi. I jeszcze czytało się to fenomenalnie.

Bohaterowie. Mówię od razu. Tu poznałam swojego kolejnego książkowego męża. Odnoszę też wrażenie, że z każdą książką Autorki jej wszyscy bohaterowie pierwszo i drugoplanowi są coraz lepiej tworzeni i dopracowani. I bohaterowie tej serii są zdecydowanie moimi ulubionymi, ze wszystkich dotychczasowych jej serii, które miałam okazję czytać.

Urzekł mnie też wątek poszukiwania skarbu. Trochę taki klimat Sherlocka Holmesa czy Indiana Jones. Ja jestem urzeczona. Bawiłam się cudownie podczas czytania tej książki. Cieszyłam się na każdą kolejną wskazówkę i każdy krok zbliżający nas do rozwiązania zagadki.

Polecam. Bardzo, bardzo polecam.💖 Bo znajdziemy tu świetną przygodę, genialny wątek romantyczny i sporo humoru. Każdy może znaleźć coś dla siebie, a ja już nie mogę się doczekać kolejnych tomów. 💖

Lubicie książki ze Starożytnym Egiptem w tle? Ja UWIELBIAM!

Marah Woolf powraca z nową trylogią o zaginionej Atlantydzie. Nefertari de Vesci zajmuje się odzyskiwaniem skradzionych dzieł sztuki. Razem ze swoim śmiertelnie chorym bratem działają w tym biznesie od bardzo dawna, można powiedzieć, że żadne zlecenie ich nie zdziwi. A jednak… Któregoś dnia pojawia się arogancki Azrael. Zwraca się z prośbą o znalezienie Berła Światła – starożytnego insygnium mocy, które zaginęło jeszcze przed zatonięciem Atlantydy. Wszystko byłoby w porządku gdyby nie fakt, że Azrael jako zapłatę proponuje przedłużenie życia brata Nefertari. Dobrze wie, że siostra jest w stanie zrobić wszystko dla umierającego brata. Bo jeśli odejdzie to zostanie całkowicie sama… Straciła już rodziców i nie może też stracić Malachiego.

Marah Woolf powróciła z klasą! Po „Trzech Czarownicach” spodziewałam się czegoś niezwykłego. Dostałam coś, co przebiło moje najśmielsze oczekiwania! Książka ze Starożytnym Egiptem w tle była strzałem w dziesiątkę! Prywatnie interesuje się sztuką i historią tego okresu. Autorka sprawiła, że mam ochotę polecieć do Doliny Królów i na własne oczy zobaczyć wszystkie grobowce oraz malowidła. Kto wie, może natknę się na jakiegoś nieśmiertelnego.

„Berło światła” zaserwuje Wam prawdziwą jazdę bez trzymanki. Będziecie rozwiązywać skomplikowaną zagadkę z imienniczką żony Ramzesa II, przeżyjecie emocjonalne cliffhangery poznacie prawdziwych bad boyów i zakochacie się w tym obłędnym świecie. Zegar nie przestaje tykać, a śmierć Malachiego zbliża się nieubłaganie. Nefertari musi działać pod presją czasu, żeby rozwikłać zagadkę i znaleźć berło, które zaginęło wieki temu. Dzięki błyskotliwemu myśleniu, ogromnej wiedzy i szybkim łączeniu faktów udaje jej się poczynić większe kroki niż wszystkim nieśmiertelnym na przestrzeni tysięcy lat. Chyba nie muszę powtarzać, że jestem oczarowana „Berłem Światła”. Już nie mogę się doczekać kolejnego tomu, bo jak to Marah, zakończyła książkę trzymającym w napięciu cliffhangerem.

Nie czytam takich książek. Fantastyka to nie moja bajka. Omijam takie książki szerokim łukiem, wolę realistyczne opowieści. Ta książka mnie niesamowicie zaskoczyła i strasznie wciągnęła. Poświęcenie bohaterki dla swojego brata - super wątek, który na pewno sprawił, że książka wciąga i chce się więcej. Mimo, że jest to fantastyka, to jak dla mnie nie przytłaczająca. Nie zawiera ogromu nierealnych postaci kosmicznych wydarzeń, jest przyjemna. Serio. Polecam, nie tylko zwolennikom tego typu literatury.

Ostatnio Marah Wood rozpoczęła nową serię. Kroniki Atlantydy bo o nich mowa zaczynają swoją opowieść w pierwszej części o tytule "Berło światła". Czy po Trzech siostrach historia ta przypadła mi do gustu?

Nefertari jest współczesną kobiecą wersją Indiany Jonesa. Podejmuje się odnalezienia cennych antyków czy skarbów, ukrytych w historii lub skradzionych. Wspiera ją w tym jej bardzo chory brat, Malachi. Gdy pewnego dnia na drodze Taris staje Azrael, nieśmiertelny anioł z propozycją nie do odrzucenia tak naprawdę zaczyna się jej przygoda. Musi odnaleźć dawno zapomniane Berło światła, które jest kluczem do odbudowania Atlantydy. A ceną za odkrycie tajemnicy jest życie jej brata..

Zawsze gdy seria fantastyczna się zaczyna trzeba mieć poprawkę na wprowadzenie w nowy świat przez autora. Skomplikowane nazwy, nowi bohaterzy, dość sporo opisów. Oczywiście w gestii pisarza jest to, by sprzedać to nam w dość zrozumiały sposób, byśmy się nie pogubili czytając. Uważam, że tym razem autorka poradziła sobie z tym świetnie. Bardzo lubię jak poznajemy wydarzenia dziejące się w powieści z różnych perspektyw. Tutaj również się z tym spotykamy. Taris oraz Azrael to nasi narratorzy. Nie miałam jeszcze do czynienia z historią Atlantydy czy mitologią egipską. Było to mocno fascynujące. Poza tym miałam wrażenie, że to bardziej powieść przygodowa, coś w rodzaju Indiany Jonesa. Taris jest mocną postacią. Trochę zaczęła tracić w moich oczach gdy zaczęła wzdychać do Azraela, no ale nie można mieć wszystkiego. Wątek miłosny musi być. Przyznaję, że to bardzo fajny początek serii. Jestem ciekawa co zdarzy się dalej. Może nie czytałam tej książki z zapartym tchem, ale miło spędziłam z nią czas i mam nadzieję, że już wkrótce będę miała okazję przeczytać kolejny tom.

Przeczytał_ś kiedyś książkę, gdzie większą sympatię zyskali bohaterowie drugoplanowi? A pierwszoplanowi byli średni?

Mam tak po troszku z "Berłem Światła"

Ale od początku .

Książka mnie oczarowała, totalnie kupiła klimatem i wciągnęła w swój świat.

Zagadka mająca tysiące lat, ciężki, pustynny klimat, który czuć nawet w Londynie, grono niezwykłych bohaterów i wyścig ze śmiercią. Jak dołożymy do tego ukrywanie prawdy, bóstwa i Atlantydę to mamy zacną historię. Piramidy, pustynia i demony! Klimat idealny.

Książka wciąga, razem z Tarri i jej zleceniodawcami wytężałam umysł, aby znaleźć Berło. Uwielbiam postaci drugoplanowe: Horusa, Dantego a nawet Seta. Główną bohaterka jest fajną, silną kobietą, kochająca brata, ale jej wątek romantyczny z byłym archaniołem nie trafił do mnie.

Azrael mając tysiące lat, spotykając miliony kobiet zaczyna czuć coś do Tarri. Ona, pracując z niejednym mężczyzną też wpada po uszy. Trochę to naciągane. Zbyt romantyczne jak dla mnie i to jest moment, gdzie wolę właśnie ekipę z drugiego planu.

Żeby nie było! Tarri podziwiam za jej analityczny umysł, miłość do brata, spryt i mega pamięć. O Azraelu w zasadzie mało wiadomo, okruszki informacji nie pozwalają na zbudowanie jasnej opinii o nim.

Na szczęście ich relacja to tylko ułamek świetnej akcji! Naprawdę to genialna fantastyka.

Mam nadzieję, że będzie drugi tom, bo już tęsknię za Horusem i Dante, a i Set mnie intryguje. Jestem też ciekawa jak potoczy się nasze love story po tym, jak Tarri pozna prawdę.

"Po jej zdradzie żyłem już tylko zemstą."

*

Nefertari de Vesci jest gotowa zrobić wszytko, aby ocalić życie swojego śmiertelnie chorego brata Malachiego . Nawet jeśli oznacza to wplątanie się w sprawy Nieśmiertelnych. Jednak czym jest odnalezienie zaginionego przed tysiącleciami skarbu z Atlantydy dla wybitnej poszukiwaczki skarbów...! Zwłaszcza gdy stawką jest życie ukochanej osoby. Jak Nefertari poradzi sobie z powierzonym jej zdaniem odzyskania Berła Świtała i doką zaprowadzi ją znajomość z aroganckim aniołem Azraelem... O tym musicie przekonać się sami.

*

Anioły, demony, bogowie, dżinny, silna główna bohaterka i zaginione skarby — oto co oferuje nam "Berło Światła". Przez ten intrygujący zestaw od razu na usta nasuwa się pytanie: "Czy można chcieć więcej od dobrej fantastyki młodzieżowej?" . Cóż...

*

Zacznę od tego, że "Berło światła" całkowicie oczarowało mnie kreacją świata i pomysłem na fabułę, które były po prostu genialne. Szczególnie podobało mi się wyjaśnienie, jak zatonęła Atlantyda oraz fakt, że była zamieszkiwana przez Nieśmiertelnych — anioły, bogów czy dżinny — którzy po jej zniknięciu zaczęli ukrywać się wśród ludzi, wpływając na ich losy. Co więcej, zmieszanie faktów historycznych z różnymi mitologiami oraz własną inwencją autorki były dla mnie po prostu WOW! Za to wielki brawa dla Pani Woolf.

*

Mam jednak trzy "ale" do tej historii:

1. Przedstawiony tu romans hate/love był kiczowaty. Jedno ślini się do drugiego od pierwszego spotkania, a teksty w stylu "Ona jest zupełnie inna niż kobiety, z którymi spałem do tej pory. Jest taka silna i niezależna, a jednocześnie delikatna. Najchętniej bym ją nieustannie chronił, ale wiem, że wydrapie mi za to oczy. Bla, bla, bla..." po czwartej wariacji, jaką przeczytałam, przyprawiły mnie o mdłości. Ale żeby nie było — gdyby usunąć te "przemyślenia" ta samo przekomarzanie pomiędzy bohaterami było dość zabawne.

2. Kreacja bohaterów ogólnie mi się podobała. Szybko się z nimi polubiłam, jednak... Czy anioł/bóg, który ma na karku dwanaście tysięcy lat, powinien cały czas zachowywać się jak rozchwiany emocjonalnie nastolatek ? I nie zrozumcie mnie źle — ja nie mam problemu, z tym że Nieśmiertelni prowadzą dość "luźny" tryb życia, to było fajne . Ale wpadanie w histerię czy nieradzenie sobie z uczuciami przy byle okazji to lekka przesada.

3. Zapychacze, które nie wnosiły nic do fabuły. Zdecydowanie wolałabym dodatkowe starcie z demonami niż fragment poświęcony rodzinnej kolacji, z którego nie wynikało nic istotnego dla fabuły.

*

Ostatecznie — nawet pomimo tych moich "ale" - "Berło światło" wciągnęło mnie i zafundowało fajną przygodę przepełnioną mitami oraz legendami. Książkę oceniam na 7/10, a jako że finał nie daje innego wyboru, wyglądam zapowiedzi kolejnego tomu!

„Berło światła” to pierwszy tom serii „Kroniki Atlantydy” autorstwa Marah Woolf — niemieckiej autorki, która na swoim koncie ma już cykle powieści takie jak „Trzy czarownice” czy „Iskra bogów”.

Główna bohaterka, Nefertari de Vesci, należy do najlepszych poszukiwaczy zaginionych dzieł sztuki. Od śmierci rodziców pracuje tylko ze swoim bratem, Malachim, który jest śmiertelnie chory. Dlatego też, gdy pojawia się przed nią Azrael - anioł śmierci, żądając od niej znalezienia tytułowego Berła Światła w zamian za niezabranie duszy jej brata do królestwa umarłych, kobieta nie może odmówić. Razem wybierają się na poszukiwania artefaktu ocalonego przez nieśmiertelnych tuż przed zagładą Atlantydy. Po drodze napotkają mnóstwo niebezpieczeństw, zagadek i jeszcze więcej nieśmiertelnych. Tylko czy wszystko pójdzie zgodnie z planem? Czy Taris zdąży odnaleźć berło przed upływem wyznaczonego czasu i uratować brata?

Powiem szczerze, że książka naprawdę mnie zaskoczyła. Nie spodziewałam się historii tak dobrze trafiającej w mój gust. Interesuję się różnymi mitologiami, a egipska jest jedną z moich ulubionych, dlatego też cieszę się, że w końcu miałam okazję przeczytać kolejną wspaniałą powieść o tej tematyce. Dodatkowo Nefertari została naprawdę świetnie wykreowana. Silna, mocno stąpająca po ziemi kobieta, posiadająca niesamowitą wiedzę, zdolną zaskoczyć nawet nieśmiertelnych. Taris nie traktowała bogów jako jakieś niesamowite i potężne istoty. Nie bała się ich, a niektóre dialogi naprawdę sprawiały, że nie mogłam przestać się śmiać. Styl pisarki jest lekki i przyjemny, dlatego nim się obejrzałam, byłam już na ostatniej stronie. Teraz nie pozostało mi już nic innego jak z niecierpliwością czekać na następne części tej trylogii.

Gorąco polecam „Berło światła” wszystkim miłośnikom fantastyki, a już szczególnie osobom takim jak ja, lubującym się w mitologii egipskiej, której, niestety, nie ma na rynku książkowym zbyt wiele. Historia Taris z pewnością przyjemnie wypełni wasz wolny czas.

WL

Szkolny Klub Recenzenta

„Berło światła” to najnowsza książka Marah Woolf, rozpoczynająca trylogię Kroniki Atlantydy, wydana przez Wydawnictwo Jaguar.

Nefertari de Vesci (Taris) zajmuje się odzyskiwaniem skradzionych obiektów sztuki. Zresztą nie wzięło się to znikąd – jej rodzina zajmuje się od pokoleń tym fachem, zaginionymi artefaktami i sztuką. Dziewczyna współpracuje ze swoim bratem – Malachim, hrabią de Mandeville. Wspólnie, po śmierci rodziców podczas burzy piaskowej, przejęli „interes” i decydują o tym, jakie zlecenia przyjąć. Głównie Taris chce bazować aktualnie na zleceniach dobrze płatnych. W końcu może w nich przebierać, ile chce. Wszystko idzie zgodnie z planem. Do czasu.

Kiedy pojawia się Azrael Armitage, bezczelny, pewny siebie i pozwalający sobie na zbyt wiele anioł śmierci, wszystko się zmienia. Nie jest to klient, którego można łatwo spławić. Azrael szantażuje rodzeństwo, wymusza przyjęcie zlecenia. Chyba nie mają wyboru, gdy w grę wchodzi… życie śmiertelnie chorego brata Taris - Malachiego. Azrael specjalizuje się w oddzielaniu duszy od ciała, wykreślaniu imion z Księgi Żywych, przynoszeniu śmierci ostatecznej bez mrugnięcia okiem. Z takim klientem się nie zadziera… Zresztą na ogół zlecenia nie są problematyczne, w końcu dziewczyna jest cholernie dobra w tym, co robi. Tylko, że aktualnie chodzi o odnalezienie berła światła, które określane jest jako insygnium mocy, ocalone przez nieśmiertelnych, zanim dwanaście tysięcy lat temu Atlantyda zniknęła w morskich odmętach. Jest to więc propozycja nie do odrzucenia, bo przecież fach fachem, ale jeśli chodzi o życie brata…

Autorka po raz kolejny zabiera nas w podróż, która skupia się na rozbudowanym, fantastycznym świecie, przepełnionym magią i oderwaniem od rzeczywistości. Tym razem do czynienia mamy z aniołami, przeplataniem się losów śmiertelników i nieśmiertelnych, a także ze skradzionymi fantami. Książka bazuje na mitologii, wplatając również wątki ze świata współczesnego i fantastycznego. Jest to połączenie świata tak odległego i aktualnego, gwarantujące brak znużenia kreacją. Egipscy bogowie, którzy wysyłają smsy, jeżdżą taksówkami, mają swoje apartamenty w centrum Londynu? Why not! Co więcej, wydawać by się mogło, że wszystkiego jest za dużo i nie idzie tego ogarnąć. Nic podobnego. Bardzo nie lubię, gdy mało co rozumiem z wykreowanego świata i muszę się niemalże prosić o każdą, najdrobniejszą informację. Tutaj jest przejrzyście i wszystko jest poukładane. Bardzo podoba mi się styl pisania Marah Woolf. Akcja rozpoczyna się co prawda dość wolno, ale w tym akurat przypadku nie przeszkadzało mi to. Mamy przywołaną mitologię i kwestię istoty zaginionego berła światła, bez czego ani rusz.

W książce mamy świetnie wykreowaną, nieprzeciętną kobiecą postać, która wie, na co ją stać i która nie boi się konsekwencji swoich działań. Marah Woolf serwuje nam postać solidnie stąpającą po ziemi, zadziwiająco pozbawioną strachu, która nie waha się, a za to podejmuje decyzje i działa w imię swoich zasad. Również podobał mi się duet rodzeństwa, między którym widać było, że istnieje solidna więź. Już nie chodzi o sam fakt współpracy i tego, że duet zawsze dopina swego, ale o to, że faktycznie czuć było ich więź, którą wykreowała autorka. Więź naznaczoną widmem śmierci… Tak czy inaczej, Taris podczas wizyty anioła śmierci od razu chwyciła przynętę i była świadoma tego, że dla Malachiego zrobi wszystko, „dostarczy nieśmiertelnym nawet gwiazdkę z nieba”.

Książka, mimo tego, że ma ponad 500 stron, czyta się sama. Autorka posługuje się językiem niezwykle plastycznym, potrafi w niesamowity sposób przedstawić to, co wykreowała. Opisy nie zanudzają, a dialogi nie są wymuszone. Pojawia się także humor i ironia. Tam, gdzie trzeba – jest ostro. Tam, gdzie nie trzeba – następuje zwolnienie akcji, ale te wątki nie są „zapchajdziurami”. Tutaj wszystko jest ciekawe. Wydaje mi się, że głównie wpływa na to fakt, że autorka tworzy bohaterów, którzy faktycznie swoimi postaciami wnoszą coś do książki i nie są bezpłciowi. Ze względu także na różne perspektywy, jesteśmy w stanie spojrzeć na sytuację i na relacje pod innym kątem.

Relacja między Taris, Azem i Horusem również sprawiała, że książka była bardziej żywa i dynamiczna. Dziwne jest to, i niecodzienne zarazem, że bogowie normalnie komunikują się z istotą ludzką. Co wyniknie z regularnego przebywania razem? Tego dowiecie się podczas lektury, aczkolwiek jak dla mnie, to dialogi między postaciami są niewymuszone, zabawne, ironiczne i błyskotliwe. Podoba mi się sposób, w jaki autorka to wszystko pociągnęła. Bogowie, tak odmienni od ludzi, choć ludzcy aż nadto. Dziewczyna, istota ludzka, zwyczajna, choć wybitnie sprytna, inteligentna i wartościowa. Zderzenie skrajności w mistrzowskiej formie.

Autorka zapewnia nam przygodę, od której nie jesteśmy w stanie się oderwać. Są to wyprawy przez świat ukradzionych artefaktów, a także przez Egipt – miejsce, które odgrywa istotną rolę w życiu bohaterów.

Co ważne, autorka zamieściła w książce mapkę, oś czasu, a także spis postaci: śmiertelnych, bogów, aniołów, dżinów i postaci historycznych, co pozwoli na rozeznanie. Dodatkowo otrzymujemy także… crème brûlée Azraela.

Jeśli macie ochotę na książkę, w której dzieje się niesamowicie dużo, do której bazą jest solidnie wykreowany świat i postaci, które zapadają na dłużej w pamięć, to sięgnijcie po „Berło światła”.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

Marah Woolf poznałam już wcześniej. Strasznie spodobał mi się styl pisania i świat wykreowany przez autorkę, dlatego byłam ogromnie ciekawa co skrywa się za tą piękną okładka jej nowej książki. Nie zawiodłam się. W "Berle światła" pisarka odkrywa przed nami zupełnie inną rzeczywistość - świat, w którym życie śmiertelników przeplata się z losem nieśmiertelnych. Wraz z bohaterami możemy podróżować po Londynie i Egipcie w poszukiwaniu zaginionego artefaktu.

Książka przepełniona jest mitologią. Nie jest ona jedynie wspomniana, a wręcz wypływa z każdej strony.

Oprócz wszechstronnego ukazania dawnych wierzeń, ogromnie spodobały mi się również aspekty historyczne. Poza aniołami, bóstwami, ludźmi oraz dżinami, zauważymy też postacie takie jak Ramzes II czy Nefertari I. Po tak dużej dawce informacji możemy zauważyć, że autorka na pewno poświęciła sporo czasu i świetnie się przygotowała.

Z drugiej strony tak duża liczba bohaterów może nas przytłoczyć i spowodować zagubienie. Jednak tu z pomocą przychodzi nam spis postaci z końca książki. Tak przy okazji wspomnę, że znajdziemy tam również oś czasu z najważniejszymi datami oraz przepis na crème brûlée Azraela.

W książce panuje zagadkowy nastrój. Wraz z bohaterami wyruszamy na poszukiwanie berła, ale nie jest to takie proste. Po drodze musimy odkryć wiele sekretów i zagadek, które trzeba ze sobą odpowiednio połączyć.

Polubiłam również bohaterów. Nefertari jest silną kobietą, która zrobi wszystko aby uratować brata. Do tego możemy zauważyć jak zmaga się ze stratą rodziców. Mimo tego, jest waleczna i nie poddaje się.

Trochę mniej przypadł mi do gustu Azrael. Ogólnie był w porządku, jednak niektóre jego zachowania były dla mnie infantylne i bezduszne.

Tak właściwie bardziej polubiłam postacie drugoplanowe i żałuję, że nie pojawiali się częściej na kartkach książki.

W historii występuje również wątek miłosny. Dostajemy relacje hate to love, która z reguły ogromnie lubię. W tym przypadku niby mi się podobała, ale czegoś mi brakowało. Do tego momentami irytowały mnie przemyślenia bohaterów, szczególnie właśnie te dotyczące ich relacji.

W książce znajdzie się też trochę literówek, mi osobiście nie zmniejszyły przyjemności z czytania, ale myślę, że warto o tym wspomnieć.

Marah Woolf jest mistrzynią zakończeń, które mają zachęcić do sięgnięcia po kolejne tomy. Również w tym przypadku pozostawia nas w niewiedzy. Choć nieco przewidziałam zakończenie, to i tak w pewnym stopniu czułam się zaskoczona, że autorka podjęła taką decyzję. Przez to jeszcze bardziej nie mogę doczekać się kontynuacji.

Książkę naprawdę bardzo polecam. Jest to świetna historia, którą wypełniają tajemnice oraz emocje poprzeplatane z mitologią. Nie jest to typowa fantastyka YA, a według mnie coś nieco bardziej dojrzałego. Z "Berłem światła" spędziłam naprawdę miłe chwile.

Twórczość Marah Woolf pokochałam wraz z pierwszym tomem trylogii Trzy siostry, zatem oczywiste było, że gdy tylko pojawiła się zapowiedź jej kolejnej trylogii to wiedziałam, że będę musiała ją przeczytać. "Berło światła" to pierwszy tom Kronik Atlantydy. Powieść ta została wydana nakładem Wydawnictwa Jaguar.

Trzy insygnia mocy, poszukiwaczka skarbów i plejada magicznych istot czego chcieć więcej?

Głowna bohaterka Nefertari, nazywana Taris, zajmuje się odnajdywaniem dawno skradzionych obiektów sztuki. Jest świetna w tym co robi, a dzięki temu anioł śmierci, Azrael, chce by odnalazła ona berło światła. Ta współpraca daje jej nadzieję na ocalenie życia jej ciężko chorego brata, Malachiego, który jest jej najbliższą rodziną i jedynym współpracownikiem. Owe berło to insygnium mocy, które udało się nieśmiertelnym ocalić z Atlantydy, tuż przed jej zatonięciem. Podejmując się zadania Taris ma nadzieję wywiązać się w terminie z niego i liczy, że Azrael również dotrzyma swojej części umowy. Jak potoczą się poszukiwania i co uda się odkryć? Kto okaże się sojusznikiem a kto wrogiem? Na te pytania znajdziecie odpowiedzi w powieści, więc jeśli jesteście ciekawi jak potoczą się poszukiwania koniecznie sięgnijcie po nią!

Jestem zachwycona wieloma odniesieniami do powszechnie znanych postaci historycznych oraz bóstw. Ogromnie podoba mi się reprezentacja bogów oraz innych istot magicznych, nieśmiertelnych. Mamy tu anioły, demony ale również dżiny! Jednakże to nie wszystkie magiczne istoty, bo są też między innymi bogowie, a dokładniej ci reprezentujący mitologię egipską. Ciekawa jest również postać głównej bohaterki, która w pierwszym skojarzeniu wydaje się być niczym Lara Croft. Wykreowane postacie są bardzo ciekawe, jednakże poznawanie tego co siedzi im w głowie często mnie irytowało. Zwłaszcza, że to właśnie Taris i Azrael prezentują nam wydarzenia w książce, a autorka postanowiła połączyć tych dwójkę nie tylko relacją pracodawca-pracownik, ale i niestety romantyczną. Mam wrażenie, że było to zrobione odrobinę na siłę i jest według mnie największą wadą książki. Pozostałe postacie zdobyły moją sympatię w różnym stopniu i nadrabiały minusy relacji między głównymi bohaterami.

Historia oraz akcja rozgrywająca się w powieści bardzo mnie wciągnęły i jestem niesamowicie ciekawa co wydarzy się w kontynuacji. Bardzo podoba mi się świat wykreowany przez autorkę i liczę, że to o czym wspomniała w posłowiu się wydarzy. Dodatkowo znajdziemy na końcu przepis na crème brulee Azraela, oś czasu zawierającą ważniejsze daty odgrywające rolę w powieści, spis postaci nie tylko bohaterów powieści.

Podsumowując powieść polecam, zwłaszcza fanom serialu "Łowcy skarbów", filmów o Indianie Jones oraz "Tomb Raider".

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

Mam wrażenie, że "Berło światła" to taka dojrzalsza odsłona twórczości autorki znanej z serii "Trzy czarownice". Pojawiają się tu bowiem dość trudne tematy, a także sceny, przy których lekko mogą zarumienić się policzki.

Ogromnie podobał mi się pomysł wplecenia do fabuły postaci aniołów, a także egipskich bogów. O ile ci greccy jeszcze w literaturze są spotykani, tak o tych drugich mam wrażenie, że mało kto pisze.

Bohaterowie również zrobili na mnie wrażenie. Szczególnie Nefertari, której troska o brata chwyciła mnie za serce. Nie każdy byłby gotów, aż tyle zaryzykować, co ona. Dodatkowo poszukiwanie przez nią skarbów zostało w interesujący sposób przedstawione. W pewnych momentach czułam się znowu, jak dziecko, które z zapartym tchem ogląda te wszystkie filmy przygodowe.

Co do Azraela to przyznaje, że trochę zawrócił mi w głowie, ale to i tak nie umniejsza jego przewinień. Nie chce pisać, o co chodzi, ale jest jedna rzecz, za którą z ochotą bym mu powiedziała, co o nim myślę, nie przebierając w słowach.

Marah Wolf poruszyła tu ciężkie tematy, jakimi są choroba, czy też próba uporania się ze stratą. Przyznam, że te wątki dość mocno na mnie wpłynęły i sprawiły, że nie raz w oku pojawiła mi się łza.

To do czego muszę się przyczepić to literówki i złe końcówki niektórych wyrazów. Szczególnie w dialogach czasami wybijały mnie one z rytmu czytania.

Nie zmienia to jednak tego, że "Berło światła" to książka, z którą naprawdę dobrze spędziłam czas. Od początku byłam zaangażowana w akcje i najchętniej przeczytałabym całą serię na raz.

„Berło światła” jest pierwszym tomem serii „Kroniki Atlantydy” autorstwa Marah Wolf, znanej mi z trylogii „Trzy czarownice”. Myślałam, że będzie trochę podobna do czarownic, że będę trochę porównywać, ale to jest zupełnie inna opowieść. Moim zdaniem jeszcze lepsza, niż ta o czarownicach.

Autorka w bardzo ciekawy i porywający sposób łączy świat współczesny z postaciami znanymi z mitologii. Chociaż nigdy za bardzo się tym tematem nie interesowałam, tak w książce bardzo mi się to podobało. Akcja wciągnęła mnie do tego stopnia, że pierwszy raz od dawna książka wygrała ze snem. Nie odłożyłam jej, aż poznałam zakończenie. Bohaterów pojawia się sporo, ale każdy jest wyraźnie nakreślony. Narracja prowadzona jest z perspektywy dwóch głównych postaci, co lubię, ponieważ można lepiej ich poznać i wiedzieć, co myślą. Zagadka w stylu „Kodu da Vinci” Dana Browna bardzo przypadła mi do gustu. A wątek romantyczny? Nie będę zdradzać szczegółów, powiem tylko, że przepadłam ;)

Książka bardzo mi się podobała. Jedyny minus jest taki, że muszę czekać na kolejną część.

Marah Woolf bardzo szybko zdobyła moją sympatię. Przeczytałam jej dwie trylogie i obie wywarły na mnie ogromne wrażenie, więc z przyjemnością zdecydowałam się na lekturę pierwszego tomu jej nowego cyklu. Liczyłam na wielką przygodę i moc atrakcji, więc nie było dla mnie żadnym zaskoczeniem, że lektura porwała mnie już od pierwszego rozdziału.

Przepadam za literaturą niemiecką. Nie wiem dlaczego, ale powieści z naszej niedalekiej zagranicy bardzo często trafiają w mój gust. Tamtejsi autorzy są drobiazgowi, ale zawsze potrafią sięgnąć po konkretne informacje, które budują jedną spójną, wielowymiarową całość. Nie brakuje zawsze emocji czy wiarygodnie wykreowanych bohaterów co idealnie potwierdza twórczość Marah Woolf. Jej najnowsza seria pełna jest uniesień, przygód i zaskoczeń a po lekturze żałuję jedynie, że nie miałam pod ręką drugiego tomu.

Muszę przyznać, że to jedna z tych historii, która znajdzie swoich fanów bez względu na gatunkowe upodobania. Jest tutaj tyle różnorodnych motywów, intrygujących bohaterów i podejmowanych wątków, że czytamy o wielkiej przyjaźni, miłości, wyzwaniach, przygodzie, aniołach, Atlantydzie, tajemnicy, która wodzi nas za nos - misz-masz ogromny, ale jaki smaczny, jaki pomysłowy. Do tego warto dodać nawiązującą relację z bohaterem narrację, momenty przywołujące szczery uśmiech a także chwile prawdziwego lęku o losy bohaterów i mamy serię, która staje się nam bliższa niż ktokolwiek przypuszczał.

Mitologia będzie odgrywać tutaj kluczową rolę a przyznaję, że podobne historie zawsze szybko mnie do siebie przekonują. Egipskie wierzenia i samo malownicze miasto idealnie wypełniają drugi plan, zaginiona Atlantyda pobudza wyobraźnię a poszukiwania zaginionego artefaktu wiążą się z wielką przygodą. Taris odegra tutaj kluczową rolę, bo jako silna i niezależna kobieta będzie poszukiwać zaginionych dzieł sztuki a spotka na swojej drodze aroganckiego i czasami wręcz bezczelnego Azraela, anioła śmierci. Ich losy połączą się we wspólną, oryginalną historię, której przebieg nieprzewidywalny będzie do samego końca.

"Berło światła" rozpoczyna trylogię, która jak podejrzewam, dopiero się rozkręca. Marah Woolf z przytupem wkracza na scenę fantasy mieszając w licznych mitologiach, wierzeniach i oczekiwaniach tworząc kontrolowany chaos i kusząc obietnicą niezapomnianej przygody. Doskonale bawiłam się podczas lektury i żałuję, że tak szybko dobiegła końca. Mam jednak nadzieję, że nie przyjdzie nam długo czekać na kontynuację, ponieważ jestem ogromnie ciekawa jak dalej potoczy się los Taris i Azraela.

Taką fantastykę uwielbiam! Tajemnice, szybka akcja, czyhające niebezpieczeństwo, magia, demony, egipska mitologia, odważna i dążąca do celu mimo wielu przeszkód bohaterka oraz anioł Azrael, którego relacja z główną bohaterką to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Autorka wykreowała świat, który maksymalnie wciąga czytelnika, a wplecenie do tego wszystkiego egipskiej mitologii było strzałem w dziesiątkę. Choć na początku nie mogłam zbytnio odnaleźć się w fabule, to później wraz z rozwojem akcji coraz bardziej mi się podobało. Jeśli macie ochotę przeczytać świetną fantastykę, która dostarczy Wam niezapomnianych wrażeń, z ciekawym wątkiem romantycznym oraz bohaterami, o których będziecie myśleć jeszcze długo po skończeniu czytania... To w takim razie musicie sięgnąć po "Berło światła". Czekam z niecierpliwością na drugi tom!

Kiedy zobaczyłam zapowiedź "Berła światła", byłam pewna, że to będzie coś niesamowitego. Od dawna szukałam właśnie takiej książki - pełnej zagadek, tajemnic, poszukiwania skarbów i przygód w egzotycznej scenerii. Teraz, po lekturze, muszę przyznać, że jednak nie do końca dostałam to, czego oczekiwałam...

Główną bohaterką jest Nefretari de Vesci, poszukiwaczka skarbów, która jest w stanie odnaleźć absolutnie wszystko. Przed nią największe wyzwanie w karierze - na zlecenie aroganckiego anioła, Azriela, ma odnaleźć berło światła, czyli zaginione insygnium, które jest w stanie przywołać zatopioną Atlantydę. Choć Taris nie chce przyjmować zlecenia od nieśmiertelnych, decyduje się na nie, by ocalić śmiertelnie chorego brata.

Muszę przyznać, że autorka dobrze przygotowała się do pisania tej powieści. Mamy tu istny misz masz historii, mitologii i fantastycznych postaci, ale czuć, że Pani Woolf dokładnie zgłębiła każdy z tych tematów. Od razu zostajemy rzuceni w wir akcji, bohaterowie starają się rozwiązać łamigłówkę, a fakty historyczne i mitologiczne sypią się jak z rękawa. Niestety nie byłam w stanie zapamiętać wszystkich przełomowych odkryć, bo zwyczajnie było tego za dużo na raz. Liczyłam też, że bohaterowie będą więcej podróżować, tymczasem wszystkie łamigłówki rozwiązują w Londynie tylko czasem wychodząc z drogich apartamentów co niestety trochę mnie nudziło.

Po dynamicznym początku, akcja gwałtownie zwolniła, a autorka skupiła się opisach codzienności nieśmiertelnych i wątku romantycznym między Taris i Azrielem. Ich relacja hate-love, była na początku intrygująca, ale z czasem zaczęli robić jeden krok do przodu i trzy do tyłu, co przy takiej objętości książki, było już w pewnym momencie męczące. Ileż można czytać o tym, że oboje czegoś chcą, a jednocześnie nie chcą.

Liczyłam na epicką przygodę w stylu Indiany Jonesa, na liczne podróże od jednej wskazówki do drugiej, a dostałam bardziej historię o żyjących współcześnie egipskich bóstwach i aniołach, którzy marzą o powrocie na Atlantydę. W zasadzie dopiero końcówka okazała się tym czego oczekiwałam od początku i szkoda, że cała książka nie była tak dynamiczna. Zabrakło mi tu tego klimatu przygody, wskazówek, dzięki którym jako czytelnik mogłabym próbować sama rozwiązać zagadkę. Samo zakończenie też nie do końca mnie przekonało, bo zostało urwane w kluczowym momencie. W trakcie lektury bawiłam się nieźle, ale to nie było to, czego oczekiwałam od tej historii. Zostały jednak jeszcze dwa tomy i naprawdę liczę, że ta historia rozkręci się w bardziej satysfakcjonującym kierunku.

Marah Woolf poprzednią serią Trzy czarownice, skradła moje serducho i od tej pory wiem, że wszystko jej pióra, biorę w ciemno.

Nefertari (Taris), zajmuje się odnajdywaniem zaginionych dzieł sztuki. Jest najlepsza w swoim fachu. Pracuje tylko ze swoim bratem, Malachim. Razem decydują o wszystkim. Aż nagle dostaje propozycję nie do odrzucenia. Ma odnaleźć, zaginione przed wiekami, Berło Światła, insygnium mocy, należące do aniołów, uratowane z Atlantydy. Taris najchętniej by odrzuciła to zlecenie, ale anioł wie co jest dla niej najważniejsze. Ceną jest życie jej brata. Czy uda się Nefertari odnaleźć Berło Światła???

Nefertari, przed kilku laty w trakcie burzy piaskowej w Egipcie straciła rodziców. Został jej tylko brat. Jej rodzina, ale i najlepszy przyjaciel. Niestety Makachim jest śmiertelnie chory. Wie, że jego czas się kończy, walczy tylko dla siostry. A tu nagle wypada zlecenie i zamiast czas spędzać przy bracie, Taris, zmuszona jest szukać berła. Na ile to możliwe, zawsze może liczyć pomoc brata. Tylko czy im się uda???

Naferteri, to typ bohaterki, który bardzo lubię. Wygadana, sarkastyczna, a do tego diabelnie inteligentna. Posiada prawie fotograficzną pamięć. Wszystko co przeczyta, pamięta. Swoją wiedzą jest w stanie zdziwić nieśmiertelnych. Do tego nie pokazuje im strachu. Po początkowych problemach z zaufaniem, odnajduje się w nowej sytuacji. Nawet zaczyna im ufać i czuć się dobrze w ich towarzystwie. Zaczyna traktować ich jak przyjaciół, tylko czy powinna im zaufać????

Azrael, zostaje wyznaczony przez Aristoi do odnalezienia berła. Zrobi wszystko by mu się udało. Od tego zależy czy odzyska dawno utraconą rangę. Początkowo, nie wierzy, że człowiekowi uda się dokonać tego, czego nie udało się nieśmiertelnym przez wielki. Ale przebywając z Nefertari, będąc ciągle zaskakiwanym wiedzą dziewczyna, zaczyna wierzyć, że jest ona jedyną osobą, której może się to udać. Fascynacja, podziw, powoli zaczynają pojawiać się uczucia. Tylko wie, że nie jest z nią do końca szczery. Co ma do ukrycia?

Początki Nafertari i Azraela są bardzo burzliwe. Dziewczyna nie kryje swojego humoru i ciągle dochodzi między mini do spięć. Muszę przyznać, że dochodzi do wielu zabawnych przekomarzań. W poszukiwaniach oprócz anioła, pomaga "wesoła gromadka Azraela"😁 czyli Horus, bóg, Dante, dżin oraz Enola, peri. Muszę przyznać się, że moim ulubieńcem jest Horus, nie pytajcie się czemu, po prostu 😁😁😁, przeczytacie, to się przekonacie 😁😁😁.

Akcja początkowa dzieje się w Londynie, ale później przenosimy się do Egiptu. Zagadki, piramidy, szukanie skarbu, niebezpieczeństwo, demony, czego chcieć więcej. Nie ma tutaj miejsca na nudę. Jeśli lubicie przygodówki połączone z fantastyka, to jest lektura dla wam. Idealna lektura dla fanów Indiany Jonesa. Gwarantuję, że wam się spodoba. Ja już niecierpliwie czekam na kontynuację. Mam nadzieję, że nie będę musiała za długo czekać😊😊😊. A wam radzę, CZYTAJCIE😊.