Korona popiołów. Kroniki Atlantydy. Tom 3

Nadszedł czas na zwieńczenie trylogii o Nefertari, Azraelu i zatopionej Atlantydzie.

Po zakończeniu "Pierścienia ognia" Marah Woolf byłam pełna nadziei - choć większości finał się nie podobał, dla mnie był niespodziewany, fantastyczny i taki, jak sobie wymarzyłam. Sięgnęłam zatem po "Koronę popiołów", czyli trzecią część "Kronik Atlantydy" i… o matko jedyna, jak ja się nudziłam! W każdym razie na początku.

Uwielbiam Taris, naprawdę. Jest silną, twardo stąpającą po ziemi młodą kobietą i tym zaskarbiła sobie moją sympatię w poprzednich tomach. Oczywiście, w "Koronie" przechodzi trudne momenty i musi się dostosować się do nowej rzeczywistości, ale tutaj była po prostu nie do zniesienia. Ciągłe powtórki, te same przemyślenia sprawiały, że 200 stron ciągnęło mi się niczym 500. Co mnie jednak zaskoczyło? Azrael, którego nie mogę już nazywać Dupazrielem - tutaj stanął na wysokości zadania i w końcu zachowywał się jak facet, a nie ciepła klucha.

A co z samym poszukiwaniem korony? No właśnie, użalanie się Taris nad sobą sprawiło, że zeszło ono na dalszy plan i trochę potrwało, nim bohaterowie przypomnieli sobie, że mają zadanie do wykonania. Czy im się udało? Tego musicie dowiedzieć się sami, ale wiedzcie, że końcówka na szczęście mnie usatysfakcjonowała. Oczywiście, było słodko, ale samo rozegranie i rozwiązanie wszystkich problemów zostało świetnie poprowadzone.

Za co lubię tę serię? Za kobiece bohaterki (Kimmy

„Korona Popiołów" to finałowy tom trylogii Marah Woolf pt. „Kroniki Atlantydy". Jest wciągającą i pełną napięcia opowieścią z elementami mitologii i fantastyki, przedstawiającą historię ciężko doświadczonej, lecz wciąż silnej kobiety o imieniu Nefertati. Bohaterka przechodzi brutalną przemianę, po której jej życie staje się koszmarem, a podjęte przez nią decyzje często wpędzają ją w jeszcze większe kłopoty. Jako wampir, dziewczyna nie może odnaleźć się w nowej rzeczywistości, jest przestraszona i pełna obaw o los najbliższych jej osób. Mimo to podejmuje próbę odnalezienia potężnej Korony Popiołów, będącej kluczem do pokonania wszystkich przeszkód oraz jedyną szansą na przywrócenie dziewczynie jej dotychczasowego życia.

W tym właśnie momencie rozpoczyna się pełna magii, intryg i zagadek niesamowita historia, którą czyta się jednym tchem. Autorka bowiem serwuje czytelnikowi niezwykle interesującą opowieść oraz prężnie rozwijającą się fabułę dzieła. Bohaterowie skrywają wiele sekretów, ale także pod płaszczem pozorów maskują często swoje prawdziwe „ja". Powolne odkrywanie prawdy i sprytne poprowadzenie akcji sprawia, że kolejne strony książki przewraca się z niezwykłą ciekawością.

Czy bohaterce uda się przywrócić Atlantydę oraz cofnąć swoją przemianę w wampira i odzyskać człowieczeństwo? Czy starczy jej sił i odwagi, aby osiągnąć zamierzony cel? Czy dla niej i jej ukochanego Azraela jest jeszcze jakaś nadzieja? To pytania, które towarzyszą czytelnikowi niemal od samego początku.

Dodatkowym atutem pobudzającym wyobraźnię i zainteresowanie czytelnika jest ciekawy zabieg autorki polegający na balansowaniu pomiędzy główną akcją, a rozwijaniem wątków pobocznych. Dzięki temu cała historia jest złożona, ale jednocześnie przystępna, wciągająca od pierwszych stron oraz trzymająca w napięciu aż do końca. Poza tym, oprócz wielu tajemniczych wątków, spisków i tajemnic w utworze odnaleźć można również elementy miłosne, wprawiające czytelnika w jeszcze większe emocje. Dodaje to książce dodatkowego uroku.

„Korona Popiołów" to pozycja, po którą z pewnością sięgnę ponownie. Szczególne wrażenie w tym utworze wywarło na mnie połączenie wielu gatunków, które czynią go czymś zupełnie innym i nowym. Gorąco polecam każdemu, kto pragnie odnaleźć w literaturze elementy fantasy. Serdecznie zapraszam do lektury.

AH-L

Szkolny Klub Recenzenta

Na tą książkę czekałam, jak na szpilkach. Marah Woolf w swoich Kronikach Atlantydy sprawiła, że nie mogłam przestać o nich myśleć. Minęło trochę czasu odkąd w moich dłoniach zagościło „Berło Światła”, wspominam z uśmiechem tą chwilę. Nie mogłam się doczekać kolejnych losów Taris jednoczenie martwiąc się, że po tym będzie pustka. To finałowy tom tej trylogii, która dała mi wiele wspaniałych emocji i sprawiła, że przeniosłam się do tak wyjątkowego świata z ogromną przyjemnością. Miałam obawy, że ten tom pozostawi mnie z pustką, że coś nie zagra, jak powinno, jednak niepotrzebnie się martwiłam. „Korona Popiołów” to idealny finał, intensywny, zapierający dech w piersiach, wyniszczający i szargający nerwy.

Główną bohaterką książki autorstwa Marah Woolf pod tytułem „Korona Popiołów” jest Nefertari de Vesci, kobieta, która zajmuje się odzyskiwaniem skradzionych przedmiotów. Pracowała wspólnie z bratem, Malachim hrabią de Mandeville nim zginął. W finałowym tomie dziewczyna musi ponieść konsekwencje wydarzeń, które ją dotknęły. Jest wściekła i przepełniona pragnieniem zemsty, sytuacja, w jakiej się znalazła nie jest godna pozazdroszczenia. Transformacja w wampira nie należy do łatwych, pomimo zyskania dodatkowych umiejętności obawia się tego, że nie zapanuje nad łaknieniem krwi. Planuje zemstę na Secie i odebranie mu pierścienia ognia, pozbawienie go życia, tylko czy wszystko pójdzie zgodnie z planem? Czy Nefertari poradzi sobie z kolejnymi i jakże niebezpiecznymi wyzwaniami?

„Korona Popiołów” to powieść, przy której trzeba mieć mocne nerwy, już sama okładka mnie zachwyciła, podsyciła apetyt na więcej. Udałam się w pełną przygód podróż pozwalającą marzyć i jednocześnie podsycając ciekawość. Korona z tłem, świetna szata graficzna i wyjątkowo dopracowane detale. W powieści jest wszystko,

od złamanego serca, walki, cierpienia, zdrady, przyjaźni, po miłość. Taris to kobieta, która nie pozwala, by cokolwiek ją powstrzymało, nawet, jeśli to wpłynie w destrukcyjny sposób na nią samą. Niejednokrotnie zapierało mi dech w piersiach, kiedy zaskakiwała mnie przebiegłymi wnioskami i brawurowymi działaniami. Taris wiele poświęciła, wycierpiała i musiała znieść tak wiele, dlatego, że pomimo wszystkiego, co ją spotkało, chciała wyruszyć na ostatnie poszukiwania. Azrael natomiast woli chronić ją przed wszystkim, nie mogąc interweniować, jego postawa przekracza granice, robi to wszystko by zbliżyć się do celu, choć emocje i tęsknota prowadzą go w zupełnie innym kierunku. „Korona Popiołów” to powieść, która całkowicie mnie pochłonęła. To wybuchowa mieszanka wielu elementów, tych zarówno niebezpiecznych, jak i koniecznych do wykonania.

Są takie książki, na które czeka się bardzo niecierpliwie, przeraza wręcz perspektywa czekania rok albo i dłużej na kolejny tom, a jeśli dopiero poznało się serię i są wydane wszystkie tomy, to pochłania się je jeden za drugim. Tak właśnie jest z powieściami Marah Woolf. Pochłaniają w całości w świat często dziwny, ale również fascynujący. Czy trzeci tom serii Kroniki Atlantydy także jest porywający?

Z góry uprzedzam o możliwości pojawienia się spojlerów. To już trzeci tom i to serii, którą zamyka, jest finałowy, więc działo się dużo rzeczy też w pierwszych dwóch częściach.

Ponownie zagłębiamy się w świat, w którym pełno jest istot nieśmiertelnych, wampirów i tym razem śledzimy losy Nefertari, którą zabił Set. Kolejny raz zdradził, kolejny raz zawiódł, a dostał szansę na to by odzyskać zaufanie. Nefertari jednak otrzymuje kolejną szansę i kolejne życie od córki Platona. Tym samym staje się wampirem i nie potrafi sobie z tym poradzić. Obawia się, że przez żądzę krwi zacznie krzywdzić innych i wcale nie cieszą jej nowe moce, jakie dzięki przemianie uzyskała.

Natomiast Set ma problem, bo wszyscy nieśmiertelni pragną zemsty za jego zdradę. Tylko tutaj pojawia się kolejny problem i dylemat, bo być może zabił nie dlatego, że tego chciał, a dlatego, że musiał dla większego dobra? Czyżby wcale nie był taki zły?

Jak już wspominałam, to trzeci i ostatni tom tej serii, czytać trzeba w odpowiedniej kolejności, bo jeśli się podchodzi na przykład najpierw do ostatniej części, to niewiele się z niej rozumie. Całość jednak jest od początku do końca bardzo przemyślana, zaplanowana i... bardzo, ale to bardzo magiczna. Tak podsumowałabym tę część: magiczna. Wszystko dzieje się bardzo szybko, a bohaterowie, których już przecież znamy, potrafią jeszcze zaskoczyć. Autorka również sprawiła, że nie da się przewidzieć finału. Natomiast wyjaśniła każdy wątek i zamknęła cała fabułę, w zasadzie nie zostawiając pola manewru do rozwinięcia dalej tej trylogii.

To wciągająca opowieść o wampirach, ale przede wszystkim zupełnie inna, nie jest irytująco naiwna i nie pokazuje tylko plusów bycia nieśmiertelnym, a także zachwytów nowych wampirów ich życiem. Tutaj pojawiają się dylematy, strach, miłość, przygoda, a także walka. Co to za walka? To już musicie sprawdzić sami.

Pojawi się wiele głosów negatywnych, że to nic nowego, że przewidywalna, ale szczerze mówiąc, jak już zacznie się czytać, to wcale nie ma się takiego wrażenia. Ono jest powodowane jedynie opisem, który faktycznie jest średni i to wada, ponieważ wiele osób od tego zaczyna lekturę. Ba, wiele osób decyduje na podstawie opisu czy książkę warto przeczytać i wiele przez to tracą.

"Korona popiołów" to według mnie jedna z ciekawszych książek fantasy i śmiało ją polecam nie tylko dlatego, ale również ze względu na to, że to mieszanka gatunków. Mamy całe mnóstwo wątków, ale każdy domknięty. Nie ciągnie się, nie sprawdza się co chwilę ile jeszcze stron do końca. Po prostu się przez nią mknie. Cóż tu więcej mówić, jest po prostu świetna.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Jaguar.

Finał drugiego tomu serii „Kroniki Atlantydy” Marah Woolf co niektórych zmiótł z planszy. Ja z kolei liczyłam, że to plan dalekosiężny i całkiem zasadny. Dlatego po „Koronę popiołów” sięgałam z wielkim napięciem i nadzieją na happy end.

Korona popiołów – ostatni artefakt niezbędny do przywrócenia Atlantydy światu… Czy jej odnalezienie jest dla Taris możliwe, gdy jej życie właśnie wywróciło się do góry nogami? Czy upór i samozaparcie wystarczą w tej mrocznej chwili jej życia? Chwili, w której nie może liczyć na nikogo poza sobą.

Obawy i nadzieje. Właśnie one towarzyszyły mi, gdy wreszcie w moje ręce trafił finał kolejnej serii Woolf. Zwłaszcza że „Trzy czarownice” do dziś siedzą mi w głowie i czytelniczym sercu. Naprawdę chciałam, żeby tym razem było podobnie, a gdy tylko otwarłam okładkę, już wiedziałam… ta część będzie inna niż poprzednie.

„Miłość nie musi być doskonała, lecz prawdziwa”.

Niby jedno zdanie, a mówi tak wiele. I nie dajcie się zwieść – to nie tanie romansidło, lecz historia pełna akcji, starożytnych tajemnic i uczucia, które potrafi góry przenosić. Książka nie traci nic z tego, za co tak polubiłam jej poprzedniczki. Połączenie elementów chrześcijaństwa, islamu, judaizmu ze starożytnymi mitologiami, choć na pozór ryzykowne, pod piórem autorki stało się spójne, wręcz wiarygodne. Całość jest przemyślana od początku do końca i nawet szokujące wydarzenia mają swoje uzasadnienie.

Zdrada, manipulacja historią, pradawna przepowiednia, napięcie, zwroty akcji, zabawne dialogi, ale też głębokie przemyślenia oraz bohaterowie, których się nie zapomina. Wszystko to tu znajdziecie. I choć muszę przyznać, że początkowa postawa Tari złamanej, pokonanej i nużającej się we własnym nieszczęściu wybitnie działała mi na nerwy, tak Azrael zaskarbił sobie moją dozgonną sympatię. Zawsze go lubiłam (choć znam takich, co nie należą do tego grona :P), ale tu naprawdę zyskał w moich oczach. No i Set, w którego po cichu nadal wierzyłam, a który okazał się… Zapomnijcie! Oczywiście, że Wam nie powiem!

Mogłabym napisać epopeję, gdybym chciała wspomnieć każdą postać, każde zdanie, które mnie zachwyciło i każdą silną kobietę, które wprost uwielbiam. Tak bardzo mam wymetkowany swój egzemplarz, że to mówi samo za siebie. Zamiast tego obiecam Wam, że sięgając po tę książkę, otrzymacie nie tylko wciągającą przygodę, ale też wielce emocjonującą historię, która przypomina, że nie kroczymy po tej ziemi sami. Że przeszłość jest równie ważna, jak przyszłość… „[…] bo ludzie istnieli przed nami i przyjdą po nas. Niestety bardzo rzadko zdajemy sobie z tego sprawę”.

Czy dostałam to, na co liczyłam? Nie! Dostałam znacznie więcej… Gorąco polecam!

Lubicie książki z odwołaniami do mitologii? Albo takie z silną kobiecą bohaterką?

Jeśli na oba pytania odpowiedzieliście twierdząco, to gorąco polecam Wam serię Kroniki Atlantydy Marah Woolf. Biorąc pod uwagę, że to trzeci tom cyklu, to skupię się bardziej na podsumowaniu całości, by za bardzo nie spoilerować.

Mam już za sobą jedną trylogię tej autorki, a mianowicie Trzy Czarownice. Była to fajna seria, dobrze się ją czytało, jednak miała też parę minusów, w tym przede wszystkim irytujący i dominujący wszystko wątek romantyczny. Jej główna bohaterka też średnio wiedziała co chce, zwłaszcza w pierwszym tomie… Jednak to co się dzieje w Kronikach Atlantydy to wielkie WOW. Po pierwsze nasza bohaterka to pewna siebie, znająca swoje zalety kobieta, która wie do czego dąży. Akcja toczy się płynnie, ciągle coś się dzieje, jest kilka niespodziewanych zwrotów akcji, jednym słowem nie można się nudzić. Wprawdzie jest też i wątek romantyczny, dość mocno zarysowany, ale nie tak irytujący jak w poprzedniej serii. Zwłaszcza w 2 i 3 tomie był fajnie poprowadzony. Narrację mamy z punktu widzenia 2 głównych bohaterów, co bardzo mi się podobało, mamy bowiem szerszy pogląd na sytuację. Na dodatek postacie drugoplanowe są bardzo dobrze poprowadzone, nadają kolorytu powieści. Serię czyta się bardzo szubko, styl autorki jest bardzo przyjemny i płynny. Jeśli dodamy jeszcze do tego odwołania do mitologii, zwłaszcza egipskiej, mamy serią doskonałą. No może prawie doskonałą, bo jest i parę minusów.

Po pierwsze trochę irytowało mnie ( zwłaszcza w 1 tomie) zachowanie nieśmiertelnych bohaterów, którzy mimo swych 12 tys lat zachowywali się momentami jak rozwydrzone dzieciaki. W ostatnim tomie nasza bohaterka trochę za bardzo marudzi i użala się nad sobą, do tego jedna jej decyzja jest dla mnie bez sensu, no ale jakoś akcja jakoś musiała zostać popchnięta do przodu… Jest i zakończenie… Lubię happy endy, ale Marah w swoich książkach funduje nam je tak przesłodzone, że aż zęby bolą. Przydałoby się w nich trochę gorzkiego posmaku.

Jednym słowem gorąco polecam!

Poszukiwania tajemnych artefaktów, zgłębianie odległej historii i mitologii - od zawsze uwielbiam filmy i książki o takiej tematyce. A jak Wy podchodzicie do takich wątków w powieściach?

Dziś zapraszam na recenzję finałowego tomu "Kronik Atlantydy" autorstwa Marah Woolf. W skład trylogii wchodzą: "Berło światła", "Pierścień ognia", "Korona popiołów". Wszystkie tomy zostały wydane nakładem Wydawnictwa Jaguar. Za egzemplarz powieści do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

"Korona popiołów" to ciąg dalszy wydarzeń z poprzedniego tomu i w tej części główna bohaterka po druzgocącej zdradzie poszukuje ostatniego z artefaktów. Nie wie komu zaufać, a utkana intryga przez byłych mieszkańców Atlantydy jest znacznie bardziej skomplikowana niż to się wydaje. Jak zakończy się ta historia i opowieść o miłości śmiertelniczki i anioła?

Finałowy tom rozpoczynamy pozbawieni nadziei i zaniepokojeni co wydarzy się dalej. Oczywiście od początku trylogii mamy podane rozwiązanie, ale jak do niego dojdzie i czy w ogóle uda się przywrócić Atlantydę oraz cofnąć przemiany tego dowiemy się dopiero w tym tomie. Autorka zaserwowała nam niezwykle ciekawą historię. Bohaterowie jakich wykreowała skrywają sekrety, ale również okazują się często być kimś zupełnie innym pod płaszczem pozorów. Główni bohaterowie po raz kolejny wykazali się uporem, ale również i świetną dedukcją. Powolne odkrywanie prawdy przed czytelnikiem i poprowadzenie historii sprawia, że strony przewracamy z zaciekawieniem, co będzie dalej, by dowiedzieć się jak zakończy się ta historia.

Patrząc na całą trylogię, ten tom mi się najbardziej spodobał, być może dlatego, że najwięcej mogliśmy się dowiedzieć o skrywanych przez postacie tajemnicach i motywacjach. Styl autorki mi się podoba, a pomieszanie różnych mitologii i wierzeń zdecydowanie mnie kupiło. Oczywiście jeśli nie pamiętacie dokładnie postaci, to na końcu książki znajdziecie ich spis, a dodatkowo przepis na spaghetti, które niedługo mam w planie przyrządzić na obiad.

Cała trylogia mi się podobała i mogę Wam ją z czystym sumieniem polecić.

Marah Woolf to autorka, którą polecam wszystkim osobom chcącym dać szansę fantastyce. Różnorodność postaci, kreacja świata, system magiczny, przejmująca fabuła. Uważam, że to książki na bardzo wysokim poziomie.

[Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Jaguar]

Czytanie powinno być zabawą i przyjemnością, dobra książka powinna angażować i sprawiać, że nie chcemy odkładać jej na bok. I dokładnie taki jest finałowy tom „Kronik Atlantydy”.

Ta opowieść to nieustająca walka o miłość. Piękno uczucia, które łączy Azraela i Taris jest niepowtarzalne. Książkę czytałam z zachwytem, ale też poczuciem niesprawiedliwości. Kolejny raz bohaterzy napotykają na swojej drodze całą masę trudności i nieprzychylnych im osób.

Zagadki, które odkrywamy w tej części, są intrygujące i zawiłe. Bardzo lubię to, że autorka przedstawia cały proces odkrywania tajemnic. To nie była historia, która rozegrała się na przełomie kilku dni. Fabuła była przeciekawa.

Szczerze mówiąc, jestem rozdarta. Z jednej strony cieszę się, że poznałam koniec opowieści o tajemnicach Atlantydy. Z drugiej natomiast jest mi niewyobrażalnie smutno, bo nadszedł czas pożegnania. Ten tom niezmiennie – tak, jak zrobiły to poprzednie części – złamał mi serce. Było w nim wiele bólu, wiele miłości i wiele przyjaźni, tajemnic i sekretów do odkrycia.

Cała trylogia jest zdecydowanie warta, każdej poświęconej na czytanie minuty. To historia niezwykle inteligentna, z rozbudowaną fabułą i systemem magicznym. To przeprawa, która Cię wzruszy, zasmuci, zaangażuje i rozkocha.

Książka, która zabiera kawałek serduszka to dobra książka.

Dreszcz ekscytacji. Ostatni tom jednej z moich ulubionychtrylogii wpada w moje ręce. Poszukiwania ostatniego artefaktu i widmonieuniknionego powrotu na Atlantydę, a co za tym idzie zbliżającego sięrozstania.

Taris za wszelką cenę pragnie być znowu człowiekiem. Jedynymmarzeniem Azraela jest udowodnić Nefertari swoją miłość. Set chce dać szansęPrzemienionym i wreszcie wynieść spisek wśród bogów na światło dzienne. Horus…Horus chce Kimmy, ale nie chce Kimmy. A wszyscy nieśmiertelni? Pragną korony ipowrotu do domu.

Tak mieszanych uczuć, po przeczytaniu jakiejś książki, jużdawno nie miałam. Mam ogromny sentyment do twórczości Marah Woolf. Uwielbiamzawiłości w tworzonych przez nią fabułach, plot-twisty, humor i bohaterów. Aletutaj… wszystko było dobrze, ale nie czułam tego „wow”, które pojawiało sięprzy każdym zakończeniu poprzednich tomów.

W przypadku Kronik Atlantydy największym plusem jestobecność wszystkich możliwych mitologii, wierzeń, zmiany w znanych nambiografiach faraonów i innych historycznych postaci.  Autorka naprawdę potrafi namieszać wprowadzającnowych bohaterów znikąd i wątki, które wszystkie, jak się okazuje, są ze sobąściśle powiązane. Czasami zastanawiałam się jak ona to zrobiła? Ja już dawno pogubiłabym się opisując długą drogę z rąk do rąk Arki Noego.

Cały motyw poszukiwań insygniów, ukrytych przejść, zagadek i intryg nieśmiertelnych tonaprawdę coś, o czym można czytać i czytać.Od pierwszej części polubiłam również wszystkie postaci.Zwłaszcza Taris, Kimmy, Seta i Dantego. I tutaj również się to nie zmieniło –dalej darzę ich sympatią, Azrael zdecydowanie się poprawił, a Horus jest takijaki jest: dyskusyjny i to również ma swój urok.

Ale zakończenie… nie ukrywam,trochę mnie rozczarowało. A może lekko zażenowało? Sama nie wiem. Inaczej sobiewyobrażałam wątek powrotu na Atlantydę i spotkanie (spojler, ostrzegam) z Neith. Pojawiły się sceny rodem z nastoletnich romansów: groźby, dramatycznerozstania, sceny „ale ja jestem z innym”. Po prostu jakoś mi to nie zagrało.

Choć ta część ze wszystkich podobała mi się najmniej, to itak nie mogę ocenić jej źle. Naprawdę lubię tę serię, zawsze dobrze się miczyta książki Marah i stworzone przez nią naprawdę skomplikowane relacje. 

Uwielbiam wszystkie powieści Marah Woolf, ale muszę przyznać, że seria Kroniki Atlantydy należy do moich ulubieńców. Utrzymana w gatunku fantasy nieograniczona przygoda wydaje się wnikać do krwi czytelnika i angażować nas we wszystko co dzieje się w fabule.

Przyszedł czas ostatecznych rozwiązań i wyjawienia wszystkich odpowiedzi. Finał wyczekiwany przez wszystkich i jednocześnie zupełnie niechciany, bo przecież przykro myśleć o tym, że kończy się tak wyborna przygoda. Autorka jednak wybrnęła z tej patowej sytuacji składając na nasze dłonie niemalże pięćset stron pełnych dopracowanej akcji, dynamicznych fabularnych zwrotów a także bohaterów, którzy na zawsze zapisali się w literackiej historii. Postacie wiodą prym w tej serii, ponieważ są nie tylko charyzmatyczne czy dojrzałe, ale i w pełni ukształtowane a ich charaktery zmieniają się pod wpływem doświadczeń. Jesteśmy więc świadkami jak na naszych oczach ewoluują przez wszystkie trzy tomy, by ostatecznie pokazać się od najlepszej strony. Jeśli jakimś cudem przeszliście obojętnie obok tej serii i nie złożyło się, aby pióro Woolf Was urzekło - koniecznie odsyłam do pierwszego tomu, nie tylko dlatego, że chronologia jest tutaj niezwykle ważna, ale i przez fakt, że żadna inna książka nie dostarczy Wam tyle czystej przyjemności czytania.

Połączenie motywów z kilku gatunków zaowocowało w opowieść, w której każde zdanie wydaje się mieć podwójne znaczenie. Warto więc w pełnym skupieni śledzić rozgrywane wydarzania, aby nie umknęła nam żadna istotna kwestia, ponieważ w tej części wszystko co do tej pory było niejasne w końcu nabierze odpowiednich kształtów. Nie chcę opowiadać o fabule, nie chcę zdradzać tego co się wydarzy, ponieważ największą przyjemnością jest osobiste odkrywanie losów bohaterów. Nefertari będzie zmuszona odkrywać siebie na nowo, Set okrzyknie się królem demonów a dookoła wciąż panować będzie kontrolowany chaos, gdy niebezpieczeństwo osiągnie najwyższy poziom.

Magia, nieśmiertelni, wampiry oraz inne nadnaturalne zjawiska, walka o władzę i przejęcie kontroli łączą się w jedną, imponującą całość. Dużo się dzieje czego praktycznie nie da się opisać a koniecznie trzeba to doświadczyć. Wyjątkowy klimat, gęsta atmosfera oraz przeróżne niespodzianki czające się na każdym kroku sprawiają, że od historii trudno się oderwać. Wiele zmieniło się w życiu bohaterów, więcej było złego niż dobrego, ale finalny tom ogromnie mnie zaskoczył wyjaśnieniami, ponieważ okazało się, że nie każdy jest tym za kogo podawał się cały czas a kilka ważnych postaci podjęło nietypowe decyzje kierując się wyższym dobrem. Opowieść całkowicie więc wywróciła się do góry nogami i pokazała, że wyobraźnia autorki jest nieograniczona, ponieważ Woolf jednocześnie podążając wyznaczoną przez siebie ścieżką zrobiła kilka smacznych uników, by dodać całości odpowiedniego pazura.

Marah Woolf stworzyła cudowną serię, która przypadnie do gustu każdemu bez względu na wiek. Liczne motywy, połączenie gatunków a także mocny nacisk na wiarygodną kreację bohaterów pozwalają nam popuścić wodzę. To wcale nie naiwna historyjka dla młodzieży, ponieważ zdecydowanie kierowana jest w stronę starszego czytelnika, ponieważ Woolf żongluje mrokiem, śmiercią i subtelnie oraz smacznie przekracza granice. Innymi słowy "Korona popiołów" to godny i imponujący finał, który w pełni spełnił wszystkie moje oczekiwania.

„Korona Popiołów” to już trzeci i ostatni tom cudownej serii „Kroniki Atlantydy”. Autorka stworzyła świat w którym pełno wampirów, aniołów, dżinów. Znajduje się tutaj również wiele postaci historycznych, biblijnych i mitologicznych. I chociaż mogłoby się wydawać, że jest tych postaci za dużo i za bardzo różnorodnych, to tak nie jest. Każda z tych postaci została świetnie wykreowana. Moimi ulubienicami stali się główni bohaterowie. Taris która stała się kimś innym w tej części. Kim? (Nie zdradzę) oraz Azrael, który według też nieco zmienił się w tej części. Oboje zostali zdradzeni. Dziewczyna postanawia zemścić się. Pragnie odzyskać swoje życie i zrobić wszystko by tego dokonać. Nie cofnie się przed niczym i nie pozwoli się powstrzymać. Nawet Azraelowi. Uważa, że ich miłość nigdy nie miała i nie będzie mieć szans. A jaka jest prawda? Musicie sami przekonać się. W poprzednich częściach nie przepadałam za Setem, ale w tym tomie, muszę przyznać się, że zmieniałam zdanie.

Całą serię uwielbiam. „Kroniki Atlantydy” są dla mnie cyklem, który na nowo rozbudził we mnie miłość do tego gatunku. Autorka ma niezwykle lekkie pióro i dar wciągnięcia do fikcyjnego świata do tego stopnia, że nieraz można złapać się na tym, że się uwierzyło, że zaginione insygnia naprawdę istnieją. Książka nie należy do cienki i napisana jest mała czcionką, ale pomimo to czyta się ją bardzo szybko. Dostarcza ona wielu emocji. Są momenty wzruszenia, napięcia i niepokoju, ale również i zabawne dialogi. Wszystko to sprawia, że książka właściwie sama czyta się i nie pozwala się odłożyć nawet na chwilkę. A kiedy już zostaną znalezione wszystkie insygnia i wydawałoby się, że akcja zwalnia dzieje się coś zupełnie odwrotnego. Uwielbiam takie momenty w każdym gatunku.

„Korona Popiołów” podobnie jak poprzednie dwie części skradły moje serce i szkoda, że czas rozstać się z bohaterami. Na pewno wrócę jeszcze do tej historii. A Wam bardzo ją polecam. Myślę, że stworzony świat przez panią Woolf, zachwyci nie jednego. Nie tylko nastolatka, ale również nieco starszego czytelnika. Polecam!

[Współpraca reklamowa] @wydawnictwojaguar

👑 Korona Popiołów to kontynuacja, na którą czekałam bardzo długo. I teraz, gdy pod uwagę weźmiemy całą trylogię, mogę bez zawahania powiedzieć - było warto!

👑 Zawsze, gdy kończymy pewien cykl - bez znaczenia czy to trylogia, tetralogia, czy jakakolwiek -logia, ostatnia część jest oceniana jako całość. To tutaj dopełniają się wątki, kończą historie (i zaczynają się nowe). I ja na Koronę Popiołów patrzę tak samo. Emocjonująca końcówka jedynie dodała wzruszenia, gdy kończyłam tę historię.

👑 Nie umiałam się oderwać od tej serii - z wielką fascynacją śledziłam losy Taris (choć czasami miałam ochotę nią mocno potrząsnąć za głupie pomysły jakie ma), Aza (który wyjątkowo pałał większym rozumem, no może poza jednym momentem), Seta (ech Set...), Kimmy, Horusa i wielu, wielu innych bohaterów.

👑 Nie jestem w stanie ocenić samej Korony, bo bezpośrednio łączy się z każdym zdaniem z poprzednich części. To dalej ta sama niesamowita przygoda o poszukiwaniu skarbów i relacjach między rasami tego fantastycznego (dosłownie i w przenośni!) świata ☺️

👑 Komu mogę polecić serię?

👉🏻 Każdemu, kto uwielbia mityczne postacie i mity same w sobie.

👉🏻 Każdemu, kto uwielbia przygody. 👉🏻 Każdemu, kto po prostu szuka dobrej książki.

2 tom zakończył się tak, że miałam ochotę walnąć Aza w głowę. Przez cały 3 tom się nie zmieniło. Nie będę ukrywać, nie lubię gościa. Tari po pewnych przejściach z 2 tomu zdecydowanie lepiej wypada. Działa, planuje, rozważa.

W tym tomie nie tyle szuka się Korony Popiołów co rozważną taktyczne posunięcia ku odzyskaniu Atlantydy. Więcej tu rozmów, analiz postępowania i dawnych losów. Jest tu dużo emocji, nienawiści i dawania szans.

Niezmiennie zachwycam się tym, jak zgrabnie autorka połączyła różne religie i mitologie z ludzkim światem w sensowną i interesującą całość. Bohaterowie z różnych systemów wierzeń świetnie się zgrywają i nadają serii głębi.

Oczywiście czytałam ten tom głównie dla Seta i Horusa. Uwielbiam ich i rozumiem każde ich zachowanie. A w tej części jeszcze bardziej skradli mi serce.

Samo zakończenie serii oceniam pół na pół. Losy jednych bohaterów nie do końca określono za co plusik. A historia innej pary cóż... za słodka dla mnie ale rozumiem ją.

Naprawdę polecam Wam Kroniki Atlantydy. Poszukiwania, duża dawka historii z elementami fantastyki, świetni bohaterowie i duszny pustynny klimat.

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Śmierć nie różni się od życia."

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

Szybciutko, proszę się przyznać, kto niecierpliwie, jak ja, czekał na premierę tej książki😁😁😁.

"Korona popiołów" autorstwa Marah Woolf, to finałowa część serii Kroniki Atlantydy. Od samego początku uwielbiam tą serię, teraz wreszcie dostajemy zakończenie i to jakie😊.

Taris, po dramatycznych wydarzeniach, dochodzi do siebie. Teraz ma tylko jeden cel - zemsta. Jest wściekła, na to kim się stała. Zrobi wszystko, by być znowu sobą. Azrael, stoi murem przy niej, zawsze też może liczyć na przyjaciół i rodzinę. Czy uda jej odnaleźć Koronę popiołów??? Tylko co będzie ważniejsze transmutacja czy Atlantyda??? Do kogo będzie należał wybór???

Taris jest wściekła, pragnie zemsty i wolności, nie chce narażać przyjaciół. Teraz ma moc, by sama mogła coś zdziałać, tylko jaką musi ponosić cenę. Azrael chce jej pomóc, ale nie wie jak. Chcę ją wspierać, ale czy ona tego potrzebuje? Taris chce tylko swojego życia. Czy uda się jej go odzyskać?

Uwielbiam tą książkę❤️❤️❤️. Cały czas nie mogę wyjść z podziwu, jak to wszystko pięknie autorka ze sobą połączyła. Mitologia egipska ze współczesnością, do tego aniołowie, demony oraz inni bogowie - mamy tutaj również bogów nordyckich i greckich. O dziwo to wszystko pasuje i nic się tutaj nie gryzie. Fabuła wciąga, a im dalej tym robi się niebezpiecznie, mrocznie, a nawet wzruszająco. Każdy będzie musiał podjąć ważne decyzje, od niektórych będą zależeć losy całego świata.

Aż mi smutno, że to już koniec. Będę tęsknić za wszystkim bohaterami. Taris i Azrael, po burzliwych początkach, wreszcie wyznają sobie uczucie, tylko czy to wystarczy? Kimmy - uwielbiam tą dziewczynę, wreszcie da popalić Horusowi i bardzo dobrze, ktoś musi wreszcie nim potrząsnąć. Seth wreszcie pokaże swoje prawdziwe oblicze.

Wreszcie okaże się, kto stoi za wszystkim i jaką poniesie za to karę. Akcja pędzi do przodu, dostajemy dużo zwrotów akcji. Od tej książki nie sposób się odezwać. Jeżeli jeszcze, jakimś cudem, nie znacie tej serii, to gorąco wam polecam. Idealna dla każdego poszukiwacza przygód. ❤️❤️❤️❤️