Berlin, późne lato

Ostatnio szczególnie zaczęłam interesować się II wojną światową. Stało się tak po wizycie w Państwowym Muzeum Auschwitz- Birkenau w Oświęcimiu. Na dodatek niedługo później obejrzałam "Chłopca w pasiastej piżamie". Film ten zrobił na mnie ogromne wrażenie. Postanowiłam poszukać książek o tej tematyce. Natrafiłam na wiele ciekawych tytułów, w tym na "Berlin, późne lato".

Berlin, sierpień 1943 rok. Samotny pisarz Otto Peters niespodziewanie znajduje kobietę. Jak się okazuje, to Polka poszukiwana przez Gestapo. Mężczyzna ryzykując swoje życie, postanawia jej pomóc. Rodzi się pomiędzy nimi uczucie. Czy w tak trudnym czasie miłość jest w stanie przetrwać?

Ta książka ma wiele zalet. Jedną z nich są bohaterowie. Otto nie ma nikogo bliskiego na świecie. Kiedy pewnego dnia spotyka Halinę, jego życie się odmienia. Właśnie wtedy możemy go bliżej poznać. To człowiek o wielkim sercu. Jest w stanie poświęcić naprawdę wiele. Ryzykuje własne życie dla dobra drugiej osoby. Podczas lektury byłam pod wrażeniem jego determinacji i zaangażowania w pomoc nowo poznanej kobiecie. Myślę, że takie zachowanie zasługuje na ogromny podziw. W końcu w czasach wojny, kiedy nikt nigdzie nie był bezpieczny, nie każdy podjąłby się takiego wyzwania. Halina również zasługuje na uwagę. Chociaż poznajemy ją nieco słabiej niż Otto, dużo można wywnioskować. Na pewno jest to kobieta wielce odważna. Udało jej się uciec z obozu koncentracyjnego, co w zasadzie graniczyło z cudem. Ponadto cały czas musiała się ukrywać. Każdego dnia walczyła o życie. Była niebywale wytrwała. Kiedy opowiada o zbrodniach, jakich dokonują naziści, włos się jeży na głowie. Takie opisy zawsze robią na mnie niemałe wrażenie. Za każdym razem jestem nimi przerażona.

Sam wątek miłosny również jest warty uwagi. W czasie II wojny światowej miłość pomiędzy Niemcem, a Polką (zwłaszcza tą, której poszukuje Gestapo) była nie do pomyślenia. Groziła za to najsurowsza kara. Mimo to, uczucie nie zna granic. Potrafi związać ze sobą dwa przeciwieństwa. Pochodzenie, majątek nie grają dla niego żadnej roli. Jest to siła, z którą nic nie może się mierzyć. I chociaż bohaterów takie potężne uczucie połączyło, nie kończy się ono hasłem: "żyli długo i szczęśliwie". Bardzo nad tym ubolewam, ponieważ uważam, że Otto zasłużył na szczęście i lepszy los.

Mimo tego, że zakończenie nie jest zbyt optymistyczne, co tu dużo pisać, jest po prostu smutne, to uważam je za kolejny plus tej książki. Naprawdę. Dlaczego? Dlatego, że według mnie jest ono o wiele bardziej romantyczne, niż w większości typowych love story. Bardzo przypomina mi to z "Romea i Julii" Williama Szekspira. Kiedy przeczytałam ostatnią stronę, miałam ochotę płakać, a jednocześnie bić brawo autorowi za takie zakończenie historii.

"Berlin, późne lato" to książka, którą polecać będę każdemu. Przeczytałam ją jednym tchem. Jestem nią zachwycona, oczarowana i mogłabym tak pisać w nieskończoność. To moje tegoroczne odkrycie, ponieważ żadna książka, a przeczytałam ich dość sporo w tym roku, nie wywarła na mnie aż takiego wrażenia. Szczególnie zachęcam do lektury osoby, które lubią książki z klimatem II wojny światowej, a przede wszystkim tym, którzy uwielbiają smutne, romantyczne historie.

[Adres usunięty]

„Berlin, późne lato” autorstwa Grzegorza Kozera to książka, w której autor ukazuje nie tylko swój talent, lecz także głęboką wiedzę o ludzkich relacjach. Kozera w tej powieści przenosi czytelnika w malownicze Berlin, gdzie skomplikowane postaci przeplatają się w historii pełnej tajemnic.

Gatunkowo można sklasyfikować książkę jako literaturę psychologiczną z elementami romansu, co nadaje jej unikalny charakter. Autor brawurowo porusza tematy związane z miłością, stratą i poszukiwaniem sensu życia, sprawiając, że czytelnik zanurza się w głębokie refleksje.

Kozera sprawnie eksploruje złożoność ludzkich emocji, przedstawiając bohaterów z ich słabościami i tajemnicami. Książka dotyka universalia ludzkiego doświadczenia, a równocześnie porusza aktualne społeczne i kulturowe tematy.

Język użyty przez autora jest precyzyjny i barwny, co sprawia, że czytanie staje się nie tylko intelektualną podróżą, ale także estetycznym doznaniem. Dialogi są naturalne, a opisy miejsc i postaci malownicze, co dodaje głębi fabule.

Niezwykle intrygujące są skomplikowane relacje między postaciami, ukazane w sposób subtelny i pełen niuansów. Kozera zaskakuje czytelnika twistami fabularnymi, trzymając go w napięciu do ostatnich stron.

W mojej osobistej opinii książka jest świetna i intrygująca, zwłaszcza dla osób, które interesują się historią XX wiecznej Europy i chcą dowiedzieć się czegoś więcej na temat codzienności ludzi żyjących w tych czasach.

„Berlin, późne lato” to lektura godna polecenia dla miłośników głębokich psychologicznych analiz, pięknego języka oraz dla tych, którzy cenią sobie zaskakujące zwroty akcji. Książka z pewnością przypadnie do gustu czytelnikom poszukującym literackich wyzwań i inspirujących historii.

A.H.

Szkolny Klub Recenzenta

Obozy koncentracyjne obecnie postrzegamy jako fabryki śmierci, bowiem ten, kto tam trafił, miał nikłe szanse wyjść żywy. Choć wielu tych, którzy tam mimo okropnych warunków egzystowali, zapewne się zastanawiało, czy nie było by prościej po prostu zginąć od razu po przywiezieniu. Hitlerowcy na terenie III Rzeszy i państw okupowanych zorganizowali w sumie dwanaście tysięcy obozów koncentracyjnych, a drugim imieniem każdego z nich było cierpienie. W sumie przeszło przez nie około osiemnaście milionów osób, z czego aż jedenaście milionów zostało zamordowanych. Zaś ci, którzy przeżyli, do końca życie zmagali się nie tylko z licznymi chorobami, ale – co gorsze – ze wspomnieniami. Niektórym udawało się uciec, choć konsekwencje tego były straszliwe, co więcej, sprowadzały śmierć zarówno na tych, którzy w ucieczce pomagali, jak i na tych, którzy pozostali.

Halinie Kamińskiej w ucieczce pomógł przypadek i bombardowanie wojsk alianckich. Ta mieszkająca w Warszawie Polka została zesłana do obozu, a stamtąd – jako więźniarka polityczna – została przewieziona do Berlina, gdzie pracować miała w fabryce. Tu życie było o niebo lepsze niż w obozie, nawet mimo ciężkiej pracy i głodowych racji żywnościowych. Niestety, po zbombardowaniu fabryki, czekał ją powrót do obozu. Wykorzystując zamieszanie wywołane spadającymi bombami, uciekła, lecz wielomiesięczne trudne warunki życia sprawiły, że z ledwością udało jej się dotrzeć do piwnicy jednej z niemieckich kamienic. Tam znalazł ją Otto Peters, niemiecki pisarz, który przed wybuchem wojny odnosił niemałe sukcesy, zaś jedna z jego książek stała się nawet podstawą scenariusza filmowego. Po śmierci żony zaangażowanej w działalność partyjną, a także syna Ericha, który poległ pod Stalingradem, jego życie rozsypało się niczym domek z kart, zagościła w nim samotność. Szczególnie, że nie popierał ideologii nazistowskiej, nie chciał przyłączyć się do grona pisarzy sławiących naród niemiecki. Zatrudnienie w księgarni prowadzonej przez przyjaciela, Rolfa, nie było spełnieniem jego ambicji, ale dawało źródło utrzymania, tak ważne w czasach wojny. Choć i tak warunki bytowe Niemców były lepsze, niż Polaków w okupowanej Polsce.

Spotkanie z Heleną wyrywa Petersa ze stanu hibernacji. Nie tylko znów zaczyna czuć, ale i dostrzegać coraz wyraźniej kłamstwo, którym jest otoczony. Co więcej zaczyna rozumieć, że odwracanie głowy od zbrodni popełnianej przez Nazistów, również jest zbrodnią. Ukrywa zatem Helenę w swoim mieszkaniu, pielęgnując ją z pomocą sąsiada, doktora Schneidera. Ryzykuje wiele zdobywając dla niej antybiotyk, ale tak naprawdę już sam fakt ukrywania zbiegłej Polski oznacza wyrok. Mimo wszystko ten miesiąc, który razem spędzają, pozwala Otto zaznać uczucia bliskości, której nie czuł nawet do żony, a już szczególnie w ostatnich latach jej życia, kiedy pochłonięta była ideologią faszystowską.

Jak zakończy się ta historia? Czy taka miłość, niemożliwa już z założenia, ma jakiekolwiek szanse? Przekonamy się o tym dzięki dramatycznej powieści Grzegorza Kozery pt. „Berlin, późne lato”. Książka jest pierwszym tomem Trylogii Niemieckiej, choć tak naprawdę tomy można czytać jako osobne powieści. Jednak kto zacznie lekturę, kto doświadczy cierpienia niewinnych osób, kto towarzyszyć będzie bohaterom w strasznych wydarzeniach, ten z pewnością sięgnie po całą serię.

Książka pełna jest nieoczywistych zwrotów akcji i decyzji bohaterów, jak choćby ta podjęta przez Petersa, by pomóc w korekcie scenariusza filmu służącego hitlerowskiej propagandzie. To sprawia, że utrzymuje nas w napięciu do ostatnich stron pozostawiając z zakończeniem, które jest na tyle wieloznaczne, że możemy snuć własne historie, albo natychmiast sięgnąć po kolejny tomy, będące nawiązaniem do części pierwszej.

Są autorzy, których proza trafia do niewielu. Szukamy swojego miejsca wśród popkulturowej literatury goniąc za kolejnymi bestsellerami a w międzyczasie odsuwamy od siebie historie takie jak Trylogia niemiecka, czyli przejmujące, emocjonalne i niezwykle szczere.

Grzegorz Kozera w prostych słowach a jednak za sprawą malowniczego języka porywa nas w wir cudownej opowieści, która przywołuje to co dla naszej historii trudne i bolesne. Mierzymy się z wojenną rzeczywistością, dostrzegamy zmiany zachodzące w ludziach, którzy na co dzień walczą o przetrwanie a także rozumiemy wszelkie zmianki o potrzebie walki o własne dobro, bo kto inny zadba o nas jeśli nie my sami?

Akcja powieści rozgrywa się w tytułowym Berlinie, latem 1943 roku. Czytamy o losach czterdziestopięcioletniego Otto Petersa, który niejedno już w swoim życiu przeszedł. Wdowiec, którego syn zginął na froncie, robi wszystko, by jednak wieść pozornie spokojne życie. Niestety zdaniem Trzeciej Rzeszy sprawdzi się idealnie jako autor scenariusza filmu służącego hitlerowskiej propagandzie. A to nie koniec jego problemów, ponieważ pojawia się także Halina, Polka uciekająca przez gestapo, której Otto wbrew zdrowemu rozsądkowi postanawia pomóc.

Płynna fabuła obrazowo przedstawia ciąg przyczynowo-skutkowy, w którym główny bohater pokazuje ludzką moralność. Śledzimy zatem losy tych, którzy dla wojny byli jedynie pionkami a przecież jak każdy posiadali uczucia oraz własne aspiracje. W świecie wojny, lęku przed niepewnym jutrem a także totalitarnym zasadom narodzi się miłość, głęboka i szaleńcza, która wystawiona zostanie na niejedną próbę. Autor uchwycił to wszystko w cudownej formie skrajnych emocji, które mocno uderzają w czytelnika.

"Berlin, późne lato" to wstęp do ekscytującej trylogii, która otwarcie pokazuje jak trudno było żyć w przeszłości. Widzimy jak wojna wpływa na pojedynczą jednostkę, zmniejszając ją do roli tłumu, zapominając o ponadczasowych wartościach oraz prawach człowieka. Historia silna w przekazie, ale jednocześnie piękna i warta przeczytania, pokazująca, że miłość jest w stanie zabliźnić każde rany.