Before destiny teaches us to lie. Tom 1. Część 1

Idealna książka dla kobiet, które są singielkami i nie chcą płakać w Walentynki, że są samotne. Jestem pewna tego, że ta przezabawna książka o miłości, będzie w stanie Was natchnąć. W ten sposób uznacie, że każda z Was ma szansę na to, aby spotkać prawdziwą miłość.

Kocham Destiny! Ta bohaterka rozłożyła mnie na łopatki, ale w takim pozytywnym sensie. Na tyle, że chętnie spotkałabym się z nią w życiu realnym. Nie jest to możliwe, ale tak bywa. Pierwsza część to świetna historia. Już teraz nie mogę doczekać się kontynuacji tej historii.

Początek niezbyt udany, nie podobał mi się, dlatego robiłam kilka podejść do czytania. Jednak im dalej tym robiło się lepiej, ciekawiej i już wtedy książka pochłonęłam mnie w całości. Żałowałam, że nie przeczytałam jej od razu, tylko próbowałam kilka razy. Końcówka świetna z pewnością sięgnę po kolejne części.

Klasyka gatunku, czyli jak z nienawiści rodzi się miłość. Mimo że wątki zawarte w książce w takiej czy innej formie pojawiały się już w innych pozycjach literackich, tę książkę można zaliczyć do tych udanych. Dobrze się przy niej bawiłam i z przyjemnością sięgnę po ciąg dalszy.

Destiny Joyce zostaje porzucona przez chłopaka dzień przed walentynkami. Nie dość, że David przez dwa lata związku niszczył jej poczucie wartości, to jeszcze śmiał z nią zerwać. I to przez smsa! Destiny postanawia się zemścić i aplikuje na stanowisko asystentki największego biznesowego wroga swojego byłego — Oscara Prestona. Pierwsze spotkanie tej dwójki będzie rzutowało na resztę ich relacji, a wzajemna niechęć doprowadzi ich na skraj wytrzymałości. Ale może przy bliższym poznaniu zyskają w swoich oczach? W końcu Oscar ma dla Destiny pewną propozycję. Kiedy dziewczyna godzi się pójść na układ ze swoim szefem, zza chmur zaczyna powoli wychodzić słońce i okazuje się, że poza wadami, każde z nich ma też jakieś zalety.

Ona - zdążyła obrazić niezliczoną ilość razy swojego szefa, zanim jeszcze dowiedziała się z kim ma do czynienia. Nienawidzi gości w drogich garniturach, mających o sobie wysokie mniemanie. On — od pierwszego wejrzenia jedyne, co poczuł, to niechęć do niej i chaosu, który wokół siebie robi, a ostatnią rzeczą, o której marzył, było to, aby to właśnie ona została jego asystentką. Tylko że ta dziewczyna wraca jak bumerang i na dodatek nie zamyka jej się buzia.

Bawiłam się przy tej książce rewelacyjnie. Nie mogłam się od niej oderwać. Chociaż muszę przyznać, że na początku nie polubiłam ani pyskatej, wchodzącej w słowo, i nieco wulgarnej Destiny, ani bucowatego, zapatrzonego w siebie Oscara. Ale im dalej w las, tym było coraz lepiej, a moja sympatia do tych postaci rosła wraz z rozwojem ich znajomości.

Przepychanki Destiny i Oscara wielokrotnie doprowadzały mnie do śmiechu, a ich relacja to istne tornado. Jednak nie każdemu ta książka przypadnie do gustu — ci, którzy nie lubią przekleństw w literaturze (lub w ogóle) mogą czuć się zniesmaczeni, więc uprzedzam, żeby później nie było, że zachęcam, a tam same brzydkie wyrazy.

Jest ich dużo. Książka ma oznaczenie 18+, więc możecie sobie wyobrazić, jaki to jest kaliber bluzgów. Ale mimo wszystko dodają one takiego smaczku tym postaciom i odzwierciedlają wrogość, jaką wzajemnie się darzą.

_

Jedyne, do czego mam zastrzeżenia, to niektóre teksty Oscara kierowane do Destiny — były niesmaczne i pozbawione szacunku do płci przeciwnej. Rozumiem, że Joyce doprowadzała go na skraj wytrzymałości, były momenty, że nawet ja miałam jej dosyć, ale jeżeli chcemy przełożyć relację dwojga ludzi, w której jedna z nich jest prezesem wielkiej firmy, ma obycie w świecie, obraca się w dystyngowanym środowisku, na rzeczywistość, to nie wypadają takie wulgarne zwroty dobrze, a raczej powiedziałabym, że bardzo kiepsko. Nie było to na szczęście nagminne więc przymykam oko i całościowo “Before destiny teaches us to lie” oceniam bardzo dobrze.

_

W tej książce znajdziesz humor, cięte riposty, sarkazm (cała kopalnia sarkastycznych zwrotów), motywy slow burn, hate-love, fake dating, grumpy and sunshine i wspomniany enemies to lovers, ale też fajnie rozwijającą się relację i poniekąd motyw drugiej szansy. A zakończenie, które pozostawia głowę wypełnioną znakami zapytania, sprawia, że z chęcią sięgną po drugą część.

„Czasem istnieje bowiem tylko jeden sposób, by sprawdzić, że ktoś uwierzy w moc przeznaczenia i w to, jak wiele dzięki niemu może zyskać. Czasem trzeba cos stracić, by zrozumieć, jak wiele się miało na wyciągnięcie ręki. Stracić w najboleśniejszy sposób.”

Destiny nie sądziła, że podzieli los zobaczonej rok wcześniej zapłakanej i porzuconej w walentynki kobiety, ale właśnie przeklina swojego byłego i wszystkich mężczyzn. A podjęte przez nią późniejsze decyzje doprowadzą ją do miejsca, w którym kogoś pokocha, ale i będzie cierpieć. Ta szalona kobieta, potrafi zrealizować każdy pomysł i plan, jaki zrodzi się w jej głowie. Ale również nie potrafi ugryźć się w język i potrafi doprowadzić kogoś do białej gorączki. I w taki właśnie sposób działa na swojego nowego szefa, Oscara, który jest największym rywalem jej byłego partnera, a u którego właśnie zaczęła pracę. Każde z nich miało plan wobec siebie, ale żadne nie przewidziało, że można przejść od nienawiści do miłości w dość krótkim czasie. Tylko Destiny nie wiedziała, że Oscar skrywa tajemnice i gdy jego kłamstwa wyjdą na jaw, to może być jej ciężko dźwignąć się po czymś takim.


Na pewno co musicie wiedzieć to, że jest tu masę świetnego humoru, a autorka ma lekki styl pisania. Więc przez książkę się płynie i nawet nie zauważa się, jak kartki się obracają. Znajdą się tacy, którzy polubią tę historię i nie będzie im przeszkadzać to, że zachowanie głównej bohaterki nie współgra z jej wiekiem i jest dzieckiem w skórze dorosłego. Ale mimo to, że niekiedy czułam irytację i wkurzałam się na nią tak jak Oscar, to i tak polubiłam ją od pierwszej chwili, bo jest nieziemsko szurnięta. Nie zmienia to faktu, że miałam ochotę ją zamordować lub chociaż potrząsnąć żeby się trochę ogarnęła. Wiem też, że nie każdy lubi przekleństwa a jest ich tu sporo. Więc musicie być na to wszystko przygotowani, bo historia jest ciekawa, wciągająca i niczego w niej nie brakuje. Podziwiałam Oscara za jego cierpliwość do tej kobiety, bo wystawiała ją co sekundę na próbę. Autorka naprawdę zadbała o to, żeby wszystko ze sobą współgrało, tworząc spójną całość, która dostarcza czytelnikowi emocje i co najważniejsze uśmiech. Uśmiech nie będzie schodzić z waszych ust. Takie szalone historie jak ta są potrzebne, zwłaszcza że dostajemy tu romans biurowy, przyciąganie, przepychanki słowne, doprowadzanie do szału, tajemnice, kłamstwa, które mogą zniszczyć wszystko, zazdrość i znęcanie się psychiczne. Jestem ciekawa, co będzie dalej, bo chyba nawet się domyślam, jaką to tajemnice skrywa Oscar. Tylko że w niektórych momentach już czułam się przytłoczona zachowaniem głównej bohaterki, ale i tak podobała mi się ta historia i jestem ciekawa co wydarzy się w kolejnej części. Polecam.

Cudowna historia. Historia, dla której przepadłam i która skradła moje serce już od pierwszych stron. Relacja Destiny i Oscara, może mieć wielu przeciwników i nie każdemu może się spodobać ich zachowanie i różne wybory, ale dla mnie jest ona właśnie nieidealnie - idealna. Główna bohaterka Destiny jest typem bardzo aroganckiej, pyskatej i niesamowicie emocjonalnej osoby, a Oscar w zasadzie jej przeciwieństwem. Uwielbiam ich ciągłe sprzeczki, a teksty Destiny - CUDO. Jedną z głównych rzeczy, za jaką pokochałam tą historię jest właśnie to, jak świetnie bawiłam się czytając ją. Bardzo rzadko zdarza mi się, że książka wywołuje we mnie takie emocje, że aż śmieje się na głos, czy krzyczę, a tutaj było to niemalże co stronę. Mamy tutaj długie rozdziały, co szczerze, zauważyłam dopiero jak ktoś to gdzieś napisał. Jeżeli znacie jakichś przeciwników długich rozdziałów, to ja jestem jeszcze większą przeciwniczką od nich, a gwarantuje wam, że czytając tą historię, nie ma opcji że to odczujecie. Jeszcze jedno, Slow Burn. Ja mam takie mieszane uczucia co do tego motywu, bo uwielbiam gdy akcja książki leci w całkiem szybkim tempie, a w szczególności wątki romantyczne (jestem strasznie niecierpliwa), ale tutaj mi to nie przeszkadzało ani trochę.

Czytanie książki ma być rozrywką, a „Before Destiny Teaches Us to Lie” gwarantuje jej co nie miara. W całym tym chaosie i pełnej emocji historii, jest mój spokój i cząstka mojego serca💜

"Destin Joyce była chaosem, którego potrzebowałem w swoim poukładanym życiu".

Destin to prawdziwy chodzący chaos. Jest nieprzewidywalna, roztrzepana a jej pomysły na które wpada pod wpływem silnych emocji nie należą do najlepszych. Kiedy dzień przed walentynkami zostawia ją partner. Dziewczyna żąda sprawiedliwości. W przypływie emocji postanawia zatrudnić się u konkurencji. Dla Oscara Prestona Destin od pierwszego spotkania jest chodzącym utrapieniem.

Okładka książki jest delikatna i przyciąga wzrok. Historię bardzo lekko się czyta. Oczywiście ma swoje plusy i minusy. Pierwsza połowa historii to istne szaleństwo. Bohaterka miejscami potrafiła rozśmieszyć do łez, a miejscami była tak irytująca, zachowywała się jak małe, rozkapryszone dziecko. Chciałam wyciągnąć ją z książki i wstrząsnąć - ogarnij się dziewczyno. Za to Oskar w ich przepychankach słownych nie był jej dłużny, potrafił ją uciszyć. Jako postać był bardzo tajemniczy i mroczny. Druga połowa historii, to same zmiany które odczuwało się w postępowaniu Destin jak i Oskara. Ich relacja weszła na wyższy poziom i była dość specyficzna i nieprzewidywalna. Nie wiadomo co może strzelić Destin do głowy i co ponownie wymyśli. A mówię wam, że tu od nienawiści do miłości jest tylko jeden krok. Destin mimo swojego zachowania jest cudowną, wrażliwą, delikatną kobietą, która pragnie być kochana i zrozumiana.

Czytając tę historię z pewnością nie będziecie się nudzić, istna przejażdżka rollercosterm nie zabraknie humoru, potyczek słownych, przyjaźni, miłości oraz strachu i tajemnic. Ja z tą książką przyjemnie spędziłam czas. Czekam z niecierpliwością na kolejną część gdyż chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej o tajemniczym Prestonie.

Książka skradła moje serce od pierwszych stron, a nawet skłoniła bym się że już od samej strony tytułowej. Idealna na poprawę humoru. Były zarówno łzy szczęścia jak i smutku. Kocham D całym sercem. Styl pisania autorki jest niesamowity, przez co książkę się pochłania w całości. Budowanie napięcia zarówno w wydarzeniach jak i w samych bohaterach i ich relacji na jak najwyższym poziomie. Chociaż z pierwszego zetknięcia Destiny wydaje się chaosem i nie każdemu może przypaść do gustu, uważam że to zabieg zamierzony aby nie kierować się powierzchowną opinia, bo jak możemy zauważyć jej postać jest dużo bardziej złożona niż wydaje się to z początku, a to pozwala nam poczuć prawdziwość postaci. Z całego serca polecam przeczytać!

Współpraca reklamowa @editiored i @[Adres usunięty]

Czy książki, które były publikowane na platformie wattpad, w ogóle powinny być wydawane?

Myślę, że przy okazji premiery takich książek, każdy z nas przynajmniej raz zadał sobie to pytanie. Jedni są zwolennikami, drudzy przeciwnikami, a jeszcze innym jest to zupełnie obojętne. Osobiście nie zwracam na to uwagi, skupiam się bowiem na finalnym produkcie, który otrzymałam, a nie na tym, czy autor zdecydował się pokazać swoją pracę światu przed jej wydaniem.

Moje pytanie nie było oczywiście przypadkowe, ponieważ książka "Before destiny teaches us to lie" autorstwa Karoliny Szafrańskiej to debiut literacki, który swój początek miał właśnie na wattpadzie.

Główną bohaterką historii jest Destiny Joyce, dwudziestosześcioletnia kobieta, którą na dzień przed walentynkami porzuca wieloletni partner, zrywając z nią przez smsa. Chociaż ich związek nie był kryształowy, Joyce nie może pogodzić się z rozstaniem. Pragnie zemścić się na Davidzie, dlatego będąc w stanie upojenia alkoholowego, decyduje się złożyć swoją aplikację na stanowisko asystentki Oscara Prestona — szefa firmy, który jest największym wrogiem, jej byłego partnera.

Problem polega jednak na tym, że dziewczyna nie ma jednak pojęcia, jak wygląda jej nowy potencjalny szef, dlatego zupełnie nie spodziewa się tego, jak faktycznie potoczy się rozmowa kwalifikacyjna. Czy Destiny dostanie pracę u Oscara? Czy uda jej się zemścić na byłym partnerze? A może przeznaczenie przyszykowało dla niej zupełnie inny scenariusz? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam Was do lektury.

Muszę przyznać, że opis tej historii zupełnie nie przygotował mnie na to, co kryło się we wnętrzu pierwszej części pierwszego tomu "Before destiny teaches us to lie". Właściwie to nie do końca wiem, co mam na jej temat napisać, ponieważ mam w głowie pewien rodzaj chaosu. A tym chaosem bez wątpienia jest sama główna bohaterka — Destiny Joyce.

Karolina Szafrańska stworzyła postać, której imię i nazwisko na stałe powinno zastąpić definicję słowa chaos we wszelkich słownikach, w których ten wyraz występuje. I chociaż mogłoby wydawać się inaczej — jest to zdecydowanie komplement. Nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek, a książki czytam nie od dziś, poznała bohaterkę, która, choć w maleńkim stopniu było do niej podobna. I chociaż jestem przekonana, że wiele osób będzie miało zastrzeżenia co do jej kreacji, bo przyznaje, że miejscami zachowywała się, jakby była niezrównoważona psychicznie, mnie osobiście bardzo się to podobało, ponieważ niejednokrotnie jej teksty rozbawiały mnie do łez.

Jeżeli chodzi natomiast o to, co mi się nie podobało, zdecydowanie było to nadużywanie sformułowania "Nienawidzę cię", które po pewnym czasie zrobiło się dla mnie zwyczajnie nudne. W pewnym momencie miałam wrażenie, że autorce zabrakło pomysłu na to, jak ripostować teksty głównych bohaterów, więc aby zakończyć ich kłótnie, za każdym razem przytaczała tekst o wzajemnej nienawiści.

Jeśli mam natomiast spojrzeć na książkę, jako całość to trochę żałuję, że została ona podzielona na dwie części, ponieważ odczuwam niedosyt po jej przeczytaniu. Mieliśmy tutaj bardzo długi wstęp, który skupiał się na utarczkach słownych między głównymi bohaterami i tym, jak nieświadomie zakochują się w sobie. Natomiast, kiedy wreszcie romans miał szansę ruszyć z kopyta, nastąpił koniec, który dodatkowo zasiał we mnie nutkę niepewności i sprawił, że w mojej głowie pozostało bardzo wiele pytań bez odpowiedzi.

Nie da się ukryć, że "Before destiny teaches us to lie" jest dość specyficznym dziełem, dlatego zapewne nie wszystkim czytelnikom przypadnie ona do gustu. Mnie jednak się podobała. Uważam, że był to jeden z ciekawszych debiutów, które czytałam w przeciągu ostatniego roku, dlatego będę z niecierpliwością czekać na kontynuację losów Destiny i Oscara, ponieważ jestem przekonana, że autorka nie pokazała jeszcze stu procent swoich możliwości.