Before destiny teaches us to hurt. Tom 1. Część 2

Destiny i Oscar się nienawidzą.

Gdy ta dwójka się pocałowała, próbowali udawać, że to nic dla nich nie znaczyło.

I tak od nienawiści do miłości zmienia się ich stosunek do siebie.

Zakochana dziewczyna nie widzi na, że Oskar ją okłamuje, a on boi się, że jego tajemnice wyjdą na jaw.

Podobno prawdziwa miłość jest w stanie przezwyciężyć wszystko. Jednak nikt nie mówi o tym, że ludzkie serce nie wszystko potrafi znieść. Nikt nie wspomina, że czasem nagromadzone kłamstwa i wyrządzone krzywdy sprawiają, że rezygnujemy z walki, by nie ponieść większych strat.

“Raczej nie byłam typem marzycielki. Ale każdego dnia marzyłam, by w moim życiu zapanował spokój”.

No i kochani przyznam, że mam problem z oceną tej książki.

Myślę, że to również dlatego, że zabrałam się odrazy za drugi tom, nie nadrabiając pierwszego.

Przyznam, że miło było spędzić czas z bohaterami i ich rozterkami, jednak książkę

raz czytałam z wielką przyjemnością, raz z nutą irytacji.

Bohaterowie często sprawiali, że miałam ochotę odłożyć tę książkę i do niej nie wracać.

Czasami byli cudowni, a chwilami nie rozumiałam ich zachowania, normalnie jak nastoletnie smarki.

Fabuła tu też było różnie, raz czytało się szybko, raz ciągnęło się w nieskończoność i miałam wrażenie, że niektórych zdań mogłoby w ogóle nie być i historia by na tym nie ucierpiała.

Największym plusem tej książki jest zakończenie, które przyznam, złamało mi serce i zachęciło do sięgnięcia po kontynuację, na którą będę czekać.

Autorka ma fajny i lekki styl pisania widać, że włożyła w te książkę dużo pracy i serca.

Dlatego na pewno sięgnę po kolejne jej książki i z chęcią będę obserwowała jakie postępy robi.

Czy polecam?

Jasne, że tak. Każda książka zasługuje, aby ją przeczytać i wyrazić swoje własne zdanie na jej temat.

„Bo Oscar Preston wierzył w przeznaczenie zbyt mocno, a Destiny Joyce nie wierzyła w przeznaczenie wcale.”

Gdy nienawiść zmieni się w miłość, jest to coś pięknego, ale i zarazem bardzo kruchego, bo gdy nad tą miłością krążą cały czas kłamstwa, które mogą zniszczyć wszystko. Trzeba być przygotowanym na wielki ból, złamane serce i łzy.

Bo przeznaczenie to jedno, a sieć kłamstwa, na których była budowana relacja między Oscarem i Destiny to już zupełnie coś innego. Nie mówiąc już o tym, że od pięciu lat żyła w kłamstwie i cierpieniu. Jeden pocałunek sprawił, że ich relacja zmieniła się całkowicie a pożądanie i uczucia wybuchły. Destiny uwierzyła, zaufała i dała szansę uczuciu, jakie się pojawiło. Oscar miotał się między prawdą a kłamstwem. Pozwolił sobie na uczucie do Destiny, wiedząc, że gdy ta pozna prawdę, znienawidzi go. I wiele się nie pomylił. Tylko że nie zawsze wszystkie kłamstwa da się wyjaśnić, a tym bardziej nie da się sprawić, by nie raniły, gdy wyjdą na jaw i nie jesteśmy w stanie walczyć dalej o to, na czym nam zależy. Bo niekiedy ból jest zbyt duży, by to udźwignąć. Bo niekiedy kumulowane latami kłamstwa przyniosą lawinę, która zmiecie na swojej drodze wszystko, zostawiając spustoszenie, którego nie da się naprawić. A nawet jeśliby się dało to strach, ból i zdrada nie pozwolą na to, by znowu pozwolić sobie na odrobinę zaufania, by po raz kolejny cierpieć. I nawet miłość nie jest w stanie tego przezwyciężyć. Czy tak właśnie skończy się ich historia? A może przeznaczenie okaże się silniejsze niż wszystkie kłamstwa…?

„Kto by pomyślał, że to właśnie w wymarzonym mieście miłości ktoś po raz pierwszy złamie serce Destiny Joyce.”

Od nienawiści do… miłości? Od miłości do… kłamstwa?

Taka właśnie jest historia Destiny i Oscara. Historia nienawiści, miłości, kłamstw, pożądania, bólu, łez, złamanego serca i nadziei. Od pierwszej części wiedziałam, że to, co skrywa Oscar, może zniszczyć Destiny i nie pomyliłam się, ale autorka zaskoczyła mnie tym, jak długo to trwało i do czego doprowadziło. Z każdą przeczytaną kartką moje emocje szalały, a ciekawość rosła. Autorka i w tym tomie nie zapomniała o dowcipie i przepychankach słownych między bohaterami, dawały one trochę nadziei, że jednak skończy się to dobrze. Bo im dalej byłam, to właśnie zmierzało to w takim kierunku, ale się przeliczyłam. Na sam koniec dostałam młotkiem w głowę i nie wierzyłam w to, co czytałam. Czułam, że zaczynało robić się zbyt miło i sympatycznie i że w którymś momencie to wszystkie po prostu pierdyknie i to z fajerwerkami, no i tak się właśnie stało. Autorka na sam koniec zaserwowała mi gniew, złość, niedowierzanie, wkurzenie i łzy. Jednego chciałam przytulić, a drugiego walnąć i na odwrót. Do tej pory czuje szok po tym zakończeniu i chęć dowiedzenia się, co będzie dalej. Czy jednak miłość zwycięży, czy będzie umiała ta miłość pokonać i wybaczyć wszystkie kłamstwa? Czekam na więcej.

Współpraca reklamowa @[Adres usunięty] i @[Adres usunięty]

"Before destiny teaches us to hurt" to druga odsłona pierwszego tomu serii Destiny autorstwa Karoliny Szafrańskiej.

Chociaż pierwszy tom czytałam w styczniu, pamiętam, że byłam nim bardzo mile zaskoczona, dlatego bez wahania zgłosiłam się do zrecenzowania dalszych losów Destiny Joyce i Oscara Prestona. Byłam bardzo ciekawa, czy ich romans, który właściwie zaczął się dopiero pod koniec pierwszej części pierwszego tomu, miał w ogóle szansę się rozwinąć, zważywszy na to, jaką tajemnicę ukrywa Preston. Czy zatem dokończenie historii spełniło moje oczekiwania?

Na samym początku bardzo trudno było mi się wczuć w tę kontynuację, przez co przeczytanie pierwszych pięciu rozdziałów zajęło mi aż trzy dni... Zupełnie nie mogłam odnaleźć się w tej historii, więc porzuciłam ją na rzecz innej książki. Wróciłam do niej dopiero wczoraj i udało mi się ją doczytać do końca, ale jednak nadal uważam, iż podzielenie pierwszego tomu na dwie części nie było trafionym pomysłem. Przez ten zabieg umknęło mi kilka rzeczy i zanim powróciłam do lektury, musiałam przekartkować sobie poprzednią książkę.

Jeżeli miałabym ocenić tę część jako osobny tekst, z pewnością na uwagę zasługuje to, jak Oscar traktował Destiny w momentach, gdy potrzebowała od niego mentalnego wsparcia. Zdecydowanie stawał wtedy na wysokości zadania i dzięki temu znacznie zyskał w moich oczach, ponieważ nie zachowywał się wtedy jak rozkapryszony nastolatek, a tak, jak przystało na mężczyznę przed czterdziestką. Wszystkie te fragmenty, w których był wspierający i troskliwy były miłą odskocznią od licznych kłótni głównych bohaterów, których miałam wrażenie, było zdecydowanie więcej niż w poprzedniej części i w wielu przypadkach były zwyczajnie niepotrzebne. Nie miały już bowiem tego specyficznego ładunku emocjonalnego, co w pierwszej części, przez co nie były ekscytujące, a bardzo męczące.

W tej części zabrakło mi również tego, za co pierwotnie najbardziej polubiłam tę historię — specyficznego humor oraz tego, że główna bohaterka była niczym definicja chaosu. Właściwie dopiero sama końcówka sprawiła, że poczułam się tak, jak podczas pierwszego spotkania z twórczością autorki, bo to właśnie wtedy Destiny odzyskała swój charakter, który urzekł mnie poprzednim razem. Trochę późno, ale... w sumie lepiej późno niż wcale.

Czy sięgnę po kolejną część? Po początkowych rozdziałach byłam przekonana, że nie, ale epilog sprawił, że odzyskałam wiarę w tę publikację, więc z pewnością sięgnę po kolejny tom, aby przekonać się, co jeszcze wydarzy się w życiu Destiny Joyce i Oscara Prestona!