Balsamistka

„Balsamistka” jest debiutem Magdaleny Adaszewskiej, która do tej pory specjalizowała się w tekstach publicystycznych do znanych magazynów, takich jak „Elle”, „Twój styl”, czy „Pani” oraz biografiach sławnych osób z showbiznesu. Postanowiła napisać thriller, a raczej moim zdaniem kryminał. Na rynku powieści kryminalnych, który jest już jakoś ukształtowany, trudno debiutantom wpaść na jakiś nietuzinkowy pomysł, by przyciągnąć uwagę czytelników. Ogromnym atutem tej książki jest to, że czyta się ją dość szybko, chociaż autorka nie ułatwiła życia czytelnikowi. Mnogość postaci i wątków, zawiła fabuła i mnóstwo poruszonych problemów. O nudzie nie ma mowy, ale na koniec pozostało parę ale… Magdalena Adaszewska miała świetny pomysł na fabułę i ma niewątpliwie talent do tworzenia kryminalnych historii, jest jednak parę niedociągnięć, ale warto przymknąć na nie oko, żeby nie psuć sobie przyjemności z czytania.

Maszynista Daniel Kryński, emerytowany policjant Wiktor Lorenc, dziennikarka śledcza Monika Biel i Amelia Rosa balsamistka. Każde z nich ma swoją historię, swoją przeszłość, swoje demony, które ich dręczą. Próbują normalnie żyć, lecz zdarzenia z przeszłości im na to nie pozwalają. Tkwią niczym ciernie, w zabliźnionej ranie, lecz każdy nieostrożny ruch, wspomnienie powodują, że boleśnie przypominają o swojej obecności. Każde z bohaterów ma swoją narrację i swoją historię do opowiedzenia.

Daniel nie potrafi zapomnieć o zamordowanej przed laty córce, oraz żonie, która go zostawiła, po tragedii. Traci za jednym zamachem rodzinę i nie potrafi normalnie funkcjonować.

Wiktor nie może się pogodzić z faktem, że gdy był blisko rozwiązania sprawy brutalnych morderstw, zostaje nagle oskarżony o zagubienie akt i wysłany na emeryturę. Stracił w jednej chwili ukochaną pracę i przyjaciół.

Monika tyle lat boryka się z tym co spotkało ją w domu dziecka. Niekochana, poniżana nie rozumie, dlaczego tak się działo, a jedyna osoba, która jej okazała serce nie żyje. Została zamordowana.

I Amelia balsamistka, najbardziej tajemnicza, nieoczywista postać z całej czwórki, o której nie wiadomo zbyt wiele. Jedynie na podstawie jej dziennika, można domniemywać, że jej przeszłość nie była wcale kolorowa i ma ogromny związek z jej ojcem, który wcześniej podobnie jak ona przygotowywał zwłoki do pogrzebu. Poświęciła się całkowicie swojej pracy. Jej misją jest balsamowanie zwłok, przygotowanie zmarłych do ostatniej drogi, żeby rodzina miała przed oczami piękny obraz swoich bliskich, zanim ich pożegnają ostatecznie. Swoją drogą nie miałam pojęcia o tym, że istnieje taki zawód.

W pewnym momencie drogi tej czwórki nieoczekiwanie się łączą, za sprawą kolejnych brutalnych morderstw. Giną zarówno dziewczyny, jak i ich oprawcy.

Autorka ma talent, a jej powieść potencjał. Historia, którą zawarła na zaledwie 300 stornach, mogłaby zapewnić fabułę, co najmniej trzem książkom. W „Balsamistce” porusza całe mnóstwo problemów dotyczących dzisiejszych czasów. Handel żywym towarem, narkotyki, złe relacje rodzinne, traumy z przeszłości, domy dziecka i ich bezduszny system, młodociane prostytutki, wyuzdane zachcianki wysoko postawionych i bogatych starszych panów oraz korupcja w policji.

Największe wrażenie na mnie, zrobił chyba wątek młodych dziewczyn z bogatych domów, które szukały akceptacji u starszych kochanków. Zmusiło mnie, to do refleksji nad tym, co popycha młode, ładne, skromne dziewczyny z dobrego domu, z którego wychodziły bez słowa, szły nie wiadomo dokąd i nie wiadomo z kim, szukając potwierdzenia własnej wartości. Zastanawiał fakt, co takiego działo się w za zamkniętymi drzwiami w pozornie wspaniałych rodzinach, że szukały szczęścia na zewnątrz. Bogaci rodzice, którzy przy pomocy pieniędzy zapewniali swoim córkom wszystko. Wszystko, prócz miłości.

I jeszcze domy dziecka, przerażający obraz bezdusznego systemu, gdzie dzieci doświadczają przemocy, są wykorzystywane i zastraszane. Nikt ich nie kocha i nikt im nie pomaga.

„Balsamistka” wzbudziła niekłamany zachwyt czytelników, natomiast mnie po przeczytaniu tej pozycji pozostał pewien niedosyt. Początkowo trudno było mi nadążyć za mnogością wątków, zmieniającą się ciągle narracją, zwłaszcza że są cztery i ciągle zastanawiał mnie udział wszystkich tych osób w historii. W którymś momencie staje się to jasne, ale nadal uważam, że wystarczyłaby zupełnie jedna narracja, Moniki, dzielnej i sympatycznej dziennikarki, która próbuje wyręczyć nieudolne działania policji i na własną rękę odkryć kto stoi za morderstwami pozornie niepowiązanych ze sobą mężczyzn. Pomimo że nie trudno było wytypować, postać zabójcy, to narracja pozostałych lekko zwodzi i zaciemnia obraz, ale to na plus. Nie ma tu typowego wglądu w sprawę, bo śledztwa nie prowadzi żaden zawodowy detektyw, tylko dziennikarka śledcza i były policjant, ale to także na plus. Na minus natomiast to, że autorka zostawiła mnie z wieloma pytaniami, na które nie znalazłam odpowiedzi, chyba że „Balsamistka” będzie miała swoją kontynuację, bo zakończenie całkowicie zaskakuje, jest nagłe i napisane naprędce. W ten sposób bardzo dobrze budowane napięcie raptownie znajduje swoje rozwiązanie, i efekt zachwytu mija. Brakuje też pogłębionej psychologii postaci, która w tak skomplikowanej historii byłaby jak najbardziej wskazana.

Największym atutem powieści jest, postać balsamistki, tajemniczej, chwilami jakby nie z tego świata. Eterycznej, rozmawiającej ze zmarłymi. Pięknej, a zarazem, nieodgadnionej pełnej mroku.

Ogólnie rzecz biorąc, to dość dobrze napisany kryminał z wartką akcją, serią morderstw, tajemniczymi i pięknymi kobietami z mroczną przeszłością. Bardzo dobry debiut, chociaż nie pozbawiony wad, pozwala jednak sądzić, że jest to niezły początek, który będzie miał jeszcze lepszą kontynuację.

Dwie kobiety, dziennikarka i balsamistka.

Pierwsza ma swoją historię, która spina całość powieści, druga wyprawiając ciała na drugi brzeg, prowadzi z nimi dialog.

Dwie enigmatyczne kobiety.

Morderstwa i śledztwo.

Całość zdarzeń spowita tajemnicą i mrokiem.

Bardzo dobrze rozpisany pomysł. Trzymający w napięciu. Trochę eteryczny i mglisty.

Czysty tekst, bez zgrzytów i zahaczeń.

Nie mogłam się oderwać i musiałam poznać zakończenie, które dość szybko przewidziałam.

Zostało poprowadzone zbyt marginalnie do całości, ale nie popsuło przyjemności czytania.

Mam nadzieję, że Autorka pokusi się o kolejny tom.

Miałam dreszcze gdy pomyślałam o malowaniu zwłok. Zimnym, sztywnym ciele. O dotykaniu...brrr

Gratuluję debiutu.

Przy tej książce miałam więcej dreszczy niż przy gorączce! Kto z nas nie lubi czytać o malowaniu czy zszywaniu zmarłych? Kto czytając wyobraża sobie zapach chłodnego ciała, które wymaga zacerowania niczym przedarta skarpetka? Kto lubi książki z dreszczykiem przepełnionym strachem o swój los po śmierci? Czy dalibyście się spalić czy też doznać ożywionego makijażu będąc już w trumnie?

Czy jest ktoś chętny? Pamiętajcie, że później nie będzie już odwrotu...

Sięgnęłam po tą książkę, bo bardzo spodobała mi się okładka. Już na pierwszej stronie ujrzałam spory i przejrzysty druczek, gdzie kartki niemal same się przede mną rozkładały. Rozpoczęta historią, która jest zaledwie zalążkiem strachów i próśb o niespełnienie w przyszłości. Do tego wartka akcja, która chce, byśmy sami snuli domysły. Odważna bohaterka, która jest pewna, że poradzi sobie z zadaniem i przeszłość, która powraca niczym bumerang.

Kim jest osoba, która masakruje mężczyzn? Czy prawdą jest, że z kim przystajesz, takim się stajesz? Po co ktoś miałby tak okrótnie krzywdzić mężczyzn, którzy na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego? Dlaczego uważa się, że sprawcą jest mężczyzna? Czy zawsze należy zakładać, że kobiety są słabe i bezbronne?

Niesamowity kryminał, którego posmakowałam z przyjemnością. Z początku treść łączy nam wiele spraw, ale bądźcie uważni, bo nie wszystko jest tym, co się wydaje. Czasem ktoś ma po prostu wielką wyobraźnię.

A wy lubicie dostawać fotografie osób, które zmarły? Czy wam też się wydaje, że ciała ludzkie kryją w sobie niebywałe tajemnice? Czy jako zwłoki potrafią się do nas dostosować, czy to my dostosujemy się do nich?

Ja wiem, że każdy z nas ma różne gusta i guściki, ale jeśli lubicie dobrze prowadzone kryminały, to ta książka będzie dla was idealna. Cieszy mnie, że nie mam w rodzinie balsamistki:-))

Marzeniem pisarza jest napisać dobrą książkę. Marzeniem czytelnika jest przeczytać dobrą książkę. Czy zatem wiele razy trzeba powtarzać, że to wszystko znajdziecie właśnie tutaj?

Historia kryminalna w której poznajemy dziennikarkę śledczą Monikę Biel oraz Amelie Rosa. Amelia pracuje w zakładzie, który oferuje usługi balsamacji ciał, tanatokosmetologii i tanatopraksji.

Na pewno się jeszcze nieraz powtórzę, ale uwielbiam debiuty. A szczególnie takie debiuty, które chce się po prostu czytać.

Zagadnienie balsamistyki było mi obce, więc bardzo się zaciekawiłam!

Autorka od samego początku zauroczyła mnie swoim stylem i narracją z perspektywy wielu osób. A niektóre opisy naprawdę wywoływały u mnie gęsią skórkę.

Ta pozycja trzymała mnie w fajnym napięciu do samego końca. Jak na debiut, to fabuła została fajnie poprowadzona, rozdziały krótkie, dużo dialogów i świetnie wykreowane postacie. Historia przeplatana notatkami z dziennika, wprawiała mnie w zdezorientowanie. Nie miałam pojęcia co czeka mnie dalej.

Snułam swoje teorie i byłam dość blisko tego, jak ta historia się zakończyła. Nie ma tutaj typowego śledztwa, bo prowadzi je dziennikarka i były policjant ale nie czuję się zawiedziona. Z miłą chęcią odkrywałam kolejne karty.

Jakoś po dwustu stronach czasami gubiłam się w pędzącej akcji, ale ogólnie to był bardzo mile spędzony czas i mam ochotę na więcej! Gratuluję tak dobrze napisanego debiutu!

Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz!