Babetta

Po genialnym "Testamencie", musiałam sięgnąć po nową książkę Niny Wahy. Nie zawiodłam się! Autorka buduje wielopoziomową narrację o miłości do kina, cieniach sławy i kulisach produkcji filmowych. Ale to portret głównej bohaterki, Lou, i jej relacja z Katją są tym, co naprawdę wciąga. Miałam poczucie, że obcuję z żywą osobą, a nie z książką. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że sama chętnie zaprzyjaźniłabym się z obiema bohaterkami, bo bardzo wiele nas łączy!

Książka, po którą sięgnęłam przez przypadek. Zaintrygował mnie jej tytuł, później opis i tak właśnie zaczęła się moja przygoda z tą książką. Ciekawa historia, którą warto poznać. Dwie przyjaciółki, które mają wspólne marzenie by zostać gwiazdami filmowymi. Jednej z nich szybko się udaje, druga długo szuka swojej drogi, ale przyjaźń trwa nadal. To książka, która pozwala oderwać się od rzeczywistości i przenieść się w świat opisywanych kobiet. Polecam!

Książka zaskoczyła mnie pozytywnie w wielu aspektach, gdyż jej fabuła jest wielowątkowa i porusza kilka trudnych, acz ważnych kwestii. Ukazuje losy dwóch bliskich sobie kobiet, które mimo łączącej je pasji, przeżyły swoje życie w zupełnie odmienny sposób, co doprowadziło jedynie do rozczarowań. Poruszyły mnie również zawarte w niej rozważania na temat różnych aspektów przyjaźni czy roli kobiety w przemyśle filmowym.

Lektura „Babetty” była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Niny Wähä, która podobno w tej powieści pokazała się z zupełnie innej strony, niż w znanym „Testamencie”. Mnie jednak spodobała się ta mocno psychologiczna proza skupiona na jednej postaci - jej odczuciach, przemyśleniach, pragnieniach i fantazjach. Czytanie „Babetty” przypominało oglądanie filmu na wielkim, kinowym ekranie - Wähä poświęca dużo uwagi detalom, za pomocą których kreuje swiat swojej powieści. Malownicze opisy również są jej znakiem charakterystycznym - czytając, przed oczami stają tworzone przez nią obrazy: lazurowej wody w basenie, luksusowej willi na wybrzeżu Francji, porannych sesji jogi i niezrewolucjonizowane popołudni z książką w ręku.

Tytułowa „Babetta” to film, w którym główna role odegrała Lou - światowej sławy gwiazda filmowa i najlepsza przyjaciółka z młodości głównej bohaterki powieści Katji. Kobiety spotkają się po latach, kiedy Katja otrzymuje zaproszenie na wakacje w posiadłości akorki, co sama komentuje słowami: „ona woła, ja przychodzę”. Wähä zadaje w tym miejscu pytanie: czy spotkanie po tak długim czasie - tym razem już bez filtra, który idealizuje rzeczywistość i relację obu kobiet - wciąż będzie tym samym?

W relacji tej bowiem od zawsze istniała pewna zasada - do Lou należy swiat, to jej słuchają znajomi, to z nią chcą spędzać czas, to ona odnosi sukcesy. Katja natomiast stoi zawsze obok.

„Babetta” to opowieść o poczuciu niespełnienia i rozpaczliwym poszukiwaniu tego co było kiedyś, o toksycznej przyjaźni i postrzeganiu samego siebie przez pryzmat drugiej osoby. To również opowieść o sztuce - szczególnie filmowej - i o tym jak bardzo kobieta jest w stanie się dla niej poświęcić. A wreszcie, to opowieść o przemocy, przeważającej sile mężczyzn, wciąż dominującym patriarchacie i manipulacji - zarówno w filmowym światku, jak i codziennym życiu.

Wähä umiejętnie rysuje portret psychologiczny Katji, kobiety wciąż poszukującej siebie i swojej tożsamości - jednego razu po prostu chcącej być blisko swojej przyjaciółki, a drugiego pragnącej stać się właśnie nią. Zakończenie „Babetty” było dla mnie czymś zaskakującym - w klimacie skandynawskiego thrilleru - Wähä nadała subtelnego wydziału wszystkim problemom powieści oraz przedstawiła pełny obraz konsekwencji jakie niosą - i mogą nieść - poczynania bohaterów.

Lubię książki poruszające temat przyjaźni, zwłaszcza między dwójką kobiet. Niemal zawsze zastanawiam się nad tym, czy możliwa jest damsko-damska relacja bez zazdrości. Intryguje mnie także to, jak wiele taka przyjaźń jest w stanie znieść. Dzięki lekturze powieści "Babetta" dowiedziałam się, że bardzo wiele. Fabuła książki jest starannie przemyślana, dzięki czemu książkę przyjemnie się czyta. Lektura dostarczyła mi też wielu cennych refleksji. 

Książka "Babetta" autorstwa szwedzkiej pisarki Niny Wähä jest dziełem o bogatej treści. Główny nacisk kładzie na analizę postaci, szczególnie jednej z nich - Babetty. Pomimo pozornej prostoty narracji, narratorka okazuje się ciekawsza niż jej przyjaciółka. Książka intryguje pytaniem o naturę przyjaźni, a jednocześnie prowadzi do ważnych przemyśleń feministycznych.

Wähä przenosi nas do Francji, gdzie poznajemy dwie przyjaciółki - Lou i Katję. Katja nadal szuka swojej drogi, podczas gdy Lou zagrała w obsypanym nagrodami filmie Babetta, który uczynił z niej gwiazdę. Od premiery minęły już lata i sława Lou zbladła. Ich długoletnia przyjaźń ma w sobie elementy sympatii, rozczarowania, feminizmu i uzależnienia. Autorka przedstawia tę relację z wieloma znakami zapytania, co stawia pod wątpliwość sens tej przyjaźni.

Książka nie jest długą i rozbudowaną opowieścią, ale głęboką analizą ludzkiej psychiki. Nina Wähä porusza tematy związane z pragnieniami, potrzebami i fascynacjami człowieka, jednocześnie ukazując poczucie niespełnienia. "Babetta" to opowieść o marzeniach, które w miarę upływu czasu mogą zyskiwać nowe znaczenia, smakując czasem smutkiem.

"Babetta" pozostawia trwałe wrażenie, zmuszając czytelnika do refleksji nad wieloma aspektami życia i relacji międzyludzkich. To książka pełna subtelnych detali, które ukazują głębię ludzkiego doświadczenia.

Nina Wähä utkała taką historię, że nie sposób po przewróceniu ostatniej kartki chwycić szybko za inną książkę. Nie sposób odciąć się od tej historii i przestać o niej myśleć. „Babetta” to bardzo złożona powieść, z której kart rozlewa się ogromne poczucie niespełnienia, frasobliwości i melancholii. To historia w której wiara w wieloletnią przyjaźń staje się jakoby wizją szczęścia i próbą spełnienia młodzieńczych marzeń… To symbol uchwycenia dobrodziejstwa, które kryje się za sławą i, które rozpięte na przestrzeni lat finalnie smakuje smutkiem.

Autorka przenosi nas do Francji, gdzie wśród luksusu, wśród słonecznych kąpieli i smaku szampana poznajemy Lou i Katję. Przyjaciółki, które poznały się blisko piętnaście lat temu, wspólnie snuły wizję przyszłości w której każda nich marzy o karierze w blasku świateł. Tylko jednej z nich się udało…

Kobieca sympatia, rozczarowanie, feminizm, bezideowość, brak obiektywizmu, odrętwienie i w końcu uzależnienie, to niektóre cechy z którymi mogłabym identyfikować tę powieść. Nina Wähä bardzo obrazowo opisuje relację tych dwóch z pozoru przyjaciółek, ale jednocześnie stawia przed czytelnikiem mnóstwo znaków zapytania. O sens tej relacji, o uległość jednej wobec drugiej, czy o seksualność. „Babetta” to nie tylko oczekiwanie na swoją szansę, nie tylko życie w cieniu, to przede wszystkim bezgraniczne poddanie się i pogodzenie z odczuciem.

To było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki. I przypuszczalnie powinnam nadrobić lekturę „Testamentu”.