Stendhal

Stendhal był wizjonerem literatury, który wyprzedził swoje czasy, tworząc dzieła docenione dopiero przez późniejsze pokolenia. Był zakochany w dziełach Mozarta, Szekspira i ubóstwiał Cimarosę. 

Marie-Henri Beyle, występujący pod pseudonimem Stendhal, urodził się 23 stycznia 1783 roku w Grenoble, a zmarł 23 marca 1842 roku w Paryżu. Był wybitnym francuskim pisarzem epoki romantyzmu, który swoją twórczością zapowiadał nadchodzący realizm w literaturze. Znany był również z przynależności do loży masońskiej. Wychowywany przez dziadka, a następnie przez jezuickiego guwernera, od młodych lat wykazywał zainteresowanie nauką. W wieku studenckim rozpoczął pracę w Ministerstwie Wojny, a wkrótce potem dołączył do armii Napoleona. Pobyt w Mediolanie zaowocował jego długotrwałym zafascynowaniem kulturą włoską. Po oskarżeniach o szpiegostwo musiał opuścić Mediolan, co zakończyło jego włoski epizod. 

Po powrocie do Paryża Stendhal próbował swoich sił w literaturze, a także w biznesie, otwierając sklep, który jednak nie przyniósł mu sukcesu. Powrócił więc do służby wojskowej, a po kampaniach w Niemczech i Austrii ponownie osiadł w Paryżu, gdzie finalnie otrzymał posadę inspektora w Radzie Państwa. Jego życie miłosne i związki z Angelą Pietragui oraz Mathildą Dembowski miały znaczący wpływ na jego twórczość, w tym na dzieło "O miłości".

Literacki debiut Stendhala miał miejsce w 1814 roku, jednak jego pierwsze dzieła nie zyskały większego rozgłosu. Dopiero po rewolucji lipcowej, kiedy to został konsulem we włoskim Trieście, napisał swoje najbardziej znane dzieło "Czerwone i czarne", które spotkało się z ostrą krytyką ze strony Kościoła. Jego ostatnia powieść, "Pustelnia parmeńska", zyskała uznanie dzięki recenzji Balzaca. Stendhal zmarł w samotności, a na jego grobie w Paryżu wyryto epitafium, które sam sobie zaprojektował.

Mimo iż Stendhal żył w okresie romantyzmu, jego dzieła noszą znamiona realizmu, łącząc w sobie elementy miłosne i społeczne. Styl pisania autora wyróżnia się przejrzystością i precyzją w formułowaniu myśli, a także głębią psychologiczną przedstawianych postaci. Postawy życiowe jego bohaterów, określane jako beylizm, odzwierciedlają unikalną perspektywę autora na ludzką naturę i społeczeństwo. Jego dzieła doczekały się ekranizacji.