Sandor Marai

Sandor Marai zalicza się do najbardziej znanych przedstawicieli dwudziestowiecznej literatury węgierskiej. Zasłynął przede wszystkim jako powieściopisarz i autor zapisków publikowanych w formie dziennika.

Pisarz przyszedł na świat jako potomek osadników saskich w 1900 roku w słowackich Koszycach. Tam też spędził dzieciństwo i wczesne lata młodzieńcze. Studia rozpoczął w Budapeszcie, gdzie przeżył krótkie zauroczenie ideologię komunizmu. Po upadku tak zwanej Węgierskiej Republiki Rad udał się na emigrację do Niemiec, a następnie podróżował po wielu krajach europejskich. Przez długi czas zamieszkiwał we Włoszech, a następnie, podjąwszy współpracę z Radiem Wolna Europa, przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Pisarz nie powrócił już na stałe na Węgry. Zginął śmiercią samobójczą w 1989 roku w kalifornijskim San Diego.

Pisarska twórczość Sandora Maraiego obejmuje kilkanaście powieści (najsłynniejsze z nich to biograficzne "Wyznania patrycjusza" oraz "Żar"), drobne formy prozatorskie (na przykład zbiór miniatur "Księga ziół"), a także utwory dramatyczne i poetyckie. Największą rozpoznawalność autor zdobył jednak za sprawą "Dziennika", pisanego na przestrzeni kilku dziesięcioleci (“Dziennik 1943-1948. Tom 1”, “Dziennik 1949-1956. Tom 2”, “Dziennik 1957-1966. Tom 3”). Książki Sandora Maraiego najczęściej podejmują problematykę upadku tradycyjnej kultury mieszczańskiej, na której w dużej mierze oparta była cywilizacja europejska. 

Sandor Marai był pisarzem dwujęzycznym – tworzył zarówno w języku węgierskim, jak i niemieckim. W 1990 roku pośmiertnie został wyróżniony najwyższym węgierskim laurem przyznawanym ludziom kultury i sztuki – nagrodą Kossutha.