James Joyce

James Joyce wiedział od zawsze, że będzie pisarzem. Już za swoje szkolne wypracowania dostawał znakomite oceny. Swoje pierwsze duże dzieło, "Stefana bohatera" spalił. Resztki rękopisu uratowała siostra. I dobrze, bo już tam pojawiły się tak charakterystyczne dla późniejszej twórczości Joyce'a elementy, jak choćby strumień świadomości. Tam też po raz pierwszy pojawia się postać Stefana Dedalusa, bohatera "Portretu artysty z czasów młodości" czy "Ulissesa".

Choć często wątpił w wysoką wartość swoich utworów, Joyce uważany jest dziś za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku. Talent literacki nie szedł jednak w parze z osobistym szczęściem. W dzieciństwie czuł paniczny lęk przed psami, przed burzami, a nawet przed wiarą (gdyby jej przedmiot przypadkiem okazał się prawdziwy). Prowadził rozwiązłe życie, na skutek czego prawdopodobnie zaraził się syfilisem. Był też alkoholikiem. Pewnego dnia doznał silnego krwotoku z oka, a wkrótce zaczął tracić wzrok. Zmarł, jak mówiono, "pijany, ślepy i bez grosza".

Poniżej prezentujemy dzieła Joyce'a, które bez wątpienia przyniosły mu największą sławę. "Dublińczycy" to zbiór opowiadań z 1914 roku. Zbiór z miejsca ustawia pisarza jako mistrza nowelistyki. Występuje w nim wiele postaci, które pojawiły się również na kartach "Ulissesa". Powieść, od premiery której mija w roku 2022 sto lat, przeszła w tym czasie niezwykłą ewolucję w oczach odbiorców. Uznawana najpierw za dzieło złe i niepoprawne tak pod względem formy, jak i treści, niepostrzeżenie zmieniła się w arcydzieło. Do dziś ulicami Dublina chodzą wspominające pisarza wycieczki, a turyści, z egzemplarzami "Ulissesa" w rękach, przemierzają drogę Leopolda Blooma.

Niezwykle ciekawy dla wielu spośród Naszych Czytelników może okazać się "Portret artysty z czasów młodości". To na wpół autobiograficzna powieść o konfrontacji dziecka z pełnym hipokryzji światem dorosłych i o szukaniu własnej drogi.