Aurora

Prokurator Nina Kermel i komisarz Aleksander Aresowicz otrzymują sprawę morderstwa w kopalni Guido. Trupem okazuje się syn wpływowego człowieka na Śląsku. Jednak całe śledztwo będzie musiało odnieść się do głębokiej przeszłości.

„Aurora” to powieść z gęstą atmosferą, interesującymi wątkami i charakternymi bohaterami. Czyta się szybko, więc to dobra lektura na nadchodzący wakacyjny czas.

Wyobraźcie sobie lepką, gęstą atmosferę, kilkaset metrów pod ziemią, ciemne, wijące się kilometrami korytarze, mroczne zaułki... a jednocześnie zamkniętą przestrzeń, jak pułapkę, z której nie jest łatwo się wydostać. Czyż to nie jest doskonała sceneria do osadzenia akcji książki? W takim właśnie otoczeniu odnalezione zostają ludzkie zwłøki... i człowiek ten na pewno nie zmarł śmiercią naturalną.

Książki Pauliny Świst działają na mnie jak dobry reset po trudnym dniu. Człowiek po prostu dobrze się przy nich bawi, uśmiecha pod nosem i nawet nie zauważa, kiedy mija kolejnych kilkadziesiąt stron. Niezwykle krótkie rozdziały sprawiają, że całość książki umyka niepostrzeżenie.

Początkowo "Aurora" bardzo kojarzyła mi się z "Wyrobiskiem", ale różni ją charakter i ton całej opowieści. Klaustrofobiczna sceneria kopalni jako miejsce akcji mocno podziałała na moją wyobraźnię. Nie mogłam rozgryźć jakie może być rozwiązanie zagadki odnalezionego ciała.

Prawda jest jednak taka, że w książkach Pauliny Świst nie chodzi wyłącznie o samą zagadkę kryminalną. Największą siłą jej powieści są dla mnie bohaterowie i dialogi - pełne ciętego humoru, sarkazmu i tej charakterystycznej energii, którą albo się uwielbia, albo która kompletnie do człowieka nie trafia. Ja zdecydowanie należę do tej pierwszej grupy. Lubię ten luz, słowne przepychanki i lekkość, z jaką autorka balansuje między kryminałem, humorem i bardziej pikantnymi momentami. Dla mnie to trochę taki czytelniczy komfort — wiem, czego mogę się spodziewać, i jeszcze nigdy się na tym nie zawiodłam.

Jeśli więc lubicie kryminały z pazurem, wyrazistych bohaterów, sporą dawkę sarkastycznego humoru i historie, które czyta się błyskawicznie, myślę, że „Aurora” ma spore szanse przypaść Wam do gustu. 🙂

Zabytkowa Kopalnia Guido w Zabrzu. A tam denat. Pentagram. Wydłubane oczy przyklejone klejem do podłoża. W ręku nieboszczyk trzyma sporo niemieckich marek w drugiej natomiast zdjęcie młodej kobiety, które wskazuje, że zostało zrobione w latach 90-tych XX wieku. Mężczyzna został znaleziony podczas firmowej imprezy. „Szczęśliwy” znalazca trafił do szpitala przez co policja ma problem aby go przesłuchać w formie świadka, a przewodnik z Kopalni obsługujący przyjęcie twierdzi, że liczba zjeżdżających co wyjeżdżających zgadzała się co do joty. Aleksander Aresowicz to komisarz przydzielony do tej sprawy a Nina Kermel - Pani prokurator. Czytelnik wie, że są parą. Ich przełożeni i współpracownicy już nie...

Trudna sprawa, która sama się nie rozwiąże. Bo jak czas pokaże, z tym morderstwem będzie powiązane inne, i konkluzja Aresowicza: „Oko za oko, ząb za ząb”. A z tymi zbrodniami w toku śledztwa powoli wypływają brudne sprawy z lat 90-tych XX wieku, kiedy następowały przemiany. Nowy sprzęt kopalniany był sprzedawany jako złom do państw ościennych. Pokazany upadek kopalnictwa i jego nierentowność. To zdjęcie, marki, oczy, zęby i pentagramy, które de facto różnią się od siebie, śledczy muszą połączyć w jedną całość. Zadanie nie jest łatwe. Bo dlaczego cały czas „odbijają się” od czasów przemian? Czy dobrną do brzegu? A może tuż przy nim zostaną pochłonięci przez fale? Czytelniku, wszystko przed Tobą.

Książkę czytało mi się szybko. Sarkazm, słowne utarczki i specyficzny humor jak najbardziej do mnie przemówiły, tym bardziej, że to moja pierwsza książka Pani Pauliny. Zanim po nią sięgnęłam próbowałam się zorientować czy nie jest kontynuacją serii. Nie chciałam znowu czytać „od końca”. Takiej informacji nie znalazłam. Niemniej jednak cały czas „uwierało” mnie przekonanie, że wierni czytelnicy znają większą część bohaterów a ja się czuję jak dziecko we mgle. I za to uczucie * mniej. Koniec książki według mnie sugeruje, że będzie ciąg dalszy. Zatem jeśli będzie, to przeczytam.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Muza.

„Pani prokurator mi przypomni, to jej potem opowiem pewną teorię o możliwej korelacji między rozmiarem buta faceta a rozmiarem… innych rzeczy. Jestem żywym przykładem, że tak to działa w przyrodzie. Albo pokaże, jeśli będzie pani nalegać.”

Paulina Świst znowu to zrobiła! "Aurora" to prawdziwa jazda bez trzymanki, która przyciąga czytelnika niczym magnes. Nie będziecie umieli odłożyć jej ani na chwilę. Tak jak ja. Tutaj emocje wybuchają z każdej kartki jak dynamit.

„Szybko wyskoczyłam z piżamki i upchnęłam ją pod poduszką. Zaspana, naga nimfa dla pana komisarz – raz.”

Tym razem zostałam wciągnięta w mrok i duszność kopalnianego szybu, gdzie zbrodnie z przeszłości zamierzają ujrzeć światło dzienne. Już na pierwszych kartkach czeka na nas makabryczna uczta. Trup, wydłubane oczy, pentagram na ścianie, zagadka, tajemnice przeszłości i ślady znikające w ciemności. Stare układy, brudne sekrety elit, przekręty to wszystko jest mocne, przerażające i działające na wyobraźnię. Przeszłość miesza się z teraźniejszością. Obok tego nie da się przejść obojętnie, a potem pojawiają się oni…

Aleksander i Nina, pan komisarz i pani prokurator to duet, który raz rozśmiesza, a raz doprowadza do łez. Ich chemia mogłaby zasilić niejedną kopalnię. Ich dialogi to majstersztyk, a humor i sarkazm są idealne i kąśliwe. To wszystko sprawia, że chciałam jeszcze i jeszcze! Ci bohaterowie mają charaktery z pieprzykiem i cięte języki, co sprawia, że nie sposób ich nie pokochać i im nie kibicować. Ich relacja jest genialna, a oprócz tego, że będą chcieli złapać zabójców to jeszcze będą musieli się zmierzyć ze swoimi emocjami i strachem. Do tego będą współpracować z równie szalonym i pokręconym duetem, a mowa o Arturze ”Cień” Cieniowskim i Szczepanie. Więc jest moc, szaleństwo i niebezpieczeństwo. Paulina jak nikt potrafi połączyć mroczną zagadkę z rozbrajającym humorem z pikantnymi i pobudzającymi wyobraźnię scenami. To jest kolejna idealna książka Pauliny, którą czyta się jednym tchem, a emocje wylewają się z każdej strony, gwarantując niezapomniane chwilę. Tu jest wszystko strach, napięcie, niedowierzanie i śmiech. Fabuła pędzi, a zwroty akcji sprawiają, że siedzi się w emocjonalnym rollercoasterze. Znowu udowodniła, że jest królową kryminałów i nieszablonowych bohaterów. Gorąco polecam i już z niecierpliwością czekam na kolejną książkę.

Dwoje śledczych, którzy muszą razem współpracować, starają się usilnie, by prywatne relacje nie miały wpływu na ich zawodowy profesjonalizm. Od samego początku główni bohaterowie są dla mnie trzonem tej powieści. Drocząca się para sprawia, że aż iskrzy od soczystych spojrzeń, ale i od rzetelności prowadzonego dochodzenia, którą przekładają nade wszystko. Nina Kermel – silna kobieta, pani prokurator z jajami i mózgiem wzbudza sympatię, skutecznie poruszając się w świecie brutalnych zbrodni. Bohaterowie nie szczędzą sobie uszczypliwości, ciętej riposty, przekleństw. Pokręcona relacja romantyczna, dialogi epatujących napięciem seksualnym, dodają pikanterii. Fabuła prowadzona jest z perspektywy kobiety, jak i mężczyzny, co daje pełen obraz ich relacji.

„Aurora” to kryminał łączący w sobie przeszłość z lat dziewięćdziesiątych ze zbrodnią, która jest nierozerwalna z nimi związana. Sceneria kopalni, Zabrze, Śląsk, gwara, którą posługują się bohaterowie, tworzą oryginalną całość, nadając niepowtarzalnego charakteru historii. Legenda, sprzed lat, krążąca w kopalnianych czeluściach, nadaje sprawie kryminalnej dodatkowych efektów. Ognista relacja damsko-męska przeplata się ze śledztwem, dając przyjemne tło obyczajowe. Bardzo dobrym zabiegiem fabularnym był powrót do przeszłości, ściąga uwagę, zamykając klamrą wszystkie wydarzenia. Spaja intensywnie tropy, którymi raczy nas autorka.