Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej

Maria. Mania. Noblistka. A przede wszystkim kobieta – kochająca, kochana – a jednak odrzucona, wzgardzona. Pierwsza i ostatnia miłość przyniosła jej przede wszystkim ból i rozczarowanie. Mężczyźni, którym oddała serce, nie byli wystarczająco silni, zdecydowani jak ona – kochająca bezgranicznie, cierpliwie, najmocniej, jak tylko się da.

Mężczyźni zmieniają kobiety jak rękawiczki – i to jest w porządku. Ale kobieta nie ma prawa kochać kogo chce, to jej wina, że romans zaistniał, jest niewygodny, niewłaściwy. To jej wina, że dała się ponieść miłości. To jej wina, że mężczyzna nie mógł się oprzeć. To wyłączna odpowiedzialność kobiety. Przecież mężczyzna jest bezradny, nierozsądny, niewinny. Bo może, głuptas…

Postęp, emancypacja, rewolucja społeczna – to wszystko nie ma znaczenia. Prasa rzuci się niczym bestia gotowa rozszarpać Marię za romans. Odebrać jej osiągnięcia naukowe, przekreślić cały wkład w naukę, odkrycia. Nie można dopuścić przecież, by tak źle prowadząca się kobieta odebrała Nagrodę Nobla, splami ja przecież, zhańbi hańbą wdowy wdającej się w romans. Ta miłość to skandal!

Nie ma prawa być namiętną, zmysłową kobietą, niech zabije swój temperament. Niech ubrana w czerń i smutek snuje się jak duch po laboratorium i nie przejawia zbyt wiele radości z życia. Wystarczy, że ta przybłęda ukradła zaszczyty rodzimym naukowcom.

„Alchemia” to pytanie o prawo do szczęścia. Do życia własnym życiem. Do własnych wyborów: naukowych, towarzyskich, intymnych. Katarzyna Zyskowska jak zawsze z czułością i wrażliwością, ogromną delikatnością dotyka uczuć i rozterek bohaterów, czaruje słowem, nastojem. Pięknie oddaje emocje. Tworzy poetycki obraz, nawet jeśli pisze o cierpieniu i rozpaczy. Wzrusza, otula słowem.

Jestem zachwycona sposobem, w jaki przedstawiła Marię Skłodowską – młodą dziewczynę i kobietę dojrzałą, świadomą, a jednak gotową porwać się uczuciom. Oczarowała mnie postać naszej noblistki. Dzielna, dumna, silna kobieta.

Zdecydowanie polecam, wspaniała powieść biograficzna, kipiąca od emocji i dająca życie pomnikowej dla mnie dotychczas noblistki.

Maria Skłodowska-Curie to bez wątpienia najwybitniejsza polska uczona, która odniosła ogromny sukces na polu fizyki doświadczalnej i chemii fizycznej. Rozwój nauki wiele zyskał dzięki jej pracy. Pracy, którą Królewska Szwedzka Akademia Nauk uhonorowała dwukrotnie przyznając polskiej uczonej nagrodę Nobla z fizyki oraz chemii.

Katarzyna Zyskowska jest bestsellerową autorką. W najnowszej książce „Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie” ukazuje historię życia kobiety, która zasłużyła się dla nauki. Sięgając po ten tytuł mamy niebywałą przyjemność, poznania porywającej historii, którą autorka kreśli w wyniku przeprowadzenia rzetelnego researchu. Pisarka z dziennikarską dociekliwością rysuje historię Marii Skłodowskiej-Curie, polskiej uczonej, dzięki której nauka zyskała tak wiele, kobiety, która jak każdy pragnęła miłości. I właśnie miłość, romanse, które nie kończyły się happy endem, były dla niej smutnym doświadczeniem, ponieważ spotykały się z dezaprobatą, niezrozumieniem, pewnego rodzaju wykluczeniem.

Pragnę dodać, że „Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie”, to powieść ukazująca nam nie tyle, co naukowy obraz Curie, lecz ilustruje nam życie kobiety pełnej pasji, miłości. Kobiety, która niestety w świecie osaczonym dominacją mężczyzn, zapłaciła wysoką cenę. Lecz jej miłość i siła w przełamywaniu barier i stereotypów nie przeszła bez echa. Dziś na kartach najnowszej książki Katarzyny Zyskowskiej poznajemy prawdziwy obraz życia kobiety, która zrewolucjonizowała naukę – poświęciła dla niej swoje życie.

Bez wątpienia „Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie”, to książka nie tylko dla miłośników powieści obyczajowych, czy też osób zainteresowanych fizyką, czy chemią. Po tę książkę powinien sięgnąć każdy z nas, by poznać bliżej nie tylko najwybitniejszą polską uczoną, lecz by ujrzeć twarz kobiety pełnej pasji życia i miłości. Co ważne powieść ta nie zawiera faktów, które są wynikiem wymysłu autorki, lecz przede wszystkim oparta jest na prawdziwej historii życia Marii Skłodowskiej-Curie.

Katarzyna Zyskowska w pięknym poetyckim stylu kreśli poruszającą opowieść o dwóch wielkich miłościach polskiej uczonej. To powieść biograficzna ukazująca historię kobiety, która może być wzorem dla wielu z nas – człowieka, któremu zawdzięczamy wiele. Dziś mając w ręku tę książkę, możemy być bliżej życia Marii Skłodowskiej-Curie, która wykazała się nie tylko naukowymi sukcesami, lecz również jej odwaga i determinacja może być dla nas wzorem w naszym codziennym życiu. Nie tylko na polu naukowym, zawodowym, lecz prywatnym.

Nie ukrywam, że „Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie”, to kopalnia wiedzy na temat odkrywczyni radu i polonu. Kopalnia, z której warto czerpać, nie tylko, aby poszerzyć swoją wiedzę na temat Marii Skłodowskiej-Curie, lecz aby poznać kobietę, która pomimo trudności potrafiła stawić czoła przeciwnościom i zasłynąć na polu naukowym.

To że Maria Skłodowska-Curie wielką kobietą była, jest niezaprzeczalne i każdy Polak wie jak wielki wkład miała ona w rozwój nauki i raczej zapytani o jej postać jesteśmy w stanie powiedzieć o jej dokonaniach na polu fizyki i chemii. Niewiele wiemy jednak o tym jakim rzeczywiście była człowiekiem, większość biografii opowiada suche fakty z jej życia skupiając się w głównej mierze na karierze naukowej.

Katarzyna Zyskowska poszła dalej, opowiedziała historię Marii Curie kobiety, żony, matki, siostry, kochanki, guwernantki, skandalistki. To powieść biograficzna, ale nietuzinkowa, wykraczająca poza ramy zwykłej suchej biografii, bo wzbudzająca w czytelniku wiele skrajnych emocji, przedstawiająca Skłodowską- Curie jako człowieka z krwi i kości, kobietę która najbardziej na świecie chciała być kochaną, jednak los w tej kwestii nie obchodził się z nią łaskawie.

W „Alchemii” mamy dwie perspektywy czasowe, pierwsza to koniec XIX wieku, kiedy Maria pracuje jako guwernantka i nieszczęśliwie zakochuje się w synu pracodawców, a druga perspektywa to rok 1911 kiedy już jako naukowiec otrzymuje informację o otrzymaniu drugiej nagrody nobla, jednak dzieje się to w oparach skandalu obyczajowego jaki wywołał jej romans z Paulem Langevinem.

Autorka pokazała w tych dwóch odsłonach dramat kobiety, która dała się pochłonąć płomiennemu uczuciu i namiętności i w obu przypadkach zakończyło się to porażką. Młodzieńcza miłość została skonfrontowana najpierw z różnicami klasowymi, a potem z innymi pragnieniami jej i Kazimierza, natomiast w dorosłym życiu Curie przekonała się boleśnie, jak niebezpieczne jest bycie „tą drugą” i jakie konsekwencje może mieć zdrada w bardzo spolaryzowanym społeczeństwie.

Niełatwa to opowieść, ale wyciągająca na światło dzienne dramat kobiety, która ostatecznie „niekochanie” przypłaciła zdrowiem, targana wiecznie między tym czego pragnie a tym co wypada, napiętnowana za swoje decyzje, niejednokrotnie samotna i opuszczona, będąca na świeczniku ale ciągle oceniana, a bywało, że i szkalowana.

Autorka jak zwykle popełniła piękną historię, w tym przypadku poprzedzoną doskonałym researchem i opowiedzianą w porywający sposób. Warto sięgnąć po tą pozycję i poznać naszą noblistkę z nieco innej strony. Polecam ogromnie!!!

TOPKA ROKU!

I w zasadzie na tym stwierdzeniu mogłabym skończyć moją wypowiedź na temat „Alchemii”, najnowszej powieści Katarzyny Zyskowskiej.

No dobrze, kiedy już przyciągnęłabym Waszą uwagę, mogłabym ewentualnie dodać, że to książka, którą oceniłam maksymalnie wysoko, czyli 10/10. Podejrzewam, że już poczulibyście zainteresowanie nią.

I w tym krótkim, dosadnym wstępie zawarłabym bezmiar mojego zachwytu. Pokuszę się jednak o kilka zdań refleksji, ponieważ jak pewnie większość Was doskonale wie, książek Katarzyny Zyskowskiej nie czyta się, tak po prostu. Je przeżywa się całą swoją obecnością. Historie, które autorka opisuje, są obecne w każdym uderzeniu serca czytelnika, w każdym oddechu, przedostają się do krwiobiegu. I choć Kasia jest specjalistką od zadań specjalnych, czyli zbeletryzowanych biografii, które niejednego odstraszają, to jej siłą jest uczłowieczanie, wskrzeszanie postaci wręcz świętych dla polskiej kultury, którym stawiamy pomniki, które obrosły już legendą. Ona sprawia, że stają się jednymi z nas, ludźmi z krwi i kości, pozbawionymi tej uświęconej otoczki, czci ludu. Sprowadza je na ziemię, i oczywiście nie pozbawiając niewątpliwych zasług, pozwala im przemówić, popełniać błędy, stać się niedoskonałymi.

Podobnie ma się sprawa z bohaterką najnowszej „Alchemii”, polskiej noblistki, uczonej w dziedzinach fizyki i chemii, Marii Skłodowskiej - Curie. Autorka nie tylko nie pozbawiła jej geniuszu, podkreślając wręcz jej zasługi, gigantyczne osiągnięcia, ukazała jej waleczność w dążeniu do celu, co w świecie zdominowanym przez mężczyzn było praktycznie awykonalne. Jednak przede wszystkim ukazała ją jako CZŁOWIEKA. Przedstawiła Marię nie tylko jako naukowca, ale także kobietę namiętną, troskliwą, podejmującą nietrafione decyzje, a nawet naiwną. Jako Marię zakochaną. Opowiedziała historię dwóch największych miłości jej życia: małżeństwa z Pierrem Currie, jej ukochanym mężem, partnerem w życiu i w pracy, oraz romansu z Paulem Langevin, francuskim fizykiem, za który to została we Francji uznana za kobietę upadłą, pozbawioną skrupułów (Paul był żonaty), co odbiło się w znacznym stopniu na jej życiu prywatnym i naukowym. Warto przy okazji podkreślić, iż nagonka medialna, którą rozpętała francuska prasa, dotyczyła głównie Marii, wdowy, kobiety wolnej. To ona poczuła najdotkliwsze konsekwencje, nie zaś mężczyzna, który zdradzał żonę. Ot, ciekawy przypadek hipokryzji i znaczenia kobiety na początku XX wieku. Czy teraz jest inaczej?

Podsumowując jednak „Alchemię”. To absolutnie znakomita proza, przepiękna stylowo, przepełniona emocjami, uczłowieczająca kobietę - legendę, co było niezwykle trudnym zadaniem. Katarzyna Zyskowska zafascynowała mnie postacią Marii, jej niebywałą inteligencją, pracowitością i… kobiecością, tą pasją i namiętnością, które w niej drzemały, a o które bym ją, tę naszą dumę narodową, nigdy nie podejrzewała.

Wspaniała powieść nie tyle o kobiecie, a o niesamowitym człowieku, który wyprzedzał swoją epokę na każdej możliwej płaszczyźnie.

Jestem absolutnie zachwycona.

Maria Skłodowska Curie, wybitna uczona, podwójna noblistka - laureatka Nagrody Nobla z fizyki i chemii, pierwsza kobieta, która została profesorem na paryskiej Sorbonie, w końcu tak, która miała uczucia, która kochała i pragnęła być kochaną.

Autorka oprócz osiągnięć naukowych przedstawiła nam czytelnikom, Marię jako kobietę zdolną do poświęceń, do niesienia różnorakiej pomocy i oddaną bliskim. Jako tą, która w męskim świecie walczyła o swoje miejsce i która marzyła i owe marzenia spełniała. I choć w czasach życia Marii, kobiety uznawane były za płeć nieoświeconą, nieinteligentną, zawsze pozostającą w cieniu mężczyzn, postać Skłodowskiej Curie jest uosobieniem mądrości i walki o równouprawnienie.

„Alchemia” to powieść o życiu, o różnorakich, często odmiennych poglądach, o pasji, o trudnościach, o bólu, macierzyństwie, przyjaźni i w końcu o miłości. Miłości, która przyniosła chwilę szczęścia, i która dostarczyła cierpienia.

Katarzyna Zyskowska kolejny raz urzekła mnie pięknym stylem. Takim, który wręcz prosi, by przeczytane fragmenty sobie wizualizować, by zatracać się literacko i by odczuwać przyjemność podczas lektury.

I dodam jeszcze, że lektura tej książki nasunęła mi pewne pytanie o to, jak życie Marii Skłodowskiej Curie potoczyło by się obecnie? Czy ze swoją determinacją w obecnych czasach osiągnęłaby tak wiele?

Pani Katarzyna Zyskowska ma w swoim dorobku wiele książek, których recenzje i opinie, jakże pozytywne, zachęcają kolejnych czytelników. Od jakiegoś czasu na moim regale czeka „Nocami krzyczą sarny”, którą nie ukrywam, zakupiłam poprzez mnogość zachęcających recenzji. Pierwszą książką autorki, jaką miałam przyjemność przeczytać, jest „Alchemia”, której zapowiedź, gdy tylko zobaczyłam od razu przykuła moją uwagę ze względu na postać Marii Skłodowskiej-Curie, będącej główną bohaterką tejże książki.

Zaznaczyć należy fakt, że „Alchemia” nie jest biografią Marii Skłodowskiej-Curie, a powieścią inspirowaną jej życiorysem. To znaczy, że pomimo jak najwierniejszego oddania faktów, mamy tu również miejsce na fikcję literacką. Katarzyna Zyskowska w dwóch liniach czasowych przedstawia historię dwóch niespełnionych miłości naszej rodaczki. Jej pierwszą miłość oraz romans z Paulem Langevinem – oba mniej wspominane epizody w jej życiu, choć ten drugi, owego czasu, mocno wstrząsający życiem Paryża.

Autorka kreuje nam obrazy ale przede wszystkim emocje i uczucia, które towarzyszyły Marii. Sprawia, że zdejmuje z niej tą osłonę ponurej naukowczyni, a uświadamia, że w swojej niezwykłości, była zwykłą kobietą. Pokazuje, że też czuła, kochała i pragnęła być kochaną. Ukazanie jej uniesień, porywów serca, zawodów miłosnych sprawia, że wydaje nam się bliższa, bardziej ludzka. Między słowami oddaje również determinację i odwagę sięgania po własne marzenia w świecie zdominowanym przez mężczyzn, a ponadto siłę przyjaźni i oddanie przyjaciołom i rodzinie, ich gotowość do poświęceń.

Przyznam, że oczekiwałam po lekturze więcej. Może sprawiły to jakże wyborne opinie o poprzednich książkach autorki, których jeszcze nie miałam okazji czytać, a o których zachwyty sprawiły, że dość wysoko postawiłam poprzeczkę oczekiwań. A może, co uważam za bardziej prawdopodobne, czytając już biografię Marii, napisaną przez jej córkę Ewę, wydała mi się jedynie ułamkiem Marii jaką można poznać we wspomnianej lekturze. Historia przedstawiona w „Alchemii” na myśl, już od pierwszych stron, przywołała mi tą opowiedzianą przez Magdalenę Niedźwiedzką w książce „Maria Skłodowska-Curie. Geniusz i siła miłości”, która także zaczyna się od podobnej sceny.

Choć książka wspomina o wielu kwestiach z życia Marii, mam wrażenie, że niektórych z nich jedynie ledwie dotyka. Zabrakło mi jakże ważnego rozdziału w jej życiu – czasu spędzonego z mężem. Mam wrażenie, że ten wątek został za bardzo zepchnięty na dalszy plan. Czuję również niedosyt z powodu pominięcia ważnej części jej życia, jaki stanowił jej dorobek, sprawiający, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet na świecie.

Nie będę jednak umniejszała „Alchemii” tłem wcześniej czytanych książek. Uważam, że „Alchemia” Katarzyny Zyskowskiej to bardzo dobra książka, którą zdecydowanie warto przeczytać, mająca na celu wydobycie kobiecości oraz zwrócenie uwagi, że wciąż w Polsce za mało się o niej mówi. Mam nadzieję, że ta książka wzbudzi w Was pragnienie do bliższego poznania Marii Skłodowskiej-Curie i zapoznania się z innymi źródłami, z których można poznać pominiętą tutaj opowieść o jej dokonaniach i sile oraz dostarczy szerszego obrazu naszej rodaczki.

„(…) upokorzenia sączące się szczelinami codzienności. Niewidoczne, a jednak wciąż obecne. Niemożliwe do zatarcia, niezasklepiające się, jak raz za razem rozdrapywana, zakażona rana” (str. 234)

Maria od zawsze odnajdowała radość w nauce. Już jako guwernantka, mimo swojej codziennej pracy, znalazła czas i siłę, by otworzyć darmową szkółkę dla biednych dzieci, które chciała nauczyć pisania i liczenia. Miała do tego nie tylko wiedzę, ale i cierpliwość. Podczas pobytu w Szczukach w domu Żórawskich nieoczekiwanie zakochała się w paniczu Kazimierzu. Miłość ta jednak nie powinna nigdy się zdarzyć. Wiele lat później, wdowa Maria uwikłała się w związek z żonatym mężczyzną, przyjacielem i fizykiem Paulem Langevinem. Za tę miłość została potępiona i musiała stawić czoła pogardzie.

Maria Skłodowska - Curie, noblistka, najsłynniejsza Polka była również kobietą, matką, kochanką. Jak potoczyło się jej życie i jak te dwie nieszczęśliwe miłości wpłynęły na jej życie i wybory?

Piękna historia osnuta na prawdziwych wydarzeniach. Niesamowita kreacja artystyczna przybliża losy Marii. Autorka fantastycznie snuje historię, gra na emocjach czytelnika. Absolutnie pochłaniająca książka. „Ognie radu, który promieniuje tajemniczo na wszystko, co go otacza, zarezerwowały dla nas niespodziankę (…)” i tą niespodzianką jest właśnie „Alchemia”.

Książka zamiast kwiatka

Pierwsze skojarzenie z Marią Skłodowską-Curie to postać kobiety w fartuchu laboratoryjnym z poważnym wyrazem twarzy. Ale spójrzmy głębiej - dzięki nowej powieści biograficznej Katarzyny Zyskowskiej pt. “Alchemia”. W niej Maria się śmieje, Maria może i próbuje powściągnąć swoją żywiołowość jak na tak konserwatywne czasy przystało, przełom XIX i XX wieku, w którym przyszło jej żyć. I choć się stara, to jej emocje, jej pragnienia cały czas wychodzą na wierzch pakując ją w dwie dosyć niewygodne sytuacje. Jedna wydarzyła się na początku jej dorosłej drogi, w końcówce lat 90tych XIX wieku. Druga w 1911 na moment przed otrzymaniem Nagrody Nobla. Obydwie to historie miłości porywającej, która jednak nie mogła zostać zaakceptowana przez ówczesne społeczeństwo - dwie sytuacje, do których teraz z pewnością by nie doszło. I to one obrazują Marię jako kobietę pełnowymiarową, kobietę pełną emocji, zalet i wad, kobietę, która mimo wszystko była na tyle silna, by przeć do przodu, walczyć o swoje. To historia o kobiecie wielkiej, która zmieniła bieg historii naszej płci, kobiecie, która na kolejne sto lat w naszej polskiej historii została wryta w obraz naukowca. Teraz pora to zmienić, uznać jej zasługi nie tylko w dziedzinie nauki, ale i feminizmu. I Katarzyna Zyskowska robi to doskonale - świetnym stylem modulowanym na język ówczesny, bardzo solidnie tłumacząc tamte czasy, życie wtedy w tych miejscach. Powieść przejmująca, dodająca siły, w doskonałym, niesamowicie płynnym stylu. Gorąco polecam niezależnie od tego jaki gatunek powieści lubicie :)

"Alchemia" to powieść, która przybliża mniej znane wątki biografii noblistki – Maria Skłodowska-Curie prywatnie, jako młoda, zakochana dziewczyna oraz dojrzała, namiętna kochanka. Katarzyna Zyskowska piękną prozą oddaje świat wewnętrzny Marii, ożywia uczucia i miejsca – zachwycają opisy Paryża, Warszawy, tatrzańskich szlaków i dworu w Szczukach. Powieść pełna jest detali i trafnych spostrzeżeń, atmosfery minionych lat. Czuć w niej wyraźnie to, co tak bardzo cenię w twórczości Zyskowskiej – literacką świadomość pióra, dojrzałość w tworzeniu scenerii i postaci, przenikliwość, z jaką autorka zagłębia się w ludzkie doświadczenia, myśli i emocje. W "Alchemii" wspaniale widać złożoność uczuć Marii – miłość, która na różnych życiowych etapach przyniosła jej szczęście i rozpacz. Mocno w tej książce wybrzmiewają kwestie dotyczące feminizmu, ówczesnej obyczajowości i moralności oraz sytuacji kobiet. W swoim intymnym, osobistym wymiarze "Alchemia" opowiada o miłości, trudnych wyborach, macierzyństwie, przyjaźni i marzeniach. O wysokiej cenie, jaką Maria zapłaciła za bycie kobietą w niełatwych czasach. Z powieści wyłania się bardzo bliski, ludzki portret Skłodowskiej-Curie, kobiety takiej jak my – w przeżywaniu trosk, zagubieniu, zakochaniu, łzach szczęścia i rozpaczy.

"Alchemię" czyta się z zapartym tchem. Pięknie napisana historia wielkich miłości jednej z najbardziej inspirujących i odważnych kobiet. Zachwyciła mnie, gorąco polecam.

„Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie” autorstwa Katarzyny Zyskowskiej to niezwykle poruszająca opowieść o jednej z najbardziej fascynujących postaci nauki – Marii Skłodowskiej-Curie. Maria Skłodowska-Curie, znana przede wszystkim jako wybitna uczona i dwukrotna laureatka Nagrody Nobla, w tej powieści zostaje ukazana również z bardziej intymnej strony, jako kobieta pełna namiętności, odważna żona, matka, a także skandalistka, która musiała stawić czoła surowej krytyce społeczeństwa.

Książka przeplata różne etapy życia Marii, od młodzieńczych lat w Warszawie, przez studia na Sorbonie, aż po późniejsze lata jej kariery naukowej. Przedstawia ją nam nie tylko jako genialną naukowczynię, ale również jako osobę z krwi i kości, która doświadczała zarówno wielkich triumfów, jak i głębokich upadków.

Opowieść rozpoczyna się od dramatycznych wydarzeń związanych z romansem Marii z Paulem Langevinem, który wywołał skandal i oburzenie. Maria, która odważyła się na związek z żonatym mężczyzną. Była ona zmuszona znosić ataki ze strony społeczeństwa i mediów, które bezlitośnie ją krytykowały, co idealnie pokazuje nam atmosferę tamtych czasów, pełną hipokryzji i podwójnych standardów moralnych.

Powieść Katarzyny Zyskowskiej to nie tylko historia miłosnych uniesień i skandali. To także opowieść o nieustannej walce o uznanie i równość w świecie nauki zdominowanym przez mężczyzn. Autorka pokazuje nam jak wielką siłą i determinacją musiała się wykazać Maria, aby zrealizować swoje naukowe ambicje, mimo licznych przeszkód i przeciwności losu. Szczególnie wzruszające są opisy z jej życia prywatnego, jej relacji z najbliższymi, jej miłości do męża Pierre'a Curie czy bolesnej żałoby po jego tragicznej śmierci, a także troski o córki.

Autorka w mistrzowski sposób oddaje wielowymiarowość uczuć i emocji, które towarzyszyły Marii przez całe jej życie, jako kobiecie pełnej pasji, determinacji i wewnętrznego niepokoju. To dramatyczna opowieść o kobiecie, która odważyła się żyć i kochać na własnych warunkach. To również historia walki o równouprawnienie, miłość i godność, ukazana w sposób niezwykle sugestywny i przejmujący.

„Alchemia” to literacka podróż przez życie pełne pasji, miłości i dramatów, ukazana z niezwykłą fascynacją i zaangażowaniem. Wciąga od pierwszych stron balansując między faktami a fikcją literacką, tworząc obraz Marii Skłodowskiej-Curie jako kobiety wielowymiarowej, której życie było naznaczone niezwykłymi sukcesami, ale także codziennymi dramatami. To biografia, która zaskakuje głębią i subtelnością, oddając wszystkie blaski i cienie Marii Skłodowskiej-Curie, czyniąc ją postacią nam niezwykle bliską i ludzką. Gorąco polecam Wam jej lekturę 🩷.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa znak_literanova wydawnictwoznakpl (współpraca reklamowa) 🩷.