Akwitania

Gdy zobaczyłam, że wychodzi nowa książka autorki bestsellerowej „Trylogii Białego Miasta” nie zastanawiałam się długo, czy chcę ją przeczytać. Eva García Sáenz de Urturi w książce „Akwitania” miała mnie zabrać do świata, gdzie historia miesza się z thrillerem i krwawym kryminałem. Czy tak było?

Główną postacią w książce „Akwitania” jest wpływowa kobieta średniowiecznej Europy, Eleonora Akwitańska. Autorka przedstawia nam kilka lat z jej życia. Przyznam szczerze, że po opisie spodziewałam się czegoś lepszego. Oczekiwałam tej mieszanki thrillera z kryminałem i z historią. A co dostałam? Książkę historyczną o Eleonorze Akwitańskiej. Fakt, że miała mocno urozmaicone życie i to, jak wiele różnych rzeczy w życiu doświadczyła oraz styl pisarski autorki sprawiły, że nie czytało się aż tak tragicznie. Jednak skłaniam się ku stwierdzeniu, że jest to opowieść historyczna z wątkami zemsty i spisków. Na plus jest język, który nie zalatywał średniowieczem, oraz krótkie rozdziały pisane z perspektywy trzech różnych osób, co sprawiło, że czytanie było łatwiejsze.

Mnie ta książka nie wciągnęła, ale myślę, że znajdzie uznanie wśród czytelników lubiących wybrać się w odległą podróż w przeszłość.

Od dziś w księgarniach dostępna w sprzedaży jest "Akwitania". Lubicie czytać książki, których akcja rozgrywa się w zupełnie innych czasach? Interesujecie się historią, średniowieczem? Nie? Spokojnie, ja też nie. 😁 Historia na etapie mojej edukacji była przedmiotem, który zupełnie mnie nie interesował (może poza starożytnością), a średniowiecze kojarzyło mi się z mrocznym okresem niezrozumiałej dla mnie mentalności ludzi, zacofania, ciągłych walk, rycerzy, zamków, podporządkowania wszystkiego kościołowi i służalczej roli kobiety w systemie patriarchalnym. Nie spodziewałabym się, że w tym mrocznym, średniowiecznym klimacie może kryć się tyle barw. Obawiałam się strasznie, że wynudzę się przy tej książce. Nic bardziej mylnego! Wciągnęła mnie całkowicie w świat Eleonory Akwitańskiej. Świat pełen manipulacji, przemyślanych ruchów do osiągnięcia celu, zemsty, gry sprzecznych uczuć, kazirodczych związków, bezlitosnych posunięć i krwawych bitew.

Autorka posiada wyjątkową umiejetność przeniesienia czytelnika słowem pisanym do całkowicie odległej nam rzeczywistości, w taki sposób, że przeżywamy z bohaterami opowieści wszystkie wzloty i upadki. Jestem pod dużym wrażeniem "Akwitanii". Choć ostatecznie jest to fikcja literacka sprytnie umiejscowiona w pewnym wycinku prawdziwych wydarzeń, to potrafiła wzbudzić moje żywe zainteresowanie historią i pokazać jak ciekawym okresem było średniowiecze.

"Akwitania", mimo mieszanych uczuć przez rozpoczęciem czytania, okazała się książką, którą z przyjemnością polecę innym. 👍

„Uzyskałam dar bystrej obserwacji. Wydaje się, że to niewiele, ale to właśnie owa umiejętność uczyniła mnie niezwykłą kobietą i sprawiła, że włożyłam na głowę koronę”[1]. Zostać królową – prawdziwą, nie tylko „królową żoną” - w okresie średniowiecza mogła zostać jedynie prawdziwa „babka z jajami”. Przebiegła intrygantka, charyzmatyczna, silna i odważna osobowość. Taką kobietą zainspirowała się Eva García Sáenz de Urturi pisząc powieść „Akwitania”, a była to Eleonora Akwitańska.

Eleonorę poznajemy kiedy ma 13 lat. Umiera (najprawdopodobniej otruty) jej ojciec, a ona ma zasiąść na tronie bogatego królestwa. Sąsiedzi ostrzą zęby na młodziutką królową i akwitańskie bogactwa. Jednak Eleonora nie zamierza potulnie patrzeć, jak rozkradną jej ciało i dziedzictwo. Rozpoczyna szeroko zakrojoną intrygę mającą na celu wzmocnić pozycję Akwitanii i pomścić ojca.

Śmierć, gwałt i kazirodztwo – tak rozpoczyna się książka Evy García Sáenz de Urturi. Cóż, średniowiecze to nie były urocze czasy, ale dzięki temu są materiałem na efektowne powieści. W posunięciach bohaterów „Akwitanii” oglądamy wirtuozerię dyplomacji z bezpardonowym działaniem. Tu nikt nie obawia się „ostatecznych” rozwiązań. Dla mnie jednak najistotniejsze jest, jak została pokazana Eleonora. Być może nie ma ona jeszcze tej siły i charyzmy, jaką zasłynęła w dziejach, jednak nie zapominajmy, że bohaterka książki to jeszcze dziecko wstępujące na tron i uczące się „brylować” w męskim świecie władzy. W porównaniu do dzisiejszych trzynastolatków Eleonora wyda nam się nad wyraz dorosła, jednak nie ma co porównywać. Inne czasy, inne wartości, inne wychowanie – o tym nie możemy zapominać. Bohaterka imponuje opanowaniem, cierpliwością, determinacją. Czujemy, iż - o ile przeżyje (a z historii wiemy, że tak się stało) - możni będą musieli się z nią liczyć.

Eva García Sáenz de Urturi opowiada fascynującą opowieść, gdzie losy poszczególnych postaci „nachalnie” się przeplatają, jakby byli na siebie skazani niezależnie od podjętych decyzji. Czytelnik otrzymuje również historię napędzaną zemstą. I właśnie w motywacji bohaterów czegoś mi zabrakło. W ferworze wydarzeń zaginęła gdzieś warstwa emocji, która to powinna rozbuchać w nich ową rządzę zemsty. Dodać do tego muszę drobne luki fabularne, co sprawia, ze czegoś brakuje mi do pełni szczęścia.

„Akwitania” okazała się powieścią poprawną, acz nie fascynująca. Fabuła kręci się wokół niesamowitej kobiety, jaka byłą Eleonora Akwitańska. Bohaterka z bardzo bogatym życiorysem, przez co warto przenosić ją na grunt literatury. Jednak nawet tak ciekawej personie nie udało się samodzielnie „pociągnąć” fabuły. Eva García Sáenz de Urturi wykazała się wyobraźnią wymyślając kolejne intrygi, jednak miałam wrażenie, że coś jest niedopracowane.

[1] Eva García Sáenz de Urturi , „Akwitania”, przeł. Katarzyna Okrasko, wyd. Muza, Warszawa 2021, s. 22.

Dziś przychodzę do Was z opinia książki, która przeniosła mnie do roku 1137 i gdzie bawiłam się dobrze.

* "Wyobraźnia tworzy potwory, które często bywają gorsze od rzeczywistości."

* "Zabijanie to najprostrza rzecz na świecie, wystarczą intencja, odrobina wyobraźni, okazja, brutalna siła, niegodziwość i wściekłość, garść monet... Zabijanie nie jest cnotą, wyrządzenie krzywdy też nie. Wszyscy potrafimy to robić. Prawdziwa cnota polega na tym, że mamy ku temu motyw, ale powstrzymujemy. To jest rzeczywista siła, ale zdaje się, że mało kto podziela to przekonanie."

Eva Garcia Sáenz De Urturi

"Akwitania"

Nie sądziłam, że tak porwie mnie historia z roku 1137, losy Eleonory, Raia, Ludwika oraz Chłopca. Cofnęłam się w czasie i to było niesamowite przeżycie.

Rok 1137. Książę Akwitanii, najbogatszego regionu Francji, zostaje zabity w Composteli. Jego ciało przybiera niebieski kolor, nosi ślady normandzkiej tortury zwanej „krwawym orłem”. Jego córka Eleonora pała żądzą zemsty i z tego powodu wychodzi za mąż za syna króla Francji Ludwika VI Grubego, którego uważa za mordercę ojca. Ale król umiera podczas ich wesela w identycznych okolicznościach. Z pomocą Akwitańskich Kotów – szpiegów akwitańskiego księstwa – Eleonora i Ludwik VII próbują dowiedzieć się, kto chciał doprowadzić do tego, by na tronie znaleźli się młodzi i niedoświadczeni władcy.

Historia jest napisana bardzo przyjemnym językiem. Szybko zapominamy o młodym wieku. Skupiamy się na intrygach, tajemnicach i opisaniu tamtych czasów. W tej książce jest spor wydarzeń, które miały miejsce. Może nie są tak opisane idealnie, ale niezmienna to faktu, że są to wydarzenia prawdziwe. Mamy także wiele drugoplanowych postaci, które jak się okazuje mają w tej historii swoje zasadnicze znaczenie. Książka jest napisana z trzech perspektyw. Eleonory, Ludwika i chłopca.

"Akwitania" to głównie opowieść o legendarnej, charyzmatycznej kobiecie: Eleonorze Akwitańskiej. I choć poznajemy tylko wybrany etap jej intensywnego i długiego życia, ta nieprzeciętnej osobowość, jawi się jako wytrawny gracz, zawsze w ofensywie. Bo była to kobieta bardziej drapieżna niż mężczyźni. Działała na wszystkie 5 zmysłów swoich podwładnych. Emanowała siłą, światłem i blaskiem. Jej orężem były rozkazy, lubiła polować wyłącznie na rozjuszoną zwierzynę.

Chłopiec, który został porzucony przez pięć swoich matek w lesie. Chłopiec, który nigdy się nie poddał, którego losy śledziłam uważnie i z niecierpliwością wyczekiwałam co wydarzy się dalej. Bardzo ważna postać jak dla mnie pełna cierpień jak i również tych dobrych emocji.

Ludwik syn Grubego Króla, uważany za słabego. Losy które również czytałam wręcz z zapartym tchem bardzo polubilam Ludwika za jego ciepło i siłę którą w sobie nosił.

Podsumowując dostaniemy tutaj intrygi, trucizny, morderstwa, śledztwo które wciąga, bardzo byłam ciekawa, kto dopuścił się dwóch podobnych morderstw. A najbardziej skradł mi serce tajemniczy chłopak, który mieszkał w mydlarni.

Polecam jest naprawdę ciekawa i warta przeczytania szczególnie przez osoby, które lubią klimaty średniowiecza!

Dla mnie mogłaby być trochę dłuższa. 🤭

Kolejna wspaniała książka autorki trylogii białego miasta, której byłem ogromnym fanem. "Akwitania" to opowieść, która dzieje się w średniowieczu, w pierwszej połowie XII wieku, co na starcie wyróżnia ją spośród innych kryminałów. Mnie osobiście mega podobają się wątki historyczne, niedziejące się we współczesności, więc jeszcze bardziej pochłonęła mnie ta książka. Motywem przewodnim książki jest morderstwo księcia Akwitanii, a następnie króla Francji. Mężczyźni giną w dziwnych okolicznościach, ponieważ ich ciała przybierają niebieski kolor. Zagadkę tych zbrodni próbuje rozwiązać Eleonora, córka jednego z zabitych. Oczywiście nie jest to takie proste i spotyka mnóstwo komplikacji, które śledzi się z wypiekami na twarzy. Jestem oczarowany tą fabułą i mam nadzieję, że postawnie kolejna część.

Takie thrillery to ja rozumiem. Interesujące w przypadku tej powieści jest to, że jej akcja została osadzona w XII-wiecznej Europie. Ma się zatem w jej przypadku do czynienia z czymś niezbyt często spotykanym w tym gatunku literackim. Warto też było odbyć podróż do średniowiecza. Odsłonięte zostały realia tamtego okresu a klimat i kryminalna zagadka zapewniają sporo niezłych wrażeń.

Największą zaletą jak dla mnie jest właśnie historyczne tło wydarzeń. Doskonale skonstruowana fabuła i wplecione w nią autentyczne i fikcyjne wydarzenia oraz postacie czynią książkę fascynującą przygodą czytelniczą. Wszystkie wątki zostały ze sobą po mistrzowsku połączone, a efekt jest naprawdę zaskakujący. Uważam, że "Akwitania" to konkretna pozycja. Jak na thriller jest to coś niezwykłego. Zachęcam na czas czytania przenieść się do średniowiecza.

Z wielkim zainteresowaniem sięgnęłam po 'Akwitanię' E. G. Saenz de Urturi, gdyż przepadam za thrillerami historycznymi. Fabuła mi się bardzo spodobała, akcja jest bardzo ciekawa od pierwszej do ostatniej strony. Wielkim plusem jest tutaj logiczne zakończenie, jest po prostu genialne i zaskakujące. Już dawno żadna książka nie zainteresowała mnie aż tak mocno, brakuje na rynku pozycji, które omawiałyby losy Francji doby Eleonory Akwitańskiej a tutaj autorka tę lukę zapełnia. Pod pewnymi względami, 'Akwitania' przypomina mi książkową wersję 'Gry o tron'. Jak dla mnie super, polecam tę książkę wszystkim, nie tylko miłośnikom historii. Niby odległe czasy a wiele kwestii do dziś nader aktualne.

Od dawna żadna książka nie wciągnęła mnie tak, jak ta! Trudno jest zaklasyfikować ją w jednym gatunku, ale jest to mieszanka kryminału, thrilleru i sensacji. To, co jednak wyróżnia ją spośród innych książek z tych gatunków, to to, że fabuła został osadzona w średniowieczu, co tworzy niesamowity klimat, którego nigdzie indziej nie spotkałem. Sama historia również jest bardzo oryginalna i tajemnicza. Wszystko dzieje się we Francji, gdzie zostaje zamordowany książe jednego z bogatych francuskich regionów. Córka księcia pragnie zemsty i tak to się zaczyna. Zaczyna podejrzewać o morderstwo nie tę osobę, co trzeba i wszystko się komplikuje. Mnóstwo zwrotów akcji, przez co książka trzyma w napięciu. Nie żałuję ani jednej minuty spędzonej z nią!

Twórczość E. Garcii Saenz de Urturi pokochałam w chwili, kiedy przeczytałam Trylogię Białego Miasta. Wiedząc, że pisarka trzyma wysoki poziom literacki sięgnęłam po 'Akwitanię' i nie rozczarowałam się. Pierwsze sto stron czytało mi się opornie, jednak czym dalej tym akcja stawała się ciekawsza i w końcu zawładnęła mną. Oceniając 'Akwitanię', muszę zaznaczyć, że dawno nie czytałam równie dobrego thrillera historycznego. Zapragnęłam być we wszystkich tych miejscach, które opisuje autorka, również co ważne nabrałam szerszego spojrzenia na przeszłość, która w mojej ocenie jest kluczem do zrozumienia teraźniejszości oraz drogowskazem na przyszłość. Książkę polecam i to nie tylko miłośnikom historii.

Zazwyczaj na hasło "opowieść historyczna" miałam złe wspomnienia-nudnych lektur szkolnych. Kiedy przeszłam obok tej pozycji, było tak samo. Skusiła mnie jednak autorka książki. Bo jak tu przejść obojętnie obok nowej propozycji autorki trylogii białego miasta? Kto czytał choć jedną pozycję Evy Garcia Saenz de Urturi, ten wie, że Eva pisze fenomenalnie, zagadkowo, ciekawie i jedynie w swoim rodzaju. Tak samo było w przypadku Akwitanii. Opowieść wciąga, zaskakuje, wbija w fotel. Kto nastawił się na thriller, może się nieco zawieść. Natomiast, kto wziął do ręki książkę z perspektywy opowieści historycznej, nieźle się zaskoczy. I to oczywiście pozytywnie!

"Akwitania" swoją premierę świętowała ponad miesiąc temu, bo dziesiątego listopada, ale ja miałam z nią ogromny problem, ponieważ spodziewałam się po niej zupełnie czegoś innego niż dostałam. Po trylogii kryminalnej autorki myślałam, że to również będzie powieść w takim klimacie, a okazało się, że to zupełnie coś innego i przez to czytanie zeszło mi dwa razy dłużej niż zwykle. Czy to oznacza, że była beznadziejna? A może wręcz przeciwnie, tak dobra, że nie chciałam jej kończyć i sobie dawkowałam przyjemność?

Tytułowa Akwitania to rejon Francji, do którego cofamy się aż do roku 1137. Tu był mój pierwszy szok, bo jednak nieczęsto czytam opisy z tyłu okładek i nie wiedziała, że to powieść historyczna. Ale cóż, jak już zaczęłam czytać i spodziewałam się po autorce świetnej książki, to postanowiłam przeczytać całą.

Jak na tego typu opowieść przystało, przedstawione czytelnikowi zostają dwie rodziny, dwa rody, pomiędzy którymi musi dochodzić do tarć, a może i nawet wojen. Wszystko zaczyna się komplikować gdy zamordowany zostaje Książę Akwitanii. Jego córka postanawia się zemścić i cóż, nie wysyła od razu wojsk, nie pragnie rozlewu krwi, a wychodzi za maż za człowieka, którego uważa za mordercę. Koń trojański pomyślicie. I słusznie. Sprawa się komplikuje gdy ten umiera w dokładnie taki sam sposób jak jej ojciec tyle, że podczas ich wesela.

Historia jest ciekawa I dosłownie tyle mogę o niej powiedzieć. To powieść historyczna, za którymi niekoniecznie przepadam, ale jeśli coś jest bardzo interesujące i wciągające, to z chęcią czytam czy oglądam ekranizację. Tym razem nie do końca coś zagrało i miałam nieprzyjemne uczucie, że się nieco nudzę. Wynagrodził mi to styl autorki, który uwielbiam i zagadka trudna do rozwiązania, ale ogólnie uważam, że był pomysł, a z realizacją nieco gorzej. Być może wynika to z tego, że "Akwitania" lekkim tematem nie jest i powinna być opisana rzetelnie i bardzo ciekawie. Czy research był porządny to ocenią osoby, które częściej sięgają po taką literaturę i się w tym temacie obracają, a ja tylko podpowiem, że autorka podsyca ciekawość i chce się czytać dalej, aby poznać losy bohaterów i rozwikłać zagadki dotyczące śmierci, ale gdyby powstała z tego seria, to niekoniecznie pędziłabym do księgarni po kolejny tom. Ot, dobrze spędzony czas, ale bez wielkiego wow.

Myślę, że wiele osób po trylogii Ciszy Białego Miasta poczuła niewielkie rozczarowanie tak, jak ja, ale przypuszczam, że równie dużo osób jest zachwycone tą książkę. Dlatego nie mówię, że nie warto, bo warto. Zwłaszcza jeśli lubicie klimaty historyczne, zwaśnione rodziny i intrygi.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Muza

Nie mam pojęcia co napisać o tej książce. Spodziewałam się kryminału thrillera, a dostałam…powieść historyczną z nutą obyczaju, a nawet romansu. I nie miałabym problemu, gdyby…

Po pierwsze postacie. Momentami były one płaskie, takie przezroczyste, bez jakiejś cechy, która by je wyróżniała. Sama Eleonora Akwitańska, czyli postać autentyczna jest momentami nieco ckliwa. Najbardziej wpływowa kobieta średniowiecza życiorys miała niezły, ale trochę autorce nie wyszło jej wykreowanie. Niby taka silna, ma cel i chce go osiągnąć, ale chwilami…no sama nie wiem.

Po drugie zagadka. Łatwo ją rozszyfrować, więc zbyt skomplikowana to ona nie była. Niby jakieś intrygi, jakieś kręcenie, półprawdy, ale to takie wszystko bez tego „czegoś”. Bez wyrazu, nudne.

Po trzecie czas. Średniowiecze. Raz czuć było klimat tej epoki, innym razem miałam wrażenie, że niektóre postacie przeniosły się ze współczesności do rzekomego średniowiecza, ale nie mogą się dopasować. Takie to sztuczne chwilami było. A jak już było dobrze i klimatycznie to było za dużo historycznych opisów.

Plusem jest styl autorki. Jest wiele wątków, ale ich połączenie ma sens. Słownictwo jest nieco archaiczne, ale to miało oddać klimat. Narracja poprowadzona w pierwszej osobie, co jest plusem, bo mamy taki wgląd w bohaterów.

Nie będę się rozpisywać więcej. Książka ciągnęła mi się gorzej niż drugi sezon Brzyduli na TVN.

Jednak to tylko moja opinia, ale zawsze warto sprawdzić samemu.

W roku 1137 Akwitania rozpacza po śmierci księcia. Jego ciało ma ślady tortury “Krwawego orła”, a do tego przybrało niebieski kolor. Jego córką Eleonora przejmuje władzę. Pała również żądzą zemsty, podejrzewając jednocześnie króla Francji Ludwika VI Grubego o zamordowanie ojca. Z tego powodu wychodzi za mąż za jego syna. Niespodziewane podczas ich wesela w identycznych okolicznościach umiera król...

"Akwitania " to nie jest moje pierwsze spotkanie z autorką ale zdecydowanie najmniej udane. Po przeczytaniu opisu nie ukrywam, że miałam spore oczekiwania, które z przykrości muszę przyznać że nie zostały spełnione. Mnogość bohaterów również nie ułatwia lektury gdyż zwyczajnie można się pogubić i tu bardzo pomocne okazało się drzewko genealogiczne umieszczone na początku lektury. Bez niego ciężko było by odnaleźć się we wszystkich koligacjach rodzinnych. Sam pomysł na połączenie faktów historycznych z fikcja był jak najbardziej dobry ale wykonanie pozostawia jak dla mnie sporo do życzenia. Lubię książki historyczne, ale tutaj zdecydowanie mi czegoś brakowało. Plusem książki jest zdecydowanie przystępny język oraz krótkie rozdziały pisane z perspektywy trzech różnych osób. Mnie ta historia niestety nie porwała. Jak dla mnie to idealna pozycja dla fanów książek z historycznym tłem gdzie nie brakuje zemsty, rodzinnych tajemnic, kazirodczych związków, czy krwawej bitwy ale wielbiciele thrillerów mogą się poczuć zawiedzeni.

Eva Garcia Sáenz De Urti, autorka bestsellerowej serii "Cisza białego miasta" powraca do nas z kolejną książką. Nawet nie wiecie, jak bardzo ucieszyłam się, gdy zobaczyłam zapowiedź nowej książki autorki. Czułam, że to będzie fantastyczna lektura. Oczekiwania moje jednak były chyba zbyt wygórowane.

Rok 1137. Akwitania rozpacza po śmierci księcia, zabitego w Composteli. Władzę przejmuje jego córka Eleonora. Kobieta pała żądzą zemsty, podejrzewa króla Francji Ludwika VI Grubego o zamordowanie ojca. Eleonora jest silną i zdeterminowaną kobietą, zrobi wszystko by dowiedzieć się kto jest odpowiedzialny za śmierć jej ojca.

Tak jak wspomniałam wyżej, moje oczekiwania były chyba zbyt duże co do tej powieści. Fabuła brzmi niezwykle interesującą, jednak ja nie potrafiłam się wgryźć. Może to dlatego, że nie przepadam za historią, a już na pewno nie za średniowieczem🙈 a tutaj jednak autorka zadbała o to, przedstawiła wiele ciekawych faktów, jednak brak ich rozwinięcia powodował u mnie niechęć dalszego czytania. Ciężko mi było również połapać się w bohaterach, jak dla mnie było ich zwyczajnie zbyt wielu.

No cóż, "Akwitania" mimo średniowiecznego klimatu zapowiadała się dla mnie dobrze, jednak zabrakło mi emocji, dreszczyku typowego dla thrillera, napięcia podczas czytania..

"Ktoś słaby by się wycofał.

Ktoś tchórzliwy pozwoliłby, aby sparaliżował go strach.

Ktoś ostrożny próbowałby się bronić.

Ktoś silny parłby naprzód, nie zważając na przeszkody.

Ktoś taki jak ona, wnuczka Trubadura, księżna Akwitanii, zrobiłby to, co podpowiadała mu głośno jego krew: piąłby się wyżej.

Aż na tron."

Główną bohaterkę, Eleonorę Akwitańską (Królową Francji, a następnie Anglii), poznajemy w momencie gdy umiera jej ojciec, którego ciało, po śmierci, przybiera niebieski odcień, co oznacza, że ktoś mu w tej śmierci pomógł.

Punkt wyjścia zapowiada emocjonujacy thriller, jednak jest to mylące, ponieważ "Akwitania" to w dużej mierze powieść historyczna z elementami thrillera, więc zabierając się za lekturę warto mieć to na uwadze. Fikcja miesza się się tutaj z autentycznymi wydarzeniami, a mnogość bohaterów i wątków sprawia, że całość czyta się dosyć powoli, chociaż przyjemnie, dzięki lekkiemu stylowi autorki. Tajemnice mnożą się z każdym rozdziałem, a spiski, intrygi, wielkie namiętności czy nawet związki kazirodcze nie są tutaj czymś niezwykłym. Bardzo trafionym i ciekawym zabiegiem jest, to że poznajemy fabułę z trzech różnych perspektyw, przy czym tożsamość trzeciej osoby poznajemy dopiero na końcu.

Podsumowując "Akwitania" to zdecydowanie pozycja rozrywkowa jednakże trochę bardziej wymagająca i angażująca, ale jeśli ktoś lubi historyczne klimaty z tajemnicą w tle, będzie zachwycony. W skali punktowej 7/10.

Od samego początku postać Eleonory mnie zachwyciła. Ambitna, inteligenta i bystra już od dziecka. To jak ją autorka stworzyła to nieprawdopobny talent. Eleonora była dla mnie bardzo autentyczna. Niezwykle odważna i bezkompromisowa. I dzięki niej ta powieść jest wyjątkowa.

Klimat jaki stworzyła autorka podobał mi się. To druga książka historyczna na moim koncie i powiem wam szczerze, że muszę kupić ich więcej!

Rok 1137 książę Akwitanii zostaje zabity, jego ciało przybiera niebieski kolor. Jego córka Eleonora podejrzewa, że zabił go król Francji Ludwik VI Gruby , chcąc zemsty, wychodzi za mąż, za jego syna. Czy plan Eleonory ma szansę na powodzenie?

Kilkadziesiąt lat przed śmiercią księcia Akwitanii, pięć matek porzuca w lesie chłopca. Nie wiadomo, czy jest potworem czy świętym, ale jest pewne, że europejskie średniowiecze zapamięta go na bardzo długo.

~

Wciąga. Totalnie mnie wciągnęła. Nigdy jakoś przesadnie nie lubiłam historii ale tutaj to magiczny dodatek, który sprawił, że nie chciałam tej książki odłożyć. Pisana z wielu perspektyw trzyma w fajnym napięciu.

Autorka ma świetne pióro i potrafi mądrze poprowadzić fabułę, o czym przekonałam się już wcześniej.

Jeśli lubicie powieści historyczne z nutką dramatu i mnóstwem tajemnic, polecam! I dziękuję wydawnictwu za egzemplarz!

"Książka powinna rozdrapywać rany, a nawet je zadawać. Książka powinna być niebezpieczeństwiem" - Emil Cioran

PIĘKNY cytat ❤️

Dziś chcę Wam przedstawić książkę pod tytułem „Akwitania” autorstwa Eva Garcia Saenz de Urturi, wydawnictwa muza, która miała swoją premierę 10.11.2021.

Zemsty, kazirodcze związki i bitwy. Poruszająca zagadka dotycząca trzech wielkich postaci, które wkreślą granice kontynentu, zwanego później Europą.

Premio Planeta 2020

Rok 1137. Książę Akwitanii, najbogatszego regionu Francji, zostaje zabity w Composteli. Jego ciało przybiera niebieski kolor, nosi ślady normandzkiej tortury zwanej „krwawym orłem”. Jego córka Eleonora pała żądzą zemsty i z tego powodu wychodzi za mąż za syna króla Francji Ludwika VI Grubego, którego uważa za mordercę ojca.

Ale król umiera podczas ich wesela w identycznych okolicznościach. Z pomocą Akwitańskich Kotów – szpiegów akwitańskiego księstwa – Eleonora i Ludwik VII próbują dowiedzieć się, kto chciał doprowadzić do tego, by na tronie znaleźli się młodzi i niedoświadczeni władcy. Kilka dziesięcioleci przed śmiercią księcia Akwitanii bezimienny chłopiec zostaje porzucony przez swoje pięć matek w lesie. Nie wiemy, czy jest potworem, czy świętym, ale ten mały ocalenie stanie się z czasem jednym z najbardziej niezwykłych ludzi europejskiego średniowiecza.

Powiem Wam, że trochę obawiałam się tej książki i z początku miałam problem aby wgryźć się w tą historię. Kryminał, w którym dzieje się dość sporo, ciężko było mi się połapać w dużej ilości osób. Ale w pewnym momencie zaiskrzyło i z wypiekami na twarzy śledziłam losy Eleonory. Dworskie intrygi, trucizny, śledztwo wciągnęło mnie na dobre, bardzo byłam ciekawa, kto dopuścił się dwóch podobnych morderstw. A najbardziej skradł mi serce tajemniczy chłopak, który mieszkał w mydlarni. Ogólnie myślałam, że jest to fikcja literacka i są tu tylko posracie wykreowane przez autorkę, nic bardziej mylnego gdyż bohaterowie żyli na prawdę.

Minusem tej książki na pewno był początek oraz trudno było mi się połapać kto jest z kim spokrewniony. Pomimo to polecam książkę osobą, które lubią cofnąć się w czasie i zagłębić w historii.

Człowiek, którego spotkała krzywda myśli o zemście, sądzi, że gdy jej dokona, zwróci mu to utracony honor i pozwoli zaznać spokoju. Zatraca się w knuciu intryg, pała nienawiścią i stopniowo pogrąża w amoku. Zemsta niestety nic nie zwróci, ani honoru, ani tego co się straciło. Wprost przeciwnie naraża na kolejne cierpienie, bo zemsta to broń obusieczna, dosięga też mściciela. "Sen uspokaja gniew; kto myśli o zemście, ten nie śpi.." – przysłowie arabskie Eleonora Akwitańska chciała się zemścić, za to co ją spotkało gdy miała osiem lat ze strony monarchów Francji, a jej żądza zemsty została spotęgowana śmiercią ojca w podejrzanych okolicznościach. Chciała zranić tych, którzy wcześniej zranili ją. Wyrównać rachunki, przywrócić sprawiedliwość. Jej odwet miał dotknąć rodu Kapetyngów, który ją skrzywdził. Z pełnym wyrachowaniem zaplanowała zemstę i postanowiła wyjść za mąż za najstarszego syna króla Francji Ludwika VI Grubego, którego uważa za mordercę swojego ojca. Uknuty tak perfidnie plan młoda księżniczka realizuje, ale w dniu ślubu spotyka spowiednika, któremu nieopatrznie się przyznała, że planuje zemstę i do sposobu, w jaki chce jej dokonać, a dodatkowo młody mnich okazuje się zupełnie kimś innym, niż myślała. Na domiar złego podczas wesela umiera król w identycznych okolicznościach jak jej ojciec. Ewidentnie bardzo komuś zależy, żeby na tronie zasiedli młodzi i niedoświadczeni władcy. Próby odkrycia prawdy spełzają na niczym, a dla młodej królowej stają się realnym zagrożeniem. Po świetnej Trylogii „Ciszy Białego Miasta” „Akwitania” bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, pomimo lekkich obaw. Jest to bardzo dobrze napisana i udokumentowana powieść historyczna, opowiadająca o niewielkiej części życia Eleonory z Akwitanii. Jej młodości i małżeństwie z królem Francji Ludwikiem VII. Prawie wszystko, co dzieje się w książce, wydarzyło się w rzeczywistości, to bardzo dobra powieść historyczna, świetnie napisana, którą się czyta z zapartym tchem. Zakończenie zostawiło pewien niedosyt, bo chciałoby się więcej przeczytać na temat tej niezwykłej postaci, jaką niewątpliwie była Eleonor, ale jej barwne i burzliwe życie, nie pozwoliło autorce na napisanie książki z większym rozmachem, wolała skupić się na pewnej części jej dziejów, co się jej doskonale udało. Fabuła w niektórych momentach jest fikcją literacką, wyraźnie oddziela się od faktów i dat historycznych, ale to nie jest zarzut. Te wszystkie odstępstwa są popełnione przez autorkę świadomie, żeby podkolorować i uatrakcyjnić akcję, bo nie jest to powieść stricte historyczna. „Akwitania” to powieść ze złożoną fabułą pomiędzy romansem a intrygą kryminalną, wprawioną w ramy historyczne. Autorka pokazała nie tylko historię Eleonor, silnej i odważnej kobiety jak na swoje czasy, ale także historię Akwitanii. Książka od pierwszych stron wciąga i tak zostaje do końca. Historia opowiedziana w pierwszej osobie w większości przez Eleonor, trochę przez Ludwika, a także przez inną postać dość ważną w fabule. Bezimiennego dziecka, mieszkającego w lesie pod opieką pięciu matek, którego tożsamość zostanie ujawniona na końcu powieści i wtedy dopiero okaże się, jak ważny był jego udział w tej historii. Autorka otoczyła powieść pewną aurą tajemniczości, nadając jej odrobinę charakteru thrillera, w którym spiski, konflikty, walki i kazirodztwo były na porządku dziennym. „Akwitanię” polecam wszystkim, którzy lubią powieści historyczne, ale ci, którzy szukają typowego thrillera, będą rozczarowani, bo nim nie jest, chociaż zaczyna się od morderstwa i jej czytanie wciąga jak najlepszy kryminał. Krótko mówiąc, „Akwitania” była niezwykle przyjemną i satysfakcjonującą lekturą i stanowi wielki hołd dla Eleonory Akwitańskiej, nie udaje jej biografii, jest to w pewnym sensie dzieło fikcji historycznej, które ma na celu pochwałę kobiety, która musiała być silna w tamtych czasach, w świecie rządzonym przez mężczyzn. Kobiety, której niesamowita odwaga, niezłomność i wielka determinacja w walce o siostrę i swój lud, robi wrażenie.

Kryminał, którego akcja rozgrywa się w średniowieczu- muszę przyznać, że byłam nastawiona sceptycznie: w końcu musi zabraknąć znanych nam dziś metod śledczych, jednak po przeczytaniu szybko zmieniłam zdanie. Z całą pewnością nie jest to typowy kryminał, gdzie najważniejsze jest rozwiązanie zagadki. Powiedziałabym raczej, że wątek ten jest tłem do poznawania bohaterów, ich historii i emocjonalności. Fabuła jest mocno osadzona w realiach średniowiecznego miasta, dlatego czytając ją można się przenieść w czasie o prawie 1000 lat. Jest to książka z typu tych, o których się myśli i analizuje po przeczytaniu jej. Bohaterowie są bardzo emocjonalni, a same ich przeżycia opisane tak, że ma się poczucie jakby to byli realni ludzie.

Eva Garcia Saenz de Urturi powinna dostać jakąś nagrodę za to dzieło, bo inaczej tego nazwać nie mogę. Ogromnie przypadła mi do gustu ta opowieść, ma swój niepowtarzalny klimat. Całość dzieje się w czasach średniowiecza, na terenie Francji. Niespodziewanie dochodzi od morderstwa dwóch przywódców francuskich, księcia oraz samego króla. Ale to nie jest zwykłe morderstwo, bo ciała ofiar są niebieskie! Rozpoczyna się zatem śledztwo i poszukiwania mordercy. Pełne niebezpieczeństw przygody Eleonory, czyli córki zabitego księcia przyprawiają o dreszcze i wciągają od samego początku. Książka bardzo mi się podobała i byłbym zachwycony, jak postawał na jej podstawie film, bo jest, co ekranizować!

XII wiek. Książę Akwitanii zostaje zamordowany, a ciało zmarlego przybiera niebieski odcień i nosi znamiona tortur. Jego córka aż płonie z rządzy zemsty. Wychodzi za mąż za syna Ludwika VI Grubego, którego uważa za winnego śmierci ojca. Król jednak umiera podczas ich wesela w identycznych okolicznościach, to nie może być przypadek. Eleonora wraz ze swoim mężem Ludwikiem VII zrobią wszystko by dowiedzieć się kto stoi za tym, ze na tronie zasiedli niedoświadczeni nastolatkowie. Kto mógł na tym skorzystać? Wrogowie często są bliżej nas niż przyjaciele

Ilu ludzi tyle opinii w przypadku tej książki. Czytalam tak wiele, tak różnych recenzji, że sięgałam po „Akwitanię” bez specjalnych oczekiwań. I tu wchodzi miłe rozczarowanie – ależ mi się ta książka spodobała! Ma w sobie jakąś magię, nigdy wcześniej nie spotkałam się z takim klimatem w powieści, ciemne korytarze zamku, dziwne wierzenia i przede wszystkim- władza! Chęć jej posiadania, chęć dominacji, coś co napędza i dzisiejszy świat pokazane w XII wiecznej oprawie.

W „Akwitanii” całą fabułę tworzy według mnie warstwa psychologiczna, strategie, lęki i czające się w cieniu niebezpieczeństwo. Wsiąkłam w ten świat i odrywając wzrok od lektury dziwiłam się, że widzę sprzęty elektroniczne zamiast świec i mieczy. Jestem na tak! A autorka mimo najdłuższego nazwiska jakie widzialam na oczy z pewnością powinna być zapamiętana.

RECENZJA

Q: Witajcie Kochani. Jak tam Wasze plany czytelnicze na wieczór? A może zamiast książki spędzicie wieczór przed telewizorem, z kubikiem gorącej herbaty oglądając swój ulubiony serial? U mnie standardowo: pół godziny przed telewizorem, a potem książka, o ile znowu nie zasnę.

Tym razem mam dla Was recenzję książki „Akwitania” autorki bestsellerowej trylogii Białego miasta — Evy Garcia Saenz de Urturi. Dziękuje wydawnictwu Muza — Muza Black za egzemplarz recenzencki tej historii.

Rok 1137. Książę Akwitanii, najbogatszego regionu Francji, zostaje zabity w Composteli. Jego ciało przybiera niebieski kolor, nosi ślady normandzkiej tortury zwanej „krwawym orłem”. Jego córka Eleonora pała żądzą zemsty i z tego powodu wychodzi za mąż za syna króla Francji Ludwika VI Grubego, którego uważa za mordercę ojca. Ale król umiera podczas ich wesela w identycznych okolicznościach. Z pomocą Akwitańskich Kotów – szpiegów akwitańskiego księstwa – Eleonora i Ludwik VII próbują dowiedzieć się, kto chciał doprowadzić do tego, by na tronie znaleźli się młodzi i niedoświadczeni władcy. Kilka dziesięcioleci przed śmiercią księcia Akwitanii bezimienny chłopiec zostaje porzucony przez swoje pięć matek w lesie. Nie wiemy, czy jest potworem, czy świętym, ale ten mały ocaleniec stanie się z czasem jednym z najbardziej niezwykłych ludzi europejskiego średniowiecza.

Lubię książki oparte na historii, ale tym razem ta mnie nie porwała. Trochę za dużo było w niej dat i elementów historycznych, czym niemiłosiernie mi się dłużyła. Po opisie spodziewałam się mocnego i dobrego kryminału, a tymczasem dostałam powieść historyczną z wątkiem miłosnym. Mnie osobiście ta historia nie porwała, ale każdy z nas ma inny gust i inne zdanie. Mnie się nie podobała, ale kogoś innego mogła zachwycić. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, ale nie bardzo udane. Na pewno sięgnę po Trylogię Białego Miasta tak polecaną przez innych, żeby dać autorce drugą szansę. Absolutnie Was nie zniechęcam do tej książki, wręcz przeciwnie. Powinniście przeczytać i przekonać się sami.

To moje pierwsze spotkanie z tą autorkę. Muszę przyznać, że jestem zaskoczona tą książką. Książka z gatunku kryminał, thriller, sensacja. Tylko że nie współczesny a osadzony w XII wieku. I muszę przyznać, że wciągający od początku do końca.

Eleonora to córka księcia Akwitanii. Pierworodna, która ojciec po śmierci jedynego następcy uczynił swoją następczynią. Nieoczekiwane wydarzenie sprawiając, że szybko musi podjąć się tej roli już w wieku 13 lat. I tu kolejne zdziwienie, bo ta młoda dziewczynka, jest nadwyra dojrzała i inteligentna. Im bardziej się zagłębiałam w książkę, czytając o jej poczynaniach aż mi się nie chciało wierzyć, że to dziecko, bo w dzisiejszych czasach uznamy je za dziecko było zdolne to takich czynów i poświęceń.

Ludwik to następcą tronu Francji. Młody, choć jak na nasze już czasu prawie dorosły mężczyzna, który nie chce być królem. Sytuacja zmusza go do poślubienia Eleonory. W dniu ślubu jego ojciec umiera a tym samym ON i Eleonora zasiadają na tronie.

Historia jest napisana bardzo przyjemnym językiem. Szybko zapominamy o młodym wieku tej dwójki. Skupiamy się na intrygach, tajemnicach i opisaniu tamtych czasów. W tej książce jest spor wydarzeń, które miały miejsce. Może nie są tak opisane idealnie, ale niezmienna to faktu, że są to wydarzenia prawdziwe. Mamy także wiele drugoplanowych postaci, które jak się okazuje mają w tej historii swoje zasadnicze znaczenie. Książka jest napisana z trzech perspektyw. Eleonory, Ludwika i chłopca. Ten chłopiec jest najbardziej tajemniczą postacią, która jak się okazuje zapisze się w całej historii jako ten , który zmienił wiele wydarzeń. Kiedy autorka odkryje przed nami kim jest, nie będziemy mogli uwierzyć w to, co przeczytamy.

Fabuła książki jest oparta na faktach. Ślub Eleonory i Ludwika, niektóre ich działania. Jednak czytając ja dostajemy bardzo przemyślana historię, która wprowadzi nas w świat intryg, kłamstw, niedomówień, spisków i zupełnie inny klimat. A wszystko to osadzone w historycznych realiach. Co więcej, te intrygi i tajemnice mnożą się z każdym rozdziałem. Rozdziały z punktu widzenia chłopca, wprowadzają nas w wydarzenia, które mają miejsce tu i teraz po ślubie Eleonory i Ludwika.

Zakończenie książki jest bardzo dramatyczne. Książka ciekawa a sam fakt, że osadzona w historycznych realiach sprawia, że jest inna. Dodatkowym plusem jest to, że czytając nie odczuwamy, że to nie są nasze czasy. Same intrygi i spiski czynią z niej świetny kryminał. Książka wciąga nas w swoją historię tak, że zapominamy i o młodym wieku bohaterów, i o ramach czasowych, chcemy tylko odkryć prawdę. A ta zaskoczy nas zupełnie. Polecam

Kiedy umiera ojciec Eleonory Akwitańskiej, kobiety niebywale inteligentnej, wybitnej przywódczyni, budzącej podziw, ale też strach i obawy, okazuje się że ciało jednoznacznie nosi ślady normandzkich tortur, które nazywane były "krwawym orłem". Jego skóra przybierała niebieski kolor. Eleonora ma swoje podejrzenia odnośnie winnego śmierci ojca. Postanawia więc pomścić ojca i wymyśla podstępny plan. Jest nieustępliwą, odważną i bezkompromisową kobietą dlatego też wciela go w życie. Poślubia zatem syna domniemanego sprawcy - króla Francji Ludwika VI Grubego. Podczas wesela król ginie w takich samych okolicznościach, jak jej ojciec. Jego ciało również przybiera niebieską barwę. Eleonora za wszelką cenę chce dowiedzieć się, kto za tym stoi. Wraz z mężem i z pomocą szpiegów akwitańskiego księstwa - Akwitańskich Kotów próbują dociec prawdy.

Eleonora Akwitańska to postać historyczna. Uważana była za jedna z najpotężniejszych kobiet swojej epoki. To królowa Francji, także Anglii, matka Jana bez Ziemi i Ryszarda Lwie Serce. Evy Garcia Sanez de Urturi posłużyła się jej życiorysem, by opowiedzieć swoją historię i stworzyć świetny historyczny thriller z mroczną zagadką i wspaniałym, zaskakującym, nieoczywistym finałem w tle. Zemsta, intrygi, spiski, walka o władzę, krwawe wojny są na porządku dziennym.

Styl pisarski autorki, który jest nie do podrobienia, sprawia, że dosłownie płyniemy przez powieść, jej plastyczny język powoduje że książkę czyta się niemalże jak baśń. Przejmująca, niezwykle klimatyczna, dostarczająca mnóstwa wspaniałych czytelniczych doznań pozycja. Wciągająca od pierwszych po ostatnie strony historia. Polecam, szczególnie tym, którzy lubią książki z historią w tle.

„Akwitania” to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Uważam je za jak najbardziej udane i na pewno wrócę do jej wcześniejszych książek. Pani Eva García Sáenz de Urturi ma doskonały styl pisania. Książkę czyta się lekko i przyjemnie, a fabuła wciąga już od pierwszych stron. Teoretycznie na okładce możemy przeczytać, że jest to thriller. Jednak osobiście uważam, że jest to lekka powieść historyczna o dość mocnym „zabarwieniu” thrillera. Dlaczego? Ponieważ od samego początku czuć otoczkę tajemniczości, a walki, spiski i konflikty są tutaj na porządku dziennym.

Fabuła jest mocno złożona i dotyczy części życia Eleonory z Akwitanii. Większość z opisanych wydarzeń miała naprawdę miejsce, a te przeplatają się z fikcją literacką, która tylko ubarwia całą powieść. Przeczytamy tutaj o romansach i intrygach kryminalnych, a także poznamy historię Akwitanii. Poznamy Eleonorę od strony silnej i odważnej kobiety, która nie boi się stawić czoła stawianym przed nią wyzwaniom. Akcja książki jest dość dynamiczna, a cała historia została opowiedziana w narracji pierwszoosobowej.

Książkę przeczytałam bardzo szybko, a jej zakończenie było dla mnie nieoczywiste i kompletnie się go nie spodziewałam. „Akwitania” na pewno spodoba się miłośnikom powieści historycznych. Natomiast miłośnicy thrillerów mogą być troszeczkę rozczarowani. Zdecydowanie polecam, bo przedstawiona historia jest genialna.

„Czasem sztuka wojny nie polega na tym, aby wygrać, ale na tym by przegrywać”.

„Akwitania” to opowieść o legendarnej, charyzmatycznej kobiecie: Eleonorze Akwitańskiej. I choć poznajemy tylko wybrany etap jej intensywnego i długiego życia, ta nieprzeciętnej osobowość, jawi się jako wytrawny gracz, zawsze w ofensywie. Bo była to kobieta bardziej drapieżna niż mężczyźni. Działała na wszystkie 5 zmysłów swoich podwładnych. Emanowała siłą, światłem i blaskiem. Jej orężem były rozkazy, lubiła polować wyłącznie na rozjuszoną zwierzynę. Wiele czynników złożyło się na to, że włożyła na głowę koronę. A za wszystko, co osiągnęła musiała zapłacić wysoką cenę..

Ta historia rozpoczyna się w roku 1137, w momencie, gdy 13-letnia Eleonora brutalnie i niespodziewanie traci ojca. Książę Akwitanii, najbogatszego regionu Francji, zostaje zamordowany.

Eleonora pogrążona w rozpaczy z dnia na dzień musiała dorosnąć. Wściekłość skryta w zakamarkach jej duszy sprawiła, że w mgnieniu oka uknuła plan zdemaskowania mordercy. By tego dokonać postanowiła natychmiast wyjść za mąż za syna króla Francji Ludwika VI Grubego, którego to uważała za mordercę ojca. Przed ołtarzem ofiarowała mężowi bogactwo i ciało, ale nie serce i posłuszeństwo, oraz nie Akwitanię.

Podczas wesela Ludwik VI Gruby umiera w identycznych okolicznościach co ojciec Eleonory.

Z pomocą szpiegów akwitańskiego księstwa Eleonora i Ludwik VII próbują dowiedzieć się, kto miał interes w tym, by na tronie znaleźli się młodzi i niedoświadczeni władcy.

Ona miała płomienny temperament, ON był cierpliwy i ostrożny. Ich historia to warkocz splatający miłość z nienawiścią, wojnę i pokój.

I choć to wszystko w dużej mierze fikcja literacka, czuć tu ducha średniowiecznych czasów, gdzie potęgą było bogactwo, władza i ogromne terytorium, gdzie nawet, a może szczególnie w zamkowych komnatach – ściany mały uszy, gdzie spiski, intrygi i tajemnice były nieodłącznym elementem życia, gdzie dobrze było mieć w kieszeni sakiewkę monet, by opłacić czyjąś wolę, życie, czy przyszłość – w zależności od sytuacji; bo tu wszystkie chwyty były dozwolone, bo choć wiadomo, że jakaś wojna była przegrana od pierwszej bitwy, liczył się spryt i szlachetna sztuka cierpliwości.

Losy Eleonory Akwitańskiej – najbardziej wpływowej kobiety Francji i Anglii, stały się inspiracją tej nietuzinkowej książki.

„Akwitania” to pięknie opowiedziana historia, która może zafascynować, zahipnotyzować i poruszyć nie jednego czytelnika. Thriller na miarę czasów o których opowiada. Z mroczną wielowarstwową zagadką i zaskakującym finałem, gdzie w tle jawi się morze zemsty, wierzchołki miłosnych wielokątów, krwawe wojny i nieuchronna śmierć.

Polecam.