Adela nie chce umierać

Mało co mnie tak rozczula, jak widok starszych ludzi trzymających się ręce, którzy nie wstydzą się swojej dojrzałej miłości. I to uczucie rozczulenia towarzyszyło mi podczas lektury „Adela nie chce umierać”, bo to książka o miłości, która wybaczy wszystko. To książka o umieraniu i strachu, jaki towarzyszy umieraniu.

Adela i Adolf pochodzą z dwóch różnych światów. Ona z arystokratycznej rodziny, która piła szampana i jadła kawior, on z małej, biednej wsi, pił kawę robioną z żołędzi. Oboje trafili do Auschwitz. Poznają się już po wojnie i tu zaczyna się ich wspólna droga. Bez przeszłości, bez wspomnień. Nie chcą, boją się wracać do tego co było. Dwie czyste kartki, które zapisują się na nowo. Dopiero na starość, gdy smierć puka powoli do drzwi w poznańskiej kamienicy, zaczynają rozmawiać, zadawać pytania, zwierzać się, wspominać a nawet wyznawać swoje grzechy.

Opowiadane przez bohaterów historie, które można odczytać jako ich osobistą spowiedź, bolą i ranią swoją szczerością. Autorka ma odwagę poruszyć trudne tematy, pisze o miłości, która w literaturze jest rzadkim motywem. Autorka zabiera nas do mieszkania Adeli i Adolfa, pokazuje ich codzienność, przyzwyczajenia i rytuały jak poranna kawa w pobliskiej kawiarni. Ile razy pękło mi serce, ile razy się wzruszyłam, ile razy uśmiechnęłam się do bohaterów - te emocje ze zostaną ze mną na bardzo długo.

To powieść napisana z niezwykłym wyczuciem i niesamowitą wrażliwością. Porusza najdelikatniejsze struny i językiem pełnym emocji opowiada o silnej relacji dwojga ludzi, ale też przedstawia losy trzech pokoleń kobiet z rodziny Adeli. To niesamowita wartość dodana tej powieści, bo pokazuje jak przewrotne jest życie i w jaki sposób losy różnych ludzi mogą się spłatać.

Jestem zachwycona tą historią, poruszyła mnie do głębi. I nie mogę uwierzyć, że to debiut literacki Agi Antczak. Ogromne gratulacje dla Autorki! Czytajcie, bo to rewelacyjna książka ❤️

Nie lubimy starości. Bo czy można lubić ten okres życia, kiedy ono z każdym dniem zbliża się ku końcowi? Nie lubimy jej. Bo jak można lubić dolegliwości normalne w tym wieku, świadomość, że niedługo sami nie będziemy w stanie się o siebie zatroszczyć? Nie chcemy, aby przyszła zbyt szybko. Jesień życia, która jest kapryśna jak pogoda o tej porze roku. Albo obdaruje nas kolorami, albo sprawi, że każdy dzień będzie szaro-bury i deszczowy. Boimy się starości, gdyż jest wstępem do tego, co nieuchronne. Do śmierci. Nie myślimy o niej gdy jesteśmy młodzi. Cieszymy się każdym dniem. Kiedy jesteśmy starzy czujemy jej oddech na plecach, bo wtedy, jak nigdy wcześniej, staje się ona tak bardziej realna…

Adela nie chce umierać. Teraz, kiedy jest szczęśliwa. Kiedy pokochała swojego męża, kiedy nauczyła się zasypiać z nim w jednym łóżku. Kiedy może celebrować z nim każdy poranek i dzielić z nim kawowy rytuał. Jej starość jest dobra, nawet jeśli musi ukrywać zniekształcone dłonie w cienkich rękawiczkach. Wszystko, aby nie widzieć jej symptomów. Siateczki zmarszczek, plątaniny niebieskich żył, które widać przez skórę, która jest cienka jak pergamin. Jej starość jest dobra. Przeszłość, o której nie chciała rozmawiać, już nie. Zatrzasnęła za nią drzwi, zaryglowała, wyrzuciła klucz i zaczęła żyć od nowa, jakby jej wcale nie było. Był tylko on – Adolf, mężczyzna, którego poznała po Auschwitz i który stał się częścią jej życia, bo też TAM był. Jego ciało także zostało naznaczone obozowym numerem… Łączyło ich zrozumienie. Nie rozdrapywali starych ran, korzystali z życia. On kochał ją od początku. Ona tej miłości musiała się nauczyć. Poczucie, że zbliża się to, co nieuchronne, skłoniło Adelę do zadawania pytań. Chciała otworzyć wcześniej zatrzaśnięte drzwi do przeszłości, a może… a może chciała tylko zajrzeć przez dziurkę od klucza?

Aga Antczak stworzyła historię nietuzinkową. To nie jest kolejna obozowa opowieść. To powieść o miłości… po Auschwitz. To tkana z niezwykłą wrażliwością historia o tym wyjątkowym uczuciu. Miłości, która nie zaczęła się od wybuchu namiętności, trzepotu motylich skrzydeł. Ale był miłością dojrzałą, doświadczoną, naznaczoną przeszłością, choć przez tyle lat przeszłość, która ich połączyła, nie była obecna w ich związku. A może tak im się tylko wydawało…? „Adela nie chce umierać” to także opowieść o starości. O tym okresie życia, którego tak wielu z nas się boi. Mówi się, że „panu Bogu nie udała się starość”. Jednak patrząc na tych dwoje, kiedy kultywują swoje codzienne rytuały, można dojść do wniosku, że może jednak mu wyszła. Że również jesień życia może być pełna małych przyjemności, że także w niej można odnaleźć szczęście i radość z jej przeżywania.

Debiutancka powieść autorki to także opowieść o przeszłości pod znakiem obozowego numeru, która skrywa wiele bólu, wiele niewygodnych kwestii, które być może lepiej, aby nigdy nie wyszły na światło dzienne. A jednak tak się stało. Autorka kreśli opowieść o tym, jak trudno jest czasami zrozumieć decyzje i czyny drugiego człowieka. Jak mimowolnie w pierwszym odruchu budzi się w nas surowy krytyk, który ocenia i pozostaje ślepy na okoliczności. A przecież w Auschwitz nie było wyboru… Aga Antczak zwraca także uwagę na współczesne beztroskie podejście do kwestii holokaustu. Mały epizod w kawiarni uświadamia, jak żart, użycie określenia związanego z obozem w potocznej rozmowie, może być postrzegany przez osoby, które TAM były, które TO przeżyły.

Podsumowując:

Debiut Agi Antczak to z całą pewnością najlepszy, jaki miałam okazję przeczytać w tym roku. To poruszający, nakreślony z wielką wrażliwością obraz starości. Ale nie tyle tej, której się boimy, nie wiedząc, co ze sobą przyniesie, ile tej dobrej, pięknej, na którą składają się małe elementy, prywatne radości, którą należy celebrować każdego dnia. Bo jesień życia może być piękna! „Adela nie chce umierać” to jednak przede wszystkim historia wielkiej miłości. Miłości nieidealnej, momentami trudnej i wymagające, a czasem i niewdzięcznej. A jednak tej najważniejszej, dojrzałej, stanowiącej najcenniejszy skarb, który niektórzy doceniają dopiero u schyłku życia. Przepiękna w swej prostocie, pachnąca kawą, okraszona słodyczą Adolfowego miodu, ale i niepozbawiona życiowej łyżki dziegciu. Ode mnie 10 na 10. Polecam z całego serca!

Książka chwyta za serce i na długo zapada w pamięć. To opowieść o miłości między ludźmi, których łączy właściwie tylko jedno - wspólne przeżycia podczas wojny. Cała reszta ich dzieli i gdyby nie ich najgorsze chwile w życiu, to z pewnością nigdy nie mieliby ze sobą nic wspólnego. Przez wiele lat nie rozmawiali ze sobą o przeszłości, nie znali się. Dopiero teraz, kiedy oboje są już u schyłku życia zaczynają ze sobą rozmawiać i poznawać się. 

Ta książka to wzruszająca opowieść o życiu i umieraniu, o trudnych przeżyciach i o lęku. A także o miłości, która jest w stanie wszystko wybaczyć i która jest w życiu najważniejsza. Cieszę się, że wpadła mi w ręce i miałam okazję ją przeczytać. 

Czasami w nasze ręcę trafiają debiuty, które czytając, nie dowierzamy, że jest to pierwsze literackie dzieło Autora. Napisane z niezwykłą wrażliwością, dokładnością i przede wszystkim dojrzałością. Taka właśnie jest powieść debiutującej Autorki, Agi Antczak, "Adela nie chce umierać". Jestem osobą, która lubi poznawać nowych autorów i z przyjemnością sięgam po debiuty. Przekopałam się przez setki takich książek, ale jeszcze nigdy żaden debiut nie zachwycił mnie tak, jak powieść Pani Agi.

Ona nie potrafiła kochać. On kochał ją od początku.

Adela i Adolf to obozowi rozbitkowie, którzy swą miłość budują na bardzo kruchym fundamencie, nie chcą wracać do tego, co było kiedyś. Nie wiedzą o swojej przeszłości nic, ona nie wie jakim chłopcem był Adolf, on nie zna kobiety, którą jest jego żoną. Jednak u schyłku życia postanawiają przywołać wspomnienia, by poznać się na nowo.

Dwoje tak bardzo różniących się osób, których nie łączyło nic. Gdyby nie Auschwitz, gdyby nie maleńkie tatuaże na przedramionach, ich miłość byłaby po prostu niemożliwa.

"Ona wolała litery. Bała się tylko jednej. Tej pierwszej, na czele każdego alfabetu. Litery, od której zaczynało się jej imię, imię jej matki, babki, córki i wnuczki. Imię jej męża. A jak Auschwitz. To jedno A, obco brzmiące, wbiło się jak niechciane ogniwo w ich łańcuch pokoleniowy".

Ciężko jest mi obrać w słowa emocje, jakie wywołała we mnie powieść Agi Antczak. Historia, w której teraźniejszość przeplata się z przeszłością za pomocą wspomnień bohaterów jest przesiąknięta całą paletą emocji. Czytając tę powieść, nie sposób nie uronić łez.

"Adela nie chce umierać" to niezwykle przejmujaca historia, napisana cudownym językiem w przepięknym stylu, którą czyta się ze ściśniętym gardłem. Aga Antczak wzięła na warsztat bardzo trudny temat- przemijanie, starość, śmierć. Historię, jaką stworzyła, piękną, dojrzałą, napisaną z niezwykłą delikatnością, nazwałabym powieścią doskonałą. Autorka oddała w ręce czytelników książkę, w której kreśli idelany portert dojrzałej miłości, miłości naznaczonej bólem, cierpieniem, ale też wzajemnym szacunkiem.

Aga Antaczk dogłębnie i bardzo obrazowo przedstawia nam czasy, w jakich rodziła się miłość Adeli i Adolfa. Z niezwykłą dbałością o szczegóły a także delikatnością kreśli fabułę, w której nie boi się również poruszyć trudnych, wręcz kontrowersyjnych tematów.

"Adela nie chce umierać" to powieść napisana z niesamowitą wrażliwością, poruszająca naczulsze struny serca. Jestem pod ogromnym wrażeniem kunsztu pisarskiego Pani Agi i ciężko jest uwierzyć, że historia, którą stworzyła, jest jej debiutem literackim.

Ostatnie strony powieści poruszyły mnie do głębi i nie potrafiłam powstrzymać napływających do oczu łez. Jestem zachwycona tą powieścią i Wy, jeżeli zdecydujecie się po nią sięgnąć, do czego oczywiście Was zachęcam z całego serca, będziecie zachwyceni równie mocno jak ja.

Debiut roku.

Nadal nie dowierzam, że debiutujący autor może mieć w sobie aż tak wielką dojrzałość i wrażliwość. Czytałam w życiu wiele książek, które autorzy wydali jako pierwsze, ale dotychczas żaden tytuł, ale to naprawdę żaden, nie zachwycił mnie tak bardzo, jak "Adela nie chce umierać". Aga Antczak porusza w swojej opowieści tematy niełatwe, wkłada kij w mentalne mrowisko, rozważa sprawy zaszłe, jak i bardzo aktualne, rozpamiętuje przeszłość, godzi swoich bohaterów z losem.

Adela i Adolf przetrwali hitlerowski obóz zagłady Auschwitz. Przeżyli. Są razem od ponad 60 lat. On ją pokochał od razu, ona potrzebowała czasu. To, kim byli przed wojną, nie miało znaczenia, chcieli tylko być, istnieć. Razem. Osobno. Egzystować. Żyć.

Aga Antczak obrazuje nam ich codzienność, zwykłą, ale wspólną, tak jak miało być. Są już u schyłku życia, powoli oswajają się ze śmiercią. Adolf i Adela byli małżeństwem przez 60 lat, ale nie znali się. Nie wiedzieli nic o swojej przeszłości, ale nadszedł czas na wspomnienia, najwyższa pora dowiedzieć się czegoś o sobie. Powieść Agi Antczak jest przesiąknięta emocjami, które przyprawiają o szybsze bicie serca. Proza napisana niezwykle pięknym, a zarazem prostym językiem, zawsze przykuwa moją uwagę, tak było i teraz. W swojej opowieści autorka obrazuje nam to, co jest naprawdę ważne w relacjach, w życiu i w śmierci. Przy pomocy Adolfa i Adeli uczy nas, aby pogodzić się z upływem czasu i rozliczyć z przeszłością, gdy jeszcze nie jest za późno. Kobieta oddzieliła się od swojego życia sprzed wojny, mężczyzna musiał się z tym pogodzić. Ich miłość nie była łatwa, ale właśnie takie uczucia są najpiękniejsze, prawda?

Teraźniejszość i przeszłość przeplatają się w "Adela nie chce umierać" za pomocą wspomnienia, jakie przed sobą zdradzają bohaterowie, a każdy kolejny rozdział sprawiał, że coraz bardziej ich rozumiałam.

W tej powieści znajdziemy również dość wyraźnie zarysowany nurt feministyczny, a także dylematy moralne, walkę o prawo wyboru dla kobiet, a także okrucieństwo wojny w najgorszej postaci. A także... miłość, namiętność, zamknięcie w sobie, ból, traumę i nadzieję. Aga Antczak po prostu nasączyła tę książkę emocjami, doprawiła miodem, który tak kochał Adolf. Dystansowała, a jednocześnie przyciągała jak Adela. Dawkowałam sobie tę historię, chciałam przeciągać jak najdłużej rozkoszowanie się nią, a emocjonalna bomba, jaka na mnie spadła, sprawiła, że ukochałam ten tytuł bardzo mocno. Czytajcie, proszę. Na moją odpowiedzialność ❤️