4.50 z Paddington. Panna Marple. Tom 7

Wyobraź sobie, że jesteś w jadącym pociagu. Jego miarowy stukot wprowadza Cię w lekką drzemkę... Nagle ten błogi stan przerywa inny pociąg, który porusza się na drugich torach równolegle z Twoim. Nie wiedząc skąd wziął się ten rumor spoglądasz w okno i widzisz przyczynę swojego wzdrygnięcia. Poruszający się obok pociąg działa na Ciebie hipnotyzująco, gdy mu się tak przyglądasz. W pewnym momencie pociągi zwalniają dostosowując tempo do sygnalizacji świetlnej. Na przeciwko Ciebie pojawia się okno przesłonięte roletą, które podnosi się gwałtownie. Dostrzegasz mężczyznę duszącego kobietę. Widzisz jej wykrzywioną z bólu twarz. Trwa to tylko chwilę, bo zaraz pociąg nabiera rozpędu, a ty w stresie nie wiesz czy to wydarzyło się naprawdę. Przekazujesz tę informację komu trzeba, ale po sprawdzeniu pociągu, w którym miało dojść do zbrodni nie ma śladu po uduszonej kobiecie.

Takiej sytuacji w pierwszym rozdziale doświadcza pani McGillicuddy i tak się składa, że jej docelowy punkt podróży znajduje się w miasteczku St Mary Mead, gdzie mieszka jej przyjaciółka Jane Marple. Kto jak kto, ale panna Marple wierzy w to co powiedziała jej przyjaciółka, a brak dowodów w postaci ciała wcale jej nie zniechęca do podjęcia odpowiednich kroków.

Typując co mogło się stać na trasie i wiedząc, że przez swój wiek, ale i też przez odpowiednią przykrywkę, prosi o pomoc młodą znajomą Lucy Eyelesbarrow. Lucy okazuje się postacią równie dociekliwą jak panna Marple co tworzy z nich dobry duet. Panna Marple przygląda się wydarzeniom z boku, ale gdy trzeba ją ostatecznie rozwiązać pojawia się na miejscu i chyba nie muszę, ale wspomnę, że udowadnia winę w iście szelmowskim stylu.

Mam już sporo książek Christie za sobą i zawsze staram się nie wierzyć w niewinność jakiejkolwiek postaci, a i tak autorka wybiera taką, po której ciężko mi się doszukać motywacji, chociaż są w tekście odpowiednie poszlaki.

Wyobraźcie sobie, że jesteście starszą Panią, która twierdzi, że widziała jak mężczyzna udusił kobietę, jednak inni niekoniecznie w to wierzą, co gorsza są zdania, że jej się to przyśniło.

To właśnie spotkała jedną z bohatera, ale na szczęście ma ona oddaną przyjaciółkę a ta wie co z tym zrobić.

Panna Marple postanawia zrobić małe dochodzenie i muszę wam zdradzić, że było ono pełne napięcia i różnych szlaków.

Ja totalnie przepadłam, byłam tak pochłonięta czytaniem, że nie zwracałam uwagi na nic innego. Bohaterowie byli świetni a Pan domu swoją zgryźliwością zdobył moją sympatie.

Czy miała jakieś wady? Jak dla mnie nie. Była idealna i zdecydowanie mogę ją zakwalifikować jako jedną z najlepszych od tej autorki.

[ recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem ]

_nati_book_

Agata Christie po raz kolejny stworzyła klasyczną, intrygującą i dobrze skonstruowaną zagadkę, której ciężar opiera się przede wszystkim na logice i wąskim gronie podejrzanych. Poznajemy ekscentrycznego, skąpego staruszka i jego dorosłe dzieci: uczynną córkę, szykownego londyńskiego biznesmena, artystę mieszkającego na Ibizie i syna o wątpliwej moralności. Morderstwo zacieśnia się wokół kwestii majątku i spadku, zawiłych rodzinnych relacji i niejasnej przeszłości. I jak to w książkach Agathy Christie bywa – dostajemy dużo łatwych do przeoczenia wskazówek, kilka mylnych tropów, garść niejasnych przypuszczeń i motywów oraz cień podejrzeń, który nie oszczędzi nikogo. Christie udało się utrzymać stan napięcia i niepewności aż do zaskakującego (i trochę nawet zabawnego) zakończenia. Bez wątpienia jednak największą zaletą tej książki są jej barwne, zniuansowane postacie, a szczególnie Lucy Eyelesbarrow, która doskonale ożywia fabułę i tworzy zgrany duet z panną Marple – z przyjemnością śledziłam jej poczynania.

"4.50 z Paddington" to wciągająca i sprytnie utkana opowieść o rodzinnych sekretach, chciwości i zdradzie. I o niepozornych kobietach, które potrafią utrzeć nosa aroganckim mężczyznom ;) Świetna! Trafia do grona moich ulubionych książek Christie (a Lucy Eyelesbarrow do ulubionych postaci;). Wspaniale spędziłam czas i polecam. Agatha Christie to dla mnie niezmiennie gwarancja dobrej czytelniczej rozrywki.

"Tyłem do okna, a tym samym i do niej, stał mężczyzna. Jego dłonie zaciskał się wokół szyi stojącej na wprost niego kobiety. Powoli, bezlitośnie ja dusił!" takie okropne zdarzenie zauważyła Pani McGillicuddy wracając do domu pociągiem ze świątecznych zakupów. Automatycznie zgłasza to zdarzenie do służb kolejowych i policji jednak żaden z funkcjonariuszy jej nie wierzy, ale dlaczego? Okazuje się, że staruszka trzymała w ręce magazyn i morderstwie. Każdy myśli, że po prostu przycięła sobie drzemkę i miała zły sen. Jednak ona wie, że widziała to na prawdę. Postanawia więc zgłosić tę sprawę do swojej najdroższej przyjaciółki panny Marple, która uchodzi za ala detektywa. Jaka jedyna wierzy Espleth i postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Kiedy sama zgłosiła, to do służb zaczęli poszukiwania ciała. Jednak nigdzie  go nie było... Wtedy Marple musi zająć, się tym sama postanawia przemyśleć, w jaki sposób morderca mógł bez szelestanie wynieść ciałko kobiety z pociągu. Kobieta odkrywa sposób, w jaki zabójca mógł wyrzucić ciało bez znalezienia go przez policję. Jednak sama nie da rady poprowadzić tej sprawy. Dlatego wzywa swoją młodszą przyjaciółkę Lucy Eyelesbarrow. Idealna panie domu, która sprząta i pilnuje posesji. Panna Marple postanawia wprowadzić plan. Prosi

 Lucy, aby zatrudniła się u pewnej podejrzane rodziny Crackenthrope pytanie tylko, czy winowajcą znajduje się w posiadłości tej dużej [Adres usunięty]śli tak to, kto stary wdowiec Bryan Crackenthrope? A może to któreś z jego dzieci? Uważam, że jest to świetna książka. Trzyma w napięciu od pierwszych stron. Jest bardzo wciągająca. Co mogę dodać, Królowa kryminałów znowu napisała powieść, którą pokochałem całym sercem. Bardzo podoba mi się postać Lucy, bez której książka byłaby słaba. Co prawdaż mamy w opisie napisane, że Jest to sprawa Panny Marple jednak jest jej tu naprawdę mało głównie śledzi my, losy Lucy i jej postępów w sprawie morderstwa. Jeśli szukacie dobrego kryminału, który wciągnie was od pierwszych stron i sprawi, że od początku książki do końca będziecie razem z Lucy i Marple szukać zabójcy (pole podejrzanych y

 jest naprawdę spore) to sięgnijcie po "4.50 z Paddington" {recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem dolnośląskim} 

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki, której nowe kolekcjonerskie wydanie od @wydawnictwo_dolnoslaskie ma już jutro premierę (27.09.23). O jakiej książce mowa?

Oczywiście o „4.50 z Paddington” autorstwa Agathy Christie, która jest siódmą częścią z cyklu z Panną Marple. Pomimo, że lubię twórczość autorki było to moje pierwsze spotkanie z tą powieścią.

„Tyłem do okna, a tym samym i do niej, stał mężczyzna. Jego dłonie zaciskały się wokół szyi stojącej na wprost niego kobiety. Powoli, bezlitośnie ją dusił! Miała wytrzeszczone oczy, a jej twarz stawała się fioletowa i przekrwiona.”

Taką właśnie sytuację widzi Pani McGillicuddy, starsza pani, wracając pociągiem do domu z przedświątecznych zakupów. Wydarzenie zgłasza zawiadowcy lecz nikt prócz Panny Marple, nie bierze jej na poważnie. Nic dziwnego przecież staruszce mogło się to przyśnić lub przewidzieć.

Panna Marple jednak rozpoczyna śledztwo na własną rękę. Wciąga w nie swoją przyjaciółkę, Lucy Eyelesbarrow, która aby jej pomóc zatrudnia się jako pomoc domowa w posiadłości podejrzanej rodziny Crackenthorpe.

Kim jest zamordowana kobieta? Czy wdowiec Brayan Crakenthorpe mógł zabić? A może zrobiło to któreś z jego dzieci? Emma, Cedric, Harold lub Alfred?

„4.50 z Paddington” to klasyka kryminału w mistrzowskim wydaniu, który zapewnia wspaniałą rozrywkę od pierwszej do ostatniej strony. W powieści mamy nie jedno morderstwo, co czyni ją jeszcze bardziej wciągającą. Wszyscy wydają się być podejrzani, a końcowy plot twist stanowi nie lada zaskoczenie.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @wydawnictwo_dolnoslaskie @agathachristiepolska (współpraca reklamowa) 🩷.