Zostawić ślad

Lubicie klimat małych miasteczek? Zwłaszcza, gdy dochodzi tam do tajemniczych zbro🔪ni? Ja bardzo!

Do takiego miasteczka przyjeżdża właśnie Paulina Gudejko. Wynajmuje dom na miesiąc. Po stracie pracy pragnie zrobić to, o czym zawsze marzyła - napisać powieść. Ale życie samo pisze najlepsze historie i Paulina trafia w sam środek kryminalnej zagadki. Kto mor🔪uje w Morach? W jaki sposób dobiera swoje ofiary? Jako dziennikarka Paulina nie może pozostawić tych pytań bez odpowiedzi. Tym bardziej, że jest okazja do napisania serii artykułów dla lokalnej gazety.

Książka nie jest obszerna, więc sięgając po nią bałam się, że postaci będą płytkie, a wątek morderstw potraktowany ,,po łebkach". Nic bardziej mylnego. Bardzo fajnie oddany klimat małego miasteczka, ciekawie zbudowani bohaterowie, z którymi zdążyłam się bardzo polubić. Można przyczepić się do tego, że wątek morderstw, samego dochodzenia, mógłby być bardziej rozbudowany, ale po co? Te wydarzenia były tłem dla głównej bohaterki, jej rozwoju jako dziennikarki i bardzo dobrze odegrały swoją rolę. Autorka pokazała, jak wygląda życie w małej, zamkniętej społeczności. Przede wszystkim to, że nie każdy problem jest tam rozwiązywany tak, jak odbyłoby się to w dużym mieście. Wyjaśnia, skąd w mieszkańcach obawy przed pewnymi tematami. To z jednej strony budzi oburzenie, a z drugiej pozwala zrozumieć, że takie małe miasteczka rządzą się swoimi prawami.

Klimat i główna bohaterka przypominały mi trochę serię o Dionizie od Hanny Greń - mam nadzieję, że Autorka nie pogniewa się na takie porównanie, ale w moim odczuciu to wielki komplement. Przyjemności czytania nie odebrał mi nawet fakt, że mniej więcej w połowie podejrzewałam już, kto jest mordercą. Do końca jednak nie wiedziałam, czy mam rację. To ciepły, intrygujący i wciągający kryminał obyczajowy, w którym najważniejsze okazują się nie tyle same zagadki, co emocje z nimi związane. Nie ma spektakularnych scen, a akcja nie pędzi na łeb na szyję, a mimo to trudno odłożyć lekturę na później.

Fajna, ciekawa pozycja, którą szczerze polecam, a sama czekam na dalsze losy bohaterów.

Spokój, wszyscy się znają, a przynajmniej kojarzą twarze, życie toczy się swoim rytmem, nie za szybkim, takim w sam raz. Sielankowy obraz spod pędzla osób, jakie nie dostrzegają niepokojących detali, a skupiają się na tym, co chcą zobaczyć. Rzeczywistość niekoniecznie pokrywa się z krajobrazem z wyobrażeń.

Mory są ciche, małe i przede wszystkim wydają się gwarancją, że da się w nich odpocząć lub mówiąc wprost uciec od wielkiego miasta. Tego dokładnie pragnie Paulina, bo gdzie jak nie w takim miejscu usiąść do napisania książki? Nie ma w nim rozpraszaczy, a pora po sezonie letnim oznacza, że i turyści przeszkadzać nie będą, pozostaje więc jedynie zadomowić się i rozpocząć karierę literacką. Niestety nie do końca ten scenariusz zostaje zrealizowany. Trup niedaleko wynajmowanego domu zainteresował Paulinę, która jak przystało na dziennikarkę przygląda się bliżej tej sprawie. Kto jest mordercą? Wydawało się, że Mory i zabójstwo w jednym zdaniu nie mogą wystąpić, a jednak zbrodnia została dokonana. Jakby tego było mało to dopiero początek zabójczej serii. Stanowisko reporterki w lokalnej gazecie jest wolne, nic nie stoi zatem, by tymczasowa mieszkanka objęła je i przyjrzała się prowadzonemu śledztwu. Co jak co, lecz dziennikarka nie zamierza stać z boku i jedynie relacjonować wydarzenia, zaczyna może nie własne dochodzenie, ale bliższe poznanie osób z kręgu ofiar. Co z tego wyniknie? W tak małej społeczności szybko można stać się celem, nie plotek, a zabójcy!

Spokój wcale nie bywa przereklamowany, lecz czasem okoliczności nie pozwalają się nim zbytnio cenić, zwłaszcza, kiedy pojawia się denat, jaki nie pożegnał się z życiem dobrowolnie i naturalnie. Małe miasteczka bywają zwodnicze i przekonuje się o tym bardzo szybko główna bohaterka kryminału „Zostawić ślad” oraz i sami czytelnicy. Jeśli wydaje się, że poszukiwanie mordercy w małej przestrzeni jest łatwe i szybko da się znaleźć motyw to nic bardziej błędnego. Iwona Wilmowska doskonale potrafi wykorzystać właśnie takie okoliczności by stworzyć historię, w której do oczywistości daleko, natomiast intrygująca fabuła jest na wyciągniecie ręki czytających. Po pierwsze grono podejrzanych, jakie nie tak łatwo stworzyć, bo przecież trudno zatrzeć ślady w miejscu gdzie większość się zna i szybko dostrzega się cokolwiek poza normą. Po drugie tam gdzie najmniej spodziewamy się czegoś złego tym bardziej ono zaskakuje nas. Pozostaje jeszcze to, co najważniejsze czyli motyw i bohaterowie, obydwa elementy w „Zostawić ślad” mają swoje tajemnice i nie tak łatwo dojrzeć ich prawdziwe oblicze, za to zasugerowanie się prostymi schematami może nas zaprowadzić w ślepą uliczkę. Autorka wie jak zaczerpnąć z małomiasteczkowych klimatów to, co najlepsze i połączyć ten składnik z siłą sekretów.

Mory - mała mieścina, gdzieś tam... niedaleko Olsztyna. Skostniała i trochę zapyziała, ale idealna, by odciąć się od świata i w ciszy i samotności napisać upragnioną powieść. Dlatego warszawska dziennikarka Paulina Gudejko po utracie pracy wynajęła tam domek pod lasem. Niestety, już pierwszego poranka policja puka do jej drzwi, bowiem opodal, w miejscu symbolicznie nazywanym Zaułkiem Filipka, zamordowano miejscowego piekarza. Dlaczego ktoś miałby bestialsko mordować akurat nad jeziorkiem, w którym kiedyś utonął chłopiec? Lokalna dziennikarka, chcąc zachować reporterską bezstronność i nie narazić się mieszkańcom, prosi Paulinę o napisanie kilku artykułów na ten temat. Wkrótce pojawiają się kolejne trupy, a Paulina trafia na trop mocnej, kryminalnej historii. Podąża za instynktem, nie bacząc na to, że sama może zginąć.

"Zostawić ślad" to dobre cosy crime w minimalistycznym wydaniu. Trochę ponad 200 stron skondensowanej, wartkiej fabuły, która nie przytłacza zbędnymi opisami, za to w całości skupia się na zagadce kryminalnej. @iwona_wilmowska_autorka nie tylko sprawnie i spójnie przeprowadziła intrygę, dobrze ukryła sprawcę i pokierowała jego motywami, ale też świetnie odnalazła się w małomiasteczkowym klimacie. Mory to typowa hermetyczna społeczność, gdzie każdy zna brudne sekreciki sąsiada, wszyscy wiedzą wszystko, ale nikt nic nie mówi. Autorka z wprawą porusza się wśród ludzi o zakłamanej mentalności, wąskich horyzontach i ciasnym poglądach.

Tłem historii i w pewnym sensie też jej motywem przewodnim jest krzywda dzieci i tutaj autorka wykazała się bardzo wdzięcznym podejściem do delikatnego tematu: zaznaczyła problem, ale go nie rozdmuchała do taniej sensacji.

Nie ma tu rozlewu krwi i plastycznych mordów, nie musimy przeżywać strachu i cierpienia ofiar, zbrodnia jest postawiona jakby z boku, na rzecz dochodzenia do prawdy, skrupulatnej dedukcji i mozolnego odkrywania tropów, które łączą się w zaskakujący sposób, obnażając sprawcę i ukazując jego motywy.

Bardzo fajna lektura na jeden wieczór.

Z zaskoczeniem odkryłam, że to drugie wydanie tej powieści...