Zona. Trylogia (barwione brzegi)

Chcę więcej. W pierwszych dwóch częściach (,,Ołowiany świt " i ,,Drugi brzeg") śledzimy losy Miszy - stalkera wprawionego w poruszaniu się po czarnobylskiej Zonie. Wiemy, że ma on swoje przejścia, przeżycia, które go ukształtowały i uczyniły tym, kim obecnie jest. W części trzeciej (,,Droga donikąd") Gołkowski zabiera nas w przeszłość, pokazując właśnie te wydarzenia. Dowiadujemy się, w jaki sposób Misza trafił do Zony, poznajemy skrawki jego życia w Warszawie i można powiedzieć, że mamy tu do czynienia z pewnym origin story bohatera. Nie spodziewałam się tego po w zasadzie 2 książkach osadzonych w teraźniejszości, ale ma to bardzo wymowny wydźwięk jako domknięcie trylogii.

Język powieści jest lekki, przyjemny, humorystyczne wstawki w pełni dowożą, a bohaterów nie da się nie lubić.

Do tej pory nie wiedziałam, czy jestem fanką post-apo i motywów survivalowych, ale proza Gołkowskiego sprawiła, że mam ochotę przeczytać więcej książek w tym klimacie . Jeśli więc zastanawiacie, czy warto sięgnąć po ,,Zonę" to odpowiadam już teraz - warto.

Książkę otrzymałam w ramach współpracy.

„ZONA. Trylogia" autorstwa Michała Gołkowskiego to wydanie zbiorcze, w skład którego wchodzą tytuły: „Ołowiany świt”, „Drugi brzeg” oraz „Droga donikąd”. Znajdziemy tu zatem kompletną historię stalkera Miszki, który codzienne wyrusza na niebezpieczne wyprawy w głąb Czarnobylskiej Strefy Wykluczenia po cenne artefakty, gdzie notorycznie ociera się o śmierć, walczy z bestialskimi mutantami, a także stara się uciec przed groźnymi Emisjami, które niszczą ludzki mózg.

Autor mistrzowsko i nadzwyczaj realistycznie wykreował zatrważającą, niebezpieczną, jakże mroczną rzeczywistość, która wzbudza niepokój tak silny, iż ochłonięcie po lekturze i ukojenie nerwów jest wyjątkowo trudne. Świat tu ukazany jest barbarzyński, nieprzyzwoity i groźny. Lektura wzbudza wulkan silnych emocji, od zdenerwowania po szok, strach, a nawet zdegustowanie. Całość skupia się bowiem na trudnym, bezkompromisowym survivalu, w którym człowiek okazuje się często gorszym zagrożeniem niż mutanty czy radioaktywne anomalie, bo bez namysłu jest gotów zabić za kilka wartościowych artefaktów.

Strach, szok, rozpacz, te emocje towarzyszyły mi przez całą lekturę. Nie wstydzę się przyznać, że co pewien czas musiałam robić przerwy. Po prostu byłam emocjonalnie zmęczona, potrzebowałam wytchnienia, ukojenia, mroczna wizja autora dosłownie siała w mojej głowie spustoszenie, a z drugiej strony, coś wciąż przyciągało mnie do tej porażającej rzeczywistości i nie mogłam przestać o niej myśleć ani na chwilę.

Misterne i realistyczne opisy sprzętu, taktyk walki oraz procedur przetrwania, lokalna katastrofa, wyniszczające anomalie, krwiożercze mutanty, a wszystko to dopełnione zgorzkniałym, ale wyjątkowo twardym bohaterem! Michał Gołkowski naszkicował wstrząsającą, przeszywającą do szpiku dystopijną wizję świata, brutalnie obnażającą ludzką naturę. Prowokacyjna, odważna, wyjątkowo szczegółowa, a zarazem przerażająca i przytłaczająca swą wiarygodnością! Gwarantuję, że ta bezwzględna opowieść wciągnie was bez reszty, po czym wypluje emocjonalnie sponiewieranych. Polecam gorąco! 🔥

Jak kiedyś nie byłem fanem stalkerskich klimatów, mutantów i tego typu rzeczy, tak z czasem, dzięki dobrym historiom zacząłem się przekonywać i właśnie dziś chciałem Wam opowiedzieć o takim dobrym tytule, który sprawia, że moja opinia o takich powieściach się poprawia.

Mowa tu o nowym wydaniu trylogii Zony od Michała Gołkowskiego.

Jest to nowe wydanie, w jednej książce znalazły się trzy powieści, które łączy postać stalkera Miszy. Każda z tych historii jest dla mnie zdecydowanie inna, każda ma swój urok. Postaram się opowiedzieć krótko o każdej z nich.

Na początku mamy "Ołowiany świt", w którym Misza jest już można powiedzieć doświadczonym stalkerem w czarnobylskiej Zonie. Jest to książka budową podobna nieco do "Złodzieja" Krzysztofa Haladyna, gdyż mamy tutaj takie rozdziały, będące osobnymi przygodami, jednakże tutaj zarysowany jest mocniej taki wątek nadrzędny, spajający to wszystko, przez co czyta się to dobrze i wciągająco. Plus na samym końcu mamy taki punkt wyjścia do drugiej książki, czyli płynnie przechodzimy do "Drugiego brzegu", pełnoprawnej już powieści z motywem drogi. Druga część kontynuuje przygody Miszy, ale jak mówię jest inna. Przede wszystkim, czuje się tutaj, że jest to jedna duża historia, w której nasz stalker podróżuje do celu, którego nie będę Wam zdradzał. Ta książka dla mnie była lepsza niż poprzedni tom i czytało mi się ją sprawniej, chociaż jak mówię "Ołowiany świt" miał swój urok, poznawaliśmy Zonę, mutanty i anomalie. Tutaj mamy rozszerzenie stalkerskiego świata, poznajemy nowe rejony oraz nieznane dotąd mutanty, a jednocześnie dążymy z Miszą do upragnionego celu.

Tamte dwa tomy jednak nie mają dla mnie szans z powieścią ostatnią, czyli z "Drogą donikąd", która jest całkowicie inną historią, ponieważ opowiada o początkach Miszy jako stalkera. Przechodząc do tej książki, nie wiedziałem czego się spodziewać, bo z jednej strony widziałem, że ten tytuł ma najlepsze oceny, z drugiej przez to, że poznałem najpierw Miszę jako już doświadczonego stalkera, nie wiedziałem jak podejdą mi jego początki. Ale jednak są świetne. Genialnie czytało mi się tę historię, wystarczy poczekać te kilkadziesiąt stron, aż Misza, choć wtedy jeszcze nie Misza, pojawi się w Zonie i akcja świetnie się rozkręca.

Do tego uwielbiam relację Miszy z Łysym, czyli takim jego stalkerskim mentorem, który nadał mu pierwszą ksywkę w Zonie i nauczył tego, co widzimy w poprzednich tomach. Ponadto, mamy wspomniane początki stalkerów w Zonie, trochę takich mrugnięć okiem do fanów poprzednich części i fajne spojenie tego wszystkiego na końcu.

Jak dla mnie każda kolejna część tej trylogii o Miszy była coraz lepsza.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.