Żniwo. Żniwa śmierci. Tom 3

9 sierpnia po raz pierwszy w Polsce nakładem wydawnictwo_uroboros ukazał się trzeci tom Żniw śmierci Neala Shustermana, "Żniwo". To seria, która zdecydowanie zasługuje na uwagę. Nie tylko piękną oprawą, ale historią która dosłownie rozkłada na łopatki. Ostatnia część wyjaśnia wszystkie wątki z poprzednich tomów i aż żal żegnać się z bohaterami.

Po zatonięciu wyspy Niezłomnego Serca i zniknięciu Citry oraz Rowana nie dzieje się za dobrze. Do władzy dochodzi Goddard, który łamie wszystkie zasady Kosiarzy i doprowadza do masakry w imię wyższego celu. Cała ludzkość nie może skontaktować się z Thunderheadem, gdyż zostali oznaczeni jako bezmanierowcy. Tylko Greyson otrzymał ten zaszczyt porozumiewania się z nim. Wszystko zmierza w bardzo złym kierunku. Czy znajdzie się ktoś, kto powstrzyma te wydarzenia?

Z niecierpliwością zabrałam się za lekturę ostatniego tomu. Strasznie byłam ciekawa jak autor to wszystko poskłada w całość. I nie zawiodłam się choć ta część nie zaskakuje już tak mocno jak poprzednie tomy. Owszem, nie spodziewałam się planu Thunderheada, który tak na marginesie bardzo mi się spodobał, ale nie sprawiło to, że moja szczęka znalazła się na ziemi. Jakoś tak łagodniej przyjmowałam wydarzenia rozgrywające się w książce. Cudownie było znów poczytać o Citrze i Rowanie choć było ich stosunkowo mało w fabule. Zakończenie pozostawiło u mnie pewien niedosyt, bo bardzo bym się chciała dowiedzieć czy poszczególnym ekipom się udało i co zastały po dotarciu na miejscu. Nie mogę zdradzić więcej, bo to byłby duży spojler, więc zachęcam was do lektury to wtedy zrozumiecie, o co mi chodzi. Strasznie mi żal, że to koniec tej historii, ale wiem, że z pewnością do niej wrócę. Warto mieć tę serię na półce. Zwłaszcza w takim pięknym wydaniu.

To była fantastyczna seria, dostarczyła mi mnóstwo rozrywki, i mimo iż trzeci tom może nie będzie moim ulubionym, to cała trylogia pozostanie na zawsze w moim serduszku. 🧡

Ten tom według mnie za długo się rozkręca, ale z drugiej strony, jak już się rozkręci, to ciężko się od niego oderwać.

Zakończenie to strzał w dziesiątkę, lepszego nie mogliśmy sobie wymarzyć, jestem nim naprawdę usatysfakcjonowana.

Żałuję trochę, że nie dostaliśmy więcej Rowana i Citry, pojawia się cała masa nowych bohaterów i postaci, przez co moi ulubieńcy trochę niknęli w tym tłumie. Chociaż bardzo podobał mi się wątek Greysona.

Pochwały należą się też za ukazanie progresu i przemiany bohaterów, tego jak ukształtowały ich niektóre wydarzenia.

Ten tom jest też według mnie najbardziej rozbudowany, ma więcej różnych wątków, przez co czasem trzeba trochę pogłówkować, żeby połączyć fakty.

Natomiast zabrakło mi większej ilości zwrotów akcji, po których zbierałabym szczękę z podłogi, to znaczy było kilka zaskoczeń, ale nie tak mocnych jak w pierwszym tomie.

Podsumowując: finałowy tom nadal trzyma poziom, jest to kawał świetnej rozrywki i satysfakcjonujące zwieńczenie serii. 🧡

Zawsze ciężko pisze mi się o ostatnich tomach. Za każdym razem boli mnie serce, że to już koniec. Zwłaszcza jeśli trafiam na serie, które od razu wpadają do grona moich ulubieńców. „Kosiarze” pojawili się w moim życiu nagle i szturmem wtargnęli do pokoju, w którym zasiadali przedstawiciele wszystkich moich ukochanych książek.

Słyszałam wiele o trzeciej części. Że pierwsza połowa jest nudna, że nie czuć w niej Neala, że rozczarowuje i wypada blado na tle pozostałych tomów. Nawet nie wiecie jak szczęśliwa jestem, że mnie nie dotyczy ta klątwa. Od pierwszych stron byłam maksymalnie zaangażowana w akcję mimo, że autor wprowadził ogromną ilość nowych wątków, wiele różnych perspektyw naprawdę różnych bohaterów i tym razem rozszerzył fabułę na dodatkowe państwa. I fakt, było mniej Rowana i Citry (a zwłaszcza Rowana), a więcej Jerycho i Greysona, ale naprawdę mi to nie przeszkadzało. Mimo prawie 700 stron „Żniwo” przeczytałam w takim samym tempie jak poprzednie części.

Pod względem fabularnym Neal Shusterman jest wręcz geniuszem. Idealnie zanalizował nasz świat, to w którą stronę on zmierza. Bo hej! Thunderhead, który powstał z chmury informacji? Tej chmury, do której aktualnie wrzucamy wszystko o wszystkich? Dążenie do świata idealnego, w którym nie istnieje śmierć? Podążanie za okrutnym tyranem tylko dlatego, że ma charyzmę? To już się dzieje i za to podziwiam autora. Za spostrzegawczość, za wszystkie kruczki ukryte między rozdziałami, za ogromny przekaz.

Od połowy akcja również znacząco przyspiesza. Tutaj posłużę się swoimi słowami, którymi określiłam jakiś czas temu na relacji ostatnie 300 stron: „istne szaleństwo – czuję się jakbym testowała sportowy samochód na pustej autostradzie w Niemczech. Jest szybko, zaskakująco i absolutnie niesamowicie.” Lepiej nie mogłam tego ująć, bo zakończenie przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Neal idealnie uwidocznił wszystkie relacje, uczucia jakie zawiązały się między bohaterami. Miłość, tęsknotę, poczucie winy (kto wie o kim mówię ten wie). Przygotował ogromną bombę i pozwolił jej wybuchnąć. Czułam się zmieszana, zszokowana, niepewna, a finalnie jestem maksymalnie zachwycona.

„Żniwo” to trzeci już tom cyklu „Żniwa śmierci”. Jest to po raz pierwszy w Polsce wydana część tego cyklu, na który czekało wielu fanów Kosiarzy. I chociaż to najgrubszy tom, to czyta się go bardzo szybko. Może początek książek być dla niektórych zbyt długi i zbędny, ale dla mnie nie stanowił problemu.

A co po krótce wydarzyło się w „Żniwach”? Wyspy Niezłomnego Serca zatonęła, Goddard złamał wszystkie zakazy i nakazy Kosiarzy i sam mianował się Supraostrzem. Sięga po władze absolutną i sieje terror. I muszę przyznać, że jego postać nie przypadła mi do gustu. Ale dzięki temu książka wywołuje wiele emocji. Trochę dla mnie rozczarowaniem było zniknięcie głównych bohaterów Citry i Rowana. Ludzie zmagają się z wykluczeniem. Na wszystko to Thunderhead milczy.

Czytając zadawałam sobie pytanie czy ludzkość przetrwa czy raczej zginą przez system, który sami stworzyli? Czy znajdzie się ktoś kto uratuje ich? Do czego może doprowadzić sięgnięcie po władzę niewłaściwej osobie? Na te i na wiele więcej pytań znajdziecie odpowiedź po przeczytaniu książki.

Książka bardzo podobała mi się i szkoda, że już jest to już koniec. Bardzo polubiłam bohaterów oraz wplecenie w fantastykę aspektu zarówno moralnego jak i filozoficznego. Dzięki czemu lektura staje się bardziej wartościowa. W tym tomie pojawia się wiele nowych postaci, co akurat myślę, że nie jest dobrym pomysłem. Cały czas czekałam aż powrócą moi ulubieńcy z poprzednich części. Natomiast zakończenie jest bardzo zaskakujące.

Jeśli czytaliście dwie poprzedni części „Żniwa śmierci” to, warto sięgnąć po ostatni, trzeci tom. Myślę, że jeszcze kiedyś powrócę do tego cyklu.

Ostateczna rozgrywka między sztuczną inteligencją, kosiarzami i tonistami. Kto wygra? A raczej komu wygrać pozwoli Thunderhead?

Przyznam, że ten tom był najbardziej rozproszony z wątkami i perspektywami w porównaniu z poprzednimi, co często wytrącało mnie z rytmu i potęgowało uczucie ignorancji kolejnych rozdziałów z zamiarem najszybszego wrócenia do danego wątku.

Część z perspektyw mnie nudziła i niestety ich budowa nie była na tyle angażująca, a to jest niezwykle ważne przy długich pozycjach.

Inne? Były czystym złotem.

Cechą charakterystyczną autora jest wyjątkowe przedstawienie nowych postaci w książce i jak na ostatni tom serii tutaj mamy ich całkiem sporo. Co mnie jednak osobiście irytuje, że nigdy nie wiem czy jest to postać na tak zwany jeden rozdział, czy na szerszy wątek.

Mam wrażenie, że wszystkie puzzle do siebie tutaj pasowały, a jednak ułożenie ich zajęłoby o wiele mniej czasu gdyby przedstawiono wpierw czytelnikowi ramę - solidną podstawę w postaci wątku Rowana i Cintry na których skończył się 2 tom. Brakowało mi ich i przykro mi, że zostali całkowicie zrzuceni na drugi lub nawet trzeci plan w finałowej części tej serii bo to w końcu od nich wszystko się zaczęło.

Uwielbiam wątek Thunderheada i jego rozwoju jako sztucznej inteligencji oraz prób doskonalenia samego siebie. Przeraża mnie jednocześnie ilość moralnych i egzystencjonalnych problemów jednostek i masy. To historia która ma zmusić do przemyśleń i wątpliwości nad moralnością zanim zacznie się kolejny rozdział.

Jestem wdzięczna autorowi, że każdy bohater dostał swoje zakończenie ale główny wątek fabularny był dla mnie za mało spektakularny. Przyzwyczaiłam sie do scen odbierających oddech i niestety zakończenie walki z Goddardem nie sprostało moim oczekiwaniom, za to co się dzieję później to istny KOSMOS!

"Żniwo" to trzeci tom w serii "Kosiarze" autorstwa Neala Shustermana, który dostarcza niezwykłego i zaskakującego zakończenia dla tej dystopijnej trylogii. Ta powieść oferuje czytelnikom pełen intryg, filozoficznych rozważań, niezapomnianych postaci oraz głębokich tematów, które pozostają w myślach po zakończeniu lektury.

W "Żniwie" akcja rozwija się po wydarzeniach z drugiej części. Wyspa Niezłomnego Serca zatonęła. Citra i Rowan zniknęli. Bezwzględny kosiarz Goddard rozpętuje masakry, łamie wszystkie przykazania kosiarzy i sięga po władzę absolutną.Thunderhead milczy, a pogłosy Wielkiego Rezonansu ciągle wstrząsają Kosodomem.

Najbardziej intrygującym aspektem tej powieści jest sposób, w jaki Shusterman rozwija postaci. Czytelnicy zostają porwani przez wewnętrzne rozterki głównych bohaterów i ciekawie się patrzy na to, jak zostały rozwinięte lub jak została zwiększona/zmniejszona rola poszczególnych postaci od początku historii.

Dodatkowo, Shusterman doskonale łączy jak zwykle główne wątki fabuły z powieścią, eksplorując różnorodne wątki polityczne, społeczne i technologiczne. Rozwój tego świata i jego zderzenie z postaciami stanowią motywację dla czytelnika, aby kontynuować podróż przez kartki tej powieści.

"Żniwo" przynosi wiele niespodziewanych zwrotów akcji, które potrafią wstrząsnąć czytelnikiem. Autor zaskakuje nas wydarzeniami, które pozostawiają nas w szoku, ale równocześnie są logicznie usprawiedliwione i dobrze rozwinięte. To nie tylko zwiększa naprężenie i wciąga czytelnika, ale również podkreśla głęboką warstwę narracyjną tej trylogii.

Niektóre elementy powieści mogą być dla niektórych czytelników trudne do strawienia. Niektóre wątki mogą być bardziej skomplikowane i wymagać zaangażowania, aby zrozumieć pełne znaczenie.

Podsumowując, "Żniwo" to niezwykle udany trzeci tom w serii "Kosiarzy" Neala Shustermana. Powieść oferuje zaawansowaną fabułę, zaskakujące zwroty akcji i głębokie refleksje na temat śmierci, moralności i odpowiedzialności. To powieść, która wciąga od pierwszych stron i zostaje z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury!

"Nigdy nie wiadomo, jakie decyzje doprowadzą do przełomowych chwil w naszym życiu. Skierowanie wzroku w lewo zamiast w prawo może przesądzić o tym, z kim się spotykamy, a z kim miniemy. O naszej ścieżce życiowej może zdecydować jeden telefon: wykonany lub zaniechany".

Ostatni tom Kosiarzy sporo namieszał przede wszystkim w swojej strukturze a także tym co na przestrzeni stron autor dla nas wymyślił. Z jednej strony coś nowego, z drugiej w książce dość pokrętnie ale można wyłapać podobieństwa do znajomych dzieł.

"Doprowadzenie ludzi do prawdy jest znacznie skuteczniejsze niż samo jej wyznanie".

Przede wszystkim bohaterowie pierwszoplanowi odeszli w cień. Co mnie ogromnie smuci bo Citra i Rowan wprowadzali swoją charakterystyczną dynamikę do serii i ich spostrzeżenia czy zachowania nadawały całej akcji coś nowego. Natomiast bohaterowie którzy byli tłem dla poprzednich tomów dostali w ostatnim swój czas. Przez co ulubieni bohaterowie stali się wspomnieniem na tyle żywym, że inni po prostu byli... nieciekawi.

"Wyszliśmy z tej prymitywnej epoki, jednak tutaj, w tej niezbadanej dziczy, natura wciąż zachowuje ten miażdżący punkt, w którym opiera się życiu".

Mam problem z tym tomem, jak przez poprzednie przepłynęłam tak ten wymęczyłam. Goddard stał się dla mnie kolejnym wcieleniem Dolores Umbridge, który w swoim fanatyzmie władzy ustala absurdalne zasady bo nie potrafi poradzić sobie z otaczającym go światem i ludźmi. Cała idea Thunderhead stała się groteskowa i absurdalna. Co więcej mam wrażenie jakbym utkwiła w którymś z sezonów Zagubionych, a wyjście z sytuacji jest za trudne do odgadnięcia z powodu tła politycznego.

"Zmiana zawsze napotyka opór, ale mimo to musimy przeć naprzód".

W finałowym tomie dzieje się bardzo wiele. Momentami plot twisty nas nieco niepokoją i przerażają, a czasem są tak skonstruowane że to co z nich wychodzi staje się szokiem. Najciekawszy okazał się wątek Kosiarzy, przeszłość spleciona z teraźniejszością w jakiej obracają się bohaterowie i ich wydźwięk na kolejne pokolenia. Majstersztyk. Ale i szok.

"Ludzie są naczyniami. Zatrzymują w sobie to, co w nich wlejesz".

Żniwo to doskonały tytuł ostatniego tomu, bo widzimy w nich odbicie ludzkich decyzji i tego jak źle ukierunkowane działania pod wpływem emocji doprowadzają do ruiny na więcej niż jednej płaszczyźnie. Postać Jerico zrobiła na mnie ogromne wrażenie, a szczególnie postrzeganie świata w sposób zupełnie inny niż nam znany. A zarazem pokazuje jak wiele dzieje się w naszej głowie, i jak to na nas wpływa.

"Jesteśmy istotami niedoskonałymi. W jaki sposób znaleźliśmy sobie miejsce w idealnym świecie?".

Finałowy tom nie jest bez wad, ale jeśli pominiemy część fantastyczną i fanatyczną a skupimy się na wątkach na których najbardziej nam zależy to wtedy będziemy usatysfakcjonowani z przeczytania i wyniesiemy z tego coś dla siebie. Tak jak wszystko, historia ta uległa transformacji aby zamknąć niektóre wątki tak aby poczuć dopełnienie jednak wolałabym aby wyszła z tego cieńsza książka, a nie taka która przypomina odyseję kosmiczną. Część 3 i 4 są moimi faworytami.

Polecam~

Trzeci tom serii Żniwa Śmierci nie wzbudził we mnie aż tylu emocji co pierwszy, ale nie zmienia to faktu, że bardzo mi się podobał, a cała seria to moje odkrycie roku!

Kolejne intrygi, zagadki, niebezpieczeństwa i podstępy spowodowały, że od lektury trudno było mi się oderwać. Kilka osób pisało w recenzjach, że ten tom ich wynudził - ja na szczęście takiego wrażenia nie miałam, a przez historię płynęłam tak samo jak przez Kosiarzy czy Thunderheada. Tak naprawdę sama nie wiem, kiedy zleciało mi te siedemset stron!

W tej części autor położył duży nacisk na politykę, konflikty na najwyższym szczeblu oraz walkę o władzę absolutną. Chociaż wszystko to było naprawdę interesujące, zabrakło mi nieco tej dynamiki, która w pierwszym tomie powaliła mnie na kolana. Chyba dlatego nie oceniam Żniwa tak wysoko jak Kosiarzy. Po prostu wolę wartką akcję niż nawet najciekawsze rozgrywki polityczne ;)

Zdecydowanym plusem jest to, że w tej części historię poznajemy z kilku punktów widzenia. Narracja Anastazji i Rowana nie jest jedyną, wręcz przeciwnie - ogromne znaczenie ma także punkt widzenia Greysona czy Faradaya.

Trudno mi się rozstać z tą trylogią (chociaż przede mną jeszcze Pokłosie) - zrobiła na mnie naprawdę ogromne wrażenie i wiem już, że będę Wam ją polecać regularnie. Ma mnóstwo motywów, które uwielbiam (rivals to lovers, sztuczna inteligencja), świat został wykreowany niesamowicie i z dbałością o szczegóły, a fabuła jest przemyślana i wciągająca. Myślę, że za jakiś czas do niej wrócę, bo chwile z nią spędzone były wyjątkowo przyjemne!

Przyszła pora na pożegnanie....pożegnanie z niezwykle fantastyczną trylogią, przy której spędziłam naprawdę świetny czas! Nie spodziewałam się, że książka dla młodzieży może mi się aż tak bardzo spodobać, bowiem ostatnimi czasy wybieram raczej inne gatunki. Neal Shusterman stworzył coś naprawdę intrygującego i coś, co zdecydowanie daje do myślenia. Wizja świata stworzona przez autora bardzo intryguje, ale jednocześnie przeraża. Ja osobiście chyba wole pozostać w tej tzw Epoce Śmiertelności, choć nie powiem wizja ciągłego zawracania znad krawędzi czy ożywiania wydaje się całkiem ciekawa 😜

"Nigdy nie wiadomo, jakie decyzje doprowadzą do przełomowych chwil w naszym życiu (...). Skierowanie wzroku w lewo zamiast w prawo może przesądzić o tym, z kim się spotkamy, a z kim miniemy. O naszej ścieżce życiowej może zadecydować jeden telefon : wykonany lub zaniechany."

Wydarzenia na końcu drugiego tomu ogromnie mnie zszokowały, a jednocześnie bardzo mnie zasmuciły. Wyspa Niezłomnego Serca zatonęła, a wraz z nią zginęła jedna z moich ulubionych postaci w tej książce. Co więcej Citra i Rowan również zniknęli, a rządy trafiają w ręce bezwzględnego Goddarda, który urządza sobie masowe zbiory, a każdego kto mu się przeciwstawi spotyka odpowiednia kara. Jednym słowem wszystko się pochrzaniło. Do tego Thunderhead przestał się odzywać, a ludzie są ogromnie skołowani. No bo przecież bez Thunderheada nie wiedzą nawet co zrobić ze swoim życiem. Kosodom miał być idealnym światem, a tymczasem nic w nim nie jest już takie jakie być powinno...

Powiem szczerze, że jestem pod ogromnym wrażeniem świata stworzonego przez autora, wszystko co tu się dzieje idealnie ze sobą współgra, a bohaterowie mają swoje cele, które wykonują z niezwykłą zawziętością. Wszystko jest doskonale przemyślane i wszystko tu ze sobą współgra. Odkrywanie końcowych kart tej historii to naprawdę niesamowita przygoda, choć nie powiem, że zakończenie pozostawiło we mnie lekki niedosyt. Spodziewałam się o wiele większego "bum", może trochę bardziej emocjonującej walki, ale pomimo wszystko to co wydarzyło się po niej, było ja najbardziej na plus (w jednym momencie nawet zwątpiłam i zastanawiałam się - co tu do cholerki się właśnie wydarzyło!). Mam wrażenie, że autor w tym ostatnim tomie trochę zaniedbał głównych bohaterów. Było mi ich tu zdecydowanie za mało. Mamy ogrom nowych wątków, które jak szybko się pojawiają, tak szybko się kończą. Choć nie są one niepotrzebne, wręcz przeciwnie - każdy nowy bohater był tu ujęty "po coś", miał swoją rolę, która wykonywał, jednakże to też wprowadzało mi tu lekki chaos. Jeden rozdział kończył się tak, że chciało się znać dalszy ciąg wydarzeń, a tu naraz było o czymś innym... Aż miałam ochotę przeskoczyć kilka rozdziałów na przód😅

Ogromnie podobało mi się w to, w jakim kierunku zmierzała cała historia. Niektóre fragmenty były niezwykle zaskakujące! Wprowadzenie nowego "bóstwa" jakim był Zgiełk i kto nim naprawdę był. Czy zachowania Rand po tym co zrobiła w drugim tomie, albo sam Goddard, którego poczynania przyprawiały o ciarki na plecach. No ubolewam tylko, że było tak mało samej Citry i Rowana, ale pomimo wszystko cała trylogia mnie zachwyciła. Zdecydowanie bardziej podobali mi się "Kosiarze" i "Thunderhead" i choć "Żniwa" wyszły trochę słabiej, to i tak stanowią bardzo dobre zakończenie całej trylogii. Aż szkoda, że to już koniec! Jeśli jeszcze nie czytaliście książek Neal'a Shustermana, to nawet się nie zastanawiajcie. Ogromnie polecam!

Pamiętacie cykl Żniwa Śmierci i jego pierwszy tom pod tytułem „Kosiarze”? Rozpoczynali cykl Żniwa Śmierci autorstwa Neala Shustermana, bardzo czekałam na to, aby w końcu wszystkie trzy części były dostępne w Polsce. Po „Thunderheadzie”, w którym sporo się namieszało przyszła kolej na „Żniwo”, nie macie pojęcia, jak bardzo chciałam przeczytać tą książkę i przekonać się, jaki będzie finał. Czy ludzkość otrząśnie się z tych zmian? Co się wydarzyło z Citrą i Rowanem? Miałam tak wiele pytań, emocje wprost się ze mnie wylewały, kiedy prebook do mnie dotarł. Piękna okładka współgra z pozostałymi, nie miałam ochoty dłużej zwlekać i zaczęłam czytać finał książki, która namieszała mi w głowie.

Głównymi bohaterami książki autorstwa Neala Shustermana pod tytułem „Żniwo” są Cintra i Rowan. Wiele minęło odkąd zostali wytypowani na szkolenie, aby zostać Kosiarzami, wydaje się, jakby minęły całe wieki. Świat, którym ludzie nie cierpieli, nie chorowali, wydawał się idyllą, ale nie do końca tak było. Kosiarze decydowali o tym, kto umiera, nie można było doprowadzić do tego, aby świat się przeludnił. Nic nie może jednak wiecznie trwać, ich bunt, zachwiana moralność i nieodpowiednia osoba u władzy, czy od tego się zaczyna koniec systemu? Wyspa Niezłomnego Serca zatonęła, Goddard pokazuje, na co go stać, a jedyne, czego pragnie to absolutnej władzy. Nie ważne ile ofiar to pochłonie, ile praw zostanie przy tym złamanych, ten Kosiarz nie cofanie się przed niczym. Nie wiadomo, co się stało z Cintrą i Rowanem, Thunderhead zamilkł. Kto będzie na tyle odważny bądź głupi, aby stanąć do walki? Kto pozostanie na placu boju, kiedy skończy się tlić nadzieja?

„Żniwo” Neala Shustermana to niezapomniana książka, w głowie kłębią mi się setki rożnych myśli, a ja próbuję je poukładać, aby napisać coś sensownego. Tak wiele emocji przeze mnie przemawia, że nie żałuję nawet najmniejszej chwili, którą spędziłam z tą trylogią. Nie ma tutaj czegoś, co by mnie zniechęciło do książek, odniosłam wrażenie, że wszystko dzieje się z jakiegoś powodu, nie ma tutaj miejsca na przypadek, czy nieprzemyślany krok z perspektywy autora. Czy zakończenie było dla mnie satysfakcjonujące? Myślę, że tak, w życiu nic nie przychodzi łatwo. Nie można odebrać autorowi tego, że wprowadził w książkę wiele świeżości i emocji, które momentami sprawiają, że ma się łzy w oczach. Czasami zadawałam sobie pytanie, czy taki świat, gdzie śmierć nie istnieje byłby dobrym rozwiązaniem? „Żniwo” przynosi wiele chaosu, poukładany pozornie świat Kosiarzy rozpada się, tyran sięga po władzę, czy ktoś będzie na tyle zdeterminowany, aby się temu przeciwstawić? Tęskniłam nieco za Rowanem i Cintrą, nie da się nie zauważyć, że w książce jest ich dużo mniej, dostaniemy za to troche więcej przemyśleń Thunderheada. Neal Shusterman potrafi rozbudzić w czytelniku dylematy moralne, zachwiać naszym światopoglądem i zmusić do zastanowienia.