Korona w mroku. Szklany Tron. Tom 2

Wspaniała książka. Zdecydowanie jedna z najlepszych jakie do tej pory wpadły w moje ręce. Przeplatające się wątki romansu, humoru i kryminału trzymały mnie w napięciu aż do ostatniej strony;) Od razu po przeczytaniu 1 tomu zabrałam się za następny. Czytało się lekko i przyjemnie, a wyobraźnia malowała wszelkie pomieszczenia, przedmioty, zachowania i emocje wszystkich bohaterów. Nie lubię zbyt długich i nudnych opisów, ale na szczęście ta pozycja mnie nie rozczarowała pod tym względem. Ani przez chwilę nie czułam się zmęczona żadnym fragmentem, a główna bohaterka Celaena zdecydowanie skradła moje serce.

Po przeczytaniu Korony w mroku na usta cisnęło mi się jedno słowo. „Tęskniłam”.

Celeana uzyskała tytuł Królewskiej Obrończyni. Zamieniła łańcuchy z Endovier na królewską smycz. Ale mamy tu w końcu do czynienia z Zabójczynią Adarlanu. Nikt jej nie będzie rozkazywał. Wykonując swoją pracę, Celeana stara się przywrócić swoją rzeczywistość do normy. Znajduje chwilę na wypady na zakupy do miasta, jej szafa pęka w szwach, a regały uginają się pod ciężarem nowo nabytych książek.Mogłaby trwać w transie aż do zakończenia służby. Jednakże Wyrd ma wobec niej inne plany. Kolejną ofiarą zabójczyni ma być jej stary znajomy, Archer Finn. Czy przystojny kawaler może mieć coś wspólnego z grupą spiskowców? Jaką w tym wszystkim rolę odgrywa Nehemia?

Skończywszy pierwszą część serii, Szklanego Tronu, miałam tylko jedną nadzieję: Droga p. Sarah J. Maas, nie zepsuj tego!! Teraz przyszedł czas na podziękowanie, za pobicie mistrzostwa. Korona w mroku to cud nad cudami.

Szklany Tron uważałam za książkę wypełnioną akcją. W niej ciągle się coś działo. Tu mamy tego więcej. Tyle zwrotów akcji, wątków, intryg, śmiechu, łez... Sarah J. Maas przerosła samą siebie. Od pierwszej strony zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń, który porywa nas ze sobą i na brzeg wyrzuca dopiero na ostatniej stronie. My za to mamy ochotę krzyczeć: WRACAJ!!!!!!! JESZCZE Z TOBĄ NIE SKOŃCZYLIŚMY. Bo tu nie my kończymy. Decyzję podejmuje powieść. Bierze nas pod swoje skrzydła, bawi się z nami, pozwala się śmiać, wbija nóż w plecy, potem pociesza, ale jednocześnie okłamuje, osusza łzy i irytuje swoim postępowaniem, by w końcu stwierdzić, iż się jej znudziliśmy i porzucić nas bezbronnych i zrozpaczonych. Po pocieszenie udamy się zapewne do Dziedzictwa Ognia. Chociaż nie wiem, czy po kolejnej dawce dam radę się pozbierać.

Bohaterowie przechodzą dużą zmianę. Dorian potrafi już przeciwstawić się ojcu i stara się działać dla dobra królestwa. Okazuje się, iż ON też ma swój mroczny sekret, o którym sam nie wiedział. Wciąż tęskni za Celeaną, ale chce jej szczęścia, więc nie wpycha się na siłę do jej serca, które jest już zajęte, gdyż Chaol przejął pałeczkę. Wielokrotnie podczas lektury miałam ochotę zabić Kapitana Gwardii. Nie dlatego, iż Dorian od pierwszej strony Szklanego Tronu był moim faworytem. Czyny dowódcy strażników w niektórych momentach były niedopuszczalne. Błagałam, by tego nie robił, ale ON swoje. Jednakże jego postępowanie idealnie pasowało do jego postaci, która dojrzała od pierwszego tomu. Stał się ostrożniejszy wobec króla, wciąż wykonuje jego rozkazy, ale na uwadze ma bardziej dobro innych niż sam fakt wykonania polecenia. Mimo, iż jego serce stało się wrażliwsze na pewne aspekty życia, jest ON twardszą i surowszą wersją Kapitana Gwardii. Mamy tu też Celeanę, która odzyskała cząstkę zabójczyni utraconą w Endovier. Jest bezwzględna, surowa i bezsprzecznie najlepsza w swoim fachu. Jednak jest ona również normalną dziewczyną. Chce się śmiać, bawić, zakochać. W tym tomie Celeana będzie miała okazję nas przerazić swoją ciemniejszą stroną osobowości, gdy zostanie poważnie skrzywdzona. Królewska Obrończyni to postać z krwi i kości, za co dziękuję autorce.

A co u króla? Dowiadujemy się nieco więcej o jego zamiarach i sile, jaką dysponuje. Poznajemy też kolejnego członka rodu Haviilliardów, Rolanda, kuzyna księcia. Jest to postać o tyle zagadkowa, iż do końca nie jesteśmy pewni jego zamiarów. Możemy być jednak pewni, iż ojciec Doriana przygotował dla niego jakąś rolę do odegrania. Lady Kaltain również nie zniknęła.

Magia daje o sobie znać nie tylko Celeanie. Widzimy ją w pełnej krasie, to co możemy zdziałać z jej pomocą. Dowiemy się nieco więcej o znakach Wyrda. Autorka daje nam przedsmak tego, co może ukarze się w kolejnym tomie. Świata, gdzie magia żyje. Ona decyduje, czy ją posiądziemy. My decydujemy, jak ją wykorzystamy.

Podsumowując, nie mam co podsumować. Po prostu Korona w mroku to dzieło godne Wyrda i nie ma innej opcji, jak tylko sięgnąć po tę pozycję.

Mam! Mam na półce. Stoi sobie juz przeczytana, ale jakby przed chwilą kupiona. Jestem z siebie strasznie zadowolona, że nie kupiłam Rywalek. Ta książka o wiele bardziej mi się spodobała. Po prostu nadal ją kocham. Drugie tom wnosi do historii wiele niewiadomego. Jest naj, naj. Choć nie ukrywam, że troche denerwowała mnie miłość Chaola i Celaeny. A tak na marginesie. Wcale nie jestem pewna czym ona zasłużyła sobie na przydomek Zabójczyni Adarlanu. Nie wykonywała poleceń króla. Władca bardzo dobrze wiedział kto jest zagrożeniem, a ona to zlekceważyła. Z czego miała swoją historię z Archerem.

Okładka jest przepiekna... Zresztą tak samo był Szklany tron piękny. Chyba nigdy mi się nie znudzi. I look forward to the next part. Kocham cię Pączusiu :3

Postanowiłam mniej więcej co dwie inne książki sięgać po kolejną część serii. Po pierwsze żeby przypadkiem mi się nie znudziła. Po drugie i ważniejsze dlatego właśnie, że wciąga i wcale nie chcę za szybko kończyć całej historii. Czy druga część okazała się równie dobra jak pierwszy tom?

'Przypominała pięknego demona, a gdy spoglądała na niego, Dorian odnosił wrażenie, iż nie wie, kim ona naprawdę jest.'

Celaena została Królewską Obrończynią. Stanowisko wymaga od niej pełnego posłuszeństwa wobec króla. Do tego stopnia, że polega na zabijaniu osób, które są dla władcy niewygodne. Jej lojalność nie jest jednak taka, jak król sądzi. Dziewczyna zachowuje to w tajemnicy, bo w innym wypadku zostałaby stracona. Jednocześnie Oko Eleny, które wisi na jej szyi coraz częściej daje o sobie znać. Jakie będą tego skutki? I jakie konsekwencje?

'- To twoje przeznaczenie oraz twoje zadanie.

- Nie ma czegoś takiego jak przeznaczenie! - syknęła Celaena.'

Kontynuacja trzymała poziom swojej poprzedniczki. Pewne tajemnice zostały rozwinięte, kolejne zostały dopiero rozpoczęte. Historia w większości wciągająca, momentami jednak odrobinę mi się dłużyła. Wyczuwam jednak potencjał i wiem, że każdy kolejny tom będzie tylko lepszy.

Celaena jest osobą złożoną, z wieloma cechami, które mi imponują. Dąży do celu i jakiekolwiek przeszkody stawiane na jej drodze nie są dla niej niczym, co mogłoby ją odwieść od postawionego celu. Pomimo strat, jakie doznała jest skupiona na zadaniach, które ma wykonać. Szczególnie dla dobra ludu, który chce wyrwać się spod panowania króla. Czy jej się to uda? Czy odkryje nowe tajemnice?

'Jeszcze większą naiwnością było to, iż przez moment wierzyła, że wyrwie się stąd i będzie szczęśliwa. Śmierć jednakże była zarówno jej klątwą, jak i darem, a do tego dobrą przyjaciółką od wielu, wielu lat.'

Jestem na tak! Fantastyka, którą lubię. Ani trochę nie żałuję, że zdecydowałam się sięgnąć po tę serię. Jeśli jeszcze jej nie znacie to zachęcam. Jeśli natomiast znacie to mam nadzieję, że również uważacie Szklany Tron za serię wartą uwagi.

'Celaena była Aelin Galathynius, największym zagrożeniem dla Adarlanu, jedyną osobą, która mogła zebrać armię gotową stawić czoło królowi.'

[Adres usunięty]

Ta część zdecydowanie jest ciekawsza od swojej poprzedniczki. No i zdecydowanie się polepszyła i było w niej więcej tajemniczości. :D

Każdy by pomyślał, że Calaena będzie wierną zabójczynią króla, kto jednak się spodziewał, że dziewczyna będzie prowadziła własną i niebezpieczną grę? Dziewczyna próbuje rozwiązywać sprawy na własną rękę, ale też szuka sposobu na pozbycie się mocy króla, która nie wiadomo skąd się wzięła, a odkrycie zagadki do łatwych naprawdę nie należy.

Nehemia, najlepsza przyjaciółka okazuje się, że również miała swoje tajemnice i wierzyła, że Celaena jest tą, która jest zdolna uwolnić Ellywe i obozy niewolników. Celaena nie wiedziała jednak jak ma tego dokonać. Dodatkowo Nehemia miała też inne plany względem swojej przyjaciółki. Okazało się też, że Archer, przywódca rebeliantów również nie okazuje się być tym, za którego go uważała. Tajemnice i intrygi ciągną się więc swoim tempem.

Dziewczyna w tej książce wiele przeżyła. Cały czas tak naprawdę była zdana sama na siebie, a nie mogła również wielu rzeczy wyjaśnić ani przyjaciółce ani nikomu innemu. Jednak Chaol się do niej zbliżył i... było tak pięknie... zanim nie doszło do tragedii. Bardzo się cieszyłam, że książka się w końcu rozwinęła, bo naprawdę nabrała tempa, chociaż na początku mało się działo. Doriana też zbyt wiele nie było, ale również okazał się być bardzo interesującą osobą. Podobał mi się też wątek z babą Żółtonogą. :D

Tak jak pisałam emocje dziewczyny w tej książce to była falowana parabola. Ale uwielbiam ją jako bohaterkę, jest bardzo sprytna, mądra, przebiegła i umie sobie poradzić ze wszystkim ale.. potrzebuje też bliskości drugiego człowieka. Nie chce być sama. Celaena to kolejna bohaterka, z której po prostu biorę wzór. Jest silną młodą kobietą, niezależną, nie boi się trudnych sytuacji, ale nie boi się również i miłości.

Nie wiem co myśleć o Chaolu. Szanuję go i uwielbiam tak jak wszystkich bohaterów. Popełnił błąd, ale wczuwając się w jego sytuację... myślę, że postąpiłabym podobnie, ale jednak powinien wybrać za którą stroną się wypowiada, bo to ważne, a niezdecydowanie fajne nie jest.

Końcówka? Wow. Naprawdę trzymająca w napięciu.Oczywiście już włosy zrywam z głowy, by się dowiedzieć co jest w dalszych tomach. :D

Kim jesteś? Dokąd zmierzasz?"

Tom ten zapowiadał się naprawdę ciekawie: szybka, wartka akcja; tajemnicze plany, potajemne działania. Pojawił się i dreszczyk grozy, i miłosne zawirowania, które naprawdę miło irytowały czytelnika; ukazano głęboko wartość przyjaźni. Lecz....

Jakoby rozwinięcie tej części było nieco chaotyczne, pełne jakichś zagadek, niekiedy ich źródło jawiło się jakby znikąd. Bohaterowie jakby przysnęli, stracili na swej wartości i na moment wskoczyli w lekką nowelkę o miłostkach i zazdrości. Gdzieniegdzie wpadały promyki napięcia, prawdziwego wyczekiwania i zaciekawienia.

Zakończenie nieco ratuje sytuacje, jednakże pozostawia czytającego w poczuciu pewnej melancholii, niedosytu rodzącego się z braku konkretniejszych informacji.

Część ta wydaje się tomem skupionym na emocjach i odczuciach - ich naświetlania, wywyższania ponad opisy, dialogi. Zdają się one grać tu pierwsze skrzypce, nieco za mocno przysłaniając całą historię i jej istotę.

Celaena zostaje Królewską Obrończyną i tak naprawdę dopiero teraz zaczyna mieć pod górkę. 🫠

Otrzymuje kolejne brutalne zlecenia, których niewykonywanie stara się zatuszować. Nagle celem okazuje się Archer Finn, a naszą bohaterkę zimny pot oblewa plecy, bo zna mężczyznę ze swojego… poprzedniego życia. 🗡

Ale na szklanej szachownicy pojawia się znacznie więcej pionków i coraz więcej tajemnic. Komu tak naprawdę Celaena może ufać? I co jeszcze odnajdzie w mrocznych korytarzach pod zamkiem?

Intryga goni intrygę, a my dostajemy kolejne pytania bez odpowiedzi. Co wspólnego ma Nehemia z rosnącą w siłę grupą rebeliantów? Jakie tajemnice skrywa Dorian? Co kombinuje Finn? CO KOMBINUJE KRÓL?! 😳🤔

No i najważniejsze… kim tak naprawdę jest Celaena? 😅

W tym tomie akcja skupia się głównie na fabule i przemyślanych działaniach Zabójczyni w tej dworskiej grze. Muszę przyznać, że w przełomowym momencie serce rozpadło mi się na kawałki i bałam się o dalszy rozwój relacji naszej bohaterki i Chaola. 🥺

Ostatnie rozdziały natomiast rozwaliły wszystko, co myślałam, że już wiem.

I teraz znowu nie wiem nic. 😎

Ale w sumie to dobrze! Bo dopiero TERAZ zacznie się prawdziwa akcja. Nie mogę się doczekać przeczytania trzeciego tomu! ✨️🤍

[współpraca reklamowa]

Drugi tom serii Szklany Tron, czy tym razem oddałam swoje serce? W dalszym ciągu niestety nie i obawiam się, że już go tej serii nie oddam, tak jak wiele innych osób. Wciąż utrzymuje, że to dobre książki, ale nie zachwyciły mnie w 100%.

Zdecydowanie bardziej podobała mi się druga połowa książki. Pojawia się tam więcej walk, wstrzymywania oddechu co się zaraz stanie, napięcie sprawia, że nie można się oderwać i dłoń sama przewraca na następną stronę by dowiedzieć się jaki będzie koniec tego wszystkiego. Wydarzeń naprawdę tu nie brakuje, w pewnym momencie nawet można się pogubić w tym natłoku informacji i akcji - jednak jest to w moim odczuciu na plus! Dzięki temu nie ma nudy.

Uważam, że ten tom jest lepszy, niż pierwsza część. Styl pisania autorki wydaje mi się przyjemniejszy, bohaterowie delikatnie się zmieniają, podejmują bardziej rozważne decyzje, nie myślą tylko o sobie. Wątek romantyczny…hm nie jest na pewno moim ulubionym. Trójkąt miłosny to motyw, którego nie lubię 🥲 Nie mogę więcej powiedzieć o relacjach by nie zdradzać wam z kim zbliży się Celaena.

Zakończenie trochę mnie wbiło w fotel nie ukrywam, niby coś tam podejrzewałam, ale i tak byłam zarówno zaskoczona jak i podekscytowana takim zwrotem akcji. Mam nadzieję, że z każdą kolejną częścią będę coraz bardziej usatysfakcjonowana i że nie zacznie to być tworzone na siłę. Liczę, że będzie tylko lepiej!!!

★★★★/5

Pierwszy tom „Szklany tron” łyknęłam jednym tchem, cieszyłam się, że miałam urlop i miałam więcej czasu, który mogłam poświęcić na czytanie, dlatego od razu wzięłam się za drugi tom przygód sławnej zabójczyni króla Adarlenu. Wiedziałam jedno, że powinnam spędzić z lekturą miło czas, bo przecież o to chodzi, to jest najważniejsze. Byłam ciekawa, co tym razem spotka Celaenę, chciałam chłonąć atmosferę powieści, podróżować, poznawać coraz to nowe miejsca. Byłam gotowa na przygody, założyłam wygodne buty i byłam gotowa gnać, gdzie mnie oczy poniosą w towarzystwie zabójczyni.

Po zakończonym turnieju Celaena żyje dostatnio w Szklanym Zamku, dostaje sowite wynagrodzenie za każde wykonane przez nią zlecenie. Dziewczyna musi wypełniać zobowiązania wobec króla, a jako Królewska Obrończyni nie tylko ochraniać gości podczas balów i uczt, ale także wykonywać tajne misje, podczas których musi wykazać się sprytem i umiejętnościami. Chętnie wydaje tantiemy na stroje oraz książki, które mają dla niej ogromną wartość. Następne zadanie zlecone jej przez króla wcale nie będzie łatwe. Celem zabójczyni jest Archer Finn, dawny znajomy z Twierdzy Zabójców. Celaena musi dokonać wyboru i stanąć po jednej ze stron. Co zrobi? Czy Archer faktycznie jest niewinny, czy sporo sobie nagrabił? Czy faktycznie ten urokliwy mężczyzna mógłby maczać palce w spisku przeciw królowi Adarlanu? Czy Celaenie uda się wyjść obronną ręką z tak patowej sytuacji?

W „Koronie w mroku” Maas postanowiła pokazać nam duet Celaeny i Chaola, wokół których toczy się cała akcja. Dzięki takiemu zabiegowi udaje się nam lepiej poznać bohaterów, nie tylko takimi, jakimi stali się obecnie, ale i takimi, jakimi byli w przeszłości. Drugi raz przekonałam się o tym, że autorka jest mistrzynią w doborowej kreacji bohaterów, każda postać, którą stworzyła ma swoje określone cechy, wady i zalety, co daje niezwykle realistyczne odczucie przy ich ocenie.

„Śmierć jednakże była zarówno jej klątwą, jak i jej darem, a do tego dobrą przyjaciółką od wielu, wielu lat”.

Akcja w książce rozgrywa się nieco spokojniej i bardziej leniwiej, z większą rozwaga, stopniowo, na wszystko jest odpowiedni czas i miejsce. Nie oznacza to, że jest nudno i dostajemy wypełniacze mające na celu upiększenie historii. Zostajemy wrzuceni w świat tajemnic i zagadek do rozwiązania, mamy spisek, który trzeba rozwiązać, na każdym kroku otrzymujemy coraz to nowe pytania. To pewnego rodzaju cisza przed burza, z biegiem rozwoju fabuły czyhają na nas niebezpieczeństwa, kocham magię i właśnie to otrzymałam. Maas potrafiła sprawić, że mocno zaangażowałam się w historię, chciałam móc coś zrobić, aby pomóc Celaenie. Trzymałam za nią kciuki, opowieść mnie wciągnęła, pochwyciła w swoje strony i nie chciała wypuścić.

„-Na tym etapie naszego planu trzymasz buzie na kłodkę i udajesz ciężko kapujący element dekoracji. Nie powinno ci to sprawić szczególnych trudności.”

Maas z wielką precyzją prezentuje nam świat magii, pamiętając o wszelkich detalach. Stosuje przedstawianie sytuacji z wielu perspektyw, dzięki czemu łatwiej jest się wczuć w sytuację i samych bohaterów. Bardzo lubię taki sposób pisania książek. Przemawia do mnie bardziej niż tradycyjna jednoosobowa narracja. Bardzo spodobało mi się to, że autorka nie rzuciła wszystkiego złamując się zbyt mocnym „dopieszczeniem” wątku romantycznego, nadal widoczne są zmagania polityczne, czy magiczne. Wielu autorów popełnia ten błąd, kiedy zbyt mocno chce przedstawić ogrom rodzącego się między bohaterami uczucia.

Styl Maas jest lekki, a język plastyczny, co pomaga zobrazować każde słowo, „Koronę w mrok” się nie czyta, przez jej treść się niemalże płynie, a każda kolejna strona sprawiała, że byłam zafascynowana lekturą.

Jeśli czytaliście „Szklany tron” to lektura „Korony w mroku” jest pozycją obowiązkową. Nie ma się, co zastawiać, pozostaje jedynie sięgnąć po kontynuację przygód dzielnej zabójczyni i dać się porwać nieprzewidywalnej magii, emocjom, które sprawią, że serce szybciej Wam zabije.

Zawsze marzyłam o twardym wydaniu tych książek i nawet nie wiecie jak się cieszę, że je mam. Okej, nie jest idealnie, mogłoby być lekko bardziej skomplikowane, a kolory nie aż tak rzucające się w oczy, ale i tak prezentują się dużo ładniej niż miękkie okładki bez skrzydełek😩

„Korona w mroku” utrzymana jest (jeszcze) w klimacie pierwszego tomu. Dopiero od 3 rozpoczyna się ta prawdziwa, wciągająca fabuła. Wstęp jednak, jak to często bywa, wcale nie jest dużo gorszy. Ale pod tym względem nie jestem obiektywna, bo „Szklany Tron” to jedna z moich pierwszych książkowych miłości i kocham ją z sentymentu. To jest kolejny mroczny tom, wciąż w zamku pełnym ukrytych przejść do lochów, potworów w ciemnościach i morderców stojących w progu komnat. Pojawia się wątek czarnych kamieni wywołujących ból głowy, a Celaena jest zmuszona do stanięcia twarzą w twarz z przeszłością, o której wolałaby już zapomnieć. Zaczynamy bardziej poznawać bohaterów, ich charaktery i temperamenty. Nasza zabójczyni jest typową wygadaną dziewczyną, która zdobywa serce każdego mężczyzny na swojej drodze, jest w stanie rozwikłać każdą zagadkę i pokonać każdego na swojej drodze. Ale to lubimy, prawda? Zwłaszcza w książkach Maas. Między Chaolem a Celaeną kiełkuje uczucie, przyjaźń Doriana z kapitanem Gwardii przechodzi poważny kryzys, a na sam koniec mierzymy się ze śmiercią, która niezapowiedziana jest zapalnikiem całego ciągu zdarzeń, które śledzimy już w kolejnych tomach.

Pamiętam, że kiedy czytałam tę książkę byłam świeżo po lekturze „Księżycowego Miasta” i bardzo marudziłam na schematy, które powtarzały się w „pierwszych tomach”. Dopiero później, jako już trochę bardziej doświadczony czytelnik, dowiedziałam się, że wszystkie serie mają się kiedyś połączyć. Wrzucam to tu, jako przypomnienie, że jest na co czekać mimo, że nie jestem fanką Dworów.

Celaena została Królewską Obrończynią Adarlanu i wypełnia zadania króla, jednocześnie przemierzając ukryte korytarze i komnaty szklanego zamku. Odkrywa, gdzie czai się zło, z czym i z kim jest związane, lecz wie, że nie pokona go sama. Musi szukać pomocy u wybranka swojego serca…

…którym już nie jest (choć czy kiedykolwiek był?) książę Dorian. Uczucie rodzące się między zabójczynią a kapitanem Gwardii jest niesamowicie smakowite. Nie ukrywam, że to właśnie Chaol jest moim ulubieńcem - bo jak mogłoby być inaczej?! W końcu mam słabość do dowódców.

Pod koniec książki wychodzą na jaw tajemnice, o których nikomu się nie śniło, zagadki zaczynają się piętrzyć (kim są Wyrdowie, do czego służą Klucze Wyrda i o co chodzi z dziwnym bólem głowy?), napięcie sięga zenitu, a wypadki prowadzą do…

Chyba się nie spodziewaliście, że Wam to zdradzę?

Maas ma niesamowity dar używania przenośni - choć są wyszukane, kreują nam plastyczny i bajkowy, jak również drastyczny świat. Zastrzeżenia mam takie same jak przy „Szklanym tronie” - Celaena jest najlepsza, najcudowniejsza, wszyscy jej pragną itp. Mimo tego bawiłam się dobrze, historię połknęłam bardzo szybko, a trzecią część też mam już za sobą - wrażenia z lektury poznacie już niedługo.

"Szklany Tron" to jedna z lepszych serii fantasty, z jakimi miałam do czynienia w ostatnich latach. Szczególnie polecam wszystkim czytelnikom drugą część serii pt. "Korona w mroku". Niezwykle interesująca fabuła, rewelacyjne wątki i tajemnice, a także zawiłe zwroty akcji, które towarzyszą odbiorcy na każdej stronie. Całość dosłownie zapiera dech w piersiach. Uzupełnieniem książki są wspaniale dialogi i charakterna postać głównej bohaterki. Z czystym sumieniem polecam, wszystkim fanom gatunku. Nie zawiedziecie się.

Celaena po roku w kopalni i próbach została królewską obrończynią. Król wyznacza dla niej kolejne zlecenia. Jednak dziewczyna nie jest tak lojalna jak mogłoby się wydawać. Ma swoje plany do realizacji i wie, że nikomu nie może ich zdradzić. Sprawy przybierają nieoczekiwany obrót, gdy na jej celowniku pojawia się nieoczekiwana osoba, a księżniczka ujawnia pewne kwestie. Jak to się wszystko potoczy? Z czym Celaena będzie musiała się zmierzyć?

No po pierwszym tomie nie byłam zbyt podekscytowana kontynuacją. Strasznie denerwowała mnie Celaena, która była tak zapatrzona w siebie i nie myślała o niczym innym, że trudno było z nią wytrzymać. Jednak zostało poruszonych kilka wątków, które spowodowały, że jednak ciekawość wygrała nad niechęcią. I powiem szczerze, że ten tom był już zdecydowanie lepszy!

W tej części naprawdę dużo się dzieje. Główna bohaterka dostaje wiele zleceń, które musi wypełniać, ale oczywiście po swojemu. Ma swoje cele i chce zrobić wszystko, by jak najszybciej odzyskać wolność. Dodatkowo odkrywa wiele tajemnic, które skrywa zamek, ale też i król, a istota nie z tego świata ma dla niej dodatkową misję. Akcja zaczęła nabierać tempa i czytanie sprawiło mi o wiele więcej przyjemności.

Bohaterowie przestali być tak bardzo denerwujący. Celaena już nie myślała tak bardzo tylko o swoim wyglądzie i skupiła się wreszcie na zadaniach. Coś dalej potrafiła grać w niektórych momentach na nerwy, to jednak nie do tego stopnia co w pierwszym tomie. Zaczęło jej zależeć na osobach z jej otoczenia i przez to podejmowała nietypowe decyzji. Jeśli zaś chodzi o męskich bohaterów to jakoś mam do nich ambiwalentne odczucia. Mieli swoje lepsze i gorsze momenty, jednak wątek Doriana miło mnie zaskoczył i jego zachowanie także.

Książkę czytało się całkiem przyjemnie. Styl pisania był chyba nawet trochę lepszy niż w poprzednim tomie. Działo się tutaj naprawdę wiele i było dużo zaskoczeń. Dowiadujemy się w tym tomie wiele nowych rzeczy, co dla mnie było na ogromny plus. Nie nudziłam się, zakończenie było intrygujące i aż mam wielkie chęci by sięgnąć po kolejną część.

Także podsumowując ta część podobała mi się bardziej od poprzedniej. Jestem zadowolona, że wątek nadnaturalny został rozwinięty i kilka spraw się wyjaśniło. Jestem zadowolona, że Celaena przestała być tak denerwująca i sprawy nabierają ciekawy obrót. Także nie żałuję, że sięgnęłam po kontynuacje i jeśli ktoś jeszcze tak jak ja, żyje w czeluściach i nie czytał tej serii to warto dać jej szansę.

Kiedy mówię, że tak wiele się wydarzyło, mam na myśli, że zdarzyło się TAK WIELE o! Końcówka..., wszystko naprawdę, kolejny emocjonalny rollercoaster zafundowała mi autorka. Korona w mroku była mroczna, krwawa i dość brutalna. Celaena nie bała się zabijać dla swoich bliskich, nie bała się postępować zgodnie z rozkazem króla, ale równocześnie postępować zgodnie ze swoim sumieniem. No i oczywiście relacja Celeane - Chaol, jak potoczą się ucha dalsze losy? Już chcę sięgnąć po kolejną cześć! Co spotka naszą wojowniczkę gdy dopłynie statek do portu? Tyle pytań tyle niewiadomych, aż się cieszę że przede mną jeszcze tyle czytania.

atii_monster

Szklany tron to seria, której chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Cykl ten zawładnął książkowym światem i niejedną osobę zachęcił do czytania, a Sarah J. Maas stała się jedną z najpopularniejszych autorek książek dla młodzieży. Pierwszy tom tej serii bardzo mi się spodobał, choć o uszy obijały mi się opinie, że jest to bardzo słaba książka w porównaniu z pozostałymi z tej serii. Teraz, będąc po lekturze Korony w mroku mogę te słowa potwierdzić...

Korona w mroku przede wszystkim wciąga tysiąc razy bardziej niż Szklany tron. Zapewne jest to kwestia tego, że znamy już świat wykreowany przez Maas, wiemy, czego mniej więcej można się spodziewać i jesteśmy z góry pozytywnie nastawieni. Prosta logika większości czytelników: skoro podobał mi się pierwszy tom, drugi przecież nie może być zły! W tym przypadku drugi tom jest o wiele lepszy od pierwszego, chociażby ze względu na bardziej skomplikowaną fabułę czy przemiany, jakie zachodzą w bohaterach. Choć autorka nie wprowadziła zbyt wielu nowych postaci, czytelnik nie może narzekać na nudę! Bohaterowie Maas z pierwszego tomu są teraz przedstawieni w innym świetle i mają o wiele więcej okazji do tego, żeby pokazać, co tak naprawdę kryje ich wnętrze.

Gołym okiem widać, jak wiele pracy autorka włożyła w napisanie tego tomu. Wszystko jest o wiele lepiej dopracowane, dopieszczone, opisane... Celaena schodzi czasami na dalszy plan, a na pierwszy wysuwają się ciekawsze postacie czy wydarzenia. Bardzo mi się to podobało, ponieważ poświęcenie całej uwagi tylko dla jednej postaci byłoby nużące. A akcji tutaj nie brakuje! Są intrygi, knucia, kłamstwa, magia, miłostki i wiele innych elementów, które razem tworzą niesamowicie wciągającą całość! Oczywiście nie przeczę, że znajdą się tacy, którym książka ta nie przypadnie do gustu. Nadal mówimy o fantastyce młodzieżowej, czyli o gatunku dość specyficznym i skierowanym do wąskiego grona odbiorców. Jednak te osoby, którym pierwszy tom się spodobał, mogą spokojnie sięgać po kolejny!

Poza kilkoma zbędnymi opisami czy nadmiernym "babraniem się" w uczuciach bohaterów, nie mam tej książce nic do zarzucenia. Spędziłam przy niej kilkanaście godzin i nie żałuję tego czasu. Z pewnością sięgnę po kolejny tom, który mam już na półce. Serdecznie polecam! :)

Celaena, jako nowa Królewska Obrończyni, zamieszkała w Szklanym Pałacu wraz z osobami, na które może liczyć. Wiedzie wygodne życie, ma ludzi, którzy jej usługują, a za każde dobrze wykonane zadanie zostaje sowicie nagrodzona przez króla. Tak wygląda jej służba i jednocześnie droga ku wolności…

Do jej obowiązków należy jednak także bezszelestne wkradanie się na dwory i posesje oraz odbieranie życia tym, którzy czymś podpadli królowi lub stanowią dla niego zagrożenie. Dziewczyna musi bez żadnego sprzeciwu wypełniać polecenia władcy, bez względu na to, kogo dotyczyłaby jej misja. Jednym z jej celów okazuje się Archer Finn – dawny znajomy Celaeny z Twierdzy Zabójców, oskarżony o zdradę i udział w spisku. Czy zabójczyni będzie potrafiła spojrzeć w znajomą twarz i bezlitośnie wycisnąć z niej życie? Na dodatek, Oko Eleny, które Celaena nosi na piersi, coraz częściej ożywa i daje dziewczynie sygnały, rozbłyskając, co nie może oznaczać nic dobrego…

Po lekturze Szklanego tronu byłam całkowicie pochłonięta fantastycznym światem, jaki znalazłam w tej książce. Zakochałam się w klimacie i magii tej powieści, która nie dawała mi spokoju jeszcze długo po przeczytaniu ostatniego słowa. Nie mogłam więc długo czekać i jak najprędzej musiałam zdobyć kolejne tomy serii, która tak bardzo zapisała się w moim sercu. Czy nie miałam jednak zbyt dużych oczekiwań? Czy drugi tom dorównał poziomem pierwszemu?

Korona w mroku pozwala nam poznać naszą bohaterkę, Celaenę Sardothien, z zupełnie innej strony. Coraz częściej przeistacza się ona w bezwzględną i śmiercionośną maszynę do zabijania, gotową zniszczyć wszystko, co stanie jej na drodze do osiągnięcia celu. Jej wściekłość, która całkowicie przejmuje kontrolę nad jej umysłem, jest zdolna zetrzeć na proch wszystkie przeszkody. Może dziwnie to mówić, ale dobrze było widzieć Celaenę w tym wydaniu. Chociaż równie wielką sympatią darzę jej codzienną nieco arogancką i zuchwałą wersję, to patrzenie na nią, kiedy stawała się groźną bestią, dostarczało wielu emocji – szczególnie strachu i niepokoju, ale także podziwu.

Co się tyczy naszej głównej bohaterki, zauważyłam też, że w drugim tomie Szklanego tronu była ona mistrzynią w podejmowaniu impulsywnych i bezmyślnych decyzji, które zawsze były brzemienne w skutkach. Celaena raz po raz robiła głupie błędy, które potem sama musiała naprawiać, jednak nie tylko ona cierpiała wskutek tych pomyłek. Niestety, Korona w mroku jest nieznośnym łamaczem serc, jeśli chodzi o bohaterów, którzy nie pojawią się już na kartach tej serii. Musieliśmy pożegnać się z pewną znaczącą postacią, za co miałam ochotę udusić Sarah J. Maas, ale jednocześnie gdzieś w mojej głowie zrodziła się myśl, że może plan autorki ma jakieś głębsze dno i uśmiercenie pewnych bohaterów ma jakiś większy cel.

Teraz słowo o samej akcji książki. Zawsze w trakcie lektury prowadzę zapiski, dzięki którym w czasie pisania recenzji nie zapominam o żadnym elemencie, o którym chciałam wspomnieć. Tym razem wszystkie moje notatki odnoszące się do tempa i akcji powieści były sprzeczne. Dlaczego? Otóż po dosyć spokojnym i stonowanym początku nagle następuje totalny zwrot, po którym chce się tylko czytać, czytać i jeszcze raz czytać! Kiedy jednak maksymalnie podekscytowani przechodzimy przez kolejne strony, czeka nas niespodziewany przestój, który zieje nudą, a oczy same się zamykają… Następnie akcja kolejny raz przyśpiesza, a potem zwalnia i tak w koło Macieju. Przez to, że ta powieść wydawała mi się taka nierówna i porwana, bardzo męczyłam się jej lekturą, ciężko brnęło mi się przez kolejne strony, jednocześnie starając się nie zasnąć…

Byłam tym trochę rozczarowana, bo spodziewałam się, że książka porwie mnie tak samo jak pierwszy tom. Nie potrafię nawet podać szczególnego powodu, który sprawił, że w niektórych momentach nudziłam się jak mops - po prostu nie potrafiłam wciągnąć się w lekturę.

Nie oznacza to jednak, że Korona w mroku mi się nie podobała – o nie! Jest w niej dużo zaskoczeń, a jeśli już trafił się ten fragment, który zdołał wystarczająco mnie zainteresować, mogłam nie jeść, nie pić, nie oddychać, byle tylko go skończyć! Nie od dziś wiadomo też, że Sarah J. Maas jest mistrzynią pisania zakończeń, które wbijają w fotel i człowiek czuje się po nich jak zmielona i przeżuta kulka dezorientacji i szoku. Tak też było i tym razem – jakkolwiek porwana i nierówna byłaby akcja Korony w mroku, końcówka wciąż była fenomenalna i zapierająca dech w piersiach.  Po jej przeczytaniu dosłownie grzechem byłoby nie sięgnąć po kolejne tomy.

Muszę wspomnieć o jeszcze jednej rzeczy, której mi tu brakowało. Nie chcę tutaj spojlerować, więc celowo nie użyję imienia bohatera, ale jeśli ktoś jest już po lekturze drugiego tomu serii, ten wie, o kogo chodzi – za każdym razem, kiedy dochodziło w końcu do zbliżenia Celeany z Panem X, autorka nagle przerywała akcję i przechodziła do perspektywy innego bohatera lub zaczynała opowieść w innym momencie.  Brakowało mi tutaj tak szczegółowych opisów, jakie mogliśmy przeczytać choćby w Dworze cierni i róż… Wiem, że seria Szklanego tronu powstała dużo wcześniej i pewnie w tym czasie styl autorki się zmienił, ale mam nadzieję, że w kolejnych tomach Maas zaserwuje nam więcej pikantnych szczegółów.

Ostatnia sprawa, to to, co uwielbiałam w Szklanym tronie i to, co uwielbiam równie mocno w Koronie w mroku – dialogi pomiędzy Celaeną i Chaolem lub Dorianem (chociaż głównie Chaolem). Mam tu na myśli słowne potyczki i przekomarzania bohaterów, przez które uśmiech sam cisnął mi się na usta. Uwielbiam zuchwałość i butność Celaeny, która wychodzi na światło dzienne właśnie w takich momentach. Jest to zdecydowanie moja ulubiona część dialogów w książce.

Pomimo tego, że akcja Korony w mroku nie porwała mnie tak, jak bym sobie tego życzyła, i przez pewną część książki walczyłam z sennością, starając się utrzymać obudzony umysł i skupić się na treści, nie wyobrażam sobie, abym mogła zakończyć przygodę z tą serią po drugim tomie. Mam ogromne szczęście, bo Dziedzictwo ognia czeka już na mojej półce, więc z radością będę mogła poznać dalsze losy Celaeny, Chaola i Doriana. Gorąco polecam Wam zarówno całą serię Szklanego tronu, jak i samą Koronę w mroku!

[Adres usunięty]

Celaena Sardothien wygrała turniej zorganizowany przez króla, a tym samym zdobyła tytuł Królewskiej Obrończyni. Król Adarlanu, ma jednak sporo „wrogów”, więc dziewczyna ma ręce pełne roboty. Za swoją brudną robotę, otrzymuje jednak sowite wynagrodzenia, więc żyje jej się bardzo dobrze. Do tego mieszka w pałacu, jest otoczona swoimi przyjaciółmi – Dorianem, Chaolem, Nehemią. Czego chcieć więcej? Celaena skrywa jednak przed królem pewna tajemnicę, która niechybnie skazała by ją na śmierć, gdyby ten się o tym dowiedział.

Następnym celem, który ma zlikwidować Królewska Obrończyni, jest Archer Finn, jej dawny znajomy z Twierdzy Zabójców, który został oskarżony o zdradę i działania przeciwko Królowi. Celaenie ciężko uwierzyć, aby ów mężczyzna miał brać udział w spisku przeciw władcy Adarlanu. Czy przeczucie Zabójczyni okaże się prawdziwe?

O dziewczynie nie zapomina też królowa Elena, która daje jej kolejne niejasne wskazówki. Czy Celaena zastosuje się do jej poleceń? W jakie tarapaty tym razem wpakuje się młoda Obrończyni?

Sarah J. Maas ma talent, do robienia czytelnika w bambuko. Już myślałam, że w pewnym wątku będzie tak dobrze, że będzie zakończenie pełne wiwatów i fajerwerek. Hmmm widocznie zapomniałam, że mam do czynienia z autorką, która lubi z nas naigrywać. Ludzie no, tak nie można :( Inne wydarzenie też według mnie nie powinno mieć miejsca... Ale to akurat wiedziałam, bo sobie zaspoilerowałam poprzez przeczytanie opisu fabuły trzeciego tomu. Myślałam jednak, że nastąpi to później. Tak nie powinno być... Nie będę Wam mówić o co mi chodzi, buzia na kłódkę :D

Nie wiem, czy już to mówiłam, ale Sarah ma talent. Jak dla mnie, jest ona jedną z najlepszych autorek fantastyki młodzieżowej. Podziwiam ją za tak wielką wyobraźnię, za umiejętne tworzenie fabuły i świetnie wykreowanych bohaterów. Początek drugiej części mi się trochę dłużył, ale potem, gdy akcja już nabrała tempa, nie potrafiłam się od tej książki oderwać. Jednakże uważam, że druga część była odrobinkę gorsza od pierwszej, a z racji, że jestem w trakcie czytania trzeciej – stwierdzam, że w następnym tomie już nie ma miejsca na nudę ;P Więc jeśli komuś nie przypadła do gustu Korona w mroku, niech się nie zraża do reszty ;)

Jedynym minusem drugiej części Szklanego tronu, jest właśnie długo rozkręcająca się akcja, ale mniej więcej w połowie... Na Wyrda, co to był za rollercoaster XD Co chwile coś się działo, mieszanina rożnych emocji i... czy tylko ja się początkowo wściekłam na Chaola pod koniec? Potem mi przeszło trochę, ale jednak ;P Kończąc już tą recenzję stwierdzam jedno – zakochuję się w tej serii, ojj tak

Morderstwa , zabójstwa , krew, intrygi , okrutni władcy i jeszcze więcej krwi - to słowa idealne określające główną bohaterkę powieści Sarah J.Maas . Ta dziewczyna dobrze wie , że jest piękna i silna , a przy tym nie jest pustą i wyblakłą personą. Celaena to taki kolorowy ptak wśród fikcyjnych personaliów , bo przeczy wszelkim prawom dotychczas używanego kanonu damskiej bohaterki - wzdychającej do swego adonisa i ratującej świat dla ich związku. Tu mamy coś zupełnie innego - dostajemy dawkę świetnej fantastyki okraszonej nutką romansu , który tylko poprawia smak efektu końcowego jakim jest "Korona w mroku". Jak dla mnie ta książka jest takim momentem w życiu , gdy wracasz do dom , a w lodówce stoi ciasto - naprawdę dobre ciasto.

Fabuła w sumie aż tak nie zazębia się z poprzednim tomem i w moim mniemaniu nic nie stałoby się gdyby ktoś zaczął czytać twórczość pani Maas "w kratkę". Chociaż nie ! Musicie przeczytać pierwszą część , gdyż autorka na to zasługuje ! To jak posługuje się humorem i samym rozpisywaniem akcji mogłoby być przykładem dla niejednego początkującego pisarza. Jest to jedna z tych książek , które po prostu widać, że są przemyślane i dopracowane od początku do końca. Nic nie zostało pominięta , ani nie zdarzyło się przez przypadek. To po prostu efekt ciężkiej i owocnej pracy Sarah J.Maas. Gratuluję i winszuję !

-Na tym etapie naszego planu trzymasz buzie na kłódke i udajesz ciężko kapujący element dekoracji. Nie powinno ci to sprawić szczególnych trudności.

Co do postaci - znów Celaena gra główne , bardzo główne skrzypce. To jak zmieniła się od pierwszej części jest wręcz niewyobrażalne. Wciąż pozostała największą zabójczynią , ale obudziły się w niej nowe uczucia , przed którymi tak bardzo się wzbraniała - przyjaźń , radość , a nawet .... miłość. No właśnie , co z naszym księciem Dorianem i kapitanem Chaolem ? Działo się , o działo. Ja wciąż ostaję przy Kapitanie Gwardii . Sam wątek został poprowadzony po mistrzowsku , nie rozpisany na całą książkę , ale delikatnie wpleciony w cały zarys fabuły.

Jeżeli chodzi o całokształt historii - genialna. Oryginalna , poczająca , nieprzewidywalna i pełna zwrotów akcji. Nie zakładajcie sobie żadnych tez ani teorii o tym co się za chwilę zdarzy podczasj czytania tej książki , gdyż autorka i tak zrobi wszystko na przekór. Będziecie się śmiać , wstrzymywać oddech i płakać. "Korona w mroku" buduje w nas mały zamek , który burzy i tak w kółko. Zawsze uważałam , że właśnie takie "błędne koło" jest wyznacznikiem dobrej książki. Ta seria ma predyspozycje do bycia jedną z najlepszych ! I oby taka była.

Śmierć jednakże była zarówno jej klątwą, jak i jej darem, a do tego dobrą przyjaciółką od wielu, wielu lat.

Książce towarzyszy taka dziwna aura , niby fantastyczna , ale coś poza tą fantastycznością się kryje. Po przeanalizowaniu całej treści obu książek stwierdzam , że to takie fikcyjne odniesienie do naszej rzeczywistości - nieważne gdzie i kiedy , zawsze są wojny. O zasoby , władzę czy terytoria. Wiem, że może to i daleko idące wnioski , bo motyw wojny jest bardzo popularny w dzisiejszej literaturze , ale mam dziwne wrażenie , że tu spotykamy się z czymś zupełnie innym nich dotychczas, Tu buntownik jest mocno nakreślony i pomimo krwi na rękach potrafi odnaleźć w sobie empatię dla uciemiężnionych. Także intrygi i kłamstwa towarzyszące konfliktom zostały świetnie rozbudowane - bo wojna to nie tylko bitwy i ofiary. To przede wszystkim ludzie , tacy jak ta "zabójcza" Celaena , księżniczka Nehemia , niewolnicy.

Podsumowując , "Korona w mroku" to genialna kontynuacja "Szklanego Tronu" , która zasługuje na rozgłos jakim aktualnie się cieszy. Znów mamy do czynienia z genialnie skrojoną historią pełną kolorowych postaci. To świetny przykład współczesnej fantastyki , odrzucający standard tej tolkienowskiej i wchodzi na listy bestsellerów z ostrym kopniakiem. Każdy znajdzie w niej dla siebie i nikt nie będzie się nudzić podczas jej lektury. Ja już nie mogę się doczekać aż w moje ręce dostaną się kolejne tomy ! Polecam i to bardzo !

„A przecież i tak nigdy nie zapomni owego dnia, gdy los odebrał jej wszystko, co kochała, a ona przebudziła się skąpana w cudzej krwi.”

Po wygranym turnieju, Celaena otrzymała tytuł Królewskiej Obrończyni. Dzięki temu mieszka w pałacu króla, otoczona przyjaciółmi, a za każde wypełnione zadanie dostaje godziwe wynagrodzenie. Niestety, nie wszystkie zadania powierzone przez króla są Obrończyni na rękę. Oskarżony o zdradę zostaje jej dawny znajomy Archer Finn. Celaena zaczyna się zastanawiać, czy byłby w stanie uczestniczyć w zmowie przeciwko królowi Adarlanu. Wkrótce naszyjnik z Okiem Eleny, wiszący na szyi Celaeny rozbłyska coraz mocniej, a to oznacza zbliżające się kłopoty…

„Korona w mroku” to dla mnie zdecydowanie lepsza część niż „Szklany tron”. Oczywiście pierwsze co dało się zauważyć to znaczny rozwój postaci, które nie raz nas zaskakiwały. Porównując Celaenę z poprzedniej części, w „Koronie w mroku” była dla mnie dużo lepszą bohaterką. Możemy tutaj bardziej poznać jej postać, poznajemy szerzej jej umiejętności i widzimy dlaczego otrzymała tytuł najgroźniejszej zabójczyni Adarlanu. Każda postać wnosiła jakąś tajemnicę do tej historii, dzięki czemu nie jest ona w żaden sposób przewidywalna, a często nawet szokująca. Maas po raz kolejny pokazała swój talent do tworzenia genialnej historii, niesamowitego świata, w którym każdy szczegół jest doskonale przemyślany. Dzięki intrygom, kłamstwom, zaskakującym zwrotom, książka porwała mnie już od początku i ją wręcz pochłonęłam. W tej części mamy już nieco bardziej rozwinięty także wątek romansu, co mi się bardzo podobało. Całe szczęście nie jest ON tutaj dominujący, bo jeśli by tak było, to moim zdaniem osłabiło by to znacznie tę książkę. Co do zakończenia – tym razem autorka postanowiła jednak nas zaskoczyć i dostaliśmy tak zaskakujący zwrot akcji, że zdecydowanie mamy ochotę na kolejny tom, aby jak najszybciej poznać dalsze losy Królewskiej Obrończyni.

Pierwszy tom „Szklany tron” łyknęłam jednym tchem, cieszyłam się, że miałam urlop i miałam więcej czasu, który mogłam poświęcić na czytanie, dlatego od razu wzięłam się za drugi tom przygód sławnej zabójczyni króla Adarlenu. Wiedziałam jedno, że powinnam spędzić z lekturą miło czas, bo przecież o to chodzi, to jest najważniejsze. Byłam ciekawa, co tym razem spotka Celaenę, chciałam chłonąć atmosferę powieści, podróżować, poznawać coraz to nowe miejsca. Byłam gotowa na przygody, założyłam wygodne buty i byłam gotowa gnać, gdzie mnie oczy poniosą w towarzystwie zabójczyni.

„-Czy to...Czy to ciasto czekoladowe?

- Przyszło mi do głowy, że po takim dniu będziesz go potrzebowała.

-Będę potrzebowała? Miałeś na myśli " będziesz potrzebowała", a nie "będziesz chciała"?

- Na ustach dziewczyny pojawił sie cień uśmiechu. Chaol omal’ nie westchnął z ulgą.

- W twoim przypadku rzekłbym, że ciasto czekoladowe to jak najbardziej kwestia potrzeb".

Po zakończonym turnieju Celaena żyje dostatnio w Szklanym Zamku, dostaje sowite wynagrodzenie za każde wykonane przez nią zlecenie. Dziewczyna musi wypełniać zobowiązania wobec króla, a jako Królewska Obrończyni nie tylko ochraniać gości podczas balów i uczt, ale także wykonywać tajne misje, podczas których musi wykazać się sprytem i umiejętnościami. Chętnie wydaje tantiemy na stroje oraz książki, które mają dla niej ogromną wartość. Następne zadanie zlecone jej przez króla wcale nie będzie łatwe. Celem zabójczyni jest Archer Finn, dawny znajomy z Twierdzy Zabójców. Celaena musi dokonać wyboru i stanąć po jednej ze stron. Co zrobi? Czy Archer faktycznie jest niewinny, czy sporo sobie nagrabił? Czy faktycznie ten urokliwy mężczyzna mógłby maczać palce w spisku przeciw królowi Adarlanu? Czy Celaenie uda się wyjść obronną ręką z tak patowej sytuacji?

„Kiedy już wszystko sobie poukładasz, zapamiętaj, że nie miałoby to dla mnie żadnego znaczenia. Nigdy nie miało znaczenia. Wybrałabym ciebie. Zawsze wybiorę ciebie.”

W „Koronie w mroku” Maas postanowiła pokazać nam duet Celaeny i Chaola, wokół których toczy się cała akcja. Dzięki takiemu zabiegowi udaje się nam lepiej poznać bohaterów, nie tylko takimi, jakimi stali się obecnie, ale i takimi, jakimi byli w przeszłości. Drugi raz przekonałam się o tym, że autorka jest mistrzynią w doborowej kreacji bohaterów, każda postać, którą stworzyła ma swoje określone cechy, wady i zalety, co daje niezwykle realistyczne odczucie przy ich ocenie.

„Śmierć jednakże była zarówno jej klątwą, jak i jej darem, a do tego dobrą przyjaciółką od wielu, wielu lat”.

Akcja w książce rozgrywa się nieco spokojniej i bardziej leniwiej, z większą rozwaga, stopniowo, na wszystko jest odpowiedni czas i miejsce. Nie oznacza to, że jest nudno i dostajemy wypełniacze mające na celu upiększenie historii. Zostajemy wrzuceni w świat tajemnic i zagadek do rozwiązania, mamy spisek, który trzeba rozwiązać, na każdym kroku otrzymujemy coraz to nowe pytania. To pewnego rodzaju cisza przed burza, z biegiem rozwoju fabuły czyhają na nas niebezpieczeństwa, kocham magię i właśnie to otrzymałam. Maas potrafiła sprawić, że mocno zaangażowałam się w historię, chciałam móc coś zrobić, aby pomóc Celaenie. Trzymałam za nią kciuki, opowieść mnie wciągnęła, pochwyciła w swoje strony i nie chciała wypuścić.

„-Na tym etapie naszego planu trzymasz buzie na kłodkę i udajesz ciężko kapujący element dekoracji. Nie powinno ci to sprawić szczególnych trudności.”

Maas z wielką precyzją prezentuje nam świat magii, pamiętając o wszelkich detalach. Stosuje przedstawianie sytuacji z wielu perspektyw, dzięki czemu łatwiej jest się wczuć w sytuację i samych bohaterów. Bardzo lubię taki sposób pisania książek. Przemawia do mnie bardziej niż tradycyjna jednoosobowa narracja. Bardzo spodobało mi się to, że autorka nie rzuciła wszystkiego złamując się zbyt mocnym „dopieszczeniem” wątku romantycznego, nadal widoczne są zmagania polityczne, czy magiczne. Wielu autorów popełnia ten błąd, kiedy zbyt mocno chce przedstawić ogrom rodzącego się między bohaterami uczucia.

Styl Maas jest lekki, a język plastyczny, co pomaga zobrazować każde słowo, „Koronę w mrok” się nie czyta, przez jej treść się niemalże płynie, a każda kolejna strona sprawiała, że byłam zafascynowana lekturą.

Jeśli czytaliście „Szklany tron” to lektura „Korony w mroku” jest pozycją obowiązkową. Nie ma się, co zastawiać, pozostaje jedynie sięgnąć po kontynuację przygód dzielnej zabójczyni i dać się porwać nieprzewidywalnej magii, emocjom, które sprawią, że serce szybciej Wam zabije.

Nie przeciągając, idę sięgnąć po trzeci tom cyklu Szklany Tron, którego jestem równie ciekawa, co jego poprzedników.

Po przeczytaniu Szklanego Tronu stwierdziłem, że ta seria ma duży potencjał, ale w pierwszym tomie zabrakło mi akcji, a jak było w Kornie w Morku? Już wam mówię!

Po zdobyciu tytułu Królewskiej Obrończyni Calean wiedzie wygodne życie, ale wiadomo coś kosztem czegoś... Musi wykonywać zadania, które wyznacza jej król, do którego lekko mówiąc, sympatią nie pała, a same zadania to eliminowanie wrogów króla, lub osób, które królowi nie odpowiadają.

Calean dostaje wytyczne, że ma zabić Archera Finna, którego król oskarża o zdradę i udział w tajnym spisku, a tak się składa, że Calean zna Finna z przeszłości. Finn ma talent do uwodzenia kobiet i na tym też polega jego praca, a Calean ma wątpliwości co do tego, czy Finn uczestniczy w zmowie mającej obalić monarchę Adarlanu. Tymczasem oko Eleny wiszące na szyi zabójczyni rozbłyska coraz częściej, a co to wróży? Kłopoty!

Jak mi się czytało Korone w Morku? Tu się pojawia problem, bo do połowy było to lekkie flaki z olejem, a od połowy była ta Maas, którą uwielbiam! Akcja ruszyła i w końcu się działo!

Zabrakło mi tu takiego balansu w tempie akcji, ponieważ no do połowy było to samo, co w pierwszym tomie. Dalsze budowanie relacji, ale intrygi i poszczególne wątki zaczęły nabierać kolorytu, a po większej połowie był w końcu ogień, co niezmiernie mnie ucieszyło.

Oceniam trzecią książkę z tej serii i daje jej mocne, ale to bardzo mocne 4/5, ponieważ początek był lekko męczący, ale później Maas to rekompensuje, a końcówka była taka, że już nie mogę się doczekać, aż złapię za kolejny tom!

Jak dla mnie Korona w Morku jest lepsza od pierwszego tomu i mam nadzieje, że w trzecim będzie już czysty żywioł i że z każdym kolejnym tomem serią będzie się coraz bardziej rozkręcać.

zokladki blog spot co uk

Mija parę miesięcy od turnieju w którym Celaena wywalczyła swoją wolność. Królewska Obrończyni żyje w dostatku. Wypełnia zadania, które nakazuje jej król, jednocześnie pamiętając o jego groźbie skrzywdzenia jej bliskich. Zarobione sakiewki złota wydaje na suknie, biżuterię, broń i mnóstwo książek.

Pewnego dnia władca żąda od niej głowy Archera Finna, którego poznała kilka lat temu w Twierdzy Zabójców. Celaena chce pomóc przyjacielowi i dowiedzieć się czy naprawdę jest zdrajcą. Mężczyzna jest podejrzany o przynależenie do organizacji działającej w Rifthold, której celem jest pozbawienie Króla tronu. Chodzą również słuchy, że chcą posadzić na nim zaginioną księżniczkę Aelin Galathynius.

Na domiar złego wisior od Eleny znów świeci na jasno. Dziewczyna musi zmierzyć się ze złem, które robi się coraz silniejsze. Dawna Królowa nakazuje jej dowiedzieć się jakimi siłami bawi się Król.

Czy dziewczyna poradzi sobie w nowej misji? Jaki sekret odkryje Chaol? Co ukrywa Dorian?

Na początku ciężko było wczuć mi się w powieść. Nie było żadnych fajerwerków. Jednak wiedziałam, że Sarah mnie jeszcze zadziwi. I miałam rację. Im bardziej z każdą stroną posuwałam się do przodu, tym bardziej nie mogłam się oderwać. Sarah J. Maas jest moją królową! Umiejętnie gra uczuciami swoich czytelników. To co zrobiła pod koniec książki sprawiło, że przeżywam załamanie nerwowe. Koniecznie muszę mieć kolejną część, bo wiem, że szykuje się coś wielkiego. A ja muszę poznać co!

W tej części autorka pokazała, że główna bohaterka ma pazur! Nadal nie brakuje jej ciętego języka, czy odwagi. Tu jednak nie użala się nad sobą i pokazuje twarz, którą zazwyczaj skrywa.

Celaena jest coraz bardziej niebezpieczna co zauważa również Chaol i Dorian. Nie poznają w niej dziewczyny jaką była przed turniejem.

W drugiej części dzieje się tak wiele, że naprawdę ciężko złapać oddech. To jak jazda bez trzymanki. Jest więcej magii i niebezpieczeństwa. Tajemnice, zabójstwa i miłość. Jak również przemiana bohaterów. Pojawia się nowa postać o której myślę, że głośno będzie dopiero w części trzeciej.

Podoba mi się, że w tej części postacie Doriana i Chaola były bardziej wyraziste. Dorian pokazał, że jest waleczny i ma dobre serce. Chaol nadal jest wierny i lojalny, ale za zamkniętym w sobie człowiekiem kryje się osoba, która chce być kochana. Jest ich zdecydowanie więcej niż w pierwszej części.

''Korona w mroku'' może i nie wciąga od pierwszych stron, ale to chwilowe. Później wplecie Cię w wir intryg i namiętności. Jednakże i tu wątek miłości nie jest nam narzucony na siłę, gdyż jest nadal jedynie wpleciony. Emocje jakie towarzyszą przy lekturze tej pozycji zostają z czytelnikiem na dłużej. A zakończenie! Zakończenie, to miazga! Koniecznie trzeba sięgnąć od razu po kolejny tom. Pod koniec książki dowiemy się o największej tajemnicy Zabójczyni. Zapewniam Was, że będziecie bardzo ciekawi dalszych losów! Ja już nie mogę doczekać się kolejnych tomów.