Złoty konik dla Palmiry

Te książki bardzo mnie wzruszają, są pisane pięknym językiem, na podstawie prawdziwych wydarzeń. Potrafią one poruszyć i wciągnąć na wiele godzin. Moim zdaniem każdy powinien dorosnąć do takich opowieści. Żałuję, że tak późno sięgnęłam po książkę tej autorki. Od pierwszych stron mnie poruszyła i przeniosła do zupełnie innego świata. II Wojna Światowa (która jest tłem dla wydarzeń) to wielka tragedia, o której nie można zapomnieć. Powieść jest trudna, emocje, które mi towarzyszyły przy czytaniu, były piękne, wyjątkowe. Polecam, aby wszyscy, którzy nie do końca dobrze czują się w tematach historycznych przeczytali tę pozycję.

„Podobno czas leczy rany, ale jej ran mimo upływu tylu lat nie potrafił zagoić, może tylko trochę jej zabliźnił.”

Chociaż od wybuchu II wojny światowej minęło już wiele lat, należy o niej pamiętać, mówić, pisać, czytać. By zło w swojej przerażającej postaci nigdy więcej nie powróciło. Autorka zabiera czytelnika w podróż pełną bólu, cierpienia ludzkich dramatów, ale i chwil pełnych radości, spełnienia i ukojenia.

Dwie ramy czasowe, które idealnie się ze sobą splatają i dają rewelacyjną całość. Czasy II wojny światowej, poznajemy dwoje dzieci. Palmira jest jedenastoletnią, żydowską dziewczynką, razem z młodszym bratem uciekła przed Niemcami, którzy przyszli w nocy i zabrali ich rodziców. Głodna, przerażona szuka pomocy u swojego przyjaciela Jerzyka, chłopca młodszego od niej o dwa lata. Jerzyk doskonale zdaje sobie sprawę, czym grozi ukrywanie Żydów. Jednak jego czułe serduszko nie pozwala mu zostawić rodzeństwa na pewną śmierć. I czasy współczesne, owe dzieci są już staruszkami i opowiadają swoje trudne koleje losu wnukom. A ci z przejęciem zastygają zasłuchani…

Autorka snuje swą opowieść opartą na prawdziwych wydarzeniach z ogromną empatią i szczerością. Wspomnienia ludzi, którzy przeżyli piekło wojny, aż bolą. Pani Ewa pomimo poruszanych trudnych, bolesnych tematów pisze bardzo lekko, płynnie, barwnie, a czytanie jest nieustającą przyjemnością. Całość okraszona dobrym humorem, smutek przeplata się ze szczerym uśmiechem. Ciekawie ukazani bohaterowie to ludzie kilku pokoleń, dziadkowie, dzieci i wnuki. Ich wzajemne, ciepłe, pełne zrozumienia i miłości relacje. Dzieli ich dużo, a jeszcze więcej łączy.

Piękno prawdziwej przyjaźni, dziecięca odwaga, która robi ogromne wrażenie. Przyspieszone dojrzewanie w obliczu przerażającej codzienności. Wojna podzieliła ludzi na gorszych, najgorszych i panów świata. A dzieci pozostają tylko dziećmi i nie do końca potrafią zrozumieć, dlaczego? W powieści nie ma zatrważających opisów wojny, ona jest jakby przyczajona, w tle, jednak cały czas odczuwamy jej niszczycielską siłę.

Przejmujące świadectwo o okrucieństwie i miłości dla drugiego człowieka. Piękna, wzruszająca opowieść. Trudne, niepokojące czasy i niesamowici ludzie, którym przyszło w nich żyć. Obok niej nie da się przejść obojętnie, bardzo polecam. Tatiasza i jej książki :)

Wojna to nie tylko fakty, zapisane na kartach książek historycznych. Wojna to także ludzkie emocje, przeżycia, dramaty, które schowane na dnie szkatułki wspomnień czekają, aby przekazać je kolejnym pokoleniom. Ewa Formella w swoich książkach skrzętnie zbiera takie wspomnienia i dzieli się nimi w piękny sposób ze swoimi czytelnikami. Te słowa najlepiej oddają przekaz, jaki płynie z tej niezwykłej serii. Kiedy otworzyłam najnowszą „szkatułkę”, spodziewałam się, że będzie to kolejna poruszająca opowieść, po lekturze której pojawią się łzy wzruszenia. Nie spodziewałam się jednak, że będzie to historia, która wywoła także uśmiech na mojej twarzy, a czasem nawet rozbawienie, a to przede wszystkim za sprawą ujmujących seniorów.

„Złoty konik dla Palmiry” to opowieść, która w sposób niewymuszony splata dwie rzeczywistości, dwa światy. Ten z przeszłości, w którym było dane poznać się dwójce dzieci oraz ten współczesny, w którym aktualnie żyją oni i ich najbliżsi. To historia, w której zdaje się zaburzony zwyczajny porządek świata. Fakt, że to dorośli opiekują się dziećmi i to oni powinni stanowić dla nich prawdziwe oparcie. Opowieść o przyjaźni, dziecięcej odwadze i niezwykłej dojrzałości, pomimo młodego wieku. Odwadze, która ocaliła życie, która stała się podstawą do przeciwstawienia się podziałom, jakie wymusiła wojna. Wydarzeniach, które kazały podzielić ludzi na lepszych i gorszych. I choć piekło wojny nie wysuwa się w tej powieści na pierwszy plan, to piętno, jakie odcisnęła ona na dalszych losach głównych bohaterów, staje się fundamentem historii, którą napisało samo życie. Ewa Formella z dużą wrażliwością snuje opowieść opartą na prawdziwych wspomnieniach. O niesprawiedliwym losie, który zgotowali ludziom ludzie... Zawartość szkatułki wywołuje w nas mnóstwo emocji. I choć wiele z opisanych zdarzeń złamie niejedno czytelnicze serce, to czytając, wciąż mamy nadzieję na szczęśliwy finał.

Autorka w bardzo ciekawy sposób pokazała także współczesne relacje międzypokoleniowe. Różnice, które dla niektórych są spoiwem, a dla innych stanowią wyzwanie, by zmniejszać powstawały przez lata dystans. Aby zrozumieć życiowe doświadczenia seniorów. Ta droga prowadzi do zaskakujących wniosków, że mimo upływu lat, nowości technologicznych, tak odmiennych realiów, w których przyszło dorastać przedstawicielom obu pokoleń, można znaleźć punkt wspólny. A jest nim nic innego jak miłość. Ona potrafi zatrzeć wszelkie granice...

Podsumowując:

„Złoty konik dla Palmiry” to kolejna opowieść, która ukazuje ludzkie oblicze wojny. Jedną z wielu twarzy, których nie mielibyśmy okazji poznać, gdyby nie historie takie jak ta, która wyszła spod pióra Ewy Formelli. Powieść, która jest namacalnym świadectwem na to, że wielu ludziom udało się stworzyć przyszłość dla siebie i najbliższych mimo piekła, jakie musieli przeżyć. Nowa powieść autorki to pełna ciepła, mimo poruszanej tematyki opowieść o bolesnych rozstaniach, ale i o niespodziewanych powrotach, które potrafią zmienić rzeczywistość na lepsze i zatrzeć bolesną przeszłość. Historia, która uświadamia, jakie mamy szczęście, że naszą szkatułkę wspomnień możemy zapełniać w wolnej rzeczywistości. (NIEnaczytana)

Historie, które wyzwalają w nas cały wachlarz emocji, przyczyniają się do wspomnień odległych lat są niezwykłe, wzruszające i niezastąpione. I taka właśnie jest nasza dzisiejsza pozycja. To niezwykła perełka obok której nie można przejść obojętnie.

Palmira oraz Jerzyk wychowywali się na jednym podwórku. Ona była nieco starszą Żydówką, ON młodszym Polakiem. Nie przeszkadzało im to jednak w tym, aby się przyjaźnić. Kiedy wybuchła wojna, ich życie diametralnie się zmieniło. Obydwoje w bardzo krótkim czasie musieli dorosnąć, a wyzwania jakie na nich czekały mogłyby przerosnąć niejednego dorosłego człowieka. Ich przyjaźń została wystawiona na ciężką próbę.

Dziś obydwoje są starymi, doświadczonymi przez życie osobami. I choć życie płynie wciąż do przodu, bolesna przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć.

Ta historia jest prawdziwa, spisana na podstawie wspomnień.

„- Posłuchaj, synu! – Jerzy Kolpisz zrobił taką minę, że Michał w pierwszej chwili poczuł dziwną konsternację. – To nie były czasy ciepłych kapci, bajek w telewizji czy chuchania i dmuchania na dziecko, to była wojna! Chociaż za wszelką cenę straciliśmy się zachować jak najdłużej nasze dzieciństwo, grając na podwórku w szmacianą piłkę czy organizując bitwy na drewniane szable, musieliśmy dorosnąć szybciej niż współcześni kilkulatkowie. Gdybyś widział ludzi z postrzałami, gdybyś widział swoich sąsiadów jak bydło wpychanych do ciężarówek, bez względu na to czy to starzec, czy kobieta w ciąży, czy dziecko, gdybyś musiał kraść jedzenie, bo ktoś cierpiał z głodu, zrozumiałbyś, że moje dzieciństwo bardzo się różniło od twojego.”

Kiedy zaczęłam czytać tę pozycję, absolutnie wiedziałam, że będzie to niezwykła historia i się nie pomyliłam. Czytając, emocje nie opuszczały mnie ani na moment. Nie raz i nie dwa zatrzymywałam się przy czytaniu i wracałam wspomnieniami do bolesnych przeżyć mojej babci, jako młodej osoby. Była w podobnym wieku do naszych głównych bohaterów, kiedy w jej życiu również odgrywał się dramat, może też ze względu na to, odbierałam tę powieść niezwykle osobiście. Powróciły wspomnienia, niesprawiedliwość ludzkiego losu, a nader wszystko te straszne obrazy niejednokrotnie opowiadane przez moją babcię. Tamte czasy, zarówno mojej babci, jak i Pamiry oraz Jerzyka nie da się wymazać z pamięci, zbyt dużo okropieństwa, zbyt dużo cierpienia. One pozostaną z nami już na zawsze, przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Ewa Formella ujmuje w prostocie przekazu swojej powieści. Powieści, która została spisana na podstawie prawdziwej historii, więc tym bardziej to o czym czytamy, wpływa na nas bardzo emocjonalnie. Nie raz i nie dwa pojawiły się łzy w moich oczach. Historie takie jak ta, uświadamiają nam częstokroć jak niewiele wiemy o swoich przodkach, jak bardzo czasem się mylimy co do nich. Bo to dzięki wnukom naszych bohaterów, poznajemy tak naprawdę ich samych. Anika wnuczka Palmiry po opuszczeniu przez seniorkę szpitala bierze ją na jakiś czas pod swoje skrzydła i dopiero wtedy tak naprawdę poznaje swoją babcię i jej przeszłość. Natomiast Michał, wnuczek Jerzego za sprawą podjęcia pracy we Włoszech dowiaduje się coś więcej na temat korzeni swoich przodków.

„- Przepraszam. – Anika pocałowała dłoń seniorki i przytuliła ją do policzka.

- Za co ty mnie, dziecko, przepraszasz?

- Za to, babuniu, że tyle lat żyłam tak daleko, że żyłam obok ciebie zamiast z tobą. Jest mi wstyd, bo mam w rodzinie wielką bohaterkę, a nawet nie zdawałam sobie z tego sprawy.

- Jaką bohaterkę, dziecko. Takich jak ja było setki, tysiące. Ale takie były czasy, dzisiaj niewielu chce o tym mówić.”

Autorka pokazuje nam świat, w którym nic nie jest takie jak powinno. Ludzie nie są sobie równi, są lepsi i gorsi. Chociaż tak naprawdę to wojna poróżniła ludzi. Bo czy w rzeczywistości jest ważne to, jakiej jesteśmy narodowości? Skąd pochodzimy? Dziś nie ma to większego znaczenia, ale w tamtych odległych czasach to skąd się pochodziło miało ogromny wpływ na życie. Kiedyś miało znaczenie to z kim się zadajemy, chociaż nie wszyscy mierzyli się jedną miarą. Byli i tacy, którzy mimo zagrożenia potrafili wyciągnąć pomocną dłoń do tych, którzy jej naprawdę potrzebowali. Przedstawiona historia pokazuje nam, że pomimo cierpienia i dramatu zawsze znajdzie się ktoś, kto ma w sobie dobroć i komu nie jest obojętny los innych osób.

Sięgnijcie po tę powieść, usiądźcie wygodnie i poznajcie losy Palmiry oraz Jerzyka, niezwykłej dwójki, która w swoim życiu wiele przeszła.

„Mimowolnie dotknęła dłonią złotego wisiorka, z którym nie rozstawała się prawie wcale. Był takim specyficznym łącznikiem między tym a tamtym życiem i chociaż niewiele pamiętała z życia w Polsce, to z sentymentem wracała do tych trudnych, pełnych strachu dni, które przeżyła dzięki swojemu przyjacielowi.”

"Złoty konik dla Palmiry" to powieść, która za długo pozostanie ze mną, a jej wspomnienie zawsze będzie wywoływało we mnie ogrom emocji. Niezwykła, wyjątkowa i poruszająca każde serce. Koniecznie przeczytajcie.