Złodziejki żon

"Złodziejki żon" to przepełniona emocjami opowieść o różnych rodzajach miłości, zawiedzionych nadziejach, zerwanych planach, stratach i silnej potrzebie przynależności, ale przede wszystkim o wybaczeniu. Jest to opowieść smutna, ale niosąca nadzieję i pokazująca, że czasami warto pójść pod prąd, zacząć walczyć o swoje szczęście i sięgnąć po to czego się pragnie.

Jest to opowieść o poszukiwaniu swoich korzeni, ale przede wszystkim o zwyczajnym życiu z wszystkimi jego blaskami i cieniami, o życiu które może spotkać każdego z nas.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Mioduszewskiej i muszę przyznać, że jest ono udane, ale spodziewałam się chyba czegoś troszkę innego. Nie twierdzę, że jest to historia, która do mnie nie trafia, bo tak absolutnie nie jest, ale w niektórych momentach czegoś mi brakowało. Czytając listy, które wymieniali między sobą młodzi, brakowało mi w nich żaru i namiętności, która przecież (chyba) nie jest obca młodym, zakochanym i stęsknionym partnerom. Początkowo myślałam, że były one tak oschłe, bo być może były cenzurowane, ale pytając o to rodziców, nie potwierdzili tej tezy (Tata służył w wojsku w połowie lat osiemdziesiątych).

Poza tym jednym zarzutem książkę czyta się dobrze, akcja nie goni może na złamanie karku, ale niejednokrotnie potrafi zaskoczyć, wywołuje mnóstwo emocji. Momentami niezwykle wzrusza, zdarzają się momenty, w których łzy leją się strumieniami.

W moim odczuciu pomysł na fabułę jest bardzo trafiony. Świetnie oddany klimat lat osiemdziesiątych oraz niezwykle barwne opisy podlaskiej wsi pozwalają puścić wodze fantazji, przenieść się w opisywane miejsca, poczuć ten zapach pól i łąk, i "usłyszeć" błogą ciszę. Niektórzy wrócą wspomnieniami do tamtych lat, inni będą mogli się przekonać, jak wyglądało życie, kiedy na półkach sklepowych było niewiele, a nawet nic. Jest to swoista i nostalgiczna podróż w przeszłość.

Na olbrzymi plus zasługuje kreacja bohaterów, szczególnie dwóch głównych bohaterek. Obydwie mocno doświadczone, przez życie stają się niezwykle bliskie czytelnikowi, nad wyraz autentyczne, łatwo jest się z nimi utożsamić, zrozumieć ich wybory, wspierać i kibicować, złościć i płakać.

Postaci pobocznych też jest sporo, każda z nich wnosi olbrzymi bagaż emocji, nie ma tu nikogo zbędnego, a w trakcie lektury potrafią one naprawdę namieszać.

Czy polecam?

Podsumowując, jest to historia, która skradnie niejedno serce. Zabierze w nostalgiczną podróż, być może zmusi nawet do refleksji nad życiem i przemijaniem, trwałością uczuć, potrzebą bycia kochanym.

Dzięki "Złodziejkom żon" z ciekawością sięgnę po przednie książki, które wyszły spod pióra pani Mioduszewskiej.

"Siedzieli w kawiarence naprzeciwko bramy jednostki wojskowej, przy stoliku jakby zarezerwowanym dla kolejnych pokoleń... a magiczna moc miejsca przywracała im wiarę w miłość. Ożywiona wiązała supełki, łącząc rozerwane serca w jedną całość".

Późne lata osiemdziesiąte. Kalina zdaje maturę, lecz nie zamierza iść na studia. Powodem jej decyzji jest Marcin. Alicja, matka Kaliny nie jest zadowolona z postępowania córki, automatycznie wracają do niej wspomnienia sprzed lat. Młodzieńcza, szalona miłość, zakończona ciążą i śmiercią ukochanego. Alicja bardzo się boi, że córka powtórzy jej błędy. Związkowi Kaliny i Marcina również przeciwna jest matka mężczyzny dla której najważniejszy jest status materialny.

Piękne Podlasie gdzie mieszkają dwie bliskie sobie kobiety, matka i córka. Alicja nie może zapomnieć o wielkiej miłości, która odeszła tak szybko jak się pojawiła zostawiając po sobie namiastkę siebie. Za to Kalina poświeciła się dla mężczyzny, pragnęła go jak nikogo innego. Rozdzieliła ich służba Marcina w wojsku. Czy można uciec od prawdziwej miłości? Autorka daje tym piękne listy, które pisali do siebie zakochani, opisując swoje przeżycia, doświadczenia oraz tęsknoty i smutki. Jednak sielanka nie może trwać wiecznie, autorka postanowiła trochę namieszać między tą parą zakochanych. Czy wyszło im to na dobre? Oczywiście, że tak, dzięki temu Kalina odnalazła bliską sobie osobę.

Powieść obyczajowa, która daje nadzieję i wiarę w lepsze jutro, ukazuje jakie jest życie, trzeba chwytać je garściami i nie uciekać przed kłopotami, najlepiej stawić im czoła. Książkę czytało mi się bardzo lekko i przyjemnie. Przeczytajcie, przekonajcie się sami czy Kalina powieli błędy matki.