Złodziej pioruna. Percy Jackson i bogowie olimpijscy. Tom 1

"Wiecie co, wcale nie chciałem być osobą półkrwi. Nie prosiłem się o to, żeby być synem greckiego boga. Byłem zwyczajnym dzieckiem (..) Nic szczególnego. Dopóki przez przypadek nie wyparowałem nauczycielki matmy..."

Tymi słowami Rick Riordan rozpoczyna swoją powieść. Prawdę mówiąc nigdy zbytnio nie interesowała mnie mitologia. Nie fascynowali mnie greccy bogowie ani inne mitologiczne postacie. Po prostu to nie był mój świat. Po "Złodzieja Pioruna" sięgnęłam z czystej ciekawości. Skłoniło mnie do tego wiele pozytywnych opinii, ale czy książka naprawdę jest taka dobra? Tego dowiecie się z mojej recenzji.

Główny bohater - dwunastoletni Percy Jackson - jest przeciętnym chłopakiem jakich wiele. Przynajmniej do czasu, gdy wokół niego zaczynają się dziać dziwne rzeczy. I właśnie wtedy jego świat wywraca się do góry nogami. Okazuje się, że nic nie jest tak, jak jak mu się wydawało. Jego najlepszy przyjaciel jest w połowie kozłem, a on sam synem greckiego boga.

Zaraz, zaraz... Greccy bogowie żyjący w XXI wieku? Właśnie tak! Ten motyw bardzo przypadł mi do gustu.

Zaraz po tym, jak Percy dowiaduje się kim naprawdę jest, zostaje niesłusznie oskarżony o kradzież legendarnego pioruna piorunów, który należy do Zeusa. I musi zrobić wszystko, by odnaleźć piorun i nie dopuścić do wojny między dwoma wielkimi bogami - Zeusem i Posejdonem. Pomoże mu w tym dwójka przyjaciół: satyr Grover i córka Ateny - Annabeth. Czy uda im się zapobiec wielkiej wojnie? Tego już wam nie zdradzę. Powiem tylko, że będzie ciekawie. Piekielnie ciekawie.

Książka spodobała mi się już od pierwszych stron. Stopniowo wciągała do swojego świata, by w końcu całkowicie pochłonąć. Urzekła mnie prostym i lekkim językiem, a także wieloma zabawnymi sytuacjami. Jedna z najlepszych książek jakie w życiu przeczytałam!

Nie ważne, czy się ma 10, 15 czy 30 lat. Ta książka każdego wciągnie tak samo mocno. Polecam ją każdemu. Bo naprawdę warto.

"I niech bogowie olimpijscy (którzy oczywiście nie istnieją) mają was w opiece" :)

Książka świetna dla młodzieży! Jeśli planowaliście obejrzeć film to zróbcie to przed przeczytaniem książki, bo po jej przeczytaniu film wyda wam się szmirą. Książka pełna akcji i wyjątkowego humoru specyficznego dla jej autora, ale uważam że zakochacie się w tym humorze jak i w całej serii!

Książka sprawiła mi wiele przyjemności podczas jej czytania. Jest to seria, która przyciąga nie tylko młodzieży ale również dorosłych. Historia wciąga na tyle, że chce się sięgnąć po kolejne części.

[Adres usunięty]

Książa bardzo ciekawa wciąjca a poza tym w cudownym wydaniu

Bardzo ciekawa, wciągająca książka. Żałuję, że nie przeczytałam jej wcześniej. Gorąco polecam :)

Książka, o której tak naprawdę sporo się mówi, jednak tylko w zaufanych kręgach. Jak można się domyślić po tytule możemy w niej znaleźć nieco mitologii, którą się co nieco interesuje. Więc ta książka pomimo mojej już malejącej niechęci do fantastyki wydała mi się być interesującą pozycją. Chęci dodała mi osoba zapewniająca, że muszę sięgnąć po ten tytuł.

Rick Riordan autor serii książek o młodym chłopaku i bogach olimpijskich, opartej na mitologii greckiej.

W swoich książkach łączy mitologie grecką z rzymską, odwołuje się do kultury egipskiej. Tworzy przewodniki po świecie mitów. Jego książka ,,Miecz lata" jest początkiem trylogii o bogach nordyckich. Czytelnicy go kochają jego bogów, szybką akcję i humor przez Riordana stworzony.

Jest to historia o Percym, młodym herosie, który nie zna swojego przeznaczenia, nie zna swojego ojca. Mieszka z matką i jej mężem, z którym ledwo wytrzymuje. Percy to dwunastolatek chodzący do szkoły specjalnej z internatem.Stwierdzono u niego ADHD i dysleksję, przez co nie może normalnie funkcjonować.

Smutne jest to, że chłopiec czuje się pozostawiony samemu sobie, brakuje mu przyjaciół, rodziny.

Chociaż ma blisko siebie naprawdę świetną osobę, Grovera, który kuluje i znajduje się w tej samej szkole co Percy.

Słowa otuchy dodaje nauczyciel, który pomimo problemów chłopaka w nauce traktuje go świetnie, zachęca go do nauki mitologii i łaciny, wierzy w niego.

Uczniowie razem z nim i panią Dodds pojechali na wycieczkę, aby obejrzeć ,,starożytne greckie i rzymskie różności", gdzie działy się dziwne rzeczy, które widział tylko chłopiec. Myśli już, że są to tylko jego omamy, jednak jakiś czas później podsłuchuje rozmowę swojego przyjaciela z nauczycielem o nim. Jest lekko wstrząśnięty, dowiaduje się dziwnych rzeczy, także zaczyna bać się przyszłości, już wie, że jest do czegoś potrzebny.

Kończy się rok szkolny, zaczynają się wakacje, Percy w ekskorcie Grovera wraca do domu na wakcje, do matki i okropnego ojczyma. Już w pierwszej chwili, gdy tylko mężczyzna go zauważa wie, że te wakacje nie będą fajne. Jednak okzauje się, że jedzie z mamą na małą wycieczkę, do miejsca w którym rodzicielka Percy'ego poznała jego ojca. Nie wszystko jest takie idealne. Zaczynają dziać się dziwne rzeczy, przestraszona matka chłopca chce go wysłać na oboz do miejsca zwanego Wzgórzem Herosów. Pojawia się minotaur i ktoś cierpi. Bardzo.

Od tego czasu już nic nie będzie takie samo. Żaden dzień nie będzie już taki sam.

,,Prawdziwy świat jest tam, gdzie są potwory. Dopiero tam przekonujesz się, ile jesteś wart."

Niewiele mogę powiedzie, oprócz tego, że jest to naprawdę śmieszna książka i wykonana z wielkim pomysłem. Może nie zachęca dzieci do czytania jak Harry Potter, ale jest warta uwagi i poniekąd uczy nieco o mitologii co przydaje się na historii.

Początki czytania były ciężkie, przyzwyczajenie się do narracji 12-latka, który opowiadał wszystko dziecinnym językiem, co wydawało się nudne. Jednak każdy rozdział wciągał coraz bardziej, akcja pozwalała na nieprzejmowanie się narracją.

Jest to przede wszystkim książka o mitologii, jednak także o przygodach chłopca. Autor zabrał mnie w ukochany świat mitologii greckiej gdzie na nowo mogłam się spotkać z antycznymi bogami.

Śmieszną rzeczą była praca Dionizosa, który musiał odpracowywać karę zadaną przez Zeusa, było to jego totalne upokorzenie.

Od momentu kiedy przestałam zwracać większą uwagę na narrację, a skupiłam się bardziej na akcji, zaczęłam szybciej czytać, chłonąc przygody Percy'ego.

A o zakończeniu tylko wspomnę. Było niesamowite. Może jednak nie. Było dobre, naprawdę dobre.

Oczywiście polecam, jest to wspaniała historia, przenosząca mnie w czasy kiedy jednym tchem czytałam mitologię Parandowskiego (a może dzięki tej książce ponownie przeczytam?). W każdym razie drugą część również przeczytam. Już całkiem niedługo.

Złodziej Pioruna - Rick Riordan - recenzja

"Złodziej pioruna" to pierwsza część zekranizowanych przygód Percego Jacksona. Autorem tego cyklu książek jest Rick Riordan- amerykański pisarz powieści młodzieżowych i kryminalnych.

W obecnej chwili można usłyszeć o tej serii, gdyż od niedawno w kinach można obejrzeć ekranizację drugiej części przygód młodego półboga.

Od dłuższego czasu już wyczekiwałam na tę książkę w bibliotece, więc gdy tylko udało mi się ją namierzyć, zaraz zabrałam się do czytania.

Książka opowiada początek niezwykłej, wciągającej od pierwszej strony, przygody Percego i jego przyjaciół. Życie młodego bohatera zmienia się diametralnie odkąd dowiaduje się, że w jego żyłach płynie krew jednego z najpotężniejszych greckich bogów. W dodatku, dowiaduje się o tym w dość niefortunnym momencie, albowiem Zeus, bóg niebios, oskarża właśnie jego o kradzież najpotężniejszej broni - Pioruna Piorunów. Percy musi dowieść swojej niewinności i stawić czoła potworom z najgłębszych czeluści ziemi.

"Idź tam, gdzie prowadzi Cię serce. Inaczej utracisz wszystko."

Jest to jedna z niewielu książek, która wciągnęła mnie od pierwszego zdania. Pomimo, że przed przeczytaniem tej historii najpierw miałam styczność z filmem, w którym wiele wątków się różni od pierwowzoru, nie nudziłam się przy tej lekturze. Czyta się ją szybko i lekko. Znajdziemy w niej zaskakujące i niekiedy śmieszna sytuacje, dzięki którym aż ciężko odłożyć książkę na półkę. Dla mnie książka była idealną rozrywką w letnie popołudnia, a także ciekawą powtórką z mitologii. Na pewno jeszcze kiedyś do niej wrócę.

Mimo, że książka jest przeznaczona dla nieco młodszych czytelników, polecam ją również tej starszej młodzieży.

Łucja, 18 lat

źródło:[Adres usunięty]

Kiedy Percy pierwszy raz używa zupełnie przypadkiem swojego daru i spopiela potwora. Nie jest to za częste wśród ludzi. Okazuje się, ze Percy jest spokrewniony z bogami olimpijskimi. Żeby nauczyć się korzystać z boskich mocy musi on jednak uczestniczyć w Obozie Herosów. To właśnie podczas niego zmierzy się ze swoim przeznaczeniem. I podejrzeniem samego Zeusa, że on, 12-letni chłopiec, wykradł zeusowe pioruny dla Posejdona. Jeśli piorun nie zostanie zwrócony, koniec Ziemi jest bliższy niż myślimy.

Polecam każdemu fanowi fantastyki. Zwłaszcza tym zakochanym w literaturze pokroju Harrego Pottera. Tak jak w dziele Rowling mamy tu dość podobnych bohaterów. Jest rozgarnięta dziewczyna (Annabeth/Hermiona), zabawny gość (Grover/Ron) i nieco niespokojna, ale bardzo odważna postać (Harry/Percy). Główny antagonista (Kronos/Voldemort) stara się powrócić do swojej dawnej mocy. Choć wszystko na to wskazuje, większość ludzi całkowicie temu faktowi wydaje się zaprzeczać. Bohaterowie trenują w szkole, która dzieli uczniów według ich charakteru. Dyrektorzy placówek znają przepowiednię związaną z bohaterami książek, ale ukrywają prawdę przed nimi. Harry/Percy może rozmawiać z określonym zwierzęciem dzięki swoim specjalnym darom: pierwszy z wężami, drugi z końmi. A to nie koniec podobieństw, bo mamy potężną magię, bitwy na śmierć i życie oraz tajemnice nie z tego świata, by poznać siebie. Pokazanie, że wszystko, co ludzie określają jako „dziwne” lub negatywne, jest w rzeczywistości spowodowane tajemniczą niesamowitością. Całkiem dobra wiadomość, jeśli o mnie chodzi.

Więcej na [Adres usunięty]

Niedawno naszło mnie pragnienie powtórnego przeczytania serii o młodym herosie Perseuszu Jacksonie, któremu, oczywiście, nie mogłam się nie poddać. Ostatnio, kiedy czytałam te książki, byłam dwa lata młodsza, a jako, że jestem nastolatką, mój pogląd na książki o danej tematyce stale się zmienia. Sięgnęłam po mój egzemplarz „Złodzieja Pioruna” z myślą, że postaram się spojrzeć na całość świeżo.

No cóż, zapomniałam o tym, że przeczytałam już w sumie czternaście książek Riordana i raczej do końca życia będę wracać do niego tak, jak do Harry’ego Pottera i J. K. Rowling. Nie ma w tym nic złego – wręcz przeciwnie. Historia Percy’ego urzekła mnie tak, jeśli nie bardziej, jak za pierwszym razem. Aby nie zdradzać zbyt dużo, powiem tylko ogólnie o świecie i bohaterach, bo przecież nie chcę nikomu niczego zaspoilerować.

Otóż narracja w książce prowadzona jest pierwszoosobowo, a historię opowiada nam tytułowy bohater – Percy. Ma ON w tej części dwanaście lat i dopiero poznaje świat, w którym od zawsze żył, ale którego nigdy dotąd nie dostrzegał w całości. Jakie więc jest jego zdziwienie, kiedy na lekcji łaciny w muzeum, dochodzi do bitwy między nim oraz jego nauczycielką matematyki, która nie jest tym, za kogo się podaje.

Potem wszystko wraca do normy, a biedny Percy nie wie, co się dzieje. Zaczyna słyszeć i widzieć rzeczy, które zawsze były dla niego tylko mitami. Dopiero z biegiem wydarzeń czytelnik dowiaduje się dokładnie tyle, ile autor był skłonny nam przekazać. Co w związku z tym? Po przeczytaniu książki zostajemy z większą ilością pytań, niż odpowiedzi i nie chcemy robić nic innego, jak tylko sięgnąć po kolejną część – „Morze Potworów”.

Poza tym, jednym z głównych powodów, dla którego każdy powinien przeczytać tą książkę, jest taki, że jest niesamowicie zabawna. Poza scenami walki, mądrymi sentencjami i fantastycznymi opisami scenerii iście mitologicznej, znajdziemy w niej od groma momentów, po których będziemy śmiać się w niebogłosy. Jest to spowodowane zarówno komizmem sytuacji, jak i bardzo humorystycznym podejściem do życia głównych bohaterów (nawet tych zazwyczaj poważnych, jak jego dobra koleżanka, córka Ateny).

„Złodziej Pioruna”, jak i cała seria o Percym Jacksonie jest co najmniej godna polecenia. Książki te stanowią klasykę gatunku fantasy dla XXI wieku i niewątpliwie jeszcze długo będzie o nich głośno. Gwarantuję, że spodobają się one osobom w każdym wieku, niezależnie od tego, czy ktoś interesuje się grecką mitologią, czy też nie (w tym drugim przypadku zapewne zacznie)!